Ta suka przejechała twoją żonę jak próg zwalniający.
Musimy porozmawiać o mamie.
Miała mi w czymś pomóc, a mnie obrabowała.
Muszę znaleźć Julesa.
Jego syn zmarł.
To biuro mojej sukowatej żony.
Hej.
Możemy pogadać albo dalej pieprzyć, żeby sprawdzić,
kto jest większym kozakiem.
Mów.
Wsiadajcie!
Cholera!
[Alex] Widzisz opuszczony magazyn?
Wjedź tam.
[Adeline szlocha]
- [Kimmie] Cholera. - Tak.
To dużo do przetrawienia.
Wiem, Kimmie. Bądź silna.
Jesteś pewna, że Varney znajdzie dziewczynę?
Zadzwoni po wszystkim.
Znałaś ją, Rain?
Przyszła, gdy odchodziłyśmy.
Młoda?
Jak my.
Chcę zobaczyć tego sukinsyna Julesa na kolanach.
[Mallory] Wiem.
Ale musimy być ostrożne.
Jasne, rozumiem.
Mecenas Varney przedstawi nam wszystkie zagrożenia prawne.
Jest porządny. I całkiem niezły.
Dobrze, że tak myślisz.
Ale coś ukrywa.
Skąd to wiesz?
Bo zna się na ludziach, zwłaszcza na mężczyznach.
Jest świetny w swojej pracy.
A jakich facetów rucha?
Wiesz o tym.
Znamy się na facetach.
Tak, on i Charles mają tajny romans, ale im się posypało.
Widzisz, nie.
Nie.
- Tak. - Nie możemy mu ufać.
Nie, słuchaj. Możesz mu ufać.
Możesz mu ufać.
Czemu chce zdradzić Charlesa?
Bo jest na niego zły.
Cholera, no i proszę.
Nie można mu ufać.
Widzisz?
Mściwość prowadzi do nieostrożności.
To co tu robimy? Jestem bardziej mściwa niż oni razem wzięci.
Trafił swój na swego.
Daga.
- Dobra, tu mnie masz. - Właśnie.
Co mi umknęło?
Chodzi mi o to,
że wszystkie jesteśmy mściwe.
Więc wszystkie musimy być ostrożne.
Więc… Zrobimy to?
We trzy?
Wchodzę w to.
Jeśli wszystko się ułoży.
Zróbmy to.
Dobra.
Oto co możemy zrobić.
[nie słychać]
[ponura muzyka]
- Czemu stoisz? - Cholera!
Jak to czemu? Nie możemy ich znaleźć!
Cholera.
Skąd wiedział, jak jechać?
Nie wiem, stary.
Cholera, zgubiłeś go?
Tak.
Myślałem, że go masz.
Cholera, stary.
Jules będzie wściekły!
Może nie.
Zamknij się. Może nie?
Chciał dorwać tę dziewczynę!
Czyli musimy ją znaleźć.
Może wziął ją do siebie.
To byłoby głupie.
Nie jest taki durny.
Daj spokój.
Kiedy Jules zadzwoni, proszę…
- Będziemy wiedzieć. - Boże.
Oby.
Muszę wracać do Kimmie. Wyciągnę coś z niej i Rain.
I ci powiedzą? Gówno ci powiedzą!
Gadają, kiedy je wożę.
Słyszę to i owo.
Dobra.
No to zrób to.
Daj znać, kiedy pogadasz z Julesem.
Dobrze?
Dobrze.
- [wzdycha] - Dobra, spadam.
[Trackson] Dobra.
Cholera.
[pisk opon]
[szum przelatującego śmigłowca]
Dawaj. Mają nas tu na widelcu.
- Możecie się uspokoić? Wiem. - [Adeline] Więc ruszajmy.
Nie możemy. Na zewnątrz wciąż są helikoptery.
To pojebane.
[dzwoni komórka]
Tak.
- Nadal tam jesteście? - [Varney] Tak.
Musicie ruszać za dokładnie osiem minut.
Osiem minut?
Helikoptery przelecą na drugą stronę miasta.
[Varney] Dobra.
Dokąd pojedziesz?
- Do domu. - To nie jest dobry pomysł.
Znasz jakieś bezpieczniejsze miejsce?
- Nie spodoba ci się. - Gdzie?
Dom pana Bellarie.
Skąd wiesz, że tak jest bezpieczniej?
Źle tobą pokierowałem?
Nie.
Dobra. Za osiem minut jedź ulicą Poynter na tory kolejowe.
Zobaczysz czerwony, poobijany wóz. Kluczyki są pod zderzakiem. Zamień auta.
Jest stary, nie namierzą go.
Od początku wiedziałeś, że to się stanie?
To mój zapasowy wóz.
- W porządku? Więc do dzieła. - [Varney] Dobra. Dzięki.
[wibracje komórki]
- Cholera! - [Mallory] Nie idziesz.
Zaraz wracam.
[sygnał łączenia]
- Funkcjonariusz Alex? - [Alex] Tak.
Co jest? Dostałam wiadomość.
Ratowałem Varneya przed zasadzką.
- Nic mu nie jest? - Nie. Już w porządku.
- Kurde. - Nie, jest dobrze. Naprawdę.
- Na pewno? - Wszystko w porządku.
Wracam i odbiorę was za dziesięć minut.
Dobra.
O co chodziło?
O nic.
Na pewno?
Kimmie…
Wszystkim się już podzieliłyśmy.
Wciąż nie wiemy, czy mówiłaś prawdę.
Przekonajmy się.
- [Kimmie] Varney gotowy? - Mogę do niego zadzwonić.
- Dobra. - Niech się z nami spotka.
Pójdę po telefon.
Proszę. Użyj mojego.
Proszę.
[sygnał łączenia]
- [po hiszpańsku] Z kim gada? - Nie wiem.
- [dzwoni komórka] - Proszę, muszę…
Proszę, cicho. Halo?
Hej, jestem z Kimmie. Mówi Mallory.
- Jak się masz? - [Varney wzdycha] W porządku.
Jesteś zestresowany.
Opowiem ci później.
Dobra. Masz przesyłkę?
Tak, mam.
Chcesz się spotkać u ciebie?
Funkcjonariusz Alex mówił, że lepiej będzie u twojego teścia.
- Funkcjonariusz Alex? - Tak.
- Kierowca? - Tak.
Trzyma z Julesem.
Nie jestem pewien po tym, co dla mnie zrobił.
Nie ma mowy.
Alex jest z nami.
Jesteś pewna?
Tak.
Chce się spotkać w domu mojego teścia.
To chyba najbezpieczniejsze miejsce.
Dobra, spotkajmy się tam.
Pojadę tam, jak tylko będziemy mogli się ruszyć.
- Co to znaczy? - Że widzimy się wkrótce.
Dobra.
Dobra. Pa.
- [po hiszpańsku] Kolejny telefon? - Boże.
Nie wiem. Zaufajmy mu.
[po angielsku] Kto dzwonił?
- Dwa telefony. Kto? - Mów ciszej.
Możesz kontrolować siostrę?
Więc ufasz funkcjonariuszowi Alexowi?
Tak.
Dlaczego u mojego teścia?
Znasz miejsce z lepszą ochroną?
- [Mallory] No tak, ale… - Ale co?
Nie wiem. Coś wydaje się w nie porządku.
Nic z tego nie jest w porządku.
Właśnie.
Wezmę kierowcę i spotkamy się tam.
Nie. Jedź z nami.
Sama obczaisz funkcjonariusza Alexa.
Kiedy wróci?
Za jakieś dziesięć minut.
Dobrze. Wystarczy czasu.
Na co?
Kiedy tam byłaś, był tam z tą suką?
Właśnie ich widziałam.
Kimmie, ta dziewczyna w biurze…
Nie zależy ci na niej?
Ani trochę.
Więc jest…
Jest cała twoja.
Dobra. To będzie długa noc.
Może pójdziemy po kawę?
[Rain] Kawę? Nawet nie pijam kawy.
Co ona zamierza zrobić?
Wiesz, co zamierza.
Rozwali dupę Felicii. [śmiech]
[Kimmie] Muszę to zobaczyć.
- Co? - Mogłam ci podać. Sorki.
[leci muzyka rapowa]
[Roy] To moja ulubiona część.
[Felicia] Co takiego?
[Roy mruczy]
To idealny towar.
No pewnie, tatuśku.
Więc będę mogła tu pracować?
Tak, kurwa.
Twojej żonie nie odpierdzieli?
Ona się nie liczy. Mam to gdzieś.
- Tak, ale… - Weź trochę.
Nie musimy się martwić moją żoną. Mam to w dupie.
- Na pewno? - Tak. Przestań zadawać tyle pytań.
- Przepraszam, tatuśku. - Ładnie to mówisz.
Weź jeszcze. Najlepszy towar od miesięcy.
[Roy mruczy]
Jesteś taka piękna, że to szalone.
- Wiem. - [Roy mruczy]
[rytmiczna muzyka]
[syk wrzątku]
[Roy] Cholera!
- [wrzask Felicii] - [Roy] Co jest, kurwa?!
[Mallory] Co z tobą, kurwa, nie tak?
- Dojebałeś mi! - [Rain] Zabieraj się z niej!
Zostaw ją!
Ty jebany fiucie!
- Proszę! - [Mallory krzyczy]
Rain, chodź!
[Alex] Rain!
Rain!
Kimmie!
- Zjebus. - Rain! Proszę!
- Proszę! - Pieprz się, Felicio!
[Roy stęka] Cholera.
- [Mallory] Głupek! - [Kimmie] Dureń!
Proszę! Już dobrze!
- Potrzebuję torby i płaszcza! - [Kimmie] Dureń!
[Mallory] Tak! Płoń, suko!
- Wal się, suko! - [Felicia] Potrzebuję karetki!
- [Kimmie] Dureń! - [Felicia] Potrzebuję karetki!
- [Mallory] Wal się! - [Kimmie] Nie przyjedzie!
- [Felicia wrzeszczy] - [Roy] Zamknij się, suko.
Zamknij się, kurwa.
- [Mallory] Masz za swoje! - [Kimmie] Dupek!
Masz za swoje! Suko!
[nadal rytmiczny rap]
[Kimmie] Gdzie mój płaszcz?
Wezmę go.
Myśli, że może mnie tak wkurwiać!
[Alex] Cholera.
Jego trzeba było oblać.
Musimy iść.
- W porządku? - Tak.
A ty?
Chodźmy.
[muzyka pełna napięcia]
- [sygnał łączenia] - [mężczyzna] Usługi holowania.
Muszę odholować samochód.
Płatność z góry. Ma pan kartę?
Znajdę kartę kredytową.
- Mogę wbić od siebie? - Proszę.
Dobra.
[szum przelatującego śmigłowca]
- Już. - [mężczyzna] Hm.
- Co? - Przykro mi, odrzucona.
- Odrzucona? - Przykro mi.
Spróbuję jeszcze raz.
Może być zablokowana.
Co?
Nie. Mam gotówkę. Możecie przyjechać?
Nie operujemy gotówką.
- Cholera! - Tylko kartą. Przykro mi.
- [koniec połączenia] - Kurwa.
[sygnał łączenia]
[James] Mówi James.
Samochód ma cztery flaki.
Nie wyciągnę go bez pomocy.
Przykro mi. Pan Bellarie dał mi jasne instrukcje.
Proszę, stary!
[James] Przykro mi.
Kurwa.
Przepraszam, nie mogę powiedzieć, że auto ma platynowy odbiór i naprawy.
Niestety nie mogę podać numeru, ale jest w schowku.
Wpisanie kodu lokalizuje auto.
Nie musi pan z nimi rozmawiać. Zajmą się tym w mgnieniu oka.
[koniec połączenia]
Dobry ziomuś.
SZMACIARZ
[Trackson się śmieje] Cholera.
PIERDOL SIĘ
[Trackson] Cholera!
Posprejowała cię i pocięła ci brykę.
[Trackson się śmieje]
Chodź. Wiem, że potrzebujesz podwózki.
Nie, dzięki.
Słuchaj, mogę cię podrzucić. Chodź.
Co tu robisz?
Pilnuję klubu.
Jest zamknięty.
I tak go ogarniam. Jak wszystkie.
Spoko.
Słuchaj…
Ostatnia szansa. Nie chcesz pomocy?
Nie trzeba.
Co jest? Nie ufasz policji?
Spadaj. Nie mam na to czasu.
Dobra, jasne.
Czekaj. Muszę cię o coś spytać.
Nie rozmawiam z tobą.
Czemu koleś jest dla ciebie taki dobry?
Pożycza ci auta. Podobno stawiałeś w klubie.
Jestem z Kimmie i Rain.
Nie, stary, czegoś tu nie rozumiem.
Przychodził do klubu i prosił o Kimmie.
A teraz się z nią ożenił? Że co?
Pewnie mówił też tobie i Rain.
Mówiłem, że jestem blisko z Kimmie i Rain.
Ale przez ciebie wpadły.
- Prawda? - Czemu wciąż ze mną gadasz?
Słyszałem, że tu jesteś przez Julesa.
Co?
Tak.
Musisz coś wiedzieć.
- Nie gadam z tobą. Spierdalaj. - Syn Julesa właśnie zmarł, dobra?
Wpadł w szał. Każdy może oberwać.
Mam to w dupie. Jak mnie zaczepi, odpowie przed Horace’em.
Horace?
Mówisz mu na ty? Tak się znacie? Tak jesteś blisko?
Ziomek, poznaj słowo „spierdalaj”.
Nie.
Raczej wy się pierdolicie.
Sam traf do domu.
[Angel prycha]
Jules!
Dzwoniłem do ciebie.
Miałem dużo na głowie.
Tak.
Musimy porozmawiać.
Normanie…
- Mam mało do powiedzenia. - Powiedz tylko jedno.
Wiesz, czemu jestem w szpitalu?
Z powodu syna.
A kiedy byłeś tu z żoną…
dałem ci spokój.
O tym chcę z tobą pogadać.
Nie sprawdzałem, jak się czujesz?
Sprawdzałeś.
I nie chodziło o interesy.
Jules?
Bo mam przeczucie, że zaraz zadasz mi pytanie o interesy.
To sprawa osobista.
Normanie, mój syn umarł.
I bardzo mi przykro.
Naprawdę?
Serce się kraje.
Nie mogę się tym zajmować.
Wkurwiłem się poza skalę.
Ludzie umierają.
Moja żona umarła.
Taką przyjmiesz teraz postawę?
Jestem szczery.
To jest szczerość?
To zabójcza szczerość.
I sądzę, że ty nie byłeś ze mną szczery.
Normanie…
Muszę powiedzieć mojej byłej, że jej syn nie żyje.
Potem muszę wracać do domu
i powiedzieć to mojej żonie.
- Czekaj. - Nie słyszałeś?
Mówiłem, że muszę powiedzieć byłej, że zmarł jej syn.
Tę ćpunkę w ogóle to obejdzie?
To jej syn.
Tak. Ale mówię tylko to, co mi powiedziałeś.
Dobra? Nie pozwoliła ci spotykać się z nim aż do lata.
Przypomnę ci…
że nigdy nie starałeś się o opiekę nad chłopakiem.
Więc nie pierdol mi tu o uczuciach.
Rany.
Słuchaj, jesteśmy zabójcami.
Dobra?
Mamy serca ze stali.
Roy powiedział mi coś i chcę wiedzieć, czy to prawda.
- [Jules prycha] - Hej!
A jeśli nie dostanę odpowiedzi…
znasz mnie.
Roy powiedział,
że Mallory zabiła moją żonę.
Jeśli to prawda…
okłamywałeś mnie…
i udawałeś…
że jesteś moją rodziną.
Roy to pieprzony ćpun.
A mój syn umarł.
Chcesz mnie teraz o to pytać?
Teraz?
Tak albo nie.
Nie odchodź ode mnie!
Rozpierdolę cię, jeśli nie zabierzesz rąk.
Będziesz ostatnią osobą, która…
- Normanie… - [Norman stęka]
Mam dużo cierpliwości.
Ale kiedy mam dość,
to mam dość.
Mówiłem ci.
Mój syn nie żyje.
Mówiłem ci też, że muszę powiedzieć jego matce, że jej syn…
nie żyje.
Normanie…
Jestem na granicy.
[oddalające się kroki]
- [otwarcie i zamknięcie drzwi] - Nie.
Przekroczyłeś granicę.
[stęka]
[Olivia] Ile mały gnojek miał w sejfie?
[Andy] 40 tysięcy.
[Olivia] Tylko tyle Charles miał w sejfie?
Tylko tyle miał.
Cholera.
- [dzwoni komórka] - [wzdycha]
Co?
[Horace mruczy wesoło] Uznałem, że to cię zaciekawi.
A czemu nie?
- Ten filmik. - [Olivia] Co z nim?
To jakieś fałszywe gówno.
Jesteś za stara, żeby znać AI.
Mylisz się.
Wiem też, że wiesz, jak go używać.
Charles mi to wysłał. Jest autentyczny.
Tak? Dobra.
Miał w domu kamerę.
No i?
Potwierdziłem, że nagranie jest autentyczne.
[Olivia cmoka] Aha! Brawo ty.
Chcesz medal?
Jak tam łóżko w szpitalu?
Twarde. A twoje?
Moje jest milusie.
[Olivia mruczy]
Wiesz, tak właśnie mówią o łożu śmierci.
Jest mi znacznie lepiej.
Naprawdę?
Tak.
[prycha] Brawo ty.
Podczas gdy ty jesteś
na łóżku, które mój ojciec zwał
stołem sekcyjnym.
Nie grozisz mi chyba, Horace?
- Nie muszę ci grozić. - To dobrze.
Bo gówno możesz mi zrobić.
[prycha] Stracisz udziały.
Nie muszę ci nic robić.
Sama to sobie robisz.
Nic nie zrobiłam.
Twoja noga to dopiero początek, jeśli nie zdobędziesz pieniędzy do piątku.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale Charles wie…
i ich nie zdobędzie.
Jeśli nie,
nie tylko ja za to beknę.
Co to znaczy?
Charles wie.
- Sprzedasz własnego syna. - Słuchaj…
Musi się kiedyś nauczyć, że świat jest okrutny i surowy.
Dobra.
W końcu rzuciłaś go sępom.
A mnie nie pozwalałaś go dyscyplinować.
Bo nie próbowałeś go dyscyplinować.
Próbowałeś go zmienić.
Jest jakaś różnica, Olivio?
Tak.
Dyscyplina jest dla poprawy.
Zmiana byłaby dla ciebie.
Dobra.
Ale skoro próbowałaś mnie okraść,
zdyscyplinuję i zmienię ciebie.
[prycha] Jak mówiłam,
gówno możesz mi zrobić.
Cholera.
Skurwysyn.
[Roy głośno wypuszcza powietrze]
[Roy się śmieje]
Co tu masz, braciszku?
Hm.
[rytmicznie wypuszcza powietrze]
[nuci wesoło]
[stęka]
Nie mam nastroju na to pieprzenie.
Mój dom spłonął, więc nie mogę tam spać.
Dokąd pójdziesz?
Do ciebie.
Idź do hotelu.
Nie, braciszku, pomieszkam z tobą.
Poimprezuję. [śmieje się]
Dobra.
Nie sprowadzaj żadnych zboczuchów, póki tu jestem.
To idź do swojego domu.
Nie. Musimy wymyślić plan.
- Roy… - Nie kumasz.
Ta suka jest w domu z Mallory. Pewnie coś knują.
Wiesz, czego ode mnie chcą? Żebym sikał do kubka.
Chcą wymyślić jakiś skomplikowany plan i wygryźć mnie z testamentu.
Nie pozwolę na to.
Cholera. [stęka]
- Co ci się stało? - Cholera, ktoś mnie poparzył.
- Kto? - Mallory.
Wiesz, co zrobiła? Wylała na sukę kawę.
- Jaką sukę? - Felicię, ziom. Nie słuchasz?
Nie mówiłeś.
Posłuchaj mnie, dobra? Wyluzuj i słuchaj.
Poznałem w klubie laskę, Felicię.
Jak z mema „Pa, Felicio?”.
Nie jak z mema, ziom.
To nie to, dobra?
Mówiłem, posłuchaj.
Poznałem w klubie Felicię.
Niezła lasia. Dobrze się z nią bawiłem.
Mallory mnie przyłapała.
I co? Wkurzyłem się.
Wkurzyłeś się, bo cię przyłapała?
Tak. Jestem facetem. Wkurzam się.
Jestem w chuj wkurwiony.
Daj mi dokończyć historię, dobra? Zgarnąłem Felicię.
Poznałem ją w klubie.
- Zabrałem ją do domu. - Chwila.
Do domu twojego i Mallory?
To mój dom, dobra? Nie zapominajmy o tym.
Gówno miałaby beze mnie.
Daj mi dokończyć, dobra?
Zabrałem ją do domu.
Dobrze się bawiłem. Oprowadzałem ją po domu.
- Przyprowadziłem do sypialni. - Chwila.
Gdzie była Mallory?
W pokoju obok.
- Mhm. - Co?
Tak.
Wiesz, co zrobiła ta suka?
Świetnie się bawiłem. Łapałem to i owo.
Tańczyła dla mnie.
Mallory zamknęła drzwi, żebym nie mógł wyjść,
i spaliła jebaną chałupę.
A potem poszła do mojego byłego kierowcy,
żeby go wyruchać.
Wyciągnęła jego broń i próbowała mnie zastrzelić.
Wiesz, co zrobiłem? Musiałem jakoś złagodzić ból.
Zabrałem Felicię do lobby i kazałem jej twerkować.
Mallory nagle wpadła
i oblała ją kawą.
- W jakim lobby? - W biurze. Słuchasz mnie?
Wolałbym nie słuchać. Boże.
Muszę coś wymyślić.
- Ona cię zabije. - Nie.
Mhm. [cmoka]
Wyjaśnijmy coś sobie. Przyszedłeś tu,
bo w hotelu spróbuje cię zabić.
Boisz się.
Nie boję się. Wcale nie.
Nie boję się.
Ciągle odwalasz, żeby jeszcze bardziej ją wkurzyć.
Wiesz co? Nie mogę z tobą gadać.
Spójrz na mnie.
Skup się.
Nie. Wolę się położyć i odpocząć, bo boli mnie ręka.
Skup się, dobra?
- Co? - Zrobi ci test na obecność narkotyków.
Pozytywny wynik rozwodni twoje udziały.
Brałem kokę może z raz.
Przestań.
Serio.
Posłuchaj.
Sprawdza się siki i włosy.
Mallory na pewno ma twoją szczotkę lub grzebień.
Twoje włosy wykażą, ile i jak długo miałeś prochy w organizmie.
Jesteś uzależniony.
Twoje włosy to udowodnią.
Masz przesrane.
Pa, Felicio.
Nie mam przesrane.
Ona ma przesrane.
[mruczy przecząco] Ty masz.
Dalej odwalaj, żeby jeszcze bardziej ją wkurzyć,
a stracisz wszystko.
Jeśli ja oberwę, ona też.
Zachowa swoje udziały, jeśli jesteś ćpunem, idioto.
Cholera.
Skąd o tym wiesz?
Pieprzę Varneya.
Mówiłem, żebyś nie przypominał.
Mówi mi wszystko.
Jesteś obrzydliwy.
Cholera.
Muszę pozbyć się tego z organizmu.
[melancholijna muzyka]
Chodźcie.
[pukanie do drzwi]
Dobry wieczór.
- Ja do pani Bellarie. - Proszę tędy.
Dzięki.
Proszę pana.
[Varney wzdycha]
- Podać coś? - Woda wystarczy.
Trzy szklanki?
Właściwie poproszę coś mocniejszego.
- Szkocką. - Dobrze.
Pasi mi to.
- Dobrze. - Whiskey dla mnie.
- Oczywiście. - I dla mnie.
Dobrze.
Ten dom jest niesamowity.
Czyj to dom?
Państwa Bellarie.
Mój ziomeczku.
Naprawdę to doceniam.
- Słucham? - Auto jest w drodze do warsztatu.
[James wzdycha]
Cieszę się, że to załatwiłeś.
Nie zrobiłbym tego bez ciebie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Jasne.
Taka lojalność jest bardzo ważna.
Tak jest.
[cicho] Skurwysyn.
Co jest, kurwa?
Angel?
Hej.
- [Angel] Hej. - [Adeline] Cieszę się, że cię widzę.
Co wy tu robicie?
Jestem mecenas Varney.
Angel. Co się dzieje?
My do pani Bellarie.
Hej. Co ty tu robisz?
Nie patrz na mnie. Zaprosili mnie.
Kto?
Przepraszam, jest jakiś problem?
Będzie problem, jeśli on stąd nie wypierdoli.
Przykro mi, panie Angelu, ale nie wyjdzie.
Dobra. Spoko.
Czekaj. Muszę z tobą pogadać.
- Angel, proszę! - Zamknij się.
- [po hiszpańsku] Kazał mi się zamknąć. - Ostrzegałem przed nim.
- [po angielsku] Przepraszam… - Nie zaczynaj znowu.
Możecie mówić po angielsku?
[po hiszpańsku] Nie martw się.
[po angielsku] Przetłumacz mu.
Mówi, żebyś się nie martwił.
[Varney prycha]
[Alex] Powiedziałem Varneyowi, jak uciec.
- I Varney to zrobił? - Tak.
Na pewno tu jadą?
Namierzam ich.
Cholera.
Na ich aucie jest nadajnik. Już tam są.
Ktoś mi powie, czemu ufacie mu…
tak bardzo?
Po prostu.
Wykazał się. Wspierał mnie.
Wspierał cię, mimo że pracował w klubie dla Julesa?
Tak,
ale jest troskliwy.
Podsłuchałam go,
gdy mówił funkcjonariuszowi Tracksonowi, jak nas traktują, więc…
jest spoko.
Nigdy mi nie mówiłaś.
Nie.
Już go rozgryzłaś.
Nie było sensu.
Wiesz,
po tym, co wydarzyło się w motelu,
jeśli to by było za mało…
Oby świadek był po naszej stronie.
Będzie.
Obyś miała rację.
Świadek czego?
Czegoś nie dla jej oczu.
Będzie po naszej stronie.
Podoba mi się, że mówisz „naszej”.
Cholera, tak dowaliłaś Felicii…
że jesteś jedną z nas.
[Kimmie i Rain się śmieją]
Z lepszą garderobą i słownictwem.
Nie jestem tego taka pewna.
Laska siedzi sobie w garniturze za 8000 dolarów.
- Dziewięć. - [śmiejąc się] Dobra.
Dobra.
Mój błąd.
Chcę tylko ich wszystkich załatwić
i żyć wolna.
Nawet jak ich dorwiesz, nie będziesz wolna.
Dlaczego?
Gdy masz kupę kasy,
zawsze musisz załatwić kogoś, zanim on załatwi ciebie.
Wierz mi.
To podgrzej więcej kawy.
Moje życie jest w twoich rękach.
Wszyscy się potrzebujemy.
Widziała, jak łamię prawo.
Potrzebowałaby świadka,
a gówno widzieliśmy.
Nic a nic.
[otwarcie drzwi]
[Norman] Cholera.
Co?
Rozmawiałeś z Julesem?
Powiedział, że Roy kłamie.
No i?
Nazwał go ćpunem.
Po prostu odpuść to gówno.
Cholera, nie odpuszczę.
Normanie, ona nie żyje.
I to cię cieszy?
Daj spokój.
Normanie, naprawdę kochałeś tę kobietę?
- Naprawdę mnie o to pytasz? - Nie…
Nie widziałam tego. Mam na myśli tę łamaną angielszczyznę.
Kiedy próbowałam z nią rozmawiać, puszczały mi nerwy.
[przedrzeźniając akcent] „Co to jest?”
Złamię ci drugą nogę, suko.
Przepraszam.
Po prostu była…
Olivio.
Słuchaj, Normanie, nie chcę cię zdenerwować.
Nie?
Nie.
Po prostu…
Wiesz, po prostu…
Chcę uciec od tego wszystkiego.
Chcę po prostu trochę spokoju.
Jak autorka zamieszania może mówić o spokoju?
[cmoka]
Normanie, próbuję ci powiedzieć, że muszę odpocząć.
Dobrze? Bo za dużo już tego gówna.
Co się z tobą stało?
Jestem zmęczona.
Byłaś taką wojowniczką.
Jestem zmęczona. Jestem zmęczona walką.
Do kogo ta mowa, do cholery?
Chcę przejść na emeryturę.
Tak.
Chcę przejść na emeryturę.
Chcę wyjechać na jakąś ładną wyspę.
I spalisz tę wyspę do gołej ziemi.
Chaos ci się nie przytrafia,
on za tobą podąża.
Ty go niesiesz.
Ty go tworzysz.
Nic nie wiesz o spokoju.
Gdziekolwiek nie pójdziesz, tworzysz na całym świecie chaos.
Więc zamknij się, kurwa.
Wiesz co, Normanie?
Myślę, że Mallory to zrobiła.
Co?
Tak.
Mallory wjechała jej w dupsko jak straż graniczna.
[śmieje się]
Teraz mi nie pomagasz.
Wypierdalaj stąd.
[krzyczy z bólu]
Zabieraj…
Ochrona! Spierdalaj!
Spierdalaj…
Spierdalaj!
[krzyczy z bólu] Pomocy!
- Ochrona! O Boże! - [otwarcie drzwi]
- O mój Boże! Ty skurwysynu! - [zamknięcie drzwi]
[szlocha] O Boże!
[krzyczy z bólu]
[szlocha] O Boże!
Co jest, kurwa?
[oddycha nerwowo]
[sygnał łączenia]
- [Horace] Zgarnąłeś auto? - Jest w warsztacie.
W którym?
W tym, w którym masz konto premium.
Wisisz mi więcej pieniędzy.
- Po co? Wymienisz mnie. - Co?
Mówiłeś, że znajdziesz innego. I tu jest.
O czym ty mówisz?
Po prostu…
Chciałem poprosić o jeszcze jedną szansę.
Nie spierdolę tego. Ale proszę, tylko nie on.
Proszę.
Angel, o czym ty mówisz?
Evan. Widziałem go.
Zastąpi mnie?
Nie mam siły i czasu na bzdury.
Dobrze, ale…
Daj mi jeszcze jedną szansę. Nie spierdolę. Po prostu…
Nie miej nawrotu. Pojadę tam.
Proszę, daj mi jeszcze jedną szansę.
Dopiero zaczynamy.
Dobrze?
Błagasz?
Jasne, że błagam.
Na kolanach.
Wiedziałbyś, gdybyś widział.
A myślisz, że nie widzę?
[muzyka budująca napięcie]
Masz tu kamery?
Może.
[wzdycha]
Dobra, klęczę.
- Angelu, muszę kończyć. - Nie, proszę…
[wzdycha ciężko]
Halo?
Kurwa!
[wzdycha nerwowo]
Jules, gdzie jesteś?
Odbierz telefon. Mam plan.
Rób, co trzeba z siostrą tej suki, Rain, i Latynosem, który jest z nimi.
Nie ma ich w testamencie.
Kazałem to opóźnić. [śmieje się]
Oddzwoń, dobra?
[wzdycha]
Słuchaj, braciszku, czy…
sok żurawinowy wypłucze mi to z organizmu?
- Ty tak serio? - Nie rób takiej miny. Tak czy nie?
Nie.
- A może… - Nic nie da się zrobić.
Dobra…
Stanley Heart.
Muszą to jakoś wypłukać. Oni potrafią.
Nic nie da się zrobić.
Cholera, jesteś wściekły.
[pociąga nosem]
Co oglądasz?
Spójrz na to.
Co to jest?
Hej.
- Patrz. - Oby bez zboczeństw.
Idioto, spójrz.
[Olivia] Ile ten mały gnojek miał w sejfie?
- [Andy] 40 tysięcy. - To mama.
Słuchaj jej.
- Tylko tyle Charles miał w sejfie? - Tak.
- Co, kurwa? - [Olivia] Spieprzyłeś napad Horace’a.
Okradła mnie i tatę.
Co? [prycha]
Tak.
Cholera.
W moim własnym domu.
O czym ona mówi?
Sprzątała dla ciebie? O czym mówi?
Nieważne.
- Pokazałeś nagranie. O czym mówi? - Słuchaj…
Musimy coś zrobić z mamą.
A co?
Jeszcze nie wiem.
Czyli co? Mówisz o…
Chcesz ją zabić?
Roy, to nasza matka.
Ale to gówno,
wiesz, okradanie nas…
Co zrobisz?
Powiedziałem tacie.
Serio?
Tak.
Czemu tak bardzo chcesz wszystko mu mówić?
No nie?
Potraktował mnie jak gówno.
Traktuje cię jak gówno. Niech się tym zajmie.
- Myślisz, że się zajmie? - Cholera.
Wiem, że się tym zajmie.
A jeśli umrze?
Mama będzie na wolności.
Jak ta rodzina aż tak się spieprzyła?
Ty mi powiedz.
- Jest jak jest. - [pukanie do drzwi]
Kto to?
Nie przejmuj się.
- Roy? - [śmieje się]
- Jesteś wściekły. Zabaw się. - [znowu pukanie]
- Doleję ci jeszcze. - [bardziej natarczywe pukanie]
Kto do mnie puka?
Zabawa. Nazywam je „zabawą”.
[pukanie]
Zaraz wracam.
[Roy wzdycha wesoło]
Roy, serio?
Mógłbyś się nieco odprężyć?
Jesteś zbyt spięty. Spokojnie.
[otwarcie drzwi]
[Roy] Chodźcie.
Co tam?
[niewyraźna rozmowa]
[Roy] Miło cię poznać. Dobra.
A więc, braciszku, to są…
Wiesz co? To bez znaczenia.
[śmiech] Będę na górze, dobra?
Jak coś, to wołaj.
Chodźcie.
Świetnie wyglądacie. Cholera.
Nie wywal mnie.
Jesteś niezdarna. W łóżku nie możesz taka być.
Na górę.
[Roy] Wy przodem.
Bracie.
Bracie!
Będzie dobrze.
Ta rodzina jest gówniana.
Pani Bellarie.
- Cześć. - Zabrać?
Dziękuję.
Gdzie jest Sylvie?
- Nie widziałem jej dzisiaj. - Co?
Cały dzień spała.
- Cały dzień? - Byłem u niej kilka razy, ale…
- [Mallory] Cześć, James. - Dobry wieczór. Mogę to wziąć?
- Proszę. Dziękuję. - Przykro mi z powodu pani domu.
- Dziękuję. - Rozmawiałem z likwidatorem szkód.
Szkody są tylko w sypialni
plus małe zalanie, ale naprawa potrwa parę dni.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- [Varney] Jak leci? - Cześć, dobrze.
To Evan i Adeline.
- Cześć. - Cześć.
- Chwila, on… - To on nam pomógł.
[Rain] Spokojnie.
- To on chciał mnie zabić. - Ale tu jesteś.
- [po hiszpańsku] Musimy stąd iść. - Musimy mu zaufać.
[po angielsku] Spokojnie.
Po angielsku, proszę.
Musicie zacząć od początku i opowiedzieć o wszystkim, co się stało.
- Dobrze? - Tak.
W porządku.
Wszystko im powiemy. Musimy.
[pukanie do drzwi]
[karcąco] Sylvie!
Sylvie, czemu śpisz cały dzień?
Halo…
Sylvie?
[niepokojąca muzyka] ały dzień?