- Grazas polo café. - De nada.
É algo caprichosa, pero gústame moito.
É a mellor.
Parece que iso é importante. Todo ten que ser...
perfecto.
Si.
Grazas.
Usa alguén esta cociña? Parece que nunca se usou.
Si, claro.
Onte á noite cociñei eu aquí.
Meu, está...
Xa, está bastante limpa.
Porque a limpo eu moi ben.
E non sei se a miña muller o valora moito, a verdade.
Cando todo o mundo está na cama, veño dar unha volta,
limpo as candeas, regulo a intensidade das luces
e limpo todo.
Non me gusta vir pola mañá e atopar cuncas, pratos, cuncos e por aí.
Dá traballo.
Dá choio comprobar todas as candeas,
limpalas, cortarlles a mecha. Dáche choio.
Cortas a mecha das candeas?
Corto a mecha das candeas e límpolles o cristal.
Detesto o fume de dentro do cristal das candeas.
Xa sei que é raro.
É moi perfecto.
Ves? Non se valora.
Así che é.
- Valora, valora. - Ai, si?
- Si. - Vale.
Vaiche boa.
Soa sarcástico cando o di ela.
Mira. Está colocando as cadeiras.
Si, pois...
Rula, onde se pon isto? Lembras?
Lembro.
Lembras, ho.
Perdón pola cunca.
Marcho.
Tes moito choio? A onde vas?
Vou para o traballo.
Vas traballar?
Marcho para a fábrica de moda, rapaces.
- A onde vas? - Masaxe facial.
Ah, xa.
EPISODIO 2
Oxalá houbese unha pastilla para tomar e borrar certos...
recordos.
Cartón vermello para David Beckham.
Ala!
Arxentina pasa e Inglaterra queda eliminada.
Michael Owen, consternado. A Paul Ince cáenlle as bágoas.
Síntoo moito por todos eles.
Cometín un erro estúpido.
Mira, non ve a onde vai a patada.
- Pero saca a perna. - Saca a perna.
Iso non é expulsión na vida.
Cambioume a vida.
Se Beckham non fose expulsado, seguramente gañariamos.
Posiblemente. Vaise arrepentir.
Ten que aprender a vivir con iso.
Merecía cartón vermello pola patada?
Bo actor. Quérote na miña próxima película.
Ao pasar por onda os xogadores ingleses e as familias, os arxentinos burláronse.
O soño roto do Mundial dos xogadores ingleses.
Sentinme moi vulnerable e só.
O equipo inglés do Mundial regresou trala derrota a penaltis contra Arxentina.
Coidado.
AEROPORTO DE HEATHROW LONDRES
David!
Cando vou andando,
aparece un paparazzi moi desagradable
camiñando ao lado.
"Como te sentes por defraudar o teu país?
Dás vergoña."
David, volverás xogar coa selección?
Leváronme a unha sala privada para ver a meus pais.
Vas escapar e agacharte?
Estaba consternado.
Abrazoume e dixo:
"Defraudei a todo o país." Dixen: "Non defraudaches a ninguén."
"Ergue a cabeza."
Logo díxenlles a meus pais: "Teño que dicirvos algo.
Victoria está embarazada."
O primeiro que dixo meu pai foi...
Caramba. Non puideches escoller peor momento.
Beckham viaxa desde Inglaterra nun voo directo a Nova York
para atoparse coa súa moza, Victoria Adams.
HOXE ÁS 20:00 ENTRADAS ESGOTADAS!
Vou ver a David mañá. Levo dous meses sen velo.
Xa non lembro o que é abrazalo.
É así.
E despois...
Digo: "Vamos, neno."
Lembro non entender o serio que era o que pasara.
Porque a min nunca me gustou o fútbol.
Encántame velo xogar ao fútbol, porque me gusta todo o que fai.
Se pintase unha parede, encantaríame miralo pintala.
Entendes? Eu queríao apoiar a el.
- Estades presentables? - Si.
Ola, David!
Como estás?
Todo ben. E ti?
Ben. Alégrome de terte outra vez en directo coas Spice.
Alégrome de que os dous esteades aquí xuntos.
- A ver estas. - Vale.
Esa non me gusta. Estou moi seria.
Cando veu onda min aos EUA, el sentía que se defraudara a si mesmo,
que defraudara os seus compañeiros, o seu país,
os seareiros e a min.
El sentía que defraudara a todo o mundo.
Pero, cando estaba con nós, as Spice Girls, había unha protección.
Non se podían achegar a nós.
Nós serviámoslle de protección.
Pensei: "Estou nos EUA, estou seguro."
Iamos ter o primeiro fillo.
Pensei que iría ben. Tras un par de días,
a xente esqueceríao.
Tristes e con ollos chorosos,
os ingleses arrastráronse hoxe ao traballo.
Bo partido, dixeron, pero decepcionadísimos cun home.
Beckham portouse mal.
Unha expulsión nese partido é unha deshonra. Síntoo pola súa carreira.
Imperdoable.
Desolado. Coma todo o país.
O país necesitábao.
Para este seareiro, foi insoportable
e guindou o televisor pola ventá desde un terceiro despois do partido.
"Desolado, abatido", di moita xente, e a maioría bótalle a culpa a Beckham.
Si.
Ningún dos dous nos decatabamos do que estaba pasando no Reino Unido.
- Hai algunha imaxe del? - Polo que sabemos,
David Beckham colleu un voo a Inglaterra esta tarde.
"Infantil. Caprichoso. Vergoñento. Estúpido."
As palabras máis suaves usadas polos xornalistas
para describir a David Beckham.
BECKHAM É PARVO
David volveu ao Reino Unido antes ca min porque eu aínda estaba de xira
e el pasou de ter aquela protección
a ser machucado sen piedade.
David!
- Aquí! - David! Aquí!
Nunca falei diso porque me custa.
Cústame falar do que pasei
porque foi moi esaxerado.
Todos estamos decepcionados e falaremos disto durante anos.
Defraudou os seus compañeiros e o país enteiro.
Todo o país me odiaba.
Odiábame.
Ata opinou o primeiro ministro.
Trala expulsión de David Beckham,
mantivéronse unidos e recuperáronse.
Foi un logro extraordinario.
Se as cousas fosen doutra maneira, ninguén nos pararía.
UN MOMENTO DE LOUCURA
Glenn Hoddle non saíu protexer a David.
Debe aprender que hai cousas que non se poden facer,
porque as pagas e nós pagámolas.
Cantos anos tiña David, 23?
Con 23 anos, es un neno.
E Glenn Hoddle era un home, e un home...
Ben, eu non lle chamaría home.
Era máis vello.
SEGUES CABREADO? CEIBA A CARRAXE
Un odio total e absoluto.
Acoso público extremo.
Petaron á porta.
Abro e non podía crer que houbese uns 30 reporteiros
e fotógrafos fóra.
Logo descubro que había unha furgoneta na rúa
cunha antena enorme
para intervirnos o teléfono.
O pai de David Beckham di que fala co fillo case todos os días
e que o seu fillo non é o de sempre.
Criámonos xuntos.
Xoguei no Manchester United de neno.
Empecei aos dez anos.
Fun agudo e pensei: "Hostia, como non vou ser tan bo coma el,
vai ser mellor facerse amigo del."
A primeira vez que fomos a un restaurante despois do Mundial,
fíxose o silencio e todos lle botaban miradas asasinas.
Todo o mundo miraba para nós.
Iso foi só o comezo. Despois empeorou.
Andando pola rúa, a xente cuspíalle.
A xente empurrábao
e chocaba con el: "Puto non sei que..."
"Es un non sei canto."
Faciamos quendas para levalo ao baño. "Quen leva a Becks agora?"
Iamos con el ao baño, non podiamos deixalo só.
Debemos bater récords do mundo correndo entre bares,
intentando ir aos sitios.
Se ías no coche e chegabas a un semáforo, era o peor que che podía pasar.
Algúns baixaban a ventá, outros saían,
batían no coche, batían na ventá.
Dicindo: "Cago na hostia, macho!" Era... de tolos.
E nós estabamos así no coche.
Pero el nunca respondeu, nunca.
A efixie do xogador de 23 anos colgou dunha corda nun pub de Londres
ata que a policía ordenou retirala.
O moneco é seu? Pode explicar...?
Non é meu. Emprestáronmo.
A policía di que colgar ese moneco podería incitar á violencia.
Iso é unha parvada.
É un disparate.
Fose a onde fose, acosábanme, todos os días.
Camiñar pola rúa e ver...
a xente mirándote de certo xeito,
cuspirche, acosarte, encararse contigo
e dicir as cousas que dicían...
Pois iso é difícil, moi difícil.
CHEGADAS INTERNACIONAIS
Non comía nin durmía.
Era un desastre.
Estaba desolado.
Totalmente desolado.
Estaba desfeito.
Non sabía que facer.
Gústache oírme cantar?
Chamoume o xefe.
Dixo: "David, como estás?"
Eu dixen... Creo que me emocionei bastante.
Dixo: "Como estás, fillo?"
Eu dixen: "Non moi ben, xefe."
Dixo: "Vale."
Dixo: "Non te preocupes, fillo."
Díxenlle: "Vai de vacacións. Cando volvas, coidámoste nós."
"Non leas os xornais, non paga a pena."
"Non lles fagas caso."
A prensa inglesa...
Eu vivo en Nova York e alá é mala, pero a inglesa machuca á xente.
Asasínannos.
Quen é?
Lembro cando volveu adestrar.
Bo día, Dave. Que tal?
Estás ben, Dave?
Sempre tiña boa cara. Daquela tíñaa moi mala.
Sempre estaba moreno. Daquela estaba branco coma o leite.
Olleiras. Estaba sufrindo.
Desculpa? Si, claro. Bos días, David.
Foi duro ver a Inglaterra volverse contra el?
Non me gustaba nada, pero non dependía de min.
Gustaríame dicir algo, pero non podía.
Só calar a boca.
Como fixen sempre.
Mallaron nel...
e fixéronlle mal.
Pero Sir Alex creou unha illa.
Ninguén hostil se podía achegar á illa.
Mandabámolos rañala.
Era como un lugar sagrado.
Sen ventás.
Coidabámonos uns aos outros.
Non nos amolabamos.
Non abandonas os teus nin lles botas merda.
Así me gusta!
Nunca deixaramos tirado a ningún. E non pensabamos facelo nunca.
Nunca.
Vale. Cumpride as vosas obrigas defensivas.
O que mellor se lle daba a Sir Alex era:
"Nós contra o mundo. O Manchester United contra o resto."
Non teñen nada que facer contra nós.
Non teñen nada que facer contra vós.
"Gañamos a pesar diso, non por iso."
Gustábanos ocupar esa posición, pensar que todos nos odiaban.
Mirade de estar listos para mañá, hostia. Vale?
Pero pasádeo ben, hostia.
Preguntas?
Vale. Vamos.
Iso fixo Sir Alex con David.
Nós contra o mundo.
El dicía: "Mañá xogades,
así que movede o cu e facede o que sabedes facer."
Iso era o único que eu podía controlar.
Unha vez estaba no campo, sentíame seguro.
Témese que o grupo de hooligans
que acoitelou un seareiro do Arsenal en 1992
planee atacar a Beckham cando salte ao campo.
Daquela Kathy atopou balas nalgunhas cartas.
O club tivo que avisar a policía,
polas ameazas que recibía.
Recibiu unha bala por correo?
Eu nunca falaría diso. Descúlpeme.
Non vou falar diso.
Que cre que pasará no partido de mañá?
Vai estar nervioso.
É normal nun xogador novo,
pero vano axudar moito os seus compañeiros.
E mais eu.
Entón...
PRIMEIRO PARTIDO FÓRA, TEMPADA 1998-1999
Venderá moitas camisetas?
De Beckham non. No campo do West Ham non.
BECKHAM TAMÉN ME DEU UNHA PATADA A MIN
Tendo o don que el ten para o fútbol, tes que estar no campo 90 minutos.
O campo do West Ham é moi difícil.
Había miles de persoas nas rúas agardando por el.
Beckham, mamón! Beckham, cabrón!
Mamón de merda!
Perrecho!
Mamón de merda!
Puto cabrón! Mamón!
Puto merdento! Sabes que o es. Puto merdento!
Nós estabamos alí, dicindo:
"En serio é tan importante? Parece cousa de vida ou morte."
Os seareiros machucárono.
Número cinco, Ronny Johnsen. Número sete, David Beckham.
Para Beckham.
Foi horrible.
Lembro que había unha muller cun xornal,
mostrando a foto del colgado.
Córner para o United, para Beckham.
Beckham, desgraciado!
Eu estábame enfadando polas cousas que lle berraban.
Un tipo díxome que saíse pelexar con el fóra.
Dixo: "Veña, vamos fóra."
Beckham, mamón de merda!
Beckham, cabrón!
Como nai, non dá gusto ver iso.
Aínda me fai chorar agora.
Non lle desexo a ninguén ter que pasar por iso,
e moito menos a meus pais.
Non me perdoo iso.
Iso é o máis duro de todo o que pasou daquela.
Por que? Ti non...
Porque eu fun quen cometeu o erro.
Aínda agora,
que teño 47 anos,
aínda me sigo mortificando por iso.
- Aínda? - Si.
Están machucando o teu mellor amigo.
Máis do que eu pensara. Sabía que lle zurrarían un par de días.
Pero foi moito máis, durou meses.
Beckham non é o primeiro que comproba que os mellores son os máis criticados.
Daquela non se falaba de saúde mental.
Agora, o primeiro que se pregunta é pola saúde mental, se falaches con alguén.
David estivo só.
Conducía pola M6. Non cinco minutos, senón tres horas.
Conducindo o coche, sen rumbo.
Ía a calquera sitio e logo volvía.
O barullo aumentará e culminará en calquera momento.
Non se abriu. Gardou todo dentro.
Mentalidade tradicional dos traballadores,
de remangarse e saír adiante.
Beckham.
Cando pasaba por momentos difíciles,
era capaz de bloquealo.
Pero por dentro...
matábame.
Aí vai David Beckham.
Que pase máis magnífico!
Estaba moi deprimido.
Tiña unha depresión clínica.
Doíame moitísimo.
Eu aínda hoxe mataría esta xente.
Seguen apupando a David Beckham en todas as partes.
Creo que esta interminable vinganza contra Beckham
é bastante absurda.
Vaia, home.
Sempre que me facían entradas duras esa tempada,
o equipo marcara dous goles.
Beckham.
Por sorte para Becks, tiña compañeiros que lle podían zurrar a calquera.
Aquí vai haber problemas.
Se vas por el, vas por todos.
É inhumano o que tivo que aguantar.
Inhumano.
Aquilo destruiría a calquera, ao 99,9 % dos xogadores.
Está en territorio de Beckham.
Como seguías adiante?
Non sei. A verdade, non o sei.
Papón!
- Mamón de merda! - Mamón de merda!
Puto cabrón!
Si.
Vin xogar a David moitas veces desde aquí cando era un rapaz.
Si.
Faise raro vir aquí e ver o cambiado que está.
Creo que aguantei o acoso dos seareiros
pola maneira que me tratou meu pai.
É curioso.
Pois si.
Meu pai estaba totalmente obsesionado co Manchester.
Non teñen fotos do Manchester United. Terei que traerlles eu unha.
Era o seu soño.
Vexo moitas camisetas do Arsenal.
De que?
O seu soño era ter un fillo que xogase no Manchester United.
Aí vai Charlton!
Que golazo!
Un equipazo.
Un gran xogador.
Para Charlton. Pode marcar e marca!
Este gol pode meter a Inglaterra na final.
Bobby Charlton é o meu heroe.
Son un xogador intuitivo. Non penso moito as xogadas.
- Cal é o nome completo de David? - David Robert Joseph.
"Robert" é por Bobby Charlton.
Magnífico tiro!
Practicaba ese tipo de disparo?
Todo o tempo, si.
Coma todo na vida,
o fútbol e os xutes son cousa de práctica.
Gustaríame ser futbolista.
Pero conseguín o máis parecido a iso.
Meu pai sacábame a xogar horas.
Ensineille a golpear ben o balón. Coa esquerda e coa dereita.
Coa esquerda e coa dereita, unha e outra vez.
Insistía no control.
Eu tiña sete ou oito anos
e el lanzaba o balón todo o alto que podía e dicía:
"Contrólao. Ben, hai que mellorar.
Outra vez. Hai que mellorar. Outra vez."
- Unha vez tras outra. - Gran tiro longo.
Comezou no Ridgeway Rovers.
Era boísimo.
Desde entón, foi todo gañar.
Nunca perdía, era raro.
A xente dicía: "Quen é ese rapaz?"
Gañou 92 partidos, quedando invicto.
Tiro desde uns 25 metros.
Era así de bo.
Incrible! Marcou!
Díxenlle: "Ves para que serve practicar?"
Sen problemas.
Preocupábame que fose miúdo,
por iso lle empezamos a dar cervexa Guinness e ovos crus.
A verdade, tomaba iso todas as semanas.
- Sempre que xogaba... - Tira David.
...eu chamaba os equipos e pedíalles os vídeos.
Teño uns 1300 ou 1400.
Partidos? Para... Cantos dis?
1300 ou 1400 partidos?
Si, en vídeos.
Manda truco...
Mala sorte. Vamos, Dave! Vamos, fillo.
Daba gusto velo xogar.
A el gustáballe e divertíase.
Eu tiña máis medo cando estaba el,
porque sabía que, se cometía un erro, diríamo.
Sempre mo dicía, sempre.
Vamos, Dave! Dálle, veña!
Pensou algunha vez se sería demasiado severo con el?
Parecíame que era demasiado estrito.
Eu dicía: "É un neno. Déixao, que sexa feliz."
Non, porque, se o gabase moito,
non tería nada que mellorar.
Ben, vamos! Adiante!
Vamos!
Arriba! Dave, sube!
Oía a miña nai dicirlle a meu pai:
"Non lle fales así, non lle berres,
non o reprendas. Hoxe fíxoo ben."
E meu pai sempre dicía:
"Fíxoo regular."
Dave, sube! Veña, vamos!
Díxolle algunha vez a Ted que non fose tan duro con David?
Intenteino, pero non me fixo caso.
Adiante, fillo! Veña, vamos! Veña, Dave!
Non me gustaba cando o facía chorar.
Unha pregunta.
Houbo algún momento
en que tiveses gana de darlle unha labazada?
- Non. - Nunca?
Non.
Porque sei que ma devolvería.
Contrólaa!
Vamos!
Si, eu era severo.
Pero resulta, paréceme,
que foi o correcto.
Robbie! Xoga a pelota!
Axúdao!
Fixestes ecografías dos bebés?
- Si. - E dan patadas?
- Si. - Máis ca os vosos homes ou menos?
- Parecido. - Si?
É neno ou nena? Xa se sabe?
Non sei o que é.
Estaba cansa do embarazo.
Quería ter o bebé xa.
Quería dar a luz, estaba farta do embarazo.
Fútbol. O internacional arxentino Diego Simeone
e David Beckham enfrontaranse outra vez mañá.
O Manchester United xoga co Inter de Milán
nos cuartos de final da Copa de Europa en Old Trafford.
Diego, tes gana de xogar contra Beckham?
Só se falaba de...
David!
...Beckham contra Simeone.
Pero a min tamén me preocupaba que iamos ter o primeiro fillo.
Este é o gran partido.
Achéguense á televisión para presenciar o principal torneo europeo.
Xa saíra de contas había dúas ou tres semanas.
Eu dicía: "Polo amor de Deus. A ver, que pasa aquí?"
Saltan ao campo, hai enorme expectación.
Beckham é o xogador máis novo do campo, e dos máis talentosos.
Pero debeu haber veces nos últimos seis meses
en que sentiu que este home lle amargou a vida,
o arxentino Diego Simeone.
Dicíanse no vestiario cousas do tipo:
"Outra vez o fillo de puta este?"
Si, dicíanse cousas.
Había interese por ver como reaccionaba contra el.
E agora David Beckham e Diego Simeone chocarán as mans.
Xesto protocolario.
Esquezamos os titulares de mañá e centrémonos no partido.
Como equipo, non dixemos: "Imos ir por el."
Pero había unha regra non escrita: "Se se presenta a ocasión, zoscámoslle."
Cole pérdea ante Simeone.
Non hai falta de Keane a Simeone. Beckham tira.
A David Beckham débeselle un gol.
Tira Beckham.
Falou por teléfono con Victoria aquel día.
Tiro de Beckham.
Estaba distraído.
Berraron.
Victoria dicía: "Se non estás no parto, se non vés..."
E eu dixen:
"Apaga o puto teléfono. Vas chegar desfeito ao partido de hoxe."
Gary Neville.
David Beckham.
Eu díxenlle: "Tes que centrarte. O partido de hoxe é importantísimo."
Simeone. O tiro sae desviado.
Non estaba no partido.
E logo, de repente...
Un David Beckham! Só hai un David Beckham!
...a bancada comezou a aclamalo.
Un David Beckham! Só hai un David Beckham!
Ese foi o punto de inflexión para David.
Só hai un David Beckham!
Ver que a xente de Manchester o ía apoiar.
Un David Beckham! Só hai un David Beckham!
Iso é o que fan as familias. É o que fixo o United.
Centro de Beckham.
David Beckham.
Centrou para Cole!
O barullo era enxordecedor.
Simeone.
Nótase que a entrada de Beckham levaba intención, non?
Para Beckham.
Centra para Dwight Yorke. Un-cero.
Remata o centro de Beckham
e o Manchester ponse por diante na eliminatoria.
Neville para Beckham.
Centra para Yorke. Dous-cero!
Baggio tira a falta. Despexa Beckham de cabeza.
Case se vían as chispas.
Non creo que lle poñan Diego ao fillo.
Manchester United 2, Inter de Milán 0.
Espetácheslle dardos á camiseta?
Non. Púxena nun marco.
EMPUXA, POSH BECKS CON VICTORIA, QUE ESTÁ DE PARTO
HOSPITAL DE PORTLAND
Ao final, dixéronme que tiñan que facerme a cesárea.
Lembro os titulares:
"Demasiado fina para empuxar." Non era iso.
Dixéronme que un parto normal era un risco.
É o máis incrible que hai.
O meu primeiro fillo.
Díxonos alguén
que debiamos anunciar que nacera o bebé,
nome, peso, e que Victoria estaba ben.
Puxéranme a epidural e el estaba inclinado
sobre a cama onde estaba eu, durmida da cintura para baixo.
Díxenlle: "Arránxasme o pelo?"
Non sei se lle sentaría moi ben.
David! Como está o bebé?
Como está Victoria?
Sempre tiña que peitearse.
Aquí, por favor! Grazas!
Brooklyn. Un neno.
Saúda, David!
David, como se chama o bebé?
Brooklyn Joseph.
- Brooklyn Joseph? - Si.
- David, aquí! - David!
Desde o momento en que naceu, eu de repente pensei:
Como o vou protexer? Que vou facer para protexelo?
Esa noite Brooklyn durmiu á beira de Victoria.
Victoria dixo: "Métete na cama aquí comigo."
Eu dixen: "De ningunha maneira."
Dixen: "Durmo coa cabeza arrimada á porta."
Aquí, David! David!
Tiña medo de que o roubasen.
David, aquí!
David!
Debía ser un momento feliz.
E foi un momento feliz.
Pero preocupábame.
Non quería que viñese a este mundo
no momento en que eu estaba pasando por aquilo.
- Puxeron vidros escuros no coche. - Si.
Comezaron daquela.
Aquí está David con Brooklyn,
envolto nunha manta.
Sentiádesvos culpables por facerlle fotos cos fillos?
Pois...
Si, agora non se faría.
É que...
cambiaron os tempos. Xa non se fai.
Pagábanse fortunas por fotos do noso fillo.
Así que...
facían o que fose por tirar unha foto.
Non queremos que o fotografen ata que el teña idade para decidir.
O bebé forma parte da nosa vida privada e queremos que siga sendo así.
- Aí está o bebé. - Si.
Pero houbo ameazas de secuestro e iso si que metía medo.
Recibimos ameazas de secuestro
desde que tivemos a Brooklyn.
É difícil explicar
o que se sente, porque non había escapatoria.
Unha visita ao zoo de Chester.
Isto é no Wacky Warehouse.
- Si, un parque infantil. - O Wacky Warehouse.
- Seguiádelo a todas partes. - Pois si.
Estas cousas vólvenme agora á cabeza,
e xa sei por que.
Estas entrevistas son estresantes
porque eu apartara iso da cabeza, e creo que David tamén o fixo.
Pero agora vólveme á cabeza.
Imaxina o que é ter un bebé e recibir ameazas de morte.
David tiña que xogar sabendo que pasaba todo iso.
Beckham entregando a pelota, que é raro nel.
Non parece estar pasando por un bo momento, Beckham.
Ao mellor durmiu pouco polo bebé.
E eu estaba soa, nun piso, co bebé.
Ía aos partidos con Brooklyn.
E o acoso era...
É difícil explicalo.
Logo comezan a cantar cancións sobre Victoria.
Había unha canción que, se a canto, ela mataríame.
Todos os seareiros
cantaron ese cántico.
"Posh Spice déixase dar polo cu."
Con perdón, é impropio dunha dama.
75 000 persoas cantando iso.
É violento e ofensivo.
Lembro estar na bancada e a muller do lado miroume sen saber que dicir.
Dixo: "Queres un xeado?"
Se quero un xeado? ¿Que lle dis a quen tes ao pé
cando 75 000 persoas din que te deixas dar polo cu?
Non sabiamos que facer.
Estabámonos afundindo.
David soportaba case todo o que lle facían a el.
Pero, cando se meten coa túa familia, cos fillos e coa muller,
reaccionas.
Que fixeches?
Por horrible que fose mirar cara a Victoria na bancada...
o certo é que...
foi o único que me fixo reaccionar.
Beckham.
Entrou. Esta vez logrouno! David Beckham remata a seca de goles.
Seguen apupando a David Beckham en todas as partes.
Cando os seareiros me querían ofender con cánticos sobre a familia,
eu sempre marcaba gol.
Beckham, por suposto!
Tras case cinco meses sen marcar, marcou dous en dous partidos.
BECKHAM RESCATA O UNITED MOMENTO MÁXICO
Gustaríame falarlles dos cánticos que se oen,
pero a maioría son obscenos.
As críticas que recibía nin o inmutaban.
En absoluto.
Beckham. Magnífica xogada.
Envía un centro moi perigoso.
Gol!
Outro magnífico centro de Beckham.
BRILLA COMA O SEU PELO
Canto máis apupaban a David, mellor xogaba.
Beckham.
Está de boas.
Beckham non a dá por perdida.
...para o Manchester United. Aí vai Beckham. Fantástico!
Sir Alex preparáranos para iso.
Aí está Sheringham.
Beckham! Que golazo!
Facía falta algo así
para que o Manchester United se adiantase.
A RESURRECCIÓN DE DAVID BECKHAM
Cometeu un erro e foi moi criticado.
Despois que podes facer? Ou nadas ou afogas.
SEMIFINAL DA CHAMPIONS, ABRIL 1999
Beckham saca córner.
Para Keane!
O Manchester United ten ao alcance a final da Copa de Europa de novo!
Viaxamos co equipo
e estabamos no mesmo hotel ca a prensa.
Había un xornalista do Sun.
Ceamos a noite antes e mandamos a factura ao seu cuarto.
Como vinganza.
O Manchester United está preto de acadar un logro histórico.
Se gaña, o Manchester será campión.
Tempada de tolos. Non foi algo...
Sempre aspiras a gañar todas as competicións. Claro que si.
Fomos partido a partido, ata a última semana.
Scholes.
Beckham.
Gol!
O Manchester United é o campión!
Consegue o primeiro trofeo dun incrible triplete.
1 NO PETO FALTAN 2
Os seareiros do Manchester e o Newcastle acoden a Wembley
para a final de Copa desta tarde.
Para o United, é un paso para lograr un triplete histórico.
É a final número 118 desde que empezou a competición en 1872,
e podería ser unha das máis senlleiras da historia.
Gañar a liga
está moi ben,
pero gañar a Copa
é incomparable.
Sheringham para Scholes!
O Manchester United podería entrar nos libros de historia.
Xa gañaron a Copa e a Premier League.
O SEGUINTE É O TRIPLETE
Se gañan a Copa de Europa en Barcelona, lograrán o triplete.
O triplete era...
imposible.
Como se pode conseguir?
Non é realista.
Este é o traxe que levabamos para a final da Champions League.
Este era o traxe. Levaba o escudo,
pero quiteillo para poder levalo despois
a vodas, etcétera.
Aposto a que agora non me serviría,
porque engordei uns quilos.
O Manchester United vai viaxar a Barcelona para xogar a final da Copa de Europa.
Aquela semana foi de tolos. Fotos, roupa e unha cousa e outra.
Traxes azuis, traxes grises,
"Proba o pantalón, a chaqueta."
O xefe recibiu o seu?
Porque me preguntou esta mañá polos calcetíns brancos.
Había chaquetas e pantalóns en todos os sitios.
Saíanme os traxes polas orellas.
- Alí? - Si.
O aeroporto de Manchester lucía vermello
cos seareiros do United que levaban a Barcelona os desexos de vitoria.
Ao comezo da tempada, apostábase 80-1 a que o United gañaba o triplete.
O equipo viaxou sabendo que coa vitoria fará historia.
Voamos a Barcelona nun Concorde.
Unha experiencia máis.
Foi horrible, non me gustou nada. Ata tiven que ir vomitar ao baño.
Agora imos a máis de 1600 km por hora.
- Que tal o voo? - Fantástico.
Miles de seareiros do Manchester United invadiron Barcelona.
O Manchester United e o Bayern de Múnic perseguen un triplete histórico.
Mañá á noite,
un deles será coroado como mellor equipo de Europa.
Que significaría para min? Sería o home máis feliz do mundo.
Loitei moito por isto.
Este é o momento que Manchester agardaba desde hai 31 anos.
Estes seareiros igual son moi novos para lembrar 1968.
- Estás mirando, David? - Si.
- Velo? - Si.
Vale.
- Final da Copa de Europa. - A defensa portuguesa...
FINAL DA COPA DE EUROPA, MAIO 1968
Un día importantísimo para meu pai,
mirando o seu equipo.
Foi un partido importante, non?
Si, ho. Importantísimo.
Charlton marcou de cabeza.
Cando ves xogar a Sir Bobby, é incrible
como se movía e as cousas que facía.
Era un xogador incrible.
O acoso do Benfica case rematara.
Pero estaba xa rematado o United? Iso nunca.
Bobby Charlton puxo o 4-1.
Merecida vitoria do Manchester United.
Son os flamantes campións da Copa de Europa de fútbol. Por fin.
Pero a vitoria de 1968 foi un regalo envelenado.
O Manchester United non volvera gañar a Copa de Europa.
Canto máis tempo pasa, peor se volve
e máis se agranda un legado que ninguén dá igualado.
FINAL DA CHAMPIONS, MAIO 1999
Vaia noite para David Beckham.
A ocasión de toda unha vida.
Ocasión de gañar un triplete
que nunca tivo un equipo inglés e que igual non volve ter ningún.
Teñen a ocasión de entrar na historia.
Por todo o que pasara ese ano,
cando os equipos escoitaban o himno, busquei
a Victoria e a meus pais.
Nosos pais non podían faltar.
Lembro erguer a vista e o estadio era enorme.
Case cen mil persoas no Nou Camp esta tarde.
Se non vía a meu pai, faltábame algo.
Desconcertábame.
A David pasáballe o mesmo con seus pais.
Parece unha parvada se xa tes 23 anos,
pero dábanos tranquilidade saber que estaban mirando.
Tan pronto os vin,
estaba listo.
Escoiten o ambiente que hai no estadio.
Pero están a piques de facer historia.
Aí está Bobby Charlton, o home que ergueu a Copa de Europa.
Esta vez o tiro libre de Beckham non vai a ningures.
Xogamos fatal.
Un partido horrible.
Non se entenden aí.
Sufrimos na primeira media hora.
Sufrimos moito.
Momento de tensión.
Tira Basler. O balón tropeza e entra!
O Bayern de Múnic golpea primeiro!
Ao Manchester United complícaselle.
David,
ese día,
tiña algo dentro que dicía: "Non vou permitilo."
Beckham.
Era algo persoal que el levaba dentro.
Perfecto para Cole. Bo control.
Coa súa tenacidade e determinación.
David Beckham.
Despois do cartón vermello, do acoso...
Aí está outra vez.
...e a arroiada de merda que lle caera...
A deshonra para o país que dicían que era...
Beckham golpea forte o balón.
O país zurráralle duro.
Pero el superouno
e creceu.
Está intentando dominar todo o xogo.
No terreo de xogo, eu animábao.
Faláballe moito. Máis por min ca por el.
Nese partido converteuse nun líder.
Aí vai de novo.
Pensei:
"Carallo. Motívame el a min."
Final dramático para esta tempada.
O Manchester United busca o empate e o tempo esgótase.
Xurdirá agora un heroe de vermello?
Andy Cole vai ser substituído por Solskjaer para os últimos dez minutos.
Que sentiches cando te sacou?
"Por fin. Xa era hora."
SAE
Traerá un gol na manga?
Non lembro moito, pero vin como corría ao entrar no campo.
Cando corro así, estou enchufado.
Prepárense. Isto vai ser de categoría.
Beckham saca o córner.
Rexeita de cabeza Kuffour.
Gary Neville chega antes á pelota.
Sheringham, posición correcta. Centra Neville.
Cabezada de Solskjaer! A primeira que toca!
Sería fantástico se entrase.
Si.
Darano logrado?
O tempo esgotábase.
Engaden tres minutos.
Estaba desfeito.
Xa non daba máis.
Quería tirarme ao chan e durmir,
pola tempada que tivera.
Estaba derreado.
Díxenlle ao que era o meu home daquela, aínda non morrera:
"Oi, vou facer un café."
Mentres hai vida, hai esperanza,
como di o dito.
Lembro mirar para os seareiros do Manchester United e pensar:
"Imos perder a final 1-0 e nin saltarán unha vez."
Lembro mirar e pensar que era unha enorme desilusión.
Logo pasou algo doutro mundo.
David Beckham.
Gary Neville.
Centro rexeitado, Effenberg. Sae a córner.
Marcará o Manchester United?
Sempre marca.
Temos un córner.
Que pensabas?
"Fai o que facías de neno."
Cando meu pai me facía sacar un córner tras outro,
era para colocala xusto onde el dicía.
Se non, machucábame.
Dicíame: "Os saques de esquina ao final do partido
poden...
facer historia."
Será o seu momento?
Beckham.
Cara a Schmeichel. Chégalle a Dwight Yorke.
Rexeite, tira Giggs, Sheringham!
Aos trinta segundos de tempo engadido, empate para o Manchester United.
Aínda poden gañar a Copa de Europa!
Marcaran. E el dixo: "Imos ir á prórroga. Imos ir á prórroga."
Eu dixen: "Entón, marcho."
E volvín marchar.
GOL
Parece que iremos á prórroga,
non sendo que Ole Solskjaer fabrique outro.
Córner para Beckham.
Beckham.
Para Sheringham.
E Solskjaer marca!
O Manchester United acada a terra prometida!
Que pasou despois de marcares o gol?
Un tremendo barullo e confusión,
cos xogadores a agarrarme polo pescozo.
Faise historia. O Manchester United volve ser campión de Europa.
Ninguén volverá gañar a final da Copa de Europa
de xeito máis dramático.
Ese ano fíxolle ao meu fillo...
medrar e facerse home.
Foi o partido de fútbol máis incrible que vin nunca. Foi fantástico.
Pero nin así che gusta o fútbol, non?
Non. Pero quéroo a el e encántame velo a el.
XULLO 1999 CASTELO DE LUTTRELLSTOWN, IRLANDA
David!
- É el? - É o do xersei de cadros.
Si, cun guante branco.
Coidado coa cabeza. Botaraa fóra.
Os nervios previos.
Miren esta foto da portada do Mirror.
Posh e Becks centran a atención,
porque a súa voda de fábula será nun castelo irlandés
e será a festa do ano do mundo da farándula.
Beckham e Posh Spice terían unha imaxe idílica de Luttrellstown
cando o reservaron,
pero agora parece que vai haber un concerto ao aire libre.
Que che parece Beckham?
Ten sorte.
Temos que falar algo da voda, porque...
A voda do carallo.
Pode haber problemas.
Gary arranxou o pelo.
Ai, logo!
Estás nervioso?
Non, ho.
Fun ao baño unhas 50 veces.
Gary está nervioso.
A única cámara permitida será a de OK!, a revista,
que pagou un millón de libras pola exclusiva.
É certo que os invitados poden levar o que sexa, pero de cor negra?
Negra e branca, seica.
- Será pouco vistoso, non? - Iso si.
A voda...
foi un espectáculo.
Intentei lembrar cando decidín levar un traxe morado,
pero non sei cando foi.
Creo que me deixei levar por Victoria.
Pero que estabamos pensando?
Foi divertido.
Non nos importaba o que dixesen.
Dá gusto ir así cando non che importa o que digan.
Só queres expresarte.
Nós eramos así.
Había tronos.
Había. Non sei de onde saíron.
Hai invitados distinguidos.
Señoras e señores,
David dixo que as Spice Girls pediron que viñese o Bayern de Múnic.
David sorprendeuse e preguntou por que.
Elas dixeron que querían coñecer homes
que estean por riba 90 minutos, pero acaben segundos.
Fora unha tempada moi emotiva e esgotadora.
Non daría superado ese momento
se non estivese no Manchester United.
Pero ela foi a principal razón pola que superei ese momento.
Estaba casado con Posh Spice
e a miña vida cambiara.
O barullo arredor de David e Victoria era enorme.
A Sir Alex nunca lle chistou iso.
El pensaba que eu era unha distracción
e que ía poñer en perigo a carreira de David.
Que Becks estea sempre á disposición da señora Beckham
debe ser difícil para Ferguson,
que está afeito a controlar a vida dos seus xogadores.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa