Eu quería un sitio
a onde poder escapar.
Tan pronto chego ao campo,
poño roupa de campo, que agora non levo.
Teño un bastón para ir andar.
Sento aquí, tómolle un café.
Gústame este lugar.
A miña vista favorita da casa.
Tamén vexo se Victoria está espida na ventá de arriba.
- Que é, un campo de fútbol? - Si.
Aínda lle pegas ao balón ás veces?
Ao balón de fútbol.
Romeo vén para aquí seguido.
Quere un partido entre os meus amigos e os seus.
Dixo: "A quen convidarías?" Eu dixen:
"Igual chamo a Gary." El dixo: "Vale."
Díxenlle que igual viña Roberto Carlos
e quizais Ronaldo tamén.
E ao mellor Figo e Zidane.
El dixo que non lle parecía xusto: "Para que queres facer iso?"
Eu dixen: "Porque quero gañar."
Non quero que gañen os seus amigos.
David ten un pequeno campo en Inglaterra.
Dixo que un día levaría a Figo e Ronaldo para xogar co fillo e os amigos
e que arranxaría un partido.
Contra os seus fillos?
Eu machucaríaos, os rapaces.
EPISODIO 3
XULLO 1999 SAINT-JEAN-CAP-FERRAT, FRANCIA
A lúa de mel foi curta.
Acabamos na casa de Andrew Lloyd Webber no sur de Francia.
Non sei como fomos parar alí.
Iamos estar alí dez días.
Pero chamoume o adestrador ao cabo de cinco días e dixo:
"Tes que volver adestrar."
Chamar a David cinco días despois da voda
era típico de Sir Alex Ferguson.
"Menos chularía, pasa adestrar."
Sir Alex Ferguson tiña o estraño costume
de poñerche os pés na terra.
Parecíalle difícil daquela mantelo centrado no fútbol?
Daquela non había problema.
Pero el era testudo.
Benvidos ao inicio da nova tempada da liga inglesa.
O United, gañador do triplete,
e o recentemente nomeado Sir Alex Ferguson.
Esta tempada terá a función de motivar os seus xogadores
para seguir acadando fazañas.
Era testudo como o é moita outra xente.
E non é unha crítica,
é parte do seu carácter.
Teñen unha determinación e unha vontade
de evitar que outros os fagan cambiar.
Beckham, por suposto, vén da lúa de mel.
A lúa de mel rematou.
Que pasou, logo?
Fun a un evento en Londres con Victoria.
Volvemos para a casa de Victoria e Brooklyn tiña a febre moi alta.
Espertou moitas veces na noite.
Chamei por teléfono e dixen
que non ía adestrar porque Brooklyn estaba moi enfermo.
Paréceme que non me creu ninguén.
Porque me tiraron unha foto cunha copa de champaña.
Fun ao adestramento ao día seguinte
e o xefe veu e mandoume entrar.
Logo discutimos no campo.
Os titulares de hoxe falan da man dura de Sir Alex.
Os pais de Manchester difiren sobre as obrigas de David como pai.
- Debía estar na casa cos fillos. - Debía estar co equipo.
Alex, unha pregunta!
Daquela, tiña un peiteador, Tyler.
Díxenlle que ía cortar o pelo.
El preguntou se estaba seguro.
Antes do partido, David ten un gorro posto.
Sir Alex díxolle que quitase o gorro.
El dixo que non.
Dixo: "David, quita o gorro."
Eu dixen: "Non."
É testudo.
Entón, dixen: "Vale."
MARZO 2000
David Beckham cambiou de aspecto.
Cortou o pelo louro.
Levará tempo afacerse á súa cabeza rapada.
Home, claro.
Vante poñer a parir. É meterse en problemas.
El sabía que ía cabrear a Sir Alex.
Por que o facía?
Era a súa personalidade.
- Non che importaba? - Para nada.
Pensaba: "Compénsao xogando ben."
David Beckham.
Sempre o vai intentar.
Gol! Terá novo aspecto, pero as faltas tíraas coma sempre.
- Afectou á túa relación con Sir Alex? - Non, para nada.
- Teslle medo? - Ás veces.
Neste momento, Alex di que prefire non falar.
Non o molestamos, pero preguntámoslle polo peiteador de Beckham.
Non o fixen para chamar a atención.
Eu non son así.
Cando Beckham rapou a cabeza,
pensei que morrera alguén da familia, porque se me apagou o teléfono.
O pánico nas voces da xente aínda non o temos documentado.
Isto vai levar moito tempo.
Recoiro!
Beckham xira.
Catro-cero.
Os nenos querían raparse coma Beckham.
Os colexios tiñan que pedir que non rapasen os nenos.
Queriamos ser coma el.
Tiro para David Beckham.
Golazo!
David pasa de ser un neno...
Aí está Beckham!
...a ser un home.
E é normal que empeces a mostrar músculo.
Golazo de Beckham!
E non o fan todos os rapaces?
Xa empeza a festa.
Non se rebelan contra seus pais?
Vai deixar a escola e marchar para o norte. Que vai pasar?
Vai ir para Manchester e rematará a escola alí...
- Non estrañarás a casa? - Algo, ao mellor, si.
Pero vou facer o que quero facer.
Tiña morriña cando foi para Manchester.
Moita morriña.
Chamou e dixo que lle doía unha moa,
pero era só porque quería vernos.
Non é que lle doese a moa.
Dicía que me doían as moas, pero o que tiña era morriña.
Miña nai dicía: "Ímoste visitar." Pero meu pai negábase.
Veña, Alex, sorrí. Non te movas.
Á parte de seu pai, Sir Alex era o máis parecido a un pai.
Así de claro.
Tivo unha influencia incrible na vida de David.
Nun partido, o adestrador sentoume na fila detrás do banco.
Había un rapaz no vestiario,
sentado á nosa beira.
Mirámolo e pensamos
que debía ser un xogadorazo. Tiña só 13 ou 14 anos e nunca tal viramos.
Sir Alex non quería ninguén alí...
Becks.
...e moito menos un rapaz.
Tomabámoslle o pelo: "Outra vez aquí?"
"Outra vez aquí?"
Deixámosche entrar no vestiario
e Bruce dixo que mellor che sería ser bo xogador.
"Tratándote así, como non sexas bo xogador..."
Sir Alex Ferguson, desde moi novo, tratoume de xeito especial.
Como ves, seguiámoste desde que eras moi novo, rapaz.
Eramos unha familia e por iso...
tivemos tanto éxito.
A parella máis famosa e fotografada e da que máis se fala.
Un aplauso para os Beckham.
Victoria, escribiches un libro, Learning to Fly, autobiográfico.
Ti, David, liches todo o libro, desde o principio?
- Non, vou pola metade. - Vas pola metade...
Na cama, el está lendo o libro e mírame así a min.
E digo eu: "Que demo poñería eu aí?"
Díxenlle a David esta mañá
que me custa recoñecer quen eramos os dous daquela.
O que?
- Cortando unha mazaroca de millo. - Dá vergoña mirar iso.
Parecemos dous descoñecidos.
Fasme un té, princesa?
Ou decides ti cando tomo un té?
Decido eu cando podes tomar un té.
- Aquí levo eu os pantalóns. - Vale, perdoa, princesa.
Daquela era moito máis directa ca agora.
Sobre o asunto delicado, que mencionas no libro,
de Sir Alex Ferguson, dis
que, en catro anos, o único que che dixo foi: "Ola."
Captaches xa a mensaxe?
Hai cousas que tiña que tratar no libro.
Pero o importante é que se leva moi ben
con Alex Ferguson. Sir Alex Ferguson.
Tedes algún alcume para el?
Fergie.
É o último partido na casa do Manchester.
David Beckham.
Vaia golazo!
Un auténtico golazo de David Beckham,
que reclama o aplauso, merecidamente.
Lembro que estaba claro
que eu non lle caía ben.
O Manchester United volveu gañar.
Daquela non entendía por que.
Creo que a máquina publicitaria que vén do lado de Victoria
interfire na súa vida. E eu digo que non o pode permitir.
...a vosa lealdade a este club é incrible.
A cousa foise tensando.
A corda tensábase cada vez máis.
Chamoume e dixo
que o convocaran para a selección.
Eu dixen: "Que ben!" El dixo: "Serei o capitán."
Eu dixen: "Ala!"
Será o teu mellor momento, liderando a selección para o Mundial?
Espero que sexa o meu mellor momento.
Eu non o cría, a verdade.
Capitán de Inglaterra.
Si.
Decisión importante.
Foi polémica.
Capitán de Inglaterra.
Xa. Parece incrible.
Hai dous anos, era o home máis odiado polos seareiros ingleses.
Agora son capitán de Inglaterra.
Miles de seareiros chegan a Old Trafford
para o Inglaterra-Grecia, clasificatorio para o Mundial.
A expectación é enorme.
Queren ver a Inglaterra pasar á fase final.
Aínda hai que xogar o partido, pero contan con gañar.
Os seareiros seguíanme odiando.
Cada vez que xogaba un partido, insultábanme e apupábanme.
Pero a situación era perfecta.
O partido máis importante de Inglaterra
en que eu participara desde había anos.
E resultou ser
en Old Trafford.
Loce o sol no terreo de xogo de Old Trafford
e Inglaterra viste de branco esta tarde.
É a miña camiseta favorita.
Esperemos que un ou dous xoguen coma os anxos.
Sete, o capitán, David Beckham.
Eu era o capitán, xogabamos
para clasificarnos para o Mundial.
Igual nos espera algo de angustia, non sei.
Era demasiado perfecto,
algo tiña que saír mal.
Charisteas tira e Grecia marca!
O equipo de Eriksson perde por un gol.
Un revés para Inglaterra.
Vaia, vaia.
Neville quere o balón.
Recibe. Para Beckham.
Todo vai mal para Inglaterra de momento.
A capitanía foi importante.
Pero, cando levas o brazalete,
non hai escapatoria.
Estás exposto.
Descanso en Old Trafford. Hai apupos.
Apupan o equipo de David Beckham.
Foi brutal.
Esperábase máis del.
Inglaterra debe empatar para clasificarse para o Mundial.
Sería un desastre e unha vergoña non clasificarse.
E por que se chegara a esa situación?
O brazalete fixo medrar a David.
Nikolaidis para Grecia.
Beckham arrebátalle o balón.
O capitán dando exemplo.
Pero a quen lla vai pasar? Ninguén se moveu.
El tiña algo que demostrar.
Para calar bocas.
Beckham pelexa por recuperala.
O equipo non atopa a maneira,
pero un xogador pelexa incansablemente
por atopar a maneira.
Beckham fai un esforzo extra.
A pesar das cousas terribles que se dixeron sobre min,
eu esquecín todo.
Os catro anos anteriores foran tan duros,
afectáranme tanto que seguramente...
nin me coñecía a min mesmo.
Aí está Beckham intentando recuperalo.
Xogou por dous.
Quería facer algo que rectificase o que fixera en 1998.
Aí vai Beckham.
Aínda hai esperanza? Beckham.
Aínda a hai. Segue Beckham.
Mentres estea Beckham, haina.
Tiro libre no que será o penúltimo minuto do partido.
Eu quería facer feliz a xente.
Se algunha vez necesitamos algo especial de Beckham, é agora.
Beckham. Gol!
Meteuna!
Díxenlle a Becks: "Menos mal que estás ti, hostia."
Un dos mellores partidos da historia, dun tal Beckham.
E o pelo, que?
Lembrarase como o seu mellor momento.
Foi unha enorme transformación. Agora é un heroe nacional.
Agardaba chegar ao adestramento
e que o adestrador dixese: "Incrible."
Pero nin sequera mencionou o partido.
Nada. Eu pensaba: "Xefe, que?"
Hoxe falamos de como David Beckham
se converteu nun fenómeno global.
Pensabas, cando xogabas no parque, que acabarías sendo modelo?
Non. Cando era neno, só quería xogar ao fútbol.
- E segue sendo así? - Si.
Si.
Se traballaches con Sir Alex Ferguson,
o equipo é o primeiro.
Un aplauso para...
Victoria e David Beckham.
O teu rapaz xa sabe dicir frases completas?
Xa di algunhas cousiñas, si.
E Brooklyn, que?
Ti podes ser un individuo e ter a túa propia marca,
pero aquí es un máis.
Es o deportista mellor pagado de Gran Bretaña, non?
Fóra do campo.
David é...
Eu chámolle Pelotas de Ouro, porque sempre que...
Por gañar máis cartos, ser unha estrela ou saír nos xornais,
non podes pensar que es mellor.
David Beckham tapa o seu último corte de pelo.
Falamos do corte de pelo primeiro?
Se queres, si.
Por que decidiches facelo?
Non hai unha razón concreta. Eu son así.
Hai poucas cousas máis grandes ca o próximo disparo.
Beckham pode adiantar a Inglaterra
contra Arxentina.
Está á altura.
Carlos, cando queira empezar...
Tentarei falar o máis natural...
- O máis natural que poida. - Iso.
Se quere xurar en portugués, fágao.
Cando cheguei a Manchester...
Todo ben?
...non sabía se Alex Ferguson me chamara
porque eu era adestrador ou porque falaba tres linguas.
No club, falábase español, francés, italiano,
portugués e inglés. Era un cerello.
Quero pensar que me chamou
por ser adestrador.
De Carlos Queiroz eu non sabía nada
nin entendía por que viñera,
pero veu.
Carlos era moi duro e severo, coma un mestre.
Chamábanos polo apelido.
Dicía: "Ferdinand, trae o balón."
"Como?"
Carlos irritaba á xente polas súas maneiras.
Era un xeito distinto ao que estabamos afeitos.
Nunca me levei ben con el.
A min caíame moi ben Carlos.
Os consellos de Carlos Queiroz.
Aquela tempada...
Vaise de David Beckham.
...as nosas observacións e análises indicaban
que o xogo de David estaba en proceso de decadencia.
Samuel gáñalle a batalla a Beckham.
A min isto volvíame tolo.
"Que pasa aquí?"
De súpeto, sóubose algo.
O famoso anuncio dos gladiadores.
Para rodar o anuncio, algúns xogadores aumentaron a musculatura do torso.
Se un xogador aumenta tres, catro ou cinco quilos no torso,
sen a adecuada coordinación,
pode afectar o seu desempeño como xogador.
David non era o mesmo.
Aí está o problema.
Nunca fixen nada que me afectase
profesionalmente e cambiase a miña maneira de xogar.
En 2003, xogadores coma David non só xogaban ao fútbol. Eran empresas.
Gústanme os coches.
Había un conflito entre o xogo no campo
e o que pasaba fóra.
Daquela, os intereses comerciais interferían no xogo.
Ao final, rebentou todo.
A culminación de todo foi o incidente da bota no vestiario.
Falemos do incidente da bota, logo.
Podes explicalo un pouco?
Estabas alí?
Si, claro.
A bota era miña.
Foi aquí, non?
Aquí é
onde se fabrican todos os soños.
Polo que lembro,
perderamos co Arsenal.
Un Sir Alex Ferguson moi serio, e non é de estrañar.
Entramos no vestiario e o xefe estaba doente. Notábaselle na cara.
Cando o xefe tiña esa cara, era mellor deixalo.
- Como era a cara? - Non.
Ninguén dá posto esa cara, faime caso.
Cando perdes, sacas as botas,
arrédalas e agardas a que fale o xefe.
Deixaban todo no chan.
Logo viña aquí o xanciño este
e recollía todo.
Sir Alex deu a charla pospartido.
"Ti fixeches isto mal, ti fixeches aquilo mal, hostia!"
Comezou a berrarlle a David, xurando.
"David, nese gol, non seguiches o teu par."
Eu retruqueille que non era certo.
David: "Mire o vídeo."
E Sir Alex: "Nin vídeo nin hostias. Teño ollos."
Despois eu tamén xurei.
E aí el cambiou.
Logo pensei: "Merda. Non debín dicir iso."
Todos o fixemos unha vez.
Se estabas con Sir Alex moito tempo, igual o mandabas ao carallo unha vez.
Pero non o volvías facer.
Eu xurei demasiadas veces
e logo el...
...salta desde aquí,
doente, e dálle unha patada á morea de roupa que había aquí,
a bota saíu voando...
Vin a miña bota polo aire.
Deille unha patada á bota e deulle na cabeza, de casualidade.
...e deulle a David na cella.
Non lle daría outra vez nin querendo.
Logo fago isto, despois isto,
e despois isto.
- E logo agarroute alguén? - Si.
- Ías por el? - Si.
O xefe estaba abatido
porque el non era así.
Foi un corte de nada, nin un punto levou.
Non dicía ben.
Pero hai fotos con puntos de sutura...
Ah, xa.
Non vou falar diso.
Vale.
Creo que iso foi unha montaxe.
Como dixen, nin un punto levou.
Descoñécense os detalles. Alex Ferguson admitiu
que lle deu unha patada á bota, que logo bateu en Beckham.
Sobre o partido do sábado,
o primeiro que quero subliñar,
como fixen os 29 anos que levo de adestrador,
é que o que pasa no vestiario é sagrado.
O incidente deixa outra pregunta: Quen llelo contou aos xornais?
Esa semana un xogador veu onda min
e dixo que o xefe falara co médico
e lle dixera: "Está facendo que pareza peor."
Pero non era certo.
Ao contrario do que se dixo,
David non necesitou ningún punto de sutura na cabeza.
Foi un pequeno incidente
e seguimos adiante. Non hai nada máis que dicir diso.
CUARTOS DE FINAL CHAMPIONS LEAGUE ABRIL 2003
Cuartos de final da Champions entre dous grandes de Europa,
o Manchester United e o Real Madrid.
Vai ser un partido apaixonante.
Presten atención, vaian a onde vaian, mañá todos falarán disto.
O espectáculo vai comezar.
O Real Madrid sempre foi un dos equipos
nos que todos os nenos soñan con xogar.
É case un soño.
Un optimista Sir Alex Ferguson insistiu
en que o Madrid é do mesmo planeta ca os seus xogadores.
Facíame ilusión velos saír do vestiario, porque son admirador deles.
A aliñación é a seguinte...
Eu adoecía por saltar ao campo.
E que pasou?
Calquera deles sairá nos titulares de mañá.
Antes do partido, o adestrador chamou a David.
Falaron un pouco e David marchou.
Facía así. Vin que pasaba algo.
Vendo o once do Manchester, hai unha sorpresa.
Beckham non vai xogar.
Lembras como che sentou?
Estaba furioso.
É unha gran sorpresa, parece case incrible.
David estaba doente.
- Si. - Furioso.
Porque nunca fora suplente.
Ole Gunnar Solskjaer sae titular en vez de Beckham.
A min parecíame que podía xogar nesa posición.
Era máis rápido que David.
Este é o Teatro dos Soños.
Non creo que se aburran co partido.
Por desgraza,
un señor chamado Ronaldo matounos.
Rápido para Ronaldo, que supera a Ferdinand.
Disparo de Ronaldo!
Un xerro de auga fría.
Ronaldo crávalle unha puñalada ás esperanzas do Manchester United.
Unha exhibición. É difícil ser o equipo máis famoso do mundo e non presumir.
Son estrelas e saben que o son.
Queres que fale de Pérez?
Si, estaría ben.
AUTOR
Florentino Pérez é todo un personaxe.
Florentino Pérez dirixe á vez unha gran multinacional
e o Real Madrid, o club máis grande do mundo.
A súa empresa de construción é a parte prosaica da súa vida
e o Real Madrid é a poesía.
Vouno saudar.
Na empresa de construción, fai todo metodicamente.
No Real Madrid, desinhíbese.
Como un rapaz desenfreado.
É atrevido, mesmo desvergoñado.
A súa idea era incriblemente simplista.
"Compramos os mellores xogadores e gañamos."
E, ao mesmo tempo, atrae diñeiro.
Ola. Florentino Pérez.
Vostede fala comigo e eu... Farémolo en español.
Si, prefiro falar en español porque o meu inglés é moi cativo.
Tamén lle interesan moito as obras de arte.
Vale. Comezamos.
E cales eran as obras de arte máis fermosas do fútbol daquela época?
Luís Figo,
elegancia pura.
Xa o temos na colección.
Quen máis hai? Zidane.
O Baryshnikov do fútbol.
Zidane, xa o temos.
Quen é o seguinte?
O brasileiro Ronaldo.
O mellor goleador da época.
O próximo foi Roberto Carlos, un brasileiro. Fantástico.
Suponse que eran os mellores xogadores do mundo.
Non "se supón",
é que eran os mellores. Sen discusión.
Quen faltaba?
O David de Miguel Anxo.
Lembro velo entrar.
Non subestimen o orgullo de David Beckham,
ao que lle debeu doer ben ser suplente hoxe.
Parecía que tiña unha motivación extra.
Tira Beckham.
Este é un dos mellores que lle vin marcar.
Extraordinario gol.
O Real Madrid e David Beckham eran daquela, en 2003,
as marcas máis potentes.
Entón, tiña certa lóxica comercial e financeira
fusionar estas dúas enormes marcas globais.
O Real Madrid destruíu as ilusións do Manchester.
Un partido fantástico e memorable,
ateigado de historias.
Zidane veu onda min.
Non fala moi ben inglés, Zizou.
Nunca fala moito.
Veu onda min, deume a man e dixo:
"Ves para o Madrid?"
Eu pensei: "Dixo iso Zizou?"
Foi un momentazo.
Non hai nada mellor.
Pero a min non me interesaba.
O Manchester era o meu equipo.
Era o único club no que eu quería xogar.
Pero o Real Madrid gustábame.
Agora xurdirán moitas preguntas.
Que fará Sir Alex Ferguson agora?
- De acordo. - Vale, Nick.
O seu club nunca se conforma, sempre mira adiante.
Terá que darlle un cambio ao equipo este verán?
Non será nada drástico.
Non marchará ningún xogador,
só teño que facer algúns axustes.
Grazas, Sir Alex.
Alex Ferguson
petou na porta,
entrou, sentou diante de min e dixo: "Xa está.
David vai marchar."
Foi así, coma o xeo. "Xa está."
E comezou a falar doutra cousa.
Compráceme anunciar
que o Manchester United decidiu
anunciar o acordo
para o traspaso do xogador David Beckham
ao FC Barcelona.
"O que?"
Veña, merque o Standard!
O United traspasa a Becks!
Como pode ser?
- Oíches o de Beckham? - Si.
É incrible. Que desgusto.
É a peor xestión, pero a peor de verdade, que vin nunca.
Chamei o club
e preguntei se podía falar co xefe.
Dixeron: "Non, non quere falar contigo."
Eu dixen: "Por favor, déixenme falar co xefe.
Preciso saber se iso é o que el quere."
- Eu pregaríalle por quedar. - Por que non o fixeches?
Porque non puiden falar co xefe.
Creo que a relación xa estaba nun punto morto.
Non serviría para nada que eu lle dixese a David:
"Voute vender." El diría: "Por que?"
Non creo que o fixese cambiar de idea. Non sei.
Non sei.
A decisión que se tomou foi mellor.
Marchou... Non tiña que marchar.
Podía quedar se quixese, pero creo que el sabía que era o momento.
Quería marchar do Manchester? Claro que non.
Nunca.
Era a miña casa.
A miña relación co xefe sempre fora especial.
Houbera problemas, pero eu aínda lle quería ben.
Nunca podes estar namorado dos xogadores toda a vida.
Nunca é así, porque...
escolles un xogador por como xoga no campo,
non por como te leves con el fóra do terreo de xogo.
Nunca o dixen antes, pero alégrome de non falar con el,
porque me rompería o corazón.
Pero iso foi o final.
Acabárase...
No United, acabárase.
Acabárase.
Si,
el tiña o corazón partido,
claramente, si.
Desde os 15 anos,
o Manchester era o seu mundo.
Logo, de repente, pois...
Creo que nunca o superou.
Seguramente nunca o superou.
Eramos irmáns.
Era unha familia.
Nunca vas marchar.
El e eu xogabamos na banda dereita.
Todos pensabamos que xogariamos no United sempre.
Tiña que tomar unha decisión.
Eu dixen: "Se queredes que marche,
eu non quero, pero, se queredes que marche,
quero escoller a que club vou.
Se se me bota do Manchester, quero ir a este club."
Perfecto.
Estaba na cociña,
soa o teléfono e é Florentino.
Dixo: "David, queres xogar no Real Madrid?"
"Si."
"Moi ben. Trato feito."
Entón, dislle a Victoria
que marchades para Madrid, non?
Que di ela?
"Como que imos a España? Cando?"
"Dentro de 12 horas."
Eu dixen: "Como? Non temos casa alí nin escola para os nenos.
Que dis?"
Pero a realidade é que fomos para España.
Así.
XULLO 2003
Lembro estar co presidente na súa oficina, que está fronte a uns rañaceos, e dixo:
"Eses son os Galácticos.
Aí tes a Figo, Ronaldo, Zidane."
Dixo: "Mira, aquel é teu."
Eu dixen: "Vale." Gustoume o detalle.
A xente xa tiña unha idea preconcibida sobre min.
Por estar casado cunha Spice Girl e todo o circo que nos rodea.
Quixen ir de maneira discreta, sendo eu mesmo.
O día que David Beckham asina polo Real Madrid
non ten comparación...
coa sinatura de ningún outro xogador en ningures
en toda a historia.
Chega á cidade coma se fose o presidente dos Estados Unidos.
- Iso foi unha loucura, non? - Si.
Era o evento máis importante da cidade.
Toda a xente importante de España
quería unha invitación.
Os políticos,
os xuíces, os empresarios importantes,
todos viñeron coas súas mulleres porque, se non,
terían problemas nos seus matrimonios,
se non as levaban ao grande evento.
Grazas, señoras e señores.
Sempre adorei o fútbol.
Por suposto, adoro a miña familia,
pero o fútbol éo todo para min.
Lembro mirar a Victoria,
e non sei se a ela lle facía moita graza,
pero eu díxenlle:
"Temos que tomar isto coma se fose para sempre."
Non era ideal.
Benvido a Madrid, David Beckham.
Cando lle fixen a entrevista,
veu descalzo, non sei por que.
O español, vas facer o esforzo de aprendelo?
Si, xa o estou aprendendo.
Entrevistei moitos famosos e moitos son parvos de remate.
Os fillos, sobre todo Brooklyn, serán bilingües en tempo de nada.
Xa di hola e adiós.
Había un curioso contraste
entre o importante e famoso que era David Beckham
e o incómodo que se sentía falando en público.
É unha experiencia incrible a que comezo agora.
Vouno pasar moi ben vivindo aquí coa familia.
A miña familia vai estar moi contenta aquí.
David!
Lembro que, antes do primeiro adestramento,
cheguei antes ca todos
e estaba só no vestiario.
Agardei alí sentado.
Suaba cos nervios,
estaba nerviosísimo.
E...
chega Figo.
- Boas tardes. - Boas tardes, Luís. Aquí.
Dáme a man. "Benvido."
- Roberto. - Chega Roberto Carlos e dáme a man.
- Que tal? - Moi ben. Que tal?
Chega Ronaldo.
Nunca estivera tan nervioso.
Vomitaches?
Non, non vomitei, pero...
Un rapaz guapísimo.
Lembro que unha vez xogamos un partidiño.
Ronaldo estaba a piques de marcar
e eu tireime
e, cando esvaraba,
puxo o pé no balón e miroume pasar así.
Pensei: "Este é o nivel ao que teño que chegar."
Bo sitio para a entrevista.
Os xogadores falabamos:
"Que che parece?"
"Non sei, a verdade. Impredicible."
"Non sei se se vai adaptar."
Todo o que o rodeaba,
a muller,
a prensa falando del.
Iso trae cousas negativas ao vestiario.
Onde ía xogar el? Figo xogaba na dereita.
Figo era dos mellores extremos dereitos do mundo.
Cando se empezou a dicir que David seguramente viría,
a xente dicía que viña para xogar na miña posición
e que habería unha loita, unha competición entre Luís e David pola posición.
Eu non tiña ningún medo.
Figo xogaba na miña posición.
Eu non quería dicirlle a Figo:
"Agora estou eu. Onde vas xogar ti?"
Falamos de Figo.
Creo que daquela non era o que o equipo precisaba.
Por que cres que o trouxo Pérez?
Non sei. Tes que preguntarlle ao presidente.
Beckham viaxa ao Extremo Oriente co Real Madrid,
que sacará partido da nova fichaxe.
A metade dos beneficios do club veñen da xira coa marca Beckham.
Unha das viaxes promocionais máis lucrativas da historia.
Eu fora en xiras co United,
pero aquilo era outra cousa.
Lembro que chegamos a un hotel e había 10 000 persoas
ás catro da mañá.
Aquilo pasaba por Beckham.
Aquela loucura provocábaa el.
Gústanos Beckham.
Fixémonos famosos en todo o mundo,
por un xogador.
Nós estabamos moi cómodos na casa en España.
De súpeto, tiñamos que estar trinta días lonxe da familia.
Para nós era unha incomodidade.
Diciámoslle: "David, fasnos traballar o dobre."
Ei, ei, senta! Senta!
O xornal The Sun
mandou xornalistas por todo o mundo en busca de alguén
que non coñecese a Beckham.
Beckham!
Ao final, atoparon alguén, ou dixeron que o atoparan.
E quen era o home que non coñecía a Beckham?
Un pastor do Chad.
Eu, en cambio, era case sempre a mala.
Hai que falar de España, estando aquí.
- Estás contenta aquí? - Estou.
David está encantado.
Mesmo colle o teléfono: "Aló?" Eu estaba alí...
Unha vez entrevistáronme os da Vogue española, saín na portada.
Na entrevista, puxeron que eu odiaba España
porque cheiraba a allo.
Eu non dixen iso.
Se queres ofender
os españois,
pon en dúbida a calidade da súa comida.
Iso foi unha ofensa grave.
Moitos xornalistas dixeron
que odiaba España,
que odiaba Madrid.
O problema non era España.
Tiñamos unha familia na que pensar.
Tiña dous fillos, Brooklyn e Romeo.
Isto é o que ninguén parecía ter en conta
ao criticárenme por non vir a España desde o comezo.
Os nenos van á escola.
Non podía ir a España ata ter escola para Brooklyn.
- Lavaches os dentes? - Que?
Estaba en Londres de luns a venres
e logo collía o avión para España.
Todo o que eu facía era inventado ou sacado de contexto.
Pero España nunca foi o problema.
Cando me chama o Real Madrid,
foi algo incrible, porque eu nin soñaba
con que o Real Madrid me chamase.
A min sorprendeume moito.
Sorprendeume moito cando o souben.
Comezo a miña etapa no Real Madrid sabendo
que vou xogar para un adestrador que non me quería no equipo anterior.
Beckham!
No primeiro partido,
había unha presión diferente.
Tiña sensación de malestar no estómago.
Os seareiros toleaban.
Para eles, o Real Madrid é
unha das cousas máis importantes da súa vida. É unha relixión.
Queres ter seguridade,
pero a cabeza non para.
Eu pensaba: "Merda."
PRIMEIRO PARTIDO FÓRA TEMPADA 2003-2004
Vou xogar con todos estes grandes xogadores.
Parece un equipo do Football Fantasy.
Pero todo o mundo está pendente de David Beckham.
Estarei á altura?
Ese é o momento no que digo: "Agora voute poder xulgar.
Voute observar.
Vou ver como es e o que fas."
Os xornais deportivos
contiñan ata oito páxinas sobre este home,
David Beckham.
Onde vai xogar neste equipo?
E a posición?
Non sabía onde ía xogar.
Dous xogadores na mesma posición.
Tes un problema.
Queiroz púxoo detrás de min. Tiña que...
Tiña que correr máis para min.
Figo.
David Beckham.
Beckham tiña que facer algo que non fixera antes,
nin con Inglaterra nin co Manchester, que era xogar atrasado.
Iso normalmente supón perigo.
David Beckham.
Pois, mira,
xa sei que nun documental sobre Beckham habería que gabalo, pero...
David Beckham.
...non o fixo ben.
Devólvella a Eto'o.
Gol!
Samuel Eto'o.
E o Mallorca adiántase merecidamente.
Totalmente merecido.
David Beckham foi intranscendente.
O Madrid, desconcertado.
Vai haber un dobre troco.
David Beckham.
Vai ser substituído.
Troco raro, ao comezo da segunda parte.
O adestrador, Carlos Queiroz,
entende que teñen que facer algo xa.
Leva tempo adaptarse.
Non se fixo Roma nun día.
Final
e gaña o Mallorca.
David, un autógrafo para o meu mozo.
Cando xogaba no Manchester,
mesmo cando perdiamos ou non xogaba ben,
sempre ía para a casa e estaba coa familia.
Pero en Madrid non tiña a familia.
Facíase difícil que non estivese a familia.
Encántame a canción.
É a favorita de David.
- Si? - Si.
Ela non quería quedar na casa.
Non quería ser só a muller dun futbolista.
Non, non.
Imos con "rep will be diminished".
Iso era o que me gustara dela desde o comezo.
Lembro estar desgustado, falando por teléfono con Victoria,
porque me sentía só.
David estábao pasando mal
e fixemos un grupo de amigos
para acompañar a David e facelo sentir mellor.
Lembro un día
que vin a David e Roberto Carlos comendo na mesma mesa.
Eu pensei:
"Como poden un que non fala inglés
e outro que non fala portugués nin español
pasar xuntos dúas horas, rindo?"
Desde aquela, comezou a relaxarse.
É fundamental
sentirse valorado,
querido,
polos compañeiros.
Tes que estar integrado no vestiario.
PRIMEIRO PARTIDO NA CASA TEMPADA 2003-2004
Queríalles demostrar aos seareiros do Madrid
que estaba á altura.
Pero aquel estadio...
é difícil.
Moi difícil.
Saltas ao campo e pensas:
"Ai, Deus."
Intimida moito.
Houbo grandes xogadores que se acovardaron ao xogar alí.
Beckham, o gran centro de atención.
Dixéronse moitas cousas sobre el.
Substituído no partido anterior, xogou menos dunha hora.
Pero o que non ten agora en España é tempo.
Queren que se adapte xa.
Ves, preto de papá? O de verde preto de papá.
Mira que pelo máis longo ten.
Pero ter alí a familia
era algo especial para min.
Facíame sentir seguro.
O Mallorca comeza a atacar.
Beckham cubrindo moito campo.
Beckham quere demostrar algo.
Aínda estamos co quecemento.
Aí está Luís Figo.
Zinedine Zidane.
Agora comezamos a xogar.
Zidane.
Zidane centra. David Beckham intenta chegar.
De repente,
comeza a mellorar.
Beckham.
Coa súa máxica perna dereita.
O Real Madrid ponlle ganas.
David Beckham. Magnífico centro.
Eu estaba na banda,
gozando ao ver voar o balón...
Beckham.
...e aterrar.
Voar e aterrar.
Beckham.
Beckham, mirando para centrar.
Detrás daquela cara bonita... agarda aí.
O Real Madrid sae ao contraataque.
Chegou ao balón.
E... Beckham!
Aí está!
Nótase o alivio!
Marca David Beckham!
É o xogador do momento! Viva!
Precioso.
O mellor do partido.
Magnífica xogada. Figo participou.
O centro de Ronaldo.
Final. A gran noticia é que David Beckham marcou
no seu debut na casa.
- Foi o comezo de algo emocionante. - Si.
Ata que...
UNHA AVENTURA CON BECKS
Os Beckham venderon a súa unión como un matrimonio ideal.
Pero hoxe a relación é noticia por un motivo moi diferente.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa