- Dzięki za kawę. - Nie ma za co.
Dość kapryśna maszyna, ale ją uwielbiam.
Jest najlepsza.
Chyba zależy ci, żeby wszystko było...
idealne.
Tak.
Dziękuję.
Ktoś gotuje w tej kuchni? Wygląda jak nieużywana.
Jasne. Wczoraj tu gotowałem.
Ale wiesz...
Wiem, jest czysto.
Bo tak dobrze sprzątam.
Wydaje mi się, że moja żona tego nie docenia.
Kiedy wszyscy leżą w łóżkach, ja wtedy tu krążę,
czyszczę świece, zmieniam aranżację świateł,
sprzątam wszystko,
bo kiedy schodzę rano, nie chcę widzieć kubków, talerzy, misek.
To męczące.
To męczące chodzić wokół każdej świecy,
czyścić ją, przycinać knot...
Przycinasz knoty?
Przycinam knoty, czyszczę szkło.
Nie znoszę śladów dymu po świecach.
Wiem, to dziwne.
To chodzący ideał.
Nie docenia tego.
Tak się dzieje.
- Doceniam cię. - Tak?
- Naprawdę. - W porządku.
Nie wierzę jej.
Mówi to tak sarkastycznie.
Spójrz. Poprawia krzesła.
Wiem...
Pamiętasz, gdzie to ma miejsce?
Tak.
Jasne.
Przepraszam za filiżankę.
Idę.
- Masz pracowity dzień? Dokąd idziesz? - Lecę do pracy.
Idziesz do pracy?
Idę do fabryki mody.
- A tak naprawdę? - Do kosmetyczki.
Właśnie.
ODCINEK 2 CZERWONA KARTKA
Chciałbym mieć pigułkę, która wymazuje pewne
wspomnienia.
Czerwona kartka dla Davida Beckhama.
Nie!
Argentyna przechodzi dalej, Anglia odpada.
Przygnębiony Michael Owen. Paul Ince uronił kilka łez.
Bardzo im współczuję.
Popełniłem głupi błąd.
Nie widzi, gdzie kopie.
Ale wykonuje ruch w kierunku przeciwnika.
To nie powinna być czerwona.
To zmieniło moje życie.
Gdyby Beckham nie został wyrzucony, moglibyśmy wygrać.
Niewykluczone. Będzie tego żałował.
Musi nauczyć się z tym żyć.
Myślisz, że zasłużył na czerwoną kartkę?
Absolutnie nie.
Kontakt był minimalny.
Widać, że przyaktorzyłem.
Upadłem, jakby Beckham kopnął mnie mocno.
Dobry aktor. Wezmę cię do następnego filmu.
Mijając piłkarzy Anglii i ich rodziny, Argentyńczycy drwili.
Marzenie Anglików o mistrzostwie legło w gruzach.
Czułem się bezbronny i samotny.
Drużyna Anglii wróciła do domu
po wczorajszej porażce z Argentyną w rzutach karnych.
Uwaga.
David!
Kiedy szedłem,
pewien okropny paparazzi...
szedł obok.
„Zawiodłeś swój kraj. Jak się czujesz?
Przyniosłeś nam wstyd”.
Myślisz, że jeszcze kiedyś zagrasz w kadrze?
Zorganizowali mi spotkanie z rodzicami na osobności.
Będziesz się ukrywał?
Był zrozpaczony.
Wpadł mi w ramiona i powiedział:
„Wszystkich zawiodłem”. Ja na to: „Nikogo nie zawiodłeś.
Głowa do góry”.
Potem powiedziałem rodzicom: „Mam dla was wiadomość.
Victoria jest w ciąży”.
Pierwsze, co mój tata powiedział...
„Kurczę, nie mogłeś wybrać gorszej chwili”.
Beckham opuszcza Anglię i leci do Nowego Jorku,
aby spotkać się ze swoją dziewczyną, Victorią Adams.
WYPRZEDANE!
Jutro spotkam się z Davidem. Po dwóch miesiącach.
Nie pamiętam, jak mnie przytulał.
Tak!
A ja zrobię...
„Dawaj, kotku!”
Pamiętam, że nie rozumiałam, jak poważne jest to, co się wydarzyło.
Nigdy nie interesowałam się piłką nożną.
Uwielbiam patrzeć, jak on gra. Lubię wszystko, co robi.
Mógłby malować ścianę, a mnie by się to podobało.
Chciałam go wspierać.
- Wszyscy ubrani? - Tak.
Cześć, David.
Jak się miewasz?
Dobrze. A ty?
Dobrze. Miło cię znów widzieć w Spice Cam.
Cieszę się, że jesteście tu razem.
Spójrz na te.
To mi się nie podoba. Ale mam poważną minę.
Kiedy przyleciał do mnie do Ameryki, czuł, że zawiódł siebie,
zawiódł kolegów z drużyny, swój kraj,
kibiców i mnie.
Czuł, że zawiódł wszystkich.
Ale kiedy był z nami, ze Spice Girls, miał ochronę.
Ludzie nie mogli do nas dotrzeć.
Stworzyliśmy mu strefę bezpieczeństwa.
Myślałem: „Jestem w Ameryce. Jestem bezpieczny”.
Mieliśmy mieć pierwsze dziecko.
Myślałem: „Nic mi nie będzie. Za dzień lub dwa ludzie zapomną”.
Zasmuceni Anglicy o przekrwionych oczach
dowlekli się dziś do pracy.
Mecz im się podobał, ale rozczarował ich jeden człowiek.
Beckham dał ciała.
Czerwona kartka w takim meczu to wstyd. To chyba koniec jego kariery.
Niewybaczalne.
Jestem załamany. Jak cały kraj. Kraj tego potrzebował.
Pewien kibic tego nie wytrzymał
i po meczu wyrzucił telewizor z trzeciego piętra.
Wiele osób jest załamanych.
Większość obwinia Davida Beckhama.
Tak.
Żadne z nas nie zdawało sobie sprawy, ci się dzieje w Wielkiej Brytanii.
- Widziano go? - O ile nam wiadomo,
David Beckham przyleciał dziś po południu do Anglii.
„Dziecinny. Nieznośny. Wyrodny. Głupi”.
To te grzeczniejsze słowa używane przez dziennikarzy
do opisu Davida Beckhama.
BECKHAM JEST GŁUPI
David wrócił do domu przede mną, bo wciąż byłam w trasie.
I ten chroniony świat
zamienił na absolutną rzeź.
David! Tutaj!
Nigdy o tym nie mówiłem, bo po prostu nie mogę.
Ciężko mi mówić o tym, przez co przeszedłem,
bo to było tak ekstremalne.
Czujemy zawód i będziemy o tym rozmawiać przez lata.
Zawiódł kolegów z drużyny i kraj.
Cały kraj mnie nienawidził.
Nienawidził.
Nawet premier wydał werdykt.
Po czerwonej kartce Beckhama
to, jak się trzymali i odrodzili,
było niezwykłym osiągnięciem.
Gdyby to potoczyło się inaczej, nic by nas nie zatrzymało.
CHWILA SZALEŃSTWA
Glenn Hoddle nie próbował bronić Davida.
Na tym poziomie nie możemy sobie pozwolić na takie rzeczy.
Zostaliśmy za to ukarani.
Ile David miał lat, 23?
Był dzieciakiem.
A Glenn Hoddle był mężczyzną.
Nie nazwałabym go mężczyzną. Był starszym człowiekiem.
WYŻYJ SIĘ
To była czysta nienawiść.
Nowy poziom publicznego znęcania się.
Ktoś wali w drzwi.
Otwieram, a tam, ku mojemu zdumieniu, stoi około 30 dziennikarzy
i fotoreporterów.
Potem dowiedziałem się, że na ulicy stała furgonetka
z ogromną anteną podsłuchującą rozmowy telefoniczne.
Ojciec Davida Beckhama często rozmawia z synem przez telefon
i twierdzi, że syn nie jest sobą.
Dorastaliśmy razem.
W dzieciństwie grałem w Man United. Zacząłem jako dziesięciolatek.
Byłem inteligentny, więc pomyślałem: „Nie będę tak dobry jak on.
Lepiej zostanę jego kumplem”.
Gdy pierwszy raz po mistrzostwach weszliśmy do restauracji,
zapadła cisza. Zewsząd złowrogie spojrzenia.
Cała sala na nas patrzyła.
To był początek. Potem było coraz gorzej.
Gdy szedł ulicą, ludzie na niego pluli.
Specjalnie na niego wpadali,
mówili: „Ty pierdolony... taki, owaki”.
Na zmianę chodziliśmy z nim do toalety.
Sam nie mógł nigdzie się ruszyć.
Pewnie pobiliśmy rekord prędkości w przechodzeniu z baru do baru.
Kiedy jechaliśmy samochodem, najgorzej było zatrzymać się na światłach.
Ludzie opuszczali szyby, wysiadali z aut,
walili pięściami w nasze szyby.
Wyzywali go. To było szaleństwo.
A my siedzieliśmy w samochodzie.
Ale on nigdy nie reagował.
Kukła 23-latka wisiała na stryczku przed londyńskim pubem,
aż policja nakazała ją usunąć.
To pański manekin, prawda?
Nie jest mój. Pożyczyłem go.
Policja twierdzi, że wieszanie takiego manekina może podżegać do przemocy.
Bzdura.
To niedorzeczne.
Wszędzie, gdzie poszedłem, mnie znieważano. Codziennie.
Chodziłem po ulicach i widziałem,
jak ludzie na mnie patrzą w pewien sposób,
opluwają mnie, znieważają, podchodzą i prosto w twarz
mówią, to co mówili...
To było trudne.
PRZYLOTY MIĘDZYNARODOWE
Nie jadłem, nie spałem.
Byłem w rozsypce.
Był załamany.
Kompletnie załamany. Nie mógł się pozbierać.
Nie wiedziałem, co robić.
Ładnie śpiewam?
Zadzwonił szef.
Spytał: „David, co u ciebie?”.
Chyba się wtedy trochę rozkleiłem.
„Co u ciebie, synu?”
Ja na to: „Nie najlepiej, szefie”.
Powiedział: „Dobra.
Nie martw się tym, synu”.
Powiedziałem mu: „Jedź na wakacje. Po powrocie się tobą zaopiekujemy”.
„Nie czytaj gazet.
To nie ma sensu.
Po prostu to zignoruj”.
W Nowym Jorku prasa jest brutalna.
Ale w Anglii to istna rzeź.
Pożerają nas.
Kto to?
Pamiętam, jak wrócił na treningi.
Dzień dobry, Dave.
Wszystko gra?
Zawsze wyglądał bosko. Teraz był wychudły.
Zwykle miał opaleniznę. Teraz był blady jak ściana.
Miał podkrążone oczy. Cierpiał.
Słucham? Tak, oczywiście. Dzień dobry, Davidzie.
Trudno było patrzeć, jak Anglia się od niego odwraca?
Nie podobało mi się to, ale nie miałam na to wpływu.
Chciałam coś powiedzieć, ale nie mogłam.
Musiałam trzymać...
Jak zawsze.
Był poobijany
i posiniaczony.
Ale sir Alex stworzył wyspę.
Nie dopuszczaliśmy do niej żadnych nieprzyjaciół.
Odpieraliśmy ich ataki.
To było wewnętrzna oaza.
Bez okien.
Dbaliśmy o siebie nawzajem.
Nikt nikogo nie wydymał.
Żaden drugiemu nie podłożył świni.
To jest moja gra!
Nigdy nie zostawialiśmy nikogo na pastwę losu.
Nigdy.
Jeśli o mnie chodzi, dobrze wypełniasz zadania w obronie.
Sir Alex świetnie budował atmosferę: „Man United przeciwko całemu światu”.
Myślę, że nie mają z nami szans.
Nie mają z wami szans.
„Wygramy pomimo, a nie z powodu”.
Podobało nam się to, że wszyscy nas nienawidzą.
Musicie się przygotować na jutro. Jasne?
Ale też dobrze się bawcie.
Pytania?
Dobra. Idziemy.
Tak postąpił z Davidem.
My przeciw światu.
Powiedział: „Jutro grasz,
więc weź się w garść i rób to, co umiesz”.
To było jedyne, nad czym panowałem.
Na boisku czułem się bezpiecznie.
Istnieją obawy, że grupa chuliganów
powiązana z zabójstwem kibica Arsenalu w 1992 roku
planuje zaatakować Beckhama, gdy ten wyjdzie na boisko.
Wtedy Kathy znalazła naboje w listach.
Klub musiał wezwać policję
ze względu na groźby pod jego adresem.
Dostał nabój w liście?
Nigdy o tym nie mówiłam. Wybaczcie.
Nie będę o tym mówiła.
Jak wyobraża pan sobie jutrzejszy mecz?
Będzie zdenerwowany.
Jak to młody piłkarz.
Ale pomogą mu koledzy z drużyny.
I ja.
Więc...
WEST HAM UNITED – MAN UNITED PIERWSZY MECZ NA WYJEŹDZIE, SEZON 98/99
Dużo koszulek się sprzeda?
Nie Davida Beckhama. Nie na West Ham.
MNIE TEŻ BECKHAM KOPNĄŁ
Jeśli ktoś umie grać w piłkę jak on, zostaje na boisku przez 90 minut.
Na West Ham bywa fatalnie.
Tysiące ludzi czekało na niego na ulicach.
Beckham, ty palancie! Beckham, ty fiucie!
Ty debilu!
Ty cipo!
Jebany kutas!
Ty chuju!
Jesteś śmieciem!
Zadawaliśmy sobie pytanie:
„Czy to się dzieje naprawdę? Czy oni chcą jego śmierci?”.
Kibice zgotowali mu piekło.
Numer pięć: Ronny Johnsen. Numer siedem: David Beckham.
Do Beckhama.
To było okropne.
Pamiętam kobietę, która pokazywała zdjęcie z gazety,
na którym on wisiał.
Róg dla United. Wykonuje Beckham.
Beckham, ty dupku!
Byłam wściekła, że tak na niego krzyczą.
Jeden facet chciał się ze mną bić.
„Chodź na zewnątrz”, powiedział.
Beckham, ty kutasie!
Beckham, ty dupku!
Dla rodzica to przykry widok.
Nawet teraz chce mi się płakać.
Doszło do wydarzeń, których nigdy nie życzyłbym nikomu,
a co dopiero rodzicom.
Nie mogę sobie tego wybaczyć.
To chyba najgorsze, co się wtedy wydarzyło.
Czemu sobie?
Bo to ja popełniłem błąd.
Nawet teraz,
kiedy mam 47 lat,
obwiniam za to siebie.
- Wciąż? - Tak.
Mojego kumpla mieszano z błotem.
Wiedziałem, że będą go poniewierać. Przez parę dni.
Ale to trwało miesiącami.
David Beckham przekonał się
o ciemnych stronach popularności.
Wtedy nie mówiło się o zdrowiu psychicznym.
Dziś z miejsca pytają:
„Jak się czujesz? Rozmawiałeś z kimś?”.
David był sam.
Jeździł autostradą M6.
Nie przez pięć minut, tylko trzy godziny.
Jeździł autem bez celu.
Dojeżdżał gdzieś i wracał.
Za chwilę powita ich przeraźliwy zgiełk.
Nie otworzył się.
Wszystko dusił w środku.
Mentalność klasy robotniczej:
zakasać rękawy i przetrwać.
Beckham.
Gdy przechodzę przez trudne chwile,
potrafię się odciąć.
Ale w środku... to mnie wykańczało.
David Beckham.
Co za podanie!
Był bardzo przygnębiony.
To była zwyczajna depresja.
To tak bardzo mnie bolało.
Nadal mam ochotę pozabijać tych ludzi.
David Beckham jest wciąż wszędzie wygwizdywany.
Osobiście uważam, że ta zemsta na Beckhamie
jest absurdalna.
O rany.
Za każdym razem gdy zostałem kopnięty,
trybuny wiwatowały, jakby ich drużyna strzeliła dwa gole.
Beckham.
Na szczęście Becks miał kolegów, którzy potrafili się postawić.
Szykują się kłopoty!
Kto uderzał w niego, uderzał w nas.
To, co musiał znosić, było nieludzkie.
Nieludzkie.
To by załamało wszystkich, 99,9% piłkarzy.
Dobra pozycja dla Beckhama.
Jak funkcjonowałeś?
Nie wiem. Naprawdę.
Ty debilu!
Jebany skurwysyn!
Ty kutasie!
Kiedy David był dzieciakiem, wiele razy patrzyłem stąd, jak gra.
Dziwnie się tu czuję, wszystko się pozmieniało.
Myślę, że byłem w stanie znosić obelgi ze strony kibiców
dzięki temu, jak traktował mnie ojciec.
Zabawne.
Ojciec miał obsesję na punkcie United.
Nie mają tu zdjęć Man U. Muszę im jedno przynieść.
To było jego marzenie.
Widzę dużo koszulek Arsenalu.
Czyich?
Jego marzeniem było mieć syna, który gra dla Manchesteru United.
Nadbiega Charlton!
Cudowny gol!
Co za drużyna.
Wspaniały człowiek.
Wycofanie do Charltona. To może być to!
Może dzięki tej bramce Anglia zagra w finale!
Bobby Charlton to mój bohater.
Polegam na intuicji. Nie myślę za dużo podczas gry.
Jak ma David na drugie?
David Robert Joseph.
„Robert” na cześć Charltona.
Wspaniały strzał!
Ćwiczyłeś takie strzały?
Tak, bez przerwy.
Jak w każdej dziedzinie życia sukces zależy od pracy.
Chciałem zostać piłkarzem.
Ale osiągnąłem coś podobnego.
Tata grał ze mną godzinami.
Uczyłem go, jak poprawnie kopać piłkę. Lewa noga, prawa noga.
Lewa noga, prawa noga, raz za razem.
Kładł nacisk na panowanie nad piłką.
Nawet gdy miałem osiem lat,
kopał piłkę jak najwyżej i mówił:
„Przyjmij. Źle.
Jeszcze raz. Źle. Jeszcze raz”.
- I tak w kółko. - Piękne, długie podanie.
Zaczął grać w Ridgeway Rovers.
Był świetny.
Potem ciągle wygrywał.
Ludzie pytali: „Co ta za chłopiec?”.
Wygrał 92 kolejne mecze.
To dobre 25 metrów.
Był tak dobry.
Coś takiego! Gol!
Mówiłem mu: „Po to ćwiczyliśmy”.
Bez problemów.
Martwiłem się, że jest mizerny.
Dlatego zaczęliśmy dawać mu piwo Guinness i surowe jajka.
Szczerze mówiąc, robił to co tydzień.
- Gdy grał... - Wykonuje David.
...dzwoniłem do klubu i przysyłali mi nagranie.
Mam około 1300-1400.
Meczów? Zaraz.
Masz 1300-1400 meczów?
Na wideo.
Jezu...
Dalej, Dave! Dalej, synu!
Miło było patrzeć, jak gra.
On to uwielbiał.
Bardziej się bałem, kiedy tam był,
bo wiedziałem, że jeśli popełnię błąd, on mi to wytknie.
I zawsze wytykał.
Dalej! Dave! Uderz!
Myślisz, że byłeś dla niego zbyt surowy?
Kiedyś sądziłam, że jest zbyt surowy.
Mówiłam: „Jest młody. Zostaw go. Niech będzie szczęśliwy”.
Nie. Gdybym mu mówił, jaki jest dobry,
nie miałby nad czym pracować.
Dalej! Do przodu.
Dalej!
Wyżej! Dave!
Słyszałem, jak mama mówiła mu:
„Przestań się do niego tak zwracać. Nie krzycz na niego.
Przestań go ochrzaniać. Dobrze zagrał”.
Tata zawsze mówi:
„Zagrał przyzwoicie”.
Dalej, Dave!
Czy kiedykolwiek powiedziałaś mu: „Ted, nie bądź taki surowy”?
Próbowałam, ale mnie nie słuchał.
Dalej, synu! Jazda, Dave!
Denerwowałam się, gdy doprowadzał go do łez.
Mogę o coś spytać?
Czy zdarzyła się chwila,
kiedy chciałeś mu przywalić?
- Nie. - Nigdy?
Nie.
Wiedziałem, że mi odda.
Do środka!
Dalej!
Tak, byłem surowy.
Ale ostatecznie
wyszło mu to na dobre.
Robbie! Graj, jeśli chcesz!
Pomóż mu!
Robiłyście USG?
- Tak. - Dzieci kopią?
- Tak. - Bardziej niż mąż czy mniej?
Chyba tak samo.
Dziewczynka czy chłopiec? Wiesz już?
Nie wiem.
Byłam zmęczona ciążą.
Chciałam już urodzić.
Miałam dość ciąży.
Argentyńczyk Diego Simeone
i David Beckham jutro znów staną twarzą w twarz,
kiedy to Manchester zmierzy się z Interem
w ćwierćfinale Pucharu Europy na Old Trafford.
Cieszysz się, że grasz przeciwko Beckhamowi?
Mówiono tylko o pojedynku Beckhama z Simeone.
Ale ja myślałem o tym, że zaraz urodzi się nam pierwsze dziecko.
To główne wydarzenie.
Przysuńcie fotele bliżej telewizora, by oglądać to widowisko.
Byłam dwa czy trzy tygodnie po terminie.
Zastanawiałam się: „Na miłość boską! Co się dzieje?”.
Wiele się od nich oczekuje.
Beckham, najmłodszy zawodnik na boisku. I jeden z najzdolniejszych.
Ale w ciągu ostatniego półrocza musiał czuć,
że jego życie w piekło zamienił ten człowiek,
Argentyńczyk Diego Simeone.
Czy w szatni mówiliście coś w stylu:
„Kurwa. Ten skurwiel wrócił”?
Trochę gadaliśmy.
„Zobaczymy, jak dzisiaj na niego zareagujesz”.
Teraz David Beckham i Diego Simeone podadzą sobie ręce.
To nie musi być szczere.
Nie był zadowolony.
To zrozumiałe.
Możemy zapomnieć o porannych nagłówkach i zająć się meczem.
Chyba nie mówiliśmy otwarcie: „Załatwimy go dla ciebie”.
Ale każdy rozumiał, że jeśli będzie szansa,
to mu dowalimy.
Simeone odbiera piłkę.
Keane, bez faulu na Simeone. Próba Beckhama.
Strzelać będzie David Beckham.
Beckham.
Tamtego dnia zadzwonił do Victorii.
Rzut wolny Beckhama.
Był rozkojarzony.
Kłócili się.
Victoria mówiła: „Jeśli nie będziesz przy porodzie, jak nie wrócisz...”
Powiedziałem:
„Wyłącz telefon.
Bo się rozkleisz przed meczem”.
Gary Neville.
David Beckham.
Ale pamiętam, jak powiedziałem: „Musisz się skupić.
Ten mecz jest zbyt ważny”.
Simeone. Będzie strzelał!
W ogóle nie grał.
I nagle...
Jeden David Beckham! Jest tylko jeden David Beckham!
...kibice zaczęli skandować jego imię.
To był punkt zwrotny dla Davida.
Wiedział, że ludzie z Manchesteru o niego zadbają.
Tak robią rodziny. Tak zrobiło United.
Dośrodkowanie Beckhama.
David Beckham.
Wrzutka w stronę Cole’a!
Hałas był ogłuszający.
Simeone.
Czy w interwencji Beckhama było nieco więcej zaciętości?
Do Beckhama.
Podanie do Dwighta Yorke’a. Jeden do zera!
Po dośrodkowaniu Davida Beckhama Manchester prowadzi w ćwierćfinale.
Neville do Beckhama.
Do Yorke’a. Dwa do zera!
Baggio z rzutu wolnego. Główka Beckhama.
Niemal widać było iskry.
Myślę, że nie da dziecku na imię „Diego”.
Manchester United dwa, Inter Mediolan zero.
Pod zakończonym meczu
był na tyle rozsądny, że wymienił się ze mną koszulką.
Strzelałeś strzałkami do tej koszulki?
Nie. Oprawiłem ją.
BECKS Z VICTORIĄ PRZY PORODZIE
SZPITAL W PORTLAND
W końcu powiedzieli, że muszę mieć cesarskie cięcie.
Pamiętam nagłówki: „Posh nie chce przeć”.
To nieprawda.
Powiedziano mi, że poród nie będzie bezpieczny.
To niezwykłe wydarzenie.
Moje pierwsze dziecko.
Ktoś podszedł i powiedział:
„David, powinieneś ogłosić, że dziecko się urodziło,
imię, waga, Victoria ma się dobrze”.
Miałam znieczulenie. Pamiętam, jak się pochylił.
Leżałam w łóżku, nic nie czułam od pasa w dół.
Spytałem, czy mnie uczesze.
Chyba nie była tym zachwycona.
David! Jak dziecko?
Jak się ma Victoria?
Zawsze musiał zadbać o fryzurę.
Zawsze.
Tutaj! Dziękuję!
Brooklyn. Chłopiec.
Pomachaj, David!
Jak będzie miał na imię?
Brooklyn Joseph.
- Brooklyn Joseph? - Tak.
Gdy się tylko pojawił na świecie, od razu pomyślałem:
„Jak go chronić? Co zrobić, żeby go chronić?”.
Tamtej nocy Brooklyn spał obok Victorii.
Victoria chciała, żebym się położył obok niej.
Ja na to: „Wykluczone.
Będę spał z głową przy drzwiach”.
Miałem paranoję, że ktoś go ukradnie.
To powinna być szczęśliwa chwila.
I taka była.
Ale martwiłem się.
Nie chciałem, żeby się pojawił na świecie
w czasie, gdy przeżywałem to, co przeżywałem.
Szyby w aucie były przyciemnione.
Zaczęli to robić.
Tu jest David z Brooklynem
zawiniętym w koc.
Czy czuliście się winni, że robicie mu zdjęcia z dziećmi?
Cóż.
Teraz byśmy tego nie robili.
Czasy się zmieniły. Teraz byśmy tego nie robili.
Za zdjęcie naszego dziecka płacili fortunę.
Robili wszystko, żeby takie zdjęcie zdobyć.
Nie chcemy, aby był fotografowany, póki nie będzie mógł sam o tym decydować.
Jest naszym małym dzieckiem i chcemy, żeby tak zostało.
Widać dziecko.
Gdy zaczęto nam grozić porwaniem, zrobiło się strasznie.
Grożono nam porwaniem
od chwili narodzin Brooklyna.
Nie potrafię wyjaśnić, jakie to uczucie, bo nie mogliśmy się ukryć.
To wycieczka do zoo w Chester.
To chyba jest Wacky Warehouse.
Tak, to Wacky Warehouse.
- Wszędzie za nimi chodziliście. - Tak.
To wszystko teraz do mnie wraca.
Rozumiem, dlaczego
te wywiady tak mnie stresują.
Wiele z tamtych wydarzeń wyparłam. Myślę, że David też.
Ale teraz do mnie wracają.
Wyobraź sobie, że masz dziecko i dostajesz groźby śmierci.
David musiał grać, wiedząc, że to wszystko się dzieje.
Kolejna strata Beckhama. To do niego niepodobne.
Jakby nie był sobą.
Może dziecko nie dało mu spać.
Byłam sama w mieszkaniu z dzieckiem.
Chodziłam na mecze z Brooklynem.
Obelgi były...
Trudne to wytłumaczyć.
Zaczęli śpiewać piosenki o Victorii.
Była jedna przyśpiewka, za którą ona mnie zabije.
Śpiewał ją każdy kibic piłkarski.
„Posh Spice bierze w dupę”.
Przepraszam za wulgaryzm.
Śpiewało to 75 000 osób.
To żenujące i bolesne.
Pamiętam, że kobieta obok odwróciła się,
nie wiedziała, co powiedzieć, więc spytała: „Miętówkę?”.
Co można powiedzieć, siedząc obok kogoś,
o kim 75 000 ludzi śpiewa, że bierze w dupę?
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Mieliśmy wrażenie, że toniemy.
Ze wszystkim, co dotyczyło jego, David potrafił sobie poradzić.
Ale gdy atakują twoją rodzinę, twoje dzieci, żonę,
wtedy reagujesz.
Co zrobiłeś?
Choć było mi przykro, kiedy patrzyłem na Victorię na trybunach,
tak naprawdę...
było to jedyne, co mnie motywowało.
Beckham.
Trafił! W końcu! David Beckham kończy długą passę bez gola.
Wciąż jest wszędzie wygwizdywany.
Gdy sądzili, że mnie złamią, śpiewając przyśpiewki o mojej rodzinie,
ja strzelałem gole.
Tak jest! Beckham!
Prawie pięć miesięcy bez gola. Teraz strzelił dwa w dwóch meczach.
BECKHAM RATUJE UNITED MAGIA BECKHAMA
Nie będę cytował tych przyśpiewek,
bo większość jest nieprzyzwoita.
Krytyka, jaka na niego spadała, była całkowitą stratą czasu.
Beckham. Cudowne zagranie.
Wrzutka w pole karne. Niebezpiecznie!
Bramka!
Kolejne wspaniałe podanie od Beckhama.
ŻELUŚ ODZYSKUJE BLASK
Im więcej uwagi poświęcano Davidowi, tym lepiej grał.
Beckham.
Jest w transie.
Nie poddaje się.
Wolny dla Manchesteru. Strzela Beckham. Genialnie!
Na to sir Alex nas przygotował.
Sheringham.
Beckham! Co za gol!
Potrzeba było czegoś wyjątkowego,
żeby Manchester się przełamał.
ZMARTWYCHWSTANIE DAVIDA BECKHAMA
Popełnił błąd. Spadło na niego dużo krytyki.
Co robisz później? Toniesz czy płyniesz?
PÓŁFINAŁ LIGI MISTRZÓW, KWIECIEŃ 1999
Beckham z rogu.
W stronę Keane’a!
Manchester United blisko kolejnego finału Pucharu Europy!
Pojechaliśmy na mecz wyjazdowy i spaliśmy w tym samym hotelu co prasa.
Był tam dziennikarz z The Sun.
Ostatniego wieczoru zjedliśmy kolację i dopisaliśmy ją do jego rachunku.
Zemsta.
Piłkarze Manchesteru United są o krok od dokonania czegoś wielkiego.
Jeśli wygrają, zostaną mistrzami.
To był szalony sezon.
Rok zaczyna się, chcąc wygrać wszystkie rozgrywki.
Odhaczaliśmy kolejne mecze. Do ostatniego tygodnia.
Scholes.
Beckham.
Trafił!
Manchester United jest mistrzem!
Pierwsza część zdumiewającego trypletu została zdobyta.
MAMY 1, ZOSTAŁY 2
Kibice Manchesteru United i Newcastle kierują się na Wembley
na dzisiejszy finał Pucharu Anglii.
Dla United to kolejny krok w walce o historyczny tryplet.
To 118. finał od początku rozgrywek w 1872 roku,
który może okazać się najważniejszym w jego historii.
Wygranie ligi?
Jest super.
Ale wygranie Pucharu Anglii? To zupełnie co innego.
Sheringham. Do Scholesa!
Manchester United może zapisać się na kartach historii.
Wygrali już Puchar Anglii i Premier League.
Jeśli wygrają Puchar Europy, zdobędą potrójną koronę.
Tryplet wydawał się...
nieosiągalny.
Jak zespół to może osiągnąć? To nierealne.
To garnitur, który włożyliśmy na finał Ligi Mistrzów.
Tu był jeszcze znaczek,
ale go usunąłem, żeby później chodzić w tym garniturze
na wesela i tak dalej.
Dziś pewnie bym się w niego nie wbił,
bo przytyłem parę kilogramów.
Manchester United szykuje się do lotu do Barcelony na Puchar Europy.
Mieliśmy szalony tydzień.
Zdjęcia, ubrania, to i tamto.
Niebieskie garnitury, szare. „Przymierz spodnie. Przymierz marynarkę”.
Trener o tym wie?
Bo dziś nagadał mi o białych skarpetach.
Wszędzie były marynarki i spodnie.
Garniturów miałem powyżej uszu.
- Tam? - Tak.
Lotnisko w Manchesterze było dziś czerwone,
gdy kibice United lecieli do Barcelony,
żywiąc nadzieję na zwycięstwo.
Na początku sezonu kurs na tryplet Manchesteru wynosił 80-1.
Zespół podróżował z klasą, wiedząc,
że dzięki zwycięstwu przejdzie do historii.
Do Barcelony polecieliśmy concorde’em.
Było to przeżycie.
To było straszne.
Musiałem iść do toalety i zwymiotować.
Lecimy z prędkością ponad 1600 km/h.
- Jak minął lot? - Fantastycznie.
Tysiące kibiców Manchesteru United najechało Barcelonę.
Manchester United i Bayern Monachium mają szanse na historyczny tryplet.
Jutro wieczorem jeden z klubów zostanie najlepszą drużyną Europy.
Co by to znaczyło? Byłbym najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
Na to pracowałem.
Na tę chwilę Manchester czekał od 31 lat.
Ci kibice są zbyt młodzi, aby pamiętać rok 1968.
- Oglądasz? - Tak.
- Widzisz dobrze? - Tak.
Finał Pucharu Europy.
To był wielki dzień dla taty.
Oglądał swój zespół.
To był dla ciebie ważny mecz?
Tak. Bardzo ważny.
Charlton trafia do siatki!
Gra sir Bobby’ego była niesamowita.
To, jak się poruszał z piłką, to, co potrafił zrobić.
To było niewiarygodne.
Zapał Benfiki został prawie ugaszony.
Ale czy United skończyli? Absolutnie nie.
Bobby Charlton strzelił na 4-1.
Piłkarze Man United osiągnęli cel.
Byli mistrzami Europy w piłce nożnej. W końcu...
Ale zwycięstwo w 1968 roku było jak klątwa.
Od tamtej pory Manchester nie wygrał Pucharu Europy.
Im dłużej to trwało, tym gorzej,
tym większa spuścizna przeszłości, której nikt nie może dorównać.
Co za wieczór dla Beckhama.
To życiowa szansa.
Szansa na potrójną koronę,
jakiej nie miał żaden angielski klub i być może nigdy nie będzie mieć.
Mogą się zapisać na kartach historii.
Po tym wszystkim, co się wydarzyło tamtego roku,
gdy drużyny się ustawiały, ja szukałem wzrokiem
Victorii i rodziców.
Nasi rodzice zawsze byli na meczach.
Spojrzałem w górę. Stadion był ogromny.
Prawie 100 000 osób zasiada dziś na Nou Camp.
Gdybym nie widział taty, czegoś by mi brakowało.
Denerwowało mnie to.
David czuł to samo.
To niedorzeczne dla 23-letniego piłkarza,
ale to dodawało nam otuchy,
„Są tam. Patrzą”.
Gdy tylko ich zobaczyłem,
byłem gotowy.
Wsłuchajcie się w atmosferę panującą na stadionie.
Są o krok od przejścia do historii.
Oto Bobby Charlton, człowiek, który wzniósł Puchar Europy.
Tym razem rzut wolny Beckhama nie przyniósł pożytku.
Graliśmy fatalnie.
To był szok.
Nieporozumienie.
Przez pierwsze pół godziny mieliśmy ogromne problemy.
Nerwowe chwile.
Basler. Rykoszet i gol!
Pierwsza krew dla Bayernu Monachium!
Manchester United utrudnił sobie zadanie.
U Davida
tamtego wieczoru
było widać coś, co mówiło: „Nie pozwolę na to”.
Beckham.
To była dla niego sprawa osobista.
Idealnie do Cole’a. Dobre przyjęcie.
Ten upór i determinacja.
David Beckham.
Po tamtej czerwonej kartce, po obelgach...
Znowu on.
...po tej całej gównoburzy...
kiedy twierdzono, że przyniósł wstyd krajowi...
Beckham rozrzuca piłkę.
...dostał mocno po głowie.
Ale wyszedł z tego
i urósł.
Próbuje wziąć ciężar gry na siebie.
Na boisku często go motywowałem.
Ciągle do niego gadałem. Bardziej dla siebie.
Ale w tamtym meczu stał się liderem.
Znowu on.
Pomyślałem:
„Cholera. To on motywuje mnie”.
Dramatyczny finał długiego sezonu.
Manchester United wciąż szuka wyrównania, a czas ucieka.
Czy wśród ubranych na czerwono piłkarzy objawi się jakiś bohater?
Na ostatnie dziesięć minut Andy’ego Cole'a zastąpi Ole Solskjaer.
Co czułeś, gdy cię zawołał.
„W końcu. Najwyższy czas”.
Czy ukrył w rękawie gola?
Niewiele pamiętam, ale widziałem, jak wbiegłem na boisku.
Gdy tak biegnę, jestem w transie, więc szykujcie się.
To będzie klasa.
Beckham z rzutu rożnego.
Kuffour wybija głową.
Gary Neville przejmuje piłkę. Sheringham nie spalił. Wrzutka Neville’a.
Główka Solskjaera! Jego pierwsze zagranie!
Cóż to byłaby za historia.
Tak.
Czy dopną swego?
Czas uciekał.
Trzy doliczone minuty.
Miałem dość.
Nie mogłem z siebie nic wykrzesać.
Chciałem się położyć i zasnąć,
bo taki to był sezon.
Byłem wykończony.
Powiedziałam wtedy do męża:
„Idę zrobić kawę”.
Trzeba grać do końca.
Tak mówią.
Spojrzałem w górę i pomyślałem, że nasi kibice...
„Przegramy 1-0 i nie damy im ani jednego powodu do radości”.
Pomyślałem: „Co za rozczarowanie”.
A potem zdarzyło się coś niezwykłego.
David Beckham.
Teraz Gary Neville.
Effenberg wybija na róg.
Czy Manchester United strzeli gola? Zawsze strzela.
Mamy róg.
Co pomyślałeś?
„Zrobię to tak, jak w dzieciństwie”.
Kiedy tata kazał mi w kółko wykonywać rzuty rożne
i trafiać dokładnie tam, gdzie pokazywał.
Jeśli nie trafiałem, wściekał się.
Mówił: „Elementy takie jak rzuty rożne pod koniec meczu
mogą tworzyć historię”.
To ich chwila?
Beckham.
W kierunku Schmeichela. Przejmuje Dwight Yorke.
Giggs strzela. Sheringham!
Po 30 sekundach doliczonego czasu Manchester United wyrównuje!
Wciąż są w grze o Puchar Europy!
Kiedy strzelili, powiedział: „Będzie dogrywka”.
Ja na to: „To ja idę”.
I znowu wyszłam.
Czeka nas dogrywka,
chyba że Ole Solskjaer wyczaruje kolejną bramkę.
Beckham w narożniku.
Beckham.
Do Sheringhama.
Solskjaer trafia!
Manchester United dotarł do Ziemi Obiecanej!
Co się stało po tym, jak strzeliłeś?
To było szaleństwo, chaos. Zaczęli...
mnie dusić.
Historyczne wydarzenie. Man United znów jest mistrzem Europy.
Nikt nigdy nie wygra finału Pucharu Europy w tak dramatyczny sposób.
Ten rok sprawił,
że mój syn stał się mężczyzną.
To był najwspanialszy mecz, na jakim byłam. Było fantastycznie.
Ale nie zakochałaś się w piłce nożnej?
Nie. Ale kocham go i uwielbiam patrzeć, jak gra.
LIPIEC 1999 ZAMEK LUTTRELLSTOWN, IRLANDIA
David!
- To on? - Ten w kraciastej kurtce.
I w białej rękawiczce.
Uwaga na głowy. Przestrzeli.
Przedmeczowa trema!
Spójrzcie na pierwszą stronę The Mirror.
Oczy świata zwrócone są na Posh i Becksa, którzy pobiorą się w irlandzkim zamku.
Oczekuje się, że będzie to impreza roku.
Być może Luttrellstown ujęło Beckhama i Posh Spice romantyzmem,
gdy rezerwowali wesele,
ale obecnie panuje tu atmosfera plenerowego koncertu.
Co sądzisz o Beckhamie?
Ma szczęście.
Porozmawiajmy o ślubie, bo...
Pieprzony ślub.
Szykują się kłopoty
Gary zrobił sobie fryzurę.
Rany.
O rany.
Stres jest?
Skądże.
Byłem w toalecie tylko z 50 razy.
To Gary się stresuje.
Wydarzenie będzie filmowała jedynie kamera magazynu OK!,
który zapłacił milion funtów za wyłączność.
Czytałam, że goście mogą włożyć, co chcą, o ile jest to czarne.
Czarne lub białe.
- To będzie nudne, prawda? - Owszem.
Ten ślub...
był widowiskiem.
Próbowałem sobie przypomnieć, kiedy zdecydowałem się na ten fiolet.
Nie wiem, kiedy to się stało.
Chyba poszedłem za radą Victorii.
Co nam strzeliło?
To było fajne.
Nie martwiliśmy się opinią innych.
To cudowne uczucie, kiedy wszystko masz gdzieś.
Chcieliśmy wyrazić siebie.
Tacy byliśmy.
A trony?
Nie wiem, skąd się wzięły.
Mamy dostojnych gości.
David mi opowiadał, że Spice Girls prosiły,
by obecni byli piłkarze Bayernu Monachium.
David był zaskoczony tą prośbą i zapytał dlaczego.
Otóż dziewczyny chcą poznać mężczyzn,
którzy mogą być górą przez 90 minut i skończyć jako drudzy.
To był tak emocjonujący i wyczerpujący sezon.
Nie poradziłbym sobie z tym,
gdybym nie był w takim klubie jak Man United.
Ale przetrwałem to przede wszystkim dzięki niej.
Ożeniłem się z Posh Spice.
Moje życie się zmieniło.
Szum wokół Davida i Victorii był ogromny.
Sir Alexowi to się nigdy nie podobało.
Uważał, że odwracam uwagę Davida
i narażam jego karierę.
Takie posłuszeństwo wobec pani Beckham
może przeszkadzać Fergusonowi,
który zawsze kontroluje życie swoich zawodników.
Napisy: Przemysław Rak