Vale.
Aí o vén. Xa o vexo pingar.
Como se chamaba o teu mel?
Temos unha discusión na casa sobre iso.
Eu chamaríalle "abellas de ouro".
Victoria prefire "a substancia viscosa de DB".
Recursos Humanos poría obxeccións.
- Ala! En serio? - Ala!
Veña, ho.
Tes outros hobbies coma este?
Lego.
Non é asombroso?
Próbao.
- David, está moi bo. - A que si?
- Si. "A substancia viscosa de DB". - Ves? Vaiche gustando.
- Vai, vai. - Vaiche gustando.
Pero é viscoso de carallo, eh.
EPISODIO 1
Benvidos ao comezo da nova tempada en Inglaterra.
AGOSTO 1996
Un día precioso en Londres.
Primeiro partido.
Número dez, David Beckham.
Baixo un sol resplandecente e os focos da publicidade, imos comezar.
Jordi Cruyff tentou sorprender o porteiro cunha vaselina.
Cruyff.
Lembro mirar para o adestrador.
Porque, se intentabas algo así e non saía ben,
o adestrador saltaba e poñíate verde.
Entón...
Recuperamos o balón no noso campo.
Erguín a vista e pensei: "Por que non?"
Estabamos detrás da portaría. Fíxose un silencio sepulcral.
Tan pronto a pelota saíu da súa bota, o campo...
Aquilo non parecía un estadio de fútbol.
Lembro vela escorarse á esquerda
e logo de repente comezou a endereitarse.
E pensei: "Esta pode entrar."
Beckham viu a Sullivan adiantado.
Isto é absolutamente extraordinario!
Desde o centro do campo!
Vaia gol máis fantástico!
Todos os espectadores do estadio están admirados.
David Beckham, con 21 anos, marca o que quizais pase á historia
como un dos mellores goles da nosa época,
do que se falará durante moito tempo.
Cando saía do campo, o adestrador dixo:
"David, sube ao autobús e non fales. Nada de entrevistas."
Un par de preguntas. Primeiro, o gol de Beckham.
Fantástico, doutro mundo.
O mellor gol que vin.
O nunca visto. Desde o seu campo. Ninguén fixo iso antes.
Boa noite.
Gol desde a liña divisoria de David Beckham, do Manchester United.
Non tiñamos acceso a Internet nin cousas desas.
Oiamos falar diso na radio.
Había un programa de TV sobre fútbol e mirámolo.
Oíra falar del e vírao xogar, pero esa foi a primeira vez que dixen: "Vale."
O GOL DO SÉCULO!
"Este tipo é diferente."
Todos dicían: "Vaia gol!" E eu: "Ai, si? Non o vin."
Non o vin. Un tipo púxoseme de pé diante e non me deixou ver.
Pero foi alí cando empezou todo,
porque ninguén fixera iso antes.
Pelé intentárao.
Pelé.
Viu o porteiro adiantado.
David! Aquí, David! Aquí!
Sabía que a súa vida ía cambiar despois dese gol?
Si, ho. Tiña que cambiar.
Xa non o deixaron tranquilo.
Cambiou algo?
Non, non cambiou nada. Segue sendo bo rapaz.
Faime graza. Impórtache?
- Teste que beliscar porque non o cres? - Si.
Déixome levar e penso en como comezou todo.
É marabilloso.
- Bo día. - Que tal?
Mataches ti eses cervos?
Non, eu non.
Nada que ver comigo.
Meu avó era moi meticuloso.
Todo o que escribían sobre min, todas as fotos que saían nos xornais...
Manda truco. Moitas destas fotos hai anos que non as vexo.
Meu pai. Portábase ben meu pai?
- Falar falaba moito. - Si.
Eu era técnico de gas. Traballaba sete días á semana.
Tiña unha furgoneta Toyota vermella. Non a quería doutra cor.
Meu pai estaba obsesionado co Manchester United.
Polo Nadal, sempre me regalaban o equipamento do Manchester United.
Estaba máis obsesionado ca min.
Eu era peiteadora, logo tiven fillos e traballaba na casa para facer cartos.
Non tiñamos moito daquela.
Miña nai tiña catro ou cinco señoras sentadas debaixo dos secadores grandes
e eu preparáballes cuncas de té e torradas
e traíalles biscoito e cousas así.
Nunca me foi ben na escola.
Non era intelixente, aínda que pareza incrible.
Nunca tiven moitos amigos, era reservado.
Desde que volvía da escola ata que ía durmir,
pasaba todo o tempo no xardín.
Non facía outra cousa.
Cando ía mal tempo, debuxaba,
sempre algo relacionado co fútbol.
COPA DO MUNDO
Aquí xogando co equipo do condado.
Mira ti. Xa tiñas...
Xa, ese estilo.
Golpeaba a pelota de certo xeito, diferente a todos os demais.
Colocábaa a 30 metros xusto onde quería.
Eu dicíalle: "Cada vez que a tires ao traveseiro, douche 50 peniques."
E custoume un pastón.
É o único que quería.
Nunca saía con amigos nin saía pola noite.
- Festas? Mozas? - Non quería saber.
Meus pais traballaban todos os días ata as once ou doce da noite.
Sabía que a única maneira de ser futbolista profesional era traballar duro.
Estaba con el cando veu buscalo o Manchester United.
Este home púxose ao meu carón e dixo:
"Son cazatalentos do Man United." Eu dixen: "Ah."
Soa o teléfono a tal hora
que nos miramos pensando: "Quen chamará a esta hora?"
Colleuno miña nai e dixo literalmente:
"É Sir Alex Ferguson. É Alex Ferguson."
Rodando.
Aí o vén. Listo? E... para.
Non é el. Ah, si que é. Vén andando.
Ao primeiro, pensei que era broma.
Estaba... Non dei durmido aquela noite.
Moitas grazas. Pedímoslle un café.
- Dúas cámaras para min, logo? - Dúas cámaras, si.
- Eu contaba con tres. - Si?
Creo que xa está.
Vale. Cando reparou en David Beckham por primeira vez?
Pouco despois de chegar eu ao club.
1986 foi o peor comezo de tempada do United desde a guerra.
O equipo está cuarto pola cola.
O club di que agora sondará a Alex Ferguson.
É o primeiro autógrafo no United?
Hai 20 anos que non gañamos a liga.
É un gran desafío para os xogadores.
O único que esixía Sir Alex
era ter o que en Inglaterra chamamos un par de... para xogar.
- Podes dicir "pelotas". - Un par de pelotas.
O Manchester United enfróntase a unha tarde crucial
na súa loita por gañar a Premier.
O Manchester United había 25 anos que non gañaba a liga. Non tiña xeito.
O adestrador aforrando segundos vitais.
Era o Santo Graal.
Recibe Pallister.
Bruce! Gol!
Incrible!
Brian Kidd e Alex Ferguson celebran o campionato!
O que máis chamaba a atención era a súa férrea vontade de ter éxito.
Este é o momento polo que Old Trafford estaba agardando desde 1967.
Non erguerei o pé do acelerador, non vai comigo.
Se eles son ambiciosos. Sen iso, non vas a ningures.
O que eu quería era unha estrutura para darlle a oportunidade á xente nova.
O meu mantra era ter xogadores novos, facer un club, non un equipo.
Aquí estou eu co xefe.
Das primeiras veces que nos vimos.
Hai unha foto túa, asinando con Alex Ferguson.
- Como te sentiches asinando iso? - Foi fantástico.
Asinar aquel papel... Non acababa de crer o que estaba pasando.
Cando veu, era un rapaz pequeno e delgadiño.
Pero, cando ves potencial, salta á vista.
O teu traballo é realizar o seu potencial e facelo un home.
Todo ben, fillo?
A Alex Ferguson respecteino como figura paterna.
Unha das persoas máis importantes da miña vida, desde os 12 ou 13 anos.
Rodando.
Este foi o primeiro...
E entra o mozo David Beckham.
O meu primeiro partido.
Un centrocampista novo, que substitúe a Kanchelskis.
Que novo eras, meu.
Xa, dezasete.
Sabemos que van durar moito. Van durar para sempre.
Cantona empuxa, Bülent métese en problemas.
Beckham.
Gol!
Dous-cero!
Os novos, o orgullo de Ferguson.
O meu primeiro gol foi estupendo, pero prestoume máis celebralo con Eric.
A alegría na cara do rapaz.
É un dos seus mellores recordos.
Ai, si?
Que sentiches cando a pelota bateu na rede?
Foi un soño.
Nunca sentira nada igual na miña vida. Nunca.
Seguimos. Steve, traes as botas?
Son estas. Ves isto? "Becks".
TEMPADA 1996-1997
Ambiente moi barulleiro en Old Trafford.
Vaia.
Nós falamos de expectación.
Expectativas, expectación.
Ás veces fálase de intelixencia. Dise que os futbolistas non son intelixentes.
Pero tes que ter unha intelixencia especial.
Xogabamos de marabilla.
David Beckham. Ese centro non está mal.
Marabilloso.
Eric Cantona.
Dous, poden ser tres.
Aí vai Beckham!
Esa tempada, vendo xogar a David, todo o mundo dicía que tiña un don.
Xuta Beckham.
Outro clásico do mozo David Beckham.
É coma un artista fronte ao seu lenzo.
Coloca a pelota onde quere.
Recibe Beckham!
Cada gol que marca é dunha beleza extraordinaria.
Que lles parece?
Esa sensación, se puideses embotellala e vendela, serías millonario.
Ás veces esa tempada pensabas:
"Becks, como golpea o balón, nunca vin nada igual."
Non hai ninguén que o faga coma el.
Por aquí entrabades diariamente.
Si. Ao Teatro, como lle chaman. O Teatro dos Soños.
Un rapaz rechamante, fixador no pelo.
Tiña pinta elegante e formal. Guapo...
Chamabámoslle "guapiño", porque era guapo.
Vaia definición!
En Manchester, as verdadeiras estrelas eran as da música.
Nós eramos os xefes, os reis do mambo.
Na escena musical de Manchester, con The Haçienda,
os músicos érano todo.
The Stone Roses, Happy Mondays, Oasis.
Cando Beckham se fixo unha estrela, todo cambiou completamente.
BECKS REI DOS COCKNEYS
E os futbolistas convertéronse en estrelas de rock.
Encantábame Manchester. Había moitísima actividade.
Haçienda, á que eu nunca fun.
Vaia, ao mellor fun un par de veces, pero...
Tes ido a The Haçienda?
Non.
Non me gustan as discotecas, a verdade.
Non son o meu. Nunca foron.
A música, o barullo. Para min, saír é unha experiencia social,
para falar coa xente coa que estás, pasalo ben, tomar algo.
As discotecas, coa música batendo nas orellas,
o barullo atronador, iso non é para min.
- Levas bufanda? - É unha capucha.
- Ai, si? - Deixádeme en paz.
Gary Neville.
Beckham.
Destruïamos moitos equipos pola banda dereita,
cos seus centros.
Eu axudábao, pero a verdade é que...
eu tiña un papel secundario.
Outro para a colección de David Beckham.
Eu non era a carne, senón o condimento.
- Gary era un tipo moi sensato. - Falaba moito?
Gaz falaba seguido.
Falaba seguido, pero non lle faciamos moito caso.
Había unha conexión especial entre nós.
- Paréceche bo xogador? - Si, será o mellor centrocampista inglés.
Estou seguro.
É único porque fai cousas que non fan outros futbolistas.
Gary Neville.
- Eu era secundario... - Beckham.
...porque precisaba que David fixese maxia.
Magnífico pase.
El practicaba tiros libres e eu saques de banda.
Beckham. Un pase difícil, pero cunha excelente execución.
Faciamos isto no campo.
Tiñamos telepatía.
Fóra do campo tamén, eu sabía o que estaba pensando.
El non se conformaba.
Quería ser algo máis ca futbolista.
Esa tempada...
Axiña farei unha declaración.
...foi cando comecei a traballar con marcas comerciais.
Investimos moitos recursos para ter un abano de produtos deseñados para homes.
Foi a primeira vez que saín do ámbito do fútbol.
- David, aquí! - David, acó!
Poucos futbolistas facían iso daquela.
Ponte dereito, David.
Pero pagábanche.
Si, pagaban.
Si, ho.
Quero ter ángulo amplo. Espera.
É chulísimo, si. É...
É a primeira vez que entro nun Porsche.
- Gastabas cartos. - Gastaba.
- Gústache ter cousas. - Cousas boas.
Vaia parvada fixen!
Tan pronto tiven cartos, pensei: "Quero un bo reloxo".
Gústanme as compras, os coches, os reloxos.
- A ver, ese reloxo. Que é? - Un Rolex.
- Isto é interesante. - É de Gucci.
Tes que vestir ben para os paparazzi.
- David, aquí! - David!
Asinara un contrato con Adidas
de 50 000 libras.
E fun mercar un BMW M3 por 50 000 libras.
A que vén a obsesión polos coches?
Bentley, Porsche, si. Foi o primeiro...
que subiu o nivel do aparcadoiro, certo.
A David pagábanlle o venres e gastaba todo o sábado.
Esperaba cinco días ata volver cobrar para mercar vaqueiros a xogo.
El era así.
Gañar cartos e gastalos.
Gary e eu diciamos: "Hai que aforrar para o futuro."
Aforrabamos para a pensión e el: "Que facedes?"
Entrou e dixo: "Merquei un boli chulo."
E nós dixemos: "Quen hostia merca un boli?" Sabes?
Quen compra un boli caro?
Camisas e roupa, enténdoo, e coches. Pero, quen compra un boli?
- Cantas cartas recibes á semana? - Recollo un saco unha vez á semana.
Lembra cando David recibiu a primeira carta dunha fan?
Non lembro, a verdade.
Íanse acumulando as cartas
de todas aquelas rapaciñas, sabes?
Que enviaban?
Recibías bragas e cousas así por correo?
Si.
Non queda ben mandarlle roupa interior a un rapaz.
Eu arredábaas para un lado e non contestaba.
- Subíuselle á cabeza? - Non.
Cando empezas novo, moita xente convídate a festas
e es o rapaz máis guapo para moitas rapazas.
Tes xente arredor que che aconsella gastar cartos nisto ou naquilo.
Ti tes que tomalo con calma, manter os pés na terra
e saber que isto é un circo.
"Eu non necesito o circo este.
Teño que centrarme no fútbol."
Acabas de crer todo isto? Mantés os pés na terra?
Si, claro. A verdade, gustoume que un amigo me dixese o outro día:
"Ti tes todo isto, pero non cambiaches."
Non cambiei, seguro.
Si que cambiou, sen dúbida.
A atención mediática que lle dedicaban
e ser unha celebridade non era o que eu quería.
Volveuse difícil conseguir que David mantivese os pés na terra.
Vale, David. Xusto no centro. Sorrí.
Era un rapaz guapo e sempre ía elegante,
polo que atraía a atención dos medios.
Preocúpalle que os futbolistas novos sexan iconas mediáticas?
Si, ou sexa... Si, creo que si.
Está pasando por unha fase con moita presenza mediática.
Cara a aquí, Dave.
Agardo que iso desapareza axiña.
Da cabeza para arriba.
Mantén así os ombreiros.
Acaba de contratar un axente.
Non sei como xestionan iso.
El sabe o que penso e iso é importante.
Coñezo o meu equipo e agardo que nos vaia ben.
Vale. Adeus.
El quería que contratase un axente que el coñecía
e eu quería contratar outro axente.
E enfadouse moito comigo. Moitísimo.
Ata o punto de non querer saber nada de min.
Nin sequera me falaba.
Eu non quería que nada interferise no fútbol.
Pero tamén sabía que a carreira de xogador remataría
e quería prepararme para cando deixase o fútbol.
E isto desacougaba o adestrador.
El quería que eu fose o mellor xogador posible
e que casase cunha moza da zona que non fose unha superestrela.
Estabamos vendo a tele
e apareceu.
Mirei para Gary e díxenlle:
"Ves aquela? Vou casar con ela."
Rimos, fixemos bromas e eu dixen: "Vou casar con esa."
"Posh, a do vestido negro."
Case todos os rapaces din iso algunha vez.
Vendo a tele, dis: "Gústame esa." Pero non casas con ela!
MARZO 1997
Fomos ver un partido e invitáronnos a saír ao campo no descanso.
Moitas grazas.
Na miña familia, todos son afeccionados do Liverpool.
David xogaba no Manchester
e eu sabía que era un dos xogadores dese equipo que non me acababan de gustar.
No vestiario, antes do partido, vén un dos xogadores
e di: "Están aquí dúas Spice Girls." Eu dixen: "Cales?"
El dixo: "A Deportista e Posh."
Eu dixen: "Fantástico."
Victoria, podes anunciar este?
Si. Tres, cero, seis, nove.
O 3069. Se ten esa entrada...
Despois xoguei o partido.
Neville.
É un bo centro.
Beckham! Un gol marabilloso!
Non podía xutar mellor.
Gran parte do mérito é de Gary Neville.
Non me gusta o fútbol para nada.
Non me gustaba o fútbol daquela nin me gusta agora.
Olive, queres saír nisto? Así eu parecerei boa persoa.
Douche unhas palmadiñas...
Farache falta máis dun can. Debía traer os outros dous.
Pero vira fotos del en revistas
e estaba claro que era un rapaz moi guapo.
Era un rapaz. Que idade tiña? Un rapaz, un mozo?
O feito de ir aos partidos era só unha maneira de...
Algúns dirían "acosalo", eu diría "velo".
Cando o vin no salón dos xogadores...
Outros futbolistas estaban no bar, pero el estaba con seus pais.
Eu estou moi unida á miña familia e gustoume ver iso nel tamén.
A primeira vez que falamos,
xa me gustou.
Gustoume, así de simple.
Ademais, os dous vimos de familias traballadoras.
Os nosos pais traballan duro.
Os dous somos moi da clase traballadora.
Di a verdade.
- Xa a digo. - Di a verdade.
- Xa a digo. - En que coche te levaba teu pai á escola?
- Meu pai... - Non. Contesta.
- Meu pai... - Que coche?
- A resposta non é sinxela. - En que coche te levaba teu pai á escola?
- Depende. - Non, non.
Nos 80, meu pai tiña un Rolls-Royce.
Grazas.
Debín ir en avión ao partido, porque anotei o meu teléfono no billete.
Lembro que lle dixen: "Serache mellor chamarme."
Había algo entre nós que... inmediatamente.
Eu pensei: "Vale, xa está. E vai ir rápido."
Pero eu non era desas rapazas ás que lles gustaban os futbolistas
por seren famosos.
Non quero soar arrogante, pero eu xa tiña iso.
Ola.
As bandas masculinas nesa época eran infinitas.
Ola.
As Spice Girls desafían os rapaces.
A nosa misión era mostrar que as mozas son mellores ca os mozos.
Diga: "Girl Power."
Vostede pode. Diga: "Girl Power." Só unha vez.
Supoño que creamos unha especie de monstro, nós as cinco.
Subiamos ás mesas. A ver, eu non.
Sempre fun máis formal.
Nós presentámonos como somos.
Non me resultaba tan doado coma ás outras ser tan extravertida.
Sempre fun bastante tímida.
Nunca fun das máis populares na escola.
De feito, sufrín acoso moi a miúdo.
E seguramente seguiría sendo así se non coñecese estas rapazas.
É a moza sexy do grupo.
- Non son tal. - É unha moza sexy.
O que fixeron as Spice Girls foi permitirme sacar o que levaba dentro.
Só hai unha.
Son a Spice Salvaxe.
E nós acabamos por celebrar a nosa individualidade.
Chamámonos Spice Girls porque, se vos fixades, vestimos moi diferente.
E somos moi diferentes, especias de diferentes sabores.
Somos nós mesmas. Non fai falta uniforme para isto.
Se un home pon un vestido, está ben.
Sé quen queiras ser. Non importa quen es ou que es.
Dálle moita importancia a protexer do exterior os xogadores novos.
Beckham marcou o único gol do partido.
Pero que fai con David?
Pois... David é...
A protección segue estando aí para el.
El sabe o que penso eu.
Sir Alex compraba xogadores
non só polo seu talento, senón pola vida que levaban.
"Tes moza?" "Si, xefe."
"Canto tempo levades?"
"Dous anos, xefe." "Ides casar?"
"Casamos en 1990, xefe."
Gustáballe que estiveses con alguén porque quería estabilidade.
Para non ir de festa cada día.
Sir Alex Ferguson tiña principios socialistas.
"Ti serás un individuo, pero aquí somos todos iguais.
O equipo está por riba de ti."
O que Sir Alex construíu foi un equipo de Mini-Eus.
O xefe non nos deixaba usar botas que non fosen negras.
Lembro que unha vez vin cun par de Adidas brancas
e el dixo: "De ningunha maneira."
Sabiamos ben as regras.
Tiñas que adaptarte ao que el quería.
Se ías contra el, estabas perdido.
O meu representante dicíame: "Mantédeo en segredo.
Que non vos tiren fotos xuntos."
Viámonos en aparcadoiros, e non é tan sórdido como parece.
O primeiro bico con Victoria foi nun BMW, nun aparcadoiro.
Moita categoría.
O certo é que falaba por teléfono con Victoria a todas horas
e seguía ao teléfono ata a unha da mañá.
Estaba no baño coa luz acesa toda a noite, falando con ela.
Eu dicíalle: "De que carallo falades tanto tempo?"
De que falabades?
Pois... non sei. Penso que...
¿Ti nunca fixeches iso
no comezo dunha relación?
Non.
"Veña, meu. En serio? Xogamos contra o Liverpool o domingo."
Bos días desde Anfield, onde se xoga o partido máis importante
da tempada da Premier. Os dous xigantes do fútbol inglés.
Para o United, a vitoria deixaríao ben situado
para gañar o cuarto título en cinco tempadas.
Cando non estaba Victoria, el quedaba na casa.
Ás tres da mañá, soaba o teléfono.
El tiña partido, eu collía o teléfono e dicía: "Está na cama, durmindo."
Pero querían falar.
Pero eu, como boa nai protectora, pensaba:
"Non debías chamar a esta hora."
Pero que vas facer? Son adultos.
Partido matutino.
Criticouse que un partido tan importante
comece ás 11:15.
Critícase que os xogadores tivesen que erguerse ao romper o día.
Mirando as caras dos xogadores,
nótanse os nervios e a tensión da ocasión.
Preocupábanos que perdese o que loitara por conseguir.
O fútbol era o primeiro e agora xa non era.
Este é Gary Neville, que volveu facer unha gran tempada.
Eu sabía o que el era capaz de facer por ver a Victoria.
Era coma un adicto.
Era... Era capaz de conducir catro horas para estar 20 minutos con ela.
Kvarme despexa. Non moi lonxe. Tira Beckham!
O Liverpool agradece que non fose tan letal esta vez.
A min non me enganaba. Eu dicíalle: "A onde fuches onte?"
"Fun dar unha volta no coche." "Como que fuches dar unha volta?"
Beckham outra vez. E esta vez...
Notábase que David cabreaba o adestrador.
Creo que ás veces ía a Londres cando non debía ir.
O adestrador non toleraba iso.
Centro longo e Barnes marca!
Se perdes a disciplina, non xogas ao 100 %.
Xogas ao 80 % ou ao 90 % e logo baixas moi rápido.
Sabes? Moi rápido.
Nuns meses, desapareces completamente.
Logo, espertas á mañá e dis: "Ala, merda."
Xusto o que querían os seareiros do Liverpool.
Eu quería estar con ela, non me importaba o tempo que fose.
Se tiña que ir en coche a Londres para estar con ela sete minutos, ía.
Non debe estar moi contento con como están indo as cousas.
Pero...
Gary Neville.
...non sei como facía.
Cantona. Beckham. Bo toque.
Cantona outra vez. Boa xogada do Manchester United.
Foi ao segundo pau...
David era capaz
de vivir desordenadamente...
Outro centro de Beckham e fantástica parada!
...pero, unha hora antes do partido, poñíase en modo fútbol.
Beckham. Aí vai o córner do Manchester United.
E gol!
Un gol de valor incalculable na pelexa polo título.
Centrábase e xogaba ben.
Non sei como facía.
Beckham de novo. Pallister no primeiro pau.
E volveuno conseguir!
A defensa do Liverpool nos saques de esquina é un pesadelo absoluto.
Non sei como facía.
Eu sería incapaz. Acabaría comigo.
O Manchester United gaña os tres puntos no partido máis importante da tempada.
Esta foi a primeira vez que vimos
a Victoria e a David Beckham xuntos como parella.
É incrible.
É un maná do ceo para os xornais.
É algo poliédrico. É cultura popular, deporte.
Lembro que, en Manchester,
había dous irmáns que o seguían.
A todas as putas partes.
Viute.
VDB. Victoria e David Beckham.
Durante tres meses, mantivémolo en segredo.
Seguiádelos a todas partes.
Logo compreille un reloxo Cartier e levábao posto.
De repente, a xente foi xuntando as pezas.
"SON AMIGOS", DI O PAI DELA
DAVID E POSH SPICE, NAMORADOS
Así que, "Posh e Becks."
Aquí, David! David, aquí! Aquí, David!
BECKHAM MARCA UN SPICE GOL O ROMANCE PERFECTO
Coñecía as Spice Girls?
Por suposto. Saqueinas na portada.
Púxenas porque a miña filla estaba tan obsesionada con elas
que pensei que todos debían estar.
- Era afeccionada ao fútbol? - Para nada.
Cando tes dúas persoas tan carismáticas, duplícase o volume.
Dispárase a presión.
A moda era o principal.
Aprendemos marcas de moda e os bolsos que levaba Victoria,
as zapatillas e os lentes que levaba David, o coche que tiña.
Aprendemos todo isto.
- Non se vos pegaba nada diso. - Non, non.
Nin el tiña moitos amigos na escola nin eu.
E, de ser nenos tímidos na escola, que adoecen por ter un amigo,
pasas, de súpeto,
a ser perseguido na rúa.
Era unha novidade.
Aí vai David Beckham.
Xogo, set e partido para o Manchester United.
Victoria Adams mostra a súa ledicia.
Non sei expresar con palabras a súa importancia.
Eran os novos Carlos e Diana.
Non sei se é moi apropiado dicilo,
pero eran coma a realeza.
Este é o día da morte da princesa Diana.
Incomodábame que os fotógrafos fosen...
tan agresivos.
Pero gustábame formar parte do seu mundo.
Era fascinante.
Gústache oír dicir: "Aí está David"?
Dáche gusto, non dá?
Si, claro. Home, vas pola rúa
e vai un rapaz e fai: "Ah!"
Un rapaciño. Iso senta ben. Moi ben.
O Mellor Xogador Novo do Ano 1997, con todo merecemento, David Beckham.
Apareces na última páxina dos xornais e tamén na portada e nas páxinas centrais.
Case nunca me poño nervioso.
Pero lembro recibir a chamada
do seleccionador inglés.
David, é algo moi especial xogar coa selección?
Creo que si. Será unha grande experiencia.
Quérolle moito ao United,
pero o que eu máis devecía por facer, por riba de todo o demais,
era xogar con Inglaterra.
Era un soño.
Velo agora?
É importante que te convoquen para ir á selección?
É coma cando che contan algo e intentas non alterarte.
"Si, xefe, incrible." Pero o estómago vaiche a cen por hora.
Adoeces por ir chamar á muller e dicírllelo a todos.
Xogar no estadio da selección nacional, en Wembley,
é un momento moi emotivo para min,
porque meu pai sempre me levaba a Wembley a ver xogar a Inglaterra.
Iso é o que fixen toda a miña infancia.
Ver o meu fillo saltar a Wembley a primeira vez
fíxome botar unhas bágoas, a verdade.
INGLATERRA - MOLDOVA CLASIFICACIÓN MUNDIAL, SETEMBRO 1997
Recibir a chamada do seleccionador inglés
sempre é fantástico,
pero que te chame Glenn Hoddle
é máis especial aínda.
De neno, encantábame Hoddle.
Era elegante, guapo, tiña pelo longo.
Sempre levaba pantalóns moi curtos.
Tiña boas pernas.
Pero golpeaba o balón mellor ca ninguén.
Todo o que facía el
era o que quería facer eu.
Lembro que Glenn Hoddle abriu unha tenda.
Agardamos dúas ou tres horas, David coa camiseta de Inglaterra
co nome de Hoddle no lombo, pero non apareceu.
Glenn Hoddle non apareceu.
David púxose fatal.
Chameino na miña primeira convocatoria e fíxeno debutar.
Logo seguiu xogando no equipo e iso xa o di todo.
Pero aínda ten que consolidarse a nivel internacional.
Facía o equipo á medida de Becks.
Pero Glenn Hoddle era esixente con Becks porque sabía o bo que era.
Creo que se vía a si mesmo en David.
Roma presenciou unha chea de loitas de gladiadores ao longo da historia.
Pero presenciaría algunha vez algo coma isto?
O partido máis decisivo de Inglaterra nestes catro anos,
para clasificarse para o Mundial.
Dicir que estaba nervioso é dicir pouco.
Todos os afeccionados ao fútbol coñecen a situación,
pero permítanme explicala.
Italia ten que gañar, a Inglaterra válelle un empate,
nesta noite extraordinaria.
Estadio ateigado, con 75 000 persoas...
- Gustáballe xogar co seu país. - Beckham.
Era moi patriótico.
Ince ten un problema, semella ter un corte na cara.
Eu nunca xogara un mundial.
Os xogadores soñan con ir ao Mundial. Con esa presión.
Beckham. Gran xogada.
Sheringham. David Beckham!
Aí podía, e quizais debía, rematar todo.
E chegamos ao tempo engadido. David Beckham saca o córner.
Aí vai Chiesa e Italia, con Del Piero.
Inglaterra clasificouse para a fase final do Mundial de 1998.
Saltos de ledicia do home que dirixiu todo.
Hoddle levounos ao Mundial...
Conseguírono.
...o que, para David, era outro soño.
Brinden todos na casa.
Outro soño cumprido.
Pero...
Eu estaba de xira.
Era difícil por non saber cando o podería ver.
Pero el facía todo o posible para estar comigo.
Ás veces alugaba un avión pequeniño, de dous asentos.
Viña para estar só unhas horas e logo volvía.
Aquí. Por aquí.
O futbolista e a Spice...
Victoria, como é o anel?
...posando tras anunciar o seu compromiso.
Encantábame todo de Victoria.
Non sabía que era unha muller tan forte.
E gústame iso.
Non sei se era porque me gustaba que me coidase.
- Sentiríaste seguro con ela, non? - Si, sentía.
Atoparían o amor, pero o difícil é atopar tempo para estaren xuntos.
Mentres Beckham ten un ollo no Mundial, as Spice Girls comezan unha xira mundial.
É unha muller moi forte.
Ás veces é coma un gran no cu, coma esta mañá.
O equipo inglés chegou hoxe a solo francés en traxes beixe.
"Carecían de brillo e estilo." Os traxes, enténdase, segundo as revistas de moda.
Tiñamos uns traxes de merda. Moi cativos.
Cabían tres coma min nel. Eran moi grandes e frouxos.
Pero Becks estaba elegante.
Eu dicía: "Quen o axuda coa merda esta? Fanlle un axuste especial ou que?
Vai a un xastre axustar o traxe?
Porque o axuste do seu traxe e o do meu son diferentes."
O Mundial é o espectáculo máis grande.
Non ten comparación.
As cifras de audiencia do Mundial en Inglaterra
están por riba de todo o demais neste país.
Venderase un millón extra de televisores para ver o primeiro partido.
Que outra cousa ven 25 millóns de persoas?
Non sei, a voda real?
Asda almacenará máis dun millón extra de litros de cervexa.
Relate, a organización de terapia de parella,
di que, se unha relación pasa por un mal momento,
Francia 98 poderíalle dar o golpe de graza.
Nada xera enerxías emocionais e narrativas colectivas coma o Mundial.
É o máis importante da vida.
Hai moitas outras cousas na vida...
Julia, nada é máis interesante ca un mundial de fútbol.
Nin iso que ti ben sabes é máis interesante.
- Algunhas cousas hainas. - Como dis?
Inglaterra!
É cando xorde a idea de "ser inglés" polo equipo de fútbol.
Fálase dunha "xeración de ouro" de futbolistas ingleses,
que é unha rémora para ter éxito.
Inglaterra!
Se Inglaterra ten éxito nalgún torneo,
non hai país que se una tanto coma o noso.
INGLATERRA EXPECTANTE
Na concentración,
estaban as mulleres ou mozas dos outros xogadores.
Pero Victoria estaba facendo unha xira mundial coas Spice Girls
e entón non estiven nada con ela.
Fun onda Glenn Hoddle e díxenlle:
"Antes de comezar o torneo, podería ir vela?"
Había sete ou oito semanas que non a vía.
Creo que dixo que si. Creo que... Non.
Chamoume e dixo: "Papá, saio no xornal."
"E esta vez por que?"
Dixo: "Saio vestido cun sarong."
Dixen: "Que carallo é un sarong?"
Saín pitando comprar o xornal.
Mireino e pensei: "Manda carallo!"
Chameino e díxenlle:
"Sabes que? Gústame. Estás moi elegante."
Eu dixen: "Iso non vai funcionar. Non, ho."
- David, aquí! - Saúda coa man!
"Beckham cun vestido moi posh", di. É unha saia.
Isto saíu na portada
do monte de xornais de merda que había daquela.
Alimentábanse del sen dó.
Estás en contacto coa túa prometida?
Deuche seguridade Victoria fóra do fútbol?
Si.
E daquela facíame falta.
Queres engadir algo sobre o sarong? Ou xa estás farto diso?
Aínda non vistes nada.
Haberá máis?
Se cadra.
Vou aclarar a gorxa.
Vou subir o balón ese un pouco máis.
Beckham ten moitas cousas entre mans.
- Como o está levando? - É o seu principal problema.
Non se centrou na preparación deste torneo.
Non se centrou no fútbol.
Saíu a dicir que eu non tiña a cabeza no torneo
e que lle preocupaba.
Ten que entender que o fútbol é a prioridade.
Que din os xornais hoxe? Non os lemos. Hai bo ánimo ou non?
O que dixo sobre David foi unha aniquilación pública.
Algúns tabloides criticárono.
Glenn desencadeou unha avalancha de críticas
contra David e contra o país.
Ti es compañeiro e amigo de David Beckham.
É o albo de todas as críticas.
Solidarízaste con el neste momento?
Si. Non creo que afecte a David, a verdade.
Matoume. Sobre todo, alguén que pon en dúbida...
Sementou dúbidas sobre min como xogador.
Puxo en dúbida a miña personalidade e profesionalidade.
Viñeron as preguntas: "Debía ser convocado para xogar no Mundial?"
E logo...
...déixame no banco.
Beckham, o único que xogou todos os partidos de clasificación,
dixo que fora un golpe duro.
Sorprendeunos a todos.
Unha gran sorpresa.
Nós diciamos: "Por que non xoga?"
"Por que non xoga Becks? É de tolos. Ten que xogar."
Había algunha razón concreta para deixarte no banco?
Non creo que haxa unha razón.
O adestrador escolleu o equipo para o partido
e non hai máis.
Non podo dicir moito máis.
Entón, xa o aceptaches?
A verdade é que non. Eu quería xogar.
Adoecía por xogar.
A decisión é do adestrador.
David estaba deprimido.
Estaba mal.
David quería volver á casa.
Quería volver á casa.
Creo que non quería estar alí.
Cres que estaba centrado?
Si.
David sufría cando pasaba moito tempo sen ver a Victoria.
Pasábao mal. Ten que recoñecelo.
Malia ser tratado como Hoddle me tratou,
eu quería... seguir alí.
Este é o maior revés da carreira de David Beckham.
A súa reacción a este revés pode ser crucial para el.
Collín unha radiocasete e unha bolsa de balóns.
Acendina e saquei tiros libres unha e outra vez.
Gary Neville cre que Beckham ten fortaleza.
É unha proba de carácter, pero David é moi forte.
Ola, boas tardes.
O partido suscitou unha enorme expectativa.
Non xoga Beckham?
Non.
Inglaterra ten que subir o ritmo.
Adams en problemas. Moldovan!
E Inglaterra vai perdendo!
David Beckham vai entrar.
Agora si que ten que estar centrado.
Dixo que non estaba centrado.
Beckham vai por el e chegou antes. Boa xogada de Beckham.
Nun mundial?
Todo o que fixo David Beckham ata agora foi moi positivo.
Non, ho. Pero Hoddle éche así.
Gran control de Beckham. Agora ten que poñer un bo centro.
Glenn Hoddle dixo que non estaba centrado.
Beckham continúa! Iso pode ser un problema.
Púxeno na miña lista negra.
Xente que me desagrada.
Para Beckham. Fai unha vaselina.
Shearer recorta e centra.
E empata Inglaterra!
Observen a ledicia dos seareiros ingleses.
Corenta mil persoas non se enganan, Brian. Piden que entre el.
Segue a polémica pola suplencia de David Beckham.
É triste que, de tres preguntas,
non haxa ningunha sobre o partido de mañá. É decepcionante.
O primeiro ministro evitou sabiamente a polémica.
Hai decisións que tomo eu,
outras son de Glenn Hoddle, que é quen debe tomalas.
AGARDANDO A BECKS!
GRUPO G: ROMANÍA 6, INGLATERRA 3, COLOMBIA 3, TUNISIA 0
Aquí están os homes que terán a responsabilidade
de clasificar a Inglaterra.
Gary Neville!
Estas dúas horas van ser tensas.
Número sete, David Beckham!
Víase que quería asumir responsabilidade.
Quería que o equipo xirase arredor del.
Dá un paso adiante, David Beckham.
Xuta Beckham.
Vaia gol!
Este é para o álbum de fotos!
David Beckham. Magnífico tiro libre!
Imparable!
Se perden, xa lle reservei voos para o domingo e o luns,
para que veña pasar dúas semanas comigo.
Se gañan, non pode vir ata dúas semanas despois.
Acabou!
- Clasificámonos! - Moi ben, David!
Moi ben, cariño! Non, foi bárbaro. Moi ben.
Nós aquí mirámolo todas.
Non, estabas moi guapo. Tes que arranxar o pelo, as raíces.
PARA VICTORIA. BÓTOTE MOITO EN FALTA. UN BICO, DAVID.
Xogaches moi ben. Estou orgullosa de ti.
Imos co partido do Mundial entre Inglaterra e Arxentina.
Os equipos saen ao campo en Saint-Étienne de aquí a hora e media.
Que saia vitoriosa...
Os seareiros ingleses agardan polo partido máis grande do equipo nun mundial en anos.
David, que che parece que Paul quedase fóra do equipo?
Vixían o campo antidisturbios e francotiradores da policía francesa.
Veñen seareiros de todo o mundo para ver un partido clásico.
Un partido con moita historia detrás.
Nacín en Londres
e vivín sete dos meus primeiros dez anos en Bos Aires.
Podo dicir con total rotundidade
que non hai rivalidade internacional
comparable á de Inglaterra e Arxentina.
Hai unha rivalidade case cruenta, sobre todo, do lado arxentino.
"Os ingleses roubáronnos as Illas Malvinas."
"Os ingleses son 'piratas'."
Vaise acumulando a historia, o resentimento
e, nalgúns casos, o odio. E despois vén...
Maradona.
Estaba no estadio Azteca, catro anos despois da guerra...
Que superioridade!
...cando Inglaterra xogou con Arxentina no Mundial.
Moi superior a todos!
Eu vin... Era un dos 120 000 que estabamos alí.
Maradona superou a Hoddle.
O eternamente famoso gol da "man de Deus".
Maradona!
Cando Maradona rematou coa man, vírono todos, menos o árbitro.
Quéixanse os ingleses de que rematou coa man?
Na Arxentina, a vitoria celebrouse con fervor
como vinganza pola guerra das Malvinas hai catro anos.
O ambiente estaba moi caldeado.
¿Diralles aos xogadores que sigan o exemplo de Maradona
e fagan trampa para vencer a Inglaterra?
As rúas de Inglaterra están desertas esta tarde,
xa que a maioría da xente está diante do televisor, en calquera sitio.
Nas casas de apostas, xa se pagan 200 000 libras pola vitoria inglesa.
Vai ver o partido hoxe?
Animará a Inglaterra?
Supoño que debía.
Estaba en Brooklyn.
Díxenlle a David a noite antes do partido,
o partido... O partido.
Antes do partido de Arxentina,
chamoume e dixo:
"Fixen a proba e estou embarazada."
Foi cando o souben.
El estaba moi contento, os dous estabamos.
Nunca dubidei nin pensei que non debía dicirllo.
Era o que queriamos.
El non podía estar máis contento.
Entón, dixéchesllo antes do partido máis importante da súa vida?
Si.
Facíache ilusión? Axudaríao a afrontar o partido?
Se cadra...
Non o sei.
Vamos!
Cando soubeches que ías ser pai, non pensaches ir onda Victoria?
- Era o que quería. - Non podías?
Non podía. Estabamos nun mundial.
Eu tiña a impresión, mirando os xogadores que tiñamos,
de que gañariamos o Mundial.
Tiñamos todo o que había que ter.
Vamos!
E logo...
E logo que?
David Beckham apareceu por fin no Mundial.
E vaia aparición!
O árbitro ten moito traballo por diante.
Beckham controlou o balón. Moi ben, Beckham.
Chega o partido e estás...
Bonita vaselina. Beckham con espazo.
Ten unha ou dúas opcións, con Anderton na banda.
Saíulle mal ese pase.
Pásanche pola cabeza todas as posibilidades.
Se pasa isto, se encaixamos un gol.
Verón, un home moi forte.
López case escapa, pero Ince enseguida ve o perigo
e atopa a Beckham. Beckham para Owen.
Outra carreira de Owen. Vailles crear problemas.
Boa internada de Michael Owen, que pode marcar.
Magnífico gol!
Hurra!
Pero aínda queda moito.
Hai un ambiente animadísimo.
Arxentina ten un tiro libre xusto fóra da área.
Cinco xogadores ingleses na barreira e mais un arxentino.
Verón pásalla a Zanetti, que marca un gran gol.
Magnífico tiro libre!
Non se pode perder a calma.
Tranquilidade.
Aí vén Beckham outra vez.
Iso pode subir o ánimo de Inglaterra.
O pase de Anderton a Owen non era o que facía falta.
E esa entrada tampouco.
E Beckham... Se Beckham, sen querer...
lle deu unha patada a Simeone...
Creo que van mostrar cartón amarelo
e podería ser para David Beckham.
Sácalle outro cartón a Beckham. Cartón vermello para David Beckham!
Ala!
Así que, Beckham é expulsado.
Si que lla devolveu.
Eu quería agarrar a Simeone e darlle unha trompada.
Tirouse ao chan, é lamentable. El, que vai de tipo duro.
Defendíame a min no medio.
Xusto diante do árbitro, Brian.
Foi horrible.
A xente berraba
e logo oíase a agresividade dos seareiros.
A reacción impulsiva custoulle cara a Inglaterra.
Beckham expulsado.
Isto inclina moito a balanza a favor de Arxentina.
Inglaterra xogou 74 minutos con dez homes.
Isto acabouse e imos aos penaltis.
E este drama é o que nos agarda aquí en Saint-Étienne.
Penaltis. Tiveron a ocasión de gañar a penaltis...
- Á xente esquécelle iso. - Si, certo.
Son momentos de gran tensión.
Por moita experiencia que teñas,
estes momentos son moi dramáticos.
Marca.
Se el seguise no campo, gañarían?
Ninguén o sabe.
E parouno.
Xuta Ayala.
Éche coma con todo, non?
Non se sabe.
Se non marca, Inglaterra queda eliminada.
E falla!
Non!
Arxentina pasa e Inglaterra queda fóra.
Unha eliminación moi cruel.
Incrible, Gary, incrible. Non lles podemos pedir máis aos xogadores.
Un momento de loucura de Beckham custou o partido.
Pagámolo moi caro.
Estamos moi decepcionados.
Cando vin a entrevista de Glenn Hoddle, pensei: "Pero que fas?"
Botoulle a culpa a David.
Nós estabamos afeitos a un adestrador...
Ferguson nunca criticaba os xogadores.
É un trago moi amargo, outra vez.
Estamos totalmente decepcionados, pero tamén moi orgullosos.
A expulsión de David custou cara.
Claro. Non nego iso.
Botáronlle a culpa a David.
Beckham foi expulsado pola súa imprudencia.
É unha traxedia. Beckham foi un heroe contra Colombia
e un necio infractor neste partido.
E arrepentirase moito tempo.
Non o entendo. Non sei por que o fixo.
Eu falei cos xornalistas.
Era coma un velorio, as preguntas eran todas sobre David.
E eran todas agresivas e violentas.
Querían sangue.
E lembro pensar no autobús: "Isto vaiche facer mal."
Lembro pensar iso.
E que eu non podería facer nada para evitalo.
- Un momento de loucura total. - É parvo redondo.
Debiámolo facer xogar co sarong, así non daba erguido tanto a perna.
Glenn Hoddle tiña razón.
Non debía xogar máis con Inglaterra.
Debiámoslle chamar "Spice Estúpido", non?
As esperanzas e oracións da nación dependían dese incidente.
Decepcionou a nación. Foi unha deshonra.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa