Charles mi to wysłał. Ma w domu kamerę.
Okradła mnie i tatę.
Kiedy tam byłaś, był tam z tą suką?
Cholera!
Puszczaj ją!
Sylvie, czemu śpisz cały dzień?
Sylvie?
Muszę powiedzieć mojej byłej, że jej syn nie żyje.
Tę ćpunkę to obejdzie?
Nie odchodź ode mnie!
Rozpierdolę cię, jeśli nie zabierzesz rąk.
Kto tam, kurwa?
Jules.
Każ skurwielowi przestać walić w drzwi
o tej porze, słyszysz mnie?
Cholera! Czemu napierdalasz w drzwi jak policja?
Jestem z policji.
Mojemu facetowi to przeszkadza.
Głupi skurwielu.
Nie boję się jebanej policji.
Zamknij ryj!
Idź!
Co?
Tak kazałaś mieszkać mojemu synowi?
Co cię to obchodzi?
Gówno dla niego robiłeś, póki był mały.
I pozwoliłaś mu tak żyć?
Czego chcesz?
Mój facet się wkurza.
Muszę z tobą pogadać.
Nie chcę z tobą gadać.
Naćpałaś się?
Czego, kurwa, chcesz?
Tak.
Naćpałaś się.
O co chodzi, Jules?
Glen umarł.
Co?
Nie żyje.
Serio?
Tak.
Cholera.
Nie chcesz wiedzieć, co się stało?
Pewnie miał napad padaczki.
Co?
Miał padaczkę?
Jesteś jego ojcem i o tym nie wiedziałeś?
Co ty gadasz?
Nie gadaj, że to przez to, że brałam w ciąży.
- Zabieraj łapsko! - To przez ciebie!
Ciebie, skurwielu!
Nie wiedziałem, że miał padaczkę.
Masz to w dupie.
Byłeś za bardzo zajęty swoją drugą rodziną.
Cholera, wiesz co?
Już nie żyje.
Jesteś tylko naćpaną suką.
- Kurna. - Trzeba było ci go zabrać.
Cholera, zdarza się.
Nie udawaj, że teraz cię obchodzi.
Masz go w dupie i zawsze miałeś.
Spoczywaj w pokoju, mały.
Wypierdalaj mi z oczu.
Słuchajcie!
Sylvie zniknęła!
- Co? - Nie ma jej na górze.
Jak to nie ma?
Nie ma jej tam.
Zadzwoń do niej.
Uspokój się. Pewnie gdzieś tu jest.
- Angel! - Sylvie, musisz odebrać telefon.
Co?
Miałeś pilnować Sylvie.
- Spała, jak wychodziłem. - Nie ma jej.
Co?
Sylvie, odbierz.
Wybacz, musiałem pojechać po samochód.
Wiemy, dokąd mogła pójść?
Nie wiem, dokąd mogła pójść.
Mówiłam uparciusze, żeby nie szła do szpitala.
Do którego?
Stanley Heart.
Po co miałaby tam iść?
Odwiedzić syna Julesa.
Miał wypadek.
Myślisz, że tam poszła?
- Zabiję ją. - Daj mi jej numer.
- Sylvie, odbierz telefon. - Kimmie.
- Daj jej numer. - Podam ci.
Oby nie było cię w szpitalu.
Oddzwoń.
Cholera.
Zaraz wracam.
Angel, idź z nim.
Muszę iść…
To nie zabawa. Idź.
Ja też idę.
Nie, zostań. Może tu wróci.
Cholera!
Jak tam dojechała?
James!
Tak?
- Widziałeś, jak moja siostra wychodzi? - Nie.
Kto jest szefem ochrony?
Kto tu pilnuje bezpieczeństwa? Wezwij go!
- Wezwij go! - Whitman.
Dziękuję! Idź po Whitmana!
Tak jest.
Jeśli Jules choćby tknął Sylvie, przysięgam…
Proszę, nawet tak nie myśl, dobra?
- Sylvie to dla mnie poważna sprawa. - Wiem.
- Nic jej nie będzie. - Dzięki.
Ciągle znika.
Co?
Poszła do szpitala, by odwiedzić syna Julesa.
Co powiedzieli?
Umarł.
Co?
Tak.
Kurna.
Jules, gdzie jesteś?
Odbierz telefon. Mam plan.
Rób, co trzeba z siostrą tej suki, Rain, i Latynosem, który jest z nimi.
Nie ma ich w testamencie. Kazałem to opóźnić.
Oddzwoń, dobra?
Głupi dupek
zostawia takie gówno w wiadomości.
Cześć, Jules. Dostałam twoją wiadomość w sprawie testamentu.
Było opóźnienie, ale złożono go w sądzie o dziewiątej rano.
Państwo Bellarie i mecenas Varney są już poinformowani.
Wydzwania do mnie Roy Bellarie,
ale nie chcę z nim rozmawiać.
Wysłałam ci maila do wglądu. Pa.
Cholera.
Cześć, tatusiu.
Gdzie jesteś?
Chcemy z mamą, żebyś wrócił.
Za dużo pracujesz.
Tęsknię za tobą i kocham cię.
Mam nową książkę, którą możesz mi poczytać.
Wracaj szybko do domu, tatusiu, przed pójściem spać i szkołą. Dobrze?
Kocham cię, tatusiu. Pa.
Gdzie jest Whitman? Whitman!
- Wzywała pani? - Widziałeś, jak moja siostra wychodzi?
Słucham?
Nie da się niezauważenie pokonać prywatnej drogi.
- Gdzie ona jest? - Wezwała taksówkę.
A mówiła, dokąd miała ją zawieźć?
Nie wiem. Przyjechał po nią samochód.
Jesteś bezużyteczny w chuj.
Przepraszam, jest jakiś problem?
Tak, jest problem. Moja siostra zaginęła.
Zrozumiałem. Zaraz się tym zajmiemy.
Zlokalizujcie Sylvie.
O czym ty gadasz, rozumiesz, zajmiecie się tym?
Znajdź ją!
Jadę do szpitala. Gdzie Alex?
Zadzwonię do niego.
Alex, musimy jechać do szpitala.
Pojadę z wami.
Nie, zostań. Porozmawiaj z nimi.
Dobra.
- Co tak stoicie? - Musimy jechać do szpitala.
Namierzam jej telefon. Jedzie tutaj.
- Co? - Patrz.
Jeśli widzisz jej lokalizację, to dlaczego nie odbiera?
Czyli nic jej nie jest. Wraca tu?
- Jeśli to ona. - Gówno widzę.
Nie, spójrz.
Poczekajmy i zobaczmy.
Nie będę czekać!
Nie wiem, co robić!
Dobra…
Angel, już drugi raz…
Jules.
Tak.
Czemu nie oddzwaniasz?
Musimy to dziś zrobić.
Złożyli dokumenty.
Jak to, złożyli?
Są zarejestrowane.
Wszystkich chroni testament.
To szaleństwo.
Ta suka mnie nie posłuchała?
Na to wygląda.
Co, kurwa?
Roy, nie masz władzy.
Do kogo ta mowa?
Do jebanego ćpuna
bez władzy.
Dobra, Jules.
Dobra.
Chodź.
Puszczę cię.
Walczyłem z wieloma smokami…
ale ten, który cię chroni…
jest mi potrzebny.
Bo spalę tych wszystkich skurwieli.
Więc nikt
nie może wiedzieć, że to się stało.
Albo ten smok zabije mnie…
a ja zabiję ciebie…
i twoją siostrę.
Nie jestem z tej rodziny, więc to bez znaczenia.
Więc…
dla dobra wszystkich…
to się nie wydarzyło.
Nie mów…
Rain, Angelowi,
ani Kimmie.
A zwłaszcza
Horace’owi.
Kumasz?
Musisz potwierdzić.
Tak.
Kimmie do ciebie dzwoniła.
Widzisz światła na wzgórzu?
To dom pana Bellarie.
Rozumiesz?
Tak.
Co im powiesz?
Nic.
Nie, powiesz im,
że pojechałaś do szpitala do Glena…
ale mnie nie spotkałaś.
Dobra.
Idź.
Znowu się przemieszcza.
- Cholera, sygnał… - Gdzie ona jest?
Sygnał jest opóźniony.
Użyj innego telefonu!
Chwila. Idzie od tyłu.
- Tam? - Tak!
- Chodźcie! - Z tyłu.
Sylvie!
- Gdzie ona jest? - Idzie stamtąd.
Sylvie!
Sylvie! Boże!
Boże!
Co do cholery?
Dokąd poszłaś?
- Do szpitala. - Mówiłam, żebyś tam nie jechała.
Wiem, ale…
Nawet go nie znasz!
Przepraszam!
Cholera!
- Oddychaj. - Kimmie, tak mi przykro.
Masz przesrane.
Cieszę się, że nic jej nie jest.
Ja też.
- Wróćmy do domu. - Cholera.
Dziękuję.
Cholera.
To Sylvie, prawda?
Tak?
Hej, to…
To Sylvie, prawda?
Tak. Nic jej nie jest.
Dzięki Bogu.
Dobrze, że jest cała.
Widzę, że ci na niej zależy.
W tym problem.
W czym?
To moja słabość.
Mówisz jak mój teść.
Tak.
Za bardzo ją kocham.
Muszę ją stąd zabrać.
Może zapewnimy jej tu bezpieczeństwo.
Tu nigdy nie będzie bezpiecznie.
Jeśli nam się uda…
Co?
Co się uda?
Omówmy figury szachowe.
Już to robiliśmy.
Nie omówiliśmy kilku figur.
Pogrzebałem w firmach fasadowych.
Pieniądze są prane przez kluby.
I oczywiście są nasi stali podejrzani…
Norman i Jules.
A Roy?
Nie.
Charles?
Nie.
Olivia?
Nie.
Czemu tak patrzycie?
Bez powodu.
Mów, co myślisz.
Idziemy dalej.
Jesteśmy w tym razem.
Horace jest w to zamieszany?
Nie sądzę.
To kto jeszcze?
Przepraszam.
To na później. Więc…
Czekaj…
Jestem tu wymieniona.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Wiem. Ale to wszystko komplikuje.
Czekaj. Więc ten skurwiel zapisał to na mnie?
- Tak. - Kto, do cholery…
Kto to zrobił? Jules?
Nie, Roy.
Co?
Tak.
Więc zapisał firmy fasadowe na mnie?
Obawiam się, że tak.
Nie zarobiłam na tym ani grosza.
Wiem, ale…
A skąd ta pewność?
Nie zrobiłabym tego.
Mówiłam do Varneya.
Na to konto trafiają wszystkie pieniądze.
Johna Shermanway’a.
Kto to jest? To jakiś nonsens.
Skąd ta pewność?
Pieniądze da się prześledzić.
Co to znaczy?
Czekaj, nie.
To pseudonim, którego Roy używał ze mną.
To dureń.
Jeśli chciał się kryć, powinien użyć innego.
Dziękuję.
Ale sprawę komplikuje fakt, że jesteś żoną Roya.
Cholera.
Więc jego problemy są twoimi problemami.
Ten skurwiel mnie załatwił.
Chyba że coś wymyślę.
- Pójdę z nimi na dno? - To będzie niezła walka.
To jakieś kryminalne gówno.
Dobra.
Stracę wszystkie udziały?
Chyba że oszczędzimy Roya.
Jakoś mnie w to wplącze.
Pozwól mu.
Lubię grać w tchórza.
Bądź dużą dziewczynką.
Robimy to, żeby się uwolnić.
Masz rację.
I nie jestem duża, noszę rozmiar 36.
Jebać to. To zachowuj się jak duża.
Do roboty.
Zgoda. Do roboty.
- Varney… - Tak.
Wyślij maila do udziałowców.
Powiadom o pilnym zebraniu jutro rano.
Dobrze.
Mamy dla nich jakieś bezpieczne miejsce?
Chciałem ich zabrać do siebie.
Odradzałbym.
Mnie też nie polecasz tam iść?
Nie.
Poczekałbym do jutra.
Dobrze. Wszyscy mogą tu nocować.
Chwila! Wszyscy tu przenocują?
Co z tobą, kurwa, nie tak?
Nic.
Odwalasz.
Nie chcę tych ziomków w moim domu.
Chwila, w twoim domu?
Jesteś tu od wczoraj. Zamknij się.
Wszystkie sypialnie są zajęte, ale to załatwimy.
W porządku. Zatrzymam się w hotelu.
Może funkcjonariusz Alex mnie zawiezie?
Jasne.
Niech James poda mi torbę.
Do zobaczenia jutro rano w biurze.
Do jutra.
Kimmie, śpię u ciebie.
Adeline, śpij u mnie.
Angel i Evan, możecie…
Za cholerę.
Angel, mam cię dość.
Nie wejdzie do mnie.
W porządku. Może spać na kanapie.
- A ty gdzie? - Będę pracował całą noc.
Dobra.
Pójdę pogadać z siostrą.
Do zobaczenia rano.
- Pa. - Dobranoc.
Dobranoc.
Co z tobą?
- Zostaw mnie. - Dobranoc.
O co ci chodzi, Angel?
Nie udawaj głupiej. Wiesz, o co.
Pieprzony dom i…
Nie ma wstydu.
O co chodziło?
Do którego hotelu?
The Josephine.
Tak jest.
Albo nie zabieraj mnie do hotelu.
Zabierz mnie do siebie.
Dobrze, ale…
Co, boisz się?
Nie.
Boisz się mojego męża?
Ściany są cienkie.
Zawsze ktoś się kręci.
Wiem, że ceni pani prywatność.
Niby skąd to wiesz?
Od Calvina.
Od Calvina? Co?
Mówił mi o pani.
Chwila, co ci o mnie powiedział?
Co masz na myśli?
Kazała mu pani wsiąść na tył.
Nieważne. Kłamie.
Myślisz, że jestem dziwką?
Nie.
Jest pani z kimś, kto źle ją traktuje.
Zasługuje pani na więcej.
Ci, którzy dobrze traktują kobiety, są spłukani jak ty.
Bycie widzianym jest lepsze niż pieniądze.
Co to ma być? Jakieś chińskie przysłowie?
Japońskie.
Masz tam więcej ciasteczek z wróżbą?
Ciastka są chińskie.
Chińskie.
Zerżniesz mnie czy nie?
Tak.
Zatrzymaj się, chodź tu i to zrób.
Na moich warunkach…
traktuj mnie jak człowieka…
a nie jednorazowe bzykanie.
Myślisz, że jesteś wyjątkowy czy coś?
Tak.
Kiedyś się przekonasz.
Sylvie.
Nie zapukałaś.
Pukałam wcześniej, kiedy w łóżku była podpucha.
Umarł.
Nawet go nie znasz.
Wiem, ale…
Ale co?
Chciałam to zrobić.
Po prostu chciałam to zrobić.
Pozbyć się obrazu ojczyma z głowy.
Glen był taki uroczy.
Wykorzystałam go i czuję się jak gówno.
Sylvie…
Rozumiem.
Ale gdyby…
Gdyby Jules cię znalazł…
mógłby ci coś zrobić.
Rozumiesz?
Jesteś bezpieczna tutaj.
Chcę stąd uciec.
Chcę iść na studia. Wyjadę daleko stąd.
Tak będzie najlepiej.
Im szybciej, tym lepiej.
Dobra.
Mogę iść spać?
Sylvie, tak mi przykro.
Chcę już iść spać. Dobra?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak właśnie chcę.
- Ale nawywijam. - Tak.
Tak.
Hej, Roy.
Co?
Chodź, mała. Siadaj.
Hej, mała, chodź tu.
Hej. Usiądź.
Ty też. Idź tam, mała.
Czego chcesz?
To mój dom.
Sram na to, bracie. Czego chcesz?
Dostałeś maila?
Przerywasz mi zabawę z powodu jebanej pracy.
Jakiego maila?
Mamy być w biurze o 10.00 na obowiązkowym zebraniu udziałowców.
Myślisz, że pójdę na to gówno?
Cholera.
„Niestawienie się oznacza naruszenie umowy
zobowiązującej do obecności udziałowców na głosowaniach
pod karą utraty 30%”.
Podpisano…
Kimmie.
Co znowu odwala?
Nie wiem, ale źle to wygląda.
Dobra.
Zrobi nam test na dragi.
Ta suka myśli, że ma władzę.
Bo ma.
A ty co zrobisz?
Nie biorę tyle narkotyków, co ty.
Załatwię zaświadczenie lekarskie.
Żaden lekarz nie wystawi ci papierka na kokainę.
Założymy się?
Roy, to nie wypali.
Dobra. Wszystko jedno.
Więc lepiej przygotuj się na rano.
Hej.
Co?
Suki.
Chyba nie do mnie mówisz?
Nie mówię do ciebie, stary.
Było fajnie.
Jazda.
Dziękuję.
Zadzwońcie.
Dzięki nim coraz bardziej doceniam bycie gejem.
Skoro o tym mowa…
Załatwię tego skurwiela.
- Kogo? - Twojego chłopaka.
Załatw go.
Załatwię.
Wypierdalaj stąd.
Co to za gówno?
- Co? - Jestem w szpitalu.
I jutro mają zebranie?
Czemu do mnie dzwonisz?
Wiem, że nie jesteś już zły za to, co powiedziałam.
Olivio…
Gdybyś nadal był zły, nie odebrałbyś telefonu.
Nikogo nie obchodzi, co myślę
ani czego chcę.
Wiem tylko, że nie dam rady przyjść.
To nie przychodź.
Cholera.
Pewnie zabiorą mi udziały.
Na nic ci się nie przydadzą, jeśli nie spłacisz długów.
Sugeruję wygrzebać tyłek z łóżka
i lecieć na zebranie.
Ciebie to naprawdę bawi, co?
Nie, to nie jest śmieszne.
To smutne.
Jules będzie miał jutro bardzo smutny dzień.
Dlaczego?
Bo złamas mnie zdradził.
Mallory też.
O cholera, Normanie…
Spodziewałem się tego po Julesie.
Ale Mallory…
Kochałem ją.
I…
Co?
Wymierzę im karę.
Wymierzę karę. Zapłacą za to.
Co zrobisz?
Kiedy wygrywasz,
siedź cicho.
Myślisz, że wygrywasz?
Cholera.
Światło ci przeszkadza?
Nie widzę go z góry.
Dobrze.
Słyszałem wszystko.
Ale co on tu robi?
Jest świadkiem.
Nie zna Horace’a?
Nie sądzę.
Dobra.
Daj.
Więc jesteś…
Jesteś prawnikiem?
Tak.
A co?
- Mam dziecko, którego nie widuję. - Zaczekaj.
Kończę z prawem rodzinnym…
po tym.
Chciałbym go widywać.
- Dobra. - Ja nikogo nie miałem, więc…
Musi mieć mnie.
Mogę ci kogoś polecić.
Dobrze?
Dzięki.
Nie ma za co.
To się uda?
Mam taką nadzieję.
Powiedz.
Cholera. Są sprytni.
Dlatego wszystko sprawdzam.
Mam nadzieję.
Tak.
Dam z siebie wszystko.
I wywal go stąd.
Hej.
Miłej nocy, bracie.
- Jest już ktoś? - Nie.
Zamknęli budynek.
Tak.
Coś knują.
Jak myślisz, co takiego?
Nie wiem.
Gdzie jest Alex?
Już jedzie.
Ufasz mu?
Oczywiście.
Namierzył wczoraj telefon Sylvie.
I?
Pracuje z nimi.
Nie, stary, to mój ziomuś.
Wrabia ich, zaufaj mi.
Do Dagi strzelał
gliniarz.
Do asystenta
i do Shake Shake też.
Czekaj. Nie.
Co?
Byłeś z nimi w motelu. Nawet nie wiedziałeś?
Co?
On im nie pomaga.
To jak uciekli?
I był w domu.
Tak. Wczoraj tam był.
Wiesz, że wszędzie mam oczy.
Mówisz poważnie?
Tak.
I tak mnie zdradził?
Tak.
Zabiję tego skurwiela.
Nie.
Przyprowadź go do mnie.
A teraz idź na dół i dopilnuj, żeby wszedł do budynku.
Tak jest.
Trackson…
Cholera!
Cholera! Kurna!
Za to, że nie wiedziałeś.
Następnym razem będzie kula w łeb.
Cholera!
Kurna!
Wstawaj i idź po niego.
- Kurwa. - Ruchy!
Cholera.
Niekompetentni skurwiele.
Potrzebuję wózka.
Ja tylko wożę…
Ale z ciebie głupia suka.
Załatw mi wózek inwalidzki.
Odkąd wsiadłaś, jesteś chamska…
Spadaj z mojego auta.
- Z czym problem? - Z chamską suką.
Sama jesteś suką.
- Pierwsza mnie wyzywałaś. - Suka.
- Zabierz ją. - Zabieram.
- Pani Olivio, pomogę pani. - Potrzebuję wózka.
Przyprowadzę. Zaraz wracam.
Pospiesz się, bo wyląduje na ulicy.
- Mogę ci coś powiedzieć? - Gówno możesz.
Mam twój numer taksówki i nazwisko.
Brawo ty, suko.
Twoje dni są policzone, Canifo.
- Chyba twoje. - Shaniko.
Waliko.
- Mam wózek. - Papariko.
Pomogę pani.
- Muszę wziąć portmonetkę. - Dobrze.
Dobrze. Podniosę tutaj.
- Chodźmy stąd. - Gdzie mój hajs?
Chodźmy, Traction.
Musicie zapłacić.
Jeśli się do mnie zbliży, zastrzel ją.
Ty suko.
Pa, Papriko.
Dobra.
Jeśli czegoś pani trzeba, podam swój numer.
Po co?
Odwiozę panią.
Nie.
Możesz odejść.
Na pewno? Przepraszam.
Tak jest.
Jestem ci winny przeprosiny.
Nie jesteś nic winny.
Mallory zabiła moją żonę.
Nieprawda.
Przyznała się.
Wiedziona poczuciem winy.
Mam to gdzieś.
Gdzie są wszyscy?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gotowa?
Tak.
Załatwmy ich.
Spójrzcie na to.
Atmosfera tak gęsta, że aż powietrze stoi.
I tylko to tu stoi.
Twój syn lepiej się na tym zna.
Dzień dobry.
Cześć.
Kazano mi tu przyjść.
Tak.
Dlaczego?
Uważamy, że powinieneś tu być.
Kto tak uważa?
Zarząd.
Dlaczego?
Nie jestem udziałowcem.
Myślę, że uznasz to za ciekawe.
Cóż,
nie witajcie się wszyscy na raz.
Zacznijmy zebranie.
Wzywam do odroczenia zebrania.
Słucham?
Przeczytaj regulamin, złotko.
Nie ma tu wszystkich członków zarządu.
Zgadza się.
Wideokonferencja się nie liczy.
Więc dobrze, że przyszedłem.
Panie Bellarie. Wygląda pan świetnie.
Czuję się świetnie.
Nie ma to jak medycyna Wschodu w Europie,
by poprawić sobie humor.
Witaj, Horace. Puszczę cię.
Nie, siedź.
Mieliście ręce pełne roboty.
Chętnie zobaczę waszą pracę.
Zaczynajmy.
Dobrze.
Roy, najpierw ty.
Jak widać…
te narkotyki były w twoim organizmie w ciągu ostatnich 90 dni.
WYNIKI BADAŃ
Odmówiłeś próbki moczu,
więc zbadałam twój mieszek włosowy.
Każdy lekarz z pewnością potwierdzi,
że jesteś uzależniony, Roy.
Co oznacza,
że po prostu nie nadajesz się do zarządu.
Priorytetem firmy dla twojego dobra i zdrowia
jest przepadek twoich udziałów,
dopóki nie ukończysz…
Varney, jak to było?
Pomyślnie.
Tak. Pomyślnie.
Właśnie.
Dopóki nie ukończysz pomyślnie
programu rehabilitacyjnego.
Musisz udowodnić zarządowi, że zostałeś wyleczony.
Czy chciałbyś coś dodać, Roy?
Całkiem nieźle.
Nieźle.
Nie chcesz się niczym podzielić?
Nie.
Pozwolę ci skończyć.
Dobra.
Teraz ty, Charles.
Jak widać, badanie na obecność narkotyków nie było czyste,
ale nie na tyle, by prowadzić do utraty udziałów.
Się wie.
Ale odkryliśmy,
że toczy się przeciwko tobie śledztwo
w sprawie zniknięcia Michaela Hartona,
Dustina Smitha i Romana Leu.
Chcesz się czymś podzielić z zarządem?
Nie.
Póki trwa dochodzenie,
twoje udziały są zamrożone.
Muszę zapłacić rachunki.
Jak wszyscy.
Gdy zostaniesz oczyszczony z zarzutów, o ile zostaniesz, odzyskasz pieniądze.
Ale, co normalne, to może chwilę potrwać.
Olivio.
Słucham.
Stacja radiowa, którą finansujemy, jest powiązana z kontem zagranicznym
na twoje nazwisko.
Zamrozimy twoje fundusze na czas nieokreślony.
To jakieś głupoty.
Nie zrobiłam nic złego.
Serio?
Zamknij mordę, Charles.
Nie róbmy tego.
Czego?
- Roy… - Ty pozwalasz tej suce robić, co chce.
- Sam to sobie zrobiłeś. - Czekaj.
Jak tak pomyśleć…
co z faktem, że ta suka…
przejechała żonę Normana
i dała jej umrzeć?
Nadal kłamiesz.
Jules zajął się autem i ciałem.
- Skończyłeś? - Jeszcze nie.
Jeśli mamy wszystko powywlekać, to niech będzie wszystko.
Zamknij się.
Nie skończyła mówić.
Kimmie.
Dziękuję, skarbie.
Jeszcze do mnie nie doszła.
Już idę.
Normanie…
ty i Olivia
macie firmę fasadową w domu pogrzebowym.
Oboje praliście i kradliście pieniądze z firmy.
Jules,
ty i Norman
pierzecie pieniądze w wielu klubach,
także w tym, w którym kazałeś mi pracować.
Handlowaliście też ludźmi i uwięziliście 94 osoby.
Są jakieś pytania?
Naprawdę świetnie.
Świetnie.
Ale trochę pominęłaś.
Wielu rzeczy nawet nie wiesz.
Omówmy je.
Cała ta firma to operacja przestępcza.
Jeśli my pójdziemy na dno,
to razem z wami.
Dlaczego, Normanie?
Wplątałem tę firmę w mnóstwo rzeczy,
bo jestem udziałowcem,
mój drogi jebany bracie.
Wiesz o tym.
Wiem?
Tak, o łapówkach, które wpływają do firmy.
Sprawdź rachunki.
Dyrektor finansowy nie wie, skąd ta cała kasa.
Zwłaszcza po pozwie związanym z rakiem.
Zrobiłeś to z nim, Jules?
Jules nic nie zrobił.
Zdradziecki, kłamliwy skurwielu.
Jules jest durny.
Ja tu rządzę.
Normanie,
muszę przyznać…
załatwiłeś mnie.
A jak.
Jules…
wygrałeś.
- Czekaj… - Musimy odpuścić.
Mają nas.
I to nie wszystko.
- Cicho. - Zamknij się.
- Nie rozkazuj mi. - Roy.
Parę rzeczy pominęłaś.
A Mallory?
- Zamknij się. - Co?
Nie, Roy, mów.
- Mów. - Zamknij się.
Ta suka robiła interesy z moim wujem i Julesem.
Więc w praktyce
ta suka jest twoją szefową.
Kimmie, próbowałaś.
Tak, suko.
Próbowałaś.
Naprawdę.
Brawo. Starałaś się.
Ale wiesz co?
Nie jesteś aż taka sprytna.
Wyjaśnię ci, co będzie dalej.
Odzyskam wszystkie udziały.
A ty rozwiedziesz się z cholernym Horace’em…
i odejdziesz z niczym.
Synu, mam pytanie.
Jakie?
Jak ukraść tyle, ile się da?
Tak, złamasie. I jeszcze więcej.
Nawet od własnego syna.
Pierdol się, Charles.
Pierdol się!
Wyszedłeś stąd!
Urodziłam cię.
Zawdzięczasz mi każdy oddech.
Nie wierzę, że wróciłem na te głupoty.
A no tak.
Wiesz co, tato?
Śmierć wyglądałaby o wiele lepiej po tym, jak mnie obsikałeś.
Teraz ja mam władzę.
Władzę?
Nic nie masz.
Dobra, dobra.
W sumie
chcę twoje udziały.
Wszystkie.
Myślą, że są tacy sprytni.
Patrz, to uwierzysz.
A ten szmaciarz
złożył testament, choć mu zabroniłem.
Co ty na to, tato?
Że twój ulubiony prawnik…
rucha Charlesa?
Ależ bezcenna mina, no nie?
Ruchali się. Nakryłem ich.
Skoro wywlekamy wszystkie brudy,
niech będą wszystkie.
Przypomnę ci jeszcze raz, kurwa, że zostałeś przechytrzony.
Banda niewdzięcznych, przemądrzałych sukinsynów.
Myślisz, że wszystko wiesz, Roy?
Tak.
To co dalej zrobię?
Zgadnij.
Śmiało.
Co?
Dobra.
Co to za gówno?
Dlatego kazałem ci milczeć.
Na co się gapicie?
Pieprzyć to.
Pociągniemy wszystkich na dno.
Jest taki drobiażdżek, synu, jak instytucja świadka koronnego.
I właśnie tym Kimmie, Mallory i ja
jesteśmy wobec was.
Nie jesteś taki mądry, Roy.
To szachy…
a ty grasz w warcaby.
Szach mat, skurwielu.
Witajcie w więzieniu.
Varney.
Oni tak mogą?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz ytucja świadka koronnego.