Chciałem mieć miejsce,
do którego możemy uciec.
Gdy tylko przyjeżdżam na wieś,
przebieram się w stare wiejskie ciuchy.
Biorę kij i spaceruję.
Siedzę tu, piję kawę.
Podoba mi się tu.
Mój ulubiony widok na dom.
W górnym oknie czasem widuję nagą Victorię.
- To jest boisko? - Tak.
Jak często jeszcze kopiesz piłkę?
Romeo ciągle tu przychodzi.
Chciał zagrać mecz: moi kumple na jego kumpli.
Spytał, kogo bym zaprosił.
Mówię: „Może Gary’ego?”. On na to: „Dobra”.
Powiedziałem też, że mógłbym ściągnąć Roberto Carlosa,
może Ronaldo by wpadł.
Może Figo, Zidane.
Powiedział: „To nie fair. Po co miałbyś to robić?”.
Ja na to: „Bo chcę wygrać”.
Nie chcę przegrać z jego kumplami.
David ma małe boisko w Anglii.
Mówi, że chciałby, żeby Figo i Ronaldo zagrali z jego synem i jego znajomymi.
Może umówimy się na taki mecz.
My kontra dzieci?
Wykończę je. Te dzieci.
ODCINEK 3 ZŁOTO
LIPIEC 1999 SAINT-JEAN-CAP-FERRAT, FRANCJA
To był krótki miesiąc miodowy.
Wylądowaliśmy w domu Andrew Lloyda Webbera na południu Francji.
Nie mam pojęcia, jak tam trafiliśmy.
Mieliśmy tam być przez dziesięć dni.
Ale po pięciu dniach zadzwonił trener i kazał mi wracać na treningi.
Telefon do Davida pięć dni po ślubie
to klasyczny sir Alex Ferguson.
„Wracaj tu, szpanerski draniu”.
Sir Alex Ferguson miał niezwykłą umiejętność...
sprowadzania cię na ziemię.
Myślał pan, że trudno będzie mu się skupić?
W tamtej chwili to nie był problem.
Ale był uparty.
Witamy na początku nowego sezonu w Anglii.
United z potrójną koroną
i sir Alex Ferguson, który właśnie uzyskał tytuł szlachecki.
W tym sezonie będzie próbował natchnąć swoich piłkarzy
do kolejnych heroicznych czynów.
Wielu ludzi jest upartych.
To nie krytyka.
To część ich charakteru.
Odznaczają się determinacją,
mają swoje cele
i nie chcą, żeby inni je zmieniali.
Beckham właśnie wrócił z podróży poślubnej.
Miesiąc miodowy się skończył.
Więc co się stało?
Pojechałem na imprezę w Londynie z Victorią.
Wróciłem do domu Victorii,
a Brooklyn miał wysoką gorączkę.
Budził się w nocy.
Zadzwoniłem i powiedziałem,
że nie przyjdę na trening, bo Brooklyn jest bardzo chory.
Chyba nikt mi nie uwierzył.
Bo sfotografowano mnie z kieliszkiem szampana.
Następnego dnia poszedłem na trening.
Szef wyszedł i kazał mi wejść do środka.
Oczywiście pokłóciliśmy się na boisku.
Dzisiejsze gazety piszą o twardych rządach sir Alexa.
Rodzice w Manchesterze różnie oceniają ojcowską miłość Davida.
- Dzieci są najważniejsze. - Powinien być z drużyną.
Miałem wtedy fryzjera, Tylera.
Powiedziałem, że chcę zgolić włosy. On na to: „Serio?”.
Przed meczem David miał na głowie czapkę.
Sir Alex poprosił, żeby ją zdjął.
„Nie”.
Powiedział: „David, zdejmij czapkę”.
Odpowiedziałem: „Nie”.
Upór.
Powiedziałem: „No cóż”.
LEICESTER CITY – MANCHESTER UNITED MARZEC 2000
Nowy image Davida Beckhama.
Jasne loki zniknęły.
Do łysej głowy trzeba się będzie przyzwyczaić.
Sam się o to prosił. Prosił się o kłopoty.
Wiedział, że to wkurzy sir Alexa.
Po co to robił?
Taką miał osobowość.
- Nie przeszkadzało ci to? - Nigdy.
Ważne, żeby się bronił na boisku.
David Beckham.
Od początku to planował.
Nowy wygląd, ale te same rzuty wolne.
- To wpłynęło na twoje relacje z trenerem? - Nie. W ogóle.
- Boisz się go? - Czasami.
Alex mówi, że nie chce z nikim rozmawiać.
Chyba nikt go nie zdenerwował. Ale pytaliśmy o fryzjera Beckhama.
Nie zrobiłem tego, by zwrócić na siebie uwagę.
Nie jestem taki.
Gdy David Beckham ogolił głowę, myślałem, że zmarł ktoś z mojej rodziny.
Mój telefon ciągle dzwonił.
W głosie dzwoniących słychać było panikę.
To potrwa strasznie długo.
Jezu Chryste.
Strzela Beckham.
Cztery do zera.
Dzieci chciały golić głowy jak Beckham.
W szkołach pisali: „Zakaz golenia głów”.
Chciałem być taki jak on.
To zadanie dla Davida Beckhama.
Cudownie!
David zaczął się zmieniać z chłopca...
To był Beckham!
...w mężczyznę.
To naturalne, że zaczął prężyć muskuły.
Genialny gol Beckhama!
Czy dzieci...
Przyjęcie się zaczęło.
nie buntują się przeciwko rodzicom?
Opuszcza szkołę i jedzie na północ. Jak to będzie wyglądać?
Przeniesie się do Manchesteru. Albo skończy tam szkołę...
- Nie będziesz tęsknił za domem? - Pewnie trochę.
Ale będę robił to, co lubię.
Tęsknił za domem, gdy pojechał do Manchesteru.
Bardzo tęsknił.
Zadzwonił i powiedział, że boli go ząb, ale tylko chciał się z nami zobaczyć.
Wcale nie bolał go ząb.
Wtedy często bolały mnie zęby.
Tęskniłem za domem.
Mama pytała: „Pojedziemy do niego?”, a tata na to: „Wykluczone”.
Poprosimy o uśmiech.
Sir Alex był dla niego drugim ojcem.
Po prostu.
Wywarł ogromny wpływ na życie Davida.
Na jednym meczu trener posadził mnie tuż za ławką.
Chłopak bywał w szatni.
Siedział obok nas.
Patrzymy na niego i myślimy:
„To musi być niezły grajek, ma dopiero 14 lat.
Tego jeszcze nie było”. Sir Alex nie dopuszczał nikogo do zespołu...
Becks.
A co dopiero takiego dzieciaka.
Trochę się z niego nabijaliśmy. Pytaliśmy: „Znowu tu jesteś?”.
Siedziałeś z nami w szatni, a Brucie powiedział:
„Lepiej wyrośnij na dobrego piłkarza. Traktują cię jak króla”.
Sir Alex Ferguson od dziecka traktował mnie wyjątkowo.
To pokazuje, że obserwowaliśmy cię od najmłodszych lat.
To była rodzina i dzięki temu...
odnieśliśmy taki sukces.
Oto najbardziej znana i oplotkowana para w kraju.
Powitajmy Beckhamów!
Napisałaś książkę Nauka latania, to twoja autobiografia.
David, czytałeś tę książkę, prawda?
W tej chwili jestem w połowie.
Leżymy w łóżku, on czyta i spogląda na mnie w ten sposób.
Ja na to: „Boże. Co ja napisałam?”.
Dziś rano mówiłam to Davidowi.
Ledwo rozpoznaję siebie i Davida z tamtych czasów.
- Fajnie ci idzie z tą kukurydzą. - Będziemy to oglądać z zażenowaniem.
Mam wrażenie, że to dwie obce postacie.
Mogę napić się herbaty, księżniczko?
Czy ty decydujesz, kiedy piję herbatę?
Ja mówię, kiedy pijesz herbatę.
- Ja tu noszę spodnie. - Przepraszam, księżniczko.
Kiedyś byłam znacznie bardziej szczera niż teraz.
Wróćmy do tematu, o którym wspominasz w książce.
Twierdzisz, że sir Alex Ferguson
w ciągu czterech latach powiedział ci tylko „cześć”.
Teraz to rozumiesz?
W książce są pewne tematy, do których musiałam się odnieść.
Ale w sumie ma świetne relacje
z sir Alexem Fergusonem.
Masz dla niego pseudonim?
Fergie.
Ostatni mecz Manchesteru United u siebie.
David Beckham.
Cudowny gol!
Fantastyczny gol Davida Beckhama,
który rozkoszuje się brawami.
Pamiętam, że było to dość oczywiste,
że za mną nie przepada.
Manchester United znów wygrał.
Wtedy nie rozumiałam dlaczego.
Myślę, że machina reklamowa otoczenia Victorii
ingeruje w jego życie, a ja się na to nie godzę.
Twoja lojalność wobec tego klubu jest niewiarygodna.
Sytuacja robiła się coraz bardziej napięta.
Każdy ciągnął w swoją stronę.
Zadzwonił i powiedział:
„Dostałem powołanie do reprezentacji”.
Ja na to: „Super”. A on: „Zostałem kapitanem”.
Nie mogłem uwierzyć.
Czy odczuwasz dumę, że poprowadzisz kadrę na mundial?
To będzie, miejmy nadzieję, wspaniała chwila.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Kapitan Anglii.
Odważna decyzja.
Kontrowersyjna.
Kapitan kadry Anglii.
Niewiarygodne, co?
Dwa lata temu angielscy kibice mnie nienawidzili.
A teraz jestem kapitanem Anglii.
Tysiące kibiców przybyło na Old Trafford
na mecz eliminacji mistrzostw świata z Grecją.
Oczekiwania są ogromne.
Chcą zobaczyć Anglię w przyszłorocznych finałach.
Nie wyobrażają sobie innego wyniku niż wygrana Anglii.
Kibice wciąż mnie nienawidzili,
więc w każdym meczu
byłem obrażany.
Ale to była idealna sytuacja.
Najważniejszy mecz Anglii,
w którym grałem od dawna.
I przypadkiem był rozgrywany
na Old Trafford.
Boisko na Old Trafford skąpane w słońcu,
piłkarze Anglii ubrani w białe stroje.
To mój ulubiony strój kadry.
Liczymy na anielskie występy naszego zespołu.
Z numerem siódmym kapitan, David Beckham.
Chciałem wprowadzić nas jako kapitan do mistrzostw świata.
Może czeka nas nerwowy początek.
To było zbyt idealne,
coś musiało pójść nie tak.
Charisteas strzela! Bramka dla Grecji!
Drużyna Svena-Gorana Erikssona przegrywa jednym golem.
Co za cios dla Anglii!
Ojeju.
Gary Neville chce piłkę.
Dostał ją. Oddaje do Beckhama.
W tej chwili zespół Anglii gra bardzo źle.
To było dla niego ważne.
Ale gdy masz opaskę kapitańską,
nie ma się gdzie ukryć. Jesteś na pierwszej linii.
Przerwa na Old Trafford. Gwizdy kibiców.
Wygwizdują drużynę Davida Beckhama.
To było brutalne.
Oczekiwano od niego więcej.
Anglia musi zremisować, by zakwalifikować się na mundial.
To będzie katastrofa i wstyd, jeśli tego nie zrobią.
Jak mogli doprowadzić do takiej sytuacji?
Opaska kapitańska sprawiła, że David urósł.
Nikolaidis atakuje.
Beckham odbiera mu piłkę. Daje przykład jako kapitan.
Ale komu ma podać? Nikt nie rusza.
Chciał coś udowodnić. I zamknąć usta krytykom.
Beckham walczy, żeby odzyskać piłkę.
Drużyna sobie nie radzi,
ale jeden zawodnik pracuje niestrudzenie,
żeby to przełamać.
To Beckham. Haruje za dwóch.
Choć przez lata mówiono o mnie okropne rzeczy,
o wszystkim zapomniałem.
Ostatnie cztery lata były bardzo trudne.
Odcisnęły na mnie tak ogromne piętno,
że nie poznawałem siebie.
Beckham próbuje odzyskać piłkę.
Biega za dwóch.
Chciałem zrobić coś, co odkupi to, co zrobiłem w 1998 roku.
Beckham przy piłce.
Wciąż jest nadzieja, prawda?
Nadal Beckham.
Z Beckhamem zawsze jest nadzieja.
Rzut wolny. Mamy przedostatnią minutę meczu.
Chciałem wszystkich uszczęśliwić.
Nigdy nie potrzebowaliśmy Davida Beckhama tak, jak teraz.
Beckham. Tak!
Zrobił to!
Powiedziałem mu: „Dzięki, że cię mamy w drużynie”.
To był jeden z najlepszych występów wszech czasów.
A jak jego fryzura?
To szczytowy moment w jego karierze.
Co za przemiana. Teraz jest bohaterem narodowym.
Sądziłem, że przyjdę na trening,
a trener powie: „To było niesamowite!”.
A on słowem nie wspomniał o tamtym meczu.
A ja ciągle na to czekałem.
Dziś opowiemy wam o tym, jak David Beckham
stał się światowym fenomenem.
Czy kopiąc piłkę w parku, pomyślałeś kiedyś, że zostaniesz modelem?
Nie. W młodości chciałem tylko grać w piłkę.
- Wciąż chcesz to robić? - Tak.
Tak, chcę.
Kto miał styczność z sir Alexem,
ten stawia drużynę na pierwszym miejscu.
Powitajcie brawami
Victorię i Davida Beckhamów!
Wasz synek zaczyna składać zdania?
Mówi pojedyncze słowa.
A Brooklyn?
Możesz być indywidualistą, możesz mieć własną markę...
ale tutaj jesteś jednym z wielu.
Jesteś najlepiej opłacanym brytyjskim sportowcem.
Poza boiskiem.
David jest...
cały ze złota, nawet tam na dole...
Nawet jeśli więcej zarabiasz, piszą o tobie w gazetach,
nie możesz się wywyższać.
David Beckham trzyma najnowszą fryzurę w tajemnicy.
Porozmawiamy najpierw o fryzurze?
Jeśli chcecie.
Czemu się na to zdecydowałeś?
Bez konkretnego powodu.
Taki jestem.
Trudno o ważniejszą chwilę w futbolu niż ta.
Beckham może dać Anglikom prowadzenie w meczu z Argentyną.
Wytrzymał to!
Carlos, jeśli będziesz chciał przerwać...
Postaram się mówić tak naturalnie, jak to możliwe.
Jeśli zechcesz przekląć po portugalsku, zrób to.
Kiedy przyjechałem do Manchesteru,
nie byłem pewien, czy Ferguson zaprosił mnie, bo byłem trenerem,
czy dlatego, że znałem trzy języki.
W klubie mieliśmy Hiszpanów, Francuzów, Włochów,
Portugalczyków i Anglików. Był bałagan.
Ale powiedzmy, że zaprosił mnie z uwagi na moje umiejętności trenerskie.
Nie wiedziałem, kim jest Carlos Queiroz,
nie rozumiałem, dlaczego się pojawił,
ale się pojawił.
Carlos był bardzo surowy. Jak nauczyciel.
Mówił do nas po nazwisku.
„Ferdinand, przynieś piłkę”.
Przez swoje usposobienie Carlos zniechęcał innych do siebie.
Nie byliśmy przyzwyczajeni do takiego traktowania.
Nie dogadywałem się z nim.
Uwielbiałem Carlosa.
Rady od Carlosa Queiroza.
W tamtym sezonie...
Minął Davida Beckhama.
...nasze obserwacje i analizy wskazywały,
że jakość gry Davida
stopniowo spada.
Samuel wygrywa pojedynek z Beckhamem.
Byłem wściekły.
„Co się dzieje?”
Nagle wypłynęły nowe fakty.
Słynna reklama gladiatorów.
Zawodnicy, aby wystąpić w tej reklamie, rozbudowali mięśnie górnej części ciała.
A jeżeli piłkarzowi przybywa kilka kilo więcej w górnej części ciała
bez odpowiedniej koordynacji...
może to wpłynąć na jakość jego gry.
Było jasne, że to nie ten sam David.
Właśnie w tym problem.
Nigdy nie dopuściłbym do sytuacji,
która wpłynęłaby na moją grę.
W 2003 roku tacy jak David
nie tylko grali w piłkę. Byli firmami.
Kocham samochody.
To była walka między tym, co na boisku,
a tym, co poza boiskiem.
W tym okresie biznes wkroczył na boisko.
W końcu to wybuchło.
Kulminacją tej całej sytuacji
był incydent z butem.
Pomówmy o tym bucie.
Możesz nas wprowadzić w temat?
Byłeś tam?
Oczywiście.
To był mój but.
Więc to tutaj.
To tutaj
powstają te marzenia.
Z tego, co pamiętam,
przegraliśmy z Arsenalem.
Zmartwiona mina sir Alexa Fergusona. Nic dziwnego.
Weszliśmy do szatni, szef był wściekły. Miał to wypisane na twarzy.
W takich chwilach lepiej nie być w pobliżu.
- Pokaż jego minę. - Nie.
Takiej miny nikt nie potrafi zrobić.
Uwierz mi.
Przegraliśmy, zdjąłem więc buty,
odkopnąłem, usiadłem i czekałem na to, co powie trener.
Po prostu rzucali sprzęt na podłogę.
Ktoś zawsze przychodził i to wszystko zbierał.
Ale sir Alex robił odprawę.
„Ty źle zrobiłeś to. Ty, kurwa, źle zrobiłeś tamto”.
I zaczyna bluźnić na Davida.
„David, nie kryłeś swojego zawodnika”.
Postawiłem się i powiedziałem: „Nie”.
„Obejrzyj nagranie”, mówi David. Trener: „Nie muszę.
Mam oczy. Pamiętam”.
A potem przekląłem.
Zobaczyłem, że się zmienia.
Pomyślałem: „Cholera. Trzeba było tego nie mówić”.
Każdy to zrobił raz.
Każdy zawodnik sir Alexa
raz kazał mu spierdalać.
Nikt tego nie powtarzał.
Chyba zbyt wiele razy powiedziałem to słowo na „k”.
Wtedy on...
Ruszył tędy,
był wściekły, kopnął w leżący tu sprzęt, a jeden z butów poleciał...
Widziałem, jak mój but leci.
Kopnąłem but i trafiłem go w głowę. To był absolutny przypadek.
Trafił Davida nad okiem.
Nie powtórzyłby tego, gdyby chciał.
Zrobiłem tak, potem tak,
a potem tak.
Co się stało? Musieli cię trzymać?
- Ruszyłeś na niego? - Tak.
Szef był zdruzgotany.
Nie jest takim człowiekiem.
To było draśnięcie. Nie trzeba było szyć.
Nie wyglądało to ładnie.
Ale na zdjęciu miał szwy.
Tak.
Nie będę o tym mówił.
Myślę, że to było wyreżyserowane.
Jak mówiłem, to było tylko draśnięcie.
Trener United Alex Ferguson
przyznał, że kopnięty przez niego but przypadkowo uderzył Beckhama.
Co do sobotniego meczu,
przede wszystkim muszę podkreślić,
tak jak to robiłem w trakcie 29 lat trenerskiej kariery,
że to, co dzieje się w szatni, jest święte.
Rodzi się więc pytanie, kto przekazał tę historię prasie.
Jeden zawodnik podszedł do mnie
i powiedział: „Szef mówił lekarzowi,
że pogarszasz stan rany”.
To nie była prawda.
W przeciwieństwie do wielu doniesień
David nie miał zakładanych szwów.
To było draśnięcie.
Zapominamy o tym i idziemy dalej. Koniec tematu.
Ćwierćfinał Ligi Mistrzów między dwoma wielkimi klubami,
Manchesterem United i Realem Madryt.
Przed nami fascynujący wieczór.
Uważajcie, bo gdziekolwiek pójdziecie, o tym wszyscy będą mówić jutro.
Zaczynamy.
Real Madryt zawsze był jednym z klubów,
o których marzy każdy dzieciak.
To prawie fantazja.
Optymista sir Alex Ferguson zapewniał nas,
że Real Madryt jest z tej samej planety, co jego zawodnicy.
Z podnieceniem patrzyłem, jak wychodzą z szatni,
bo byłem kibicem.
Oto składy...
Bardzo chciałem zagrać.
Co się stało?
Na boisku same sławne nazwiska.
Przed meczem trener poprosił Davida na słowo.
Rozmawiali chwilę i David wyszedł.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
Duża niespodzianka w składzie Manchesteru.
Beckham nie gra.
Pamiętasz, co czułeś?
Wściekłość.
To wielkie zaskoczenie.
David aż kipiał.
Był wściekły.
Wcześniej nigdy nie był pomijany.
Wybrał Ole Gunnara Solskjaera zamiast Beckhama.
Uważałem, że mogłem grać na tej pozycji.
Byłem szybszy od Davida.
To Teatr marzeń.
Myślę, że podczas tego meczu nikt nie będzie oddawał się marzeniom.
Niestety
ten dżentelmen o imieniu Ronaldo nas załatwił.
Ronaldo ucieka Ferdinandowi.
Strzela!
Katastrofa.
Ronaldo pozbawia Manchester nadziei.
Trudno być najsłynniejszą instytucją w światowym futbolu
i zachować skromność.
Są wielcy i o tym wiedzą.
Mam opowiedzieć o Pérezie?
Tak. Byłoby super.
Florentino Pérez to niezłe ziółko.
Jednocześnie prowadził wielką międzynarodową firmę
i Real Madryt, największy klub piłkarski na świecie.
Firma budowlana była prozą jego życia.
Real Madryt był poezją jego życia.
Przywitam się.
Miło mi, panie prezesie.
W firmie budowlanej
działał w bardzo rozsądny sposób,
a w Realu Madryt mógł zaszaleć.
Jak niesforny dzieciak.
Był tak odważny, że aż bezczelny.
To wejściówka na mecze Realu Madryt.
Jego sposób rozumowania było bardzo prosty.
„Kupimy najlepszych piłkarzy i wygramy.
A jednocześnie zarobimy”.
Florentino Pérez.
Będziemy rozmawiać po hiszpańsku.
Tak, wolę mówić po hiszpańsku,
bo mój angielski jest słaby.
Żywo interesował się też sztuką.
Świetnie. Zaczynamy.
Jakie były najpiękniejsze dzieła sztuki w ówczesnym świecie futbolu?
Luís Figo.
Uosobienie elegancji.
Mamy go. Jest na ścianie.
Kto jeszcze? Zidane.
Barysznikow futbolu.
Zidane jest na ścianie.
Kto następny?
Ronaldo.
Najwybitniejszy snajper tamtych czasów.
Kolejnym dziełem był Roberto Carlos,
cudowny Brazylijczyk.
To prawdopodobnie byli najlepsi piłkarze na świecie.
Nie „prawdopodobnie”.
Oni byli najlepsi. Bez dyskusji.
Kto został?
Dawid Michała Anioła.
Pamiętam, jak wszedł na boisko.
Nie powinniśmy lekceważyć dumy Beckhama,
która dziś mocno ucierpiała.
Widać w nim było dodatkową motywację.
Beckham.
To jeden z jego najlepszych goli, jakie widziałem.
Fenomenalny.
Real Madryt i David Beckham byli wówczas, w 2003 roku,
największymi markami w futbolu.
Widać więc handlową i finansową logikę
w połączeniu
tych dwóch wielkich światowych marek.
Wiedziałem, czego chcą moi kibice.
I wiedziałem, że Beckham był jednym z tych piłkarzy,
którzy urodzili się, by grać w Realu Madryt.
Zrobiłem więc wszystko,
żeby go sprowadzić.
Real Madryt złamał serce Manchesterowi United.
Hipnotyzujący, zapadający w pamięć mecz,
pełen historii.
Zidane podszedł do mnie.
Nie mówi zbyt dobrze po angielsku
i w ogóle mało mówi.
Podszedł do mnie, uścisnął mi dłoń i zapytał:
„Przyjdziesz do Madrytu?”.
Nie wierzyłem, że Zizou coś takiego powiedział.
To była cudowna chwila.
Trudno o lepszą.
Ale nie byłem zainteresowany.
Moją drużyną był Manchester United.
To był jedyny klub, w którym chciałem grać.
Ale kochałem również Real Madryt.
Pojawią się ważne pytania.
Co teraz zrobi sir Alex Ferguson?
Wiem, że nigdy nie stoi pan w miejscu, zawsze patrzy w przyszłość.
Czy tego lata czuje pan potrzebę jakichś zmian?
Nie przewiduję drastycznych posunięć.
Nikt nie odejdzie z klubu.
Musimy tylko dopracować szczegóły.
Dziękuję.
Alex Ferguson
zapukał do drzwi,
wszedł, usiadł i powiedział: „Załatwione.
David odchodzi”.
Tak po prostu. Bez emocji.
I zaczął mówić o czymś innym.
Mam przyjemność ogłosić,
że Manchester United się zgodził
podpisać umowę,
dzięki której David Beckham zostanie zawodnikiem
Barcelony.
„Co?”
Kupujcie Standard!
United sprzedaje Becksa!
Jak to możliwe?
- Słyszał pan o Beckhamie? - Tak.
Nie mogę w to uwierzyć.
To absolutnie najgorszy
transfer, o jakim słyszałem.
Zadzwoniłem do klubu.
Spytałem, czy mogę rozmawiać z szefem.
Powiedzieli, że nie chce ze mną rozmawiać.
Powiedziałem: „Pozwólcie mi z nim porozmawiać.
Muszę wiedzieć, że tego właśnie chce”.
Postanowiłem, że nie przejdę.
Dlaczego?
Bo nie mogłem się skontaktować z szefem.
W naszych relacjach i tak panował impas.
Nie było sensu, żebym mówił Davidowi:
„Sprzedaję cię”, a on spytałby: „Dlaczego?”.
Chyba bym go nie przekonał. Chociaż nie wiem.
Nie wiem.
Ta decyzja była lepsza.
Nie musiał odchodzić.
Mógł zostać, gdyby chciał, ale chyba wiedział, że to właściwa chwila.
Czy chciałem odejść z Manchesteru United? Oczywiście, że nie. Nigdy.
To był mój dom.
Moje stosunki z szefem zawsze były wyjątkowe.
Zdarzały się konflikty, ale wciąż go wielbiłem.
Trener nigdy nie wiąże się z piłkarzem na całe życie.
Nigdy tak nie będzie.
Wybiera się zawodnika ze względu na jego występy na boisku.
Nie ze względu na stosunki poza boiskiem.
Nigdy tego nie mówiłem, ale cieszę się, że z nim nie rozmawiałem,
bo myślę, że złamałoby mi to serce.
Ale to był dla mnie koniec.
To był koniec.
To był mój koniec w United.
Koniec.
Był
załamany, nie potrafił zrozumieć.
Odkąd skończył 15 lat,
znał tylko Manchester United.
I nagle...
Pewnie się z tym nie pogodził.
Nigdy się z tym nie pogodził.
Byliśmy braćmi.
To była rodzina.
Nie można odejść.
Razem graliśmy na prawym skrzydle.
Myśleliśmy, że zawsze będziemy grać dla United.
Musiałem podjąć decyzję.
Powiedziałem: „Jeśli chcecie, żebym odszedł...
Nie chcę odejść, ale jeśli wy tego chcecie...
chcę się przenieść do klubu, który ja wybiorę.
Skoro jestem wypychany z Manchesteru United”.
Idealnie.
Pamiętam, jak stałem w kuchni.
Dzwoni telefon. Odzywa się Florentino.
Pyta: „David, chcesz grać w Realu Madryt?”.
„Tak”.
„Nie ma problemu. Załatwione”.
Może to źle zabrzmi, ale, z całym szacunkiem dla Manchesteru United,
on po prostu urodził się, żeby grać w Realu Madryt.
Powiedziałeś Victorii,
że przenosisz się do Madrytu.
Co powiedziała?
„Jak to jedziemy do Hiszpanii? Kiedy?”
„Za jakieś 12 godzin”.
Ja na to: „Nie mamy gdzie mieszkać.
Nie mamy szkół dla dzieci.
O czym ty mówisz?”
Ale przenieśliśmy się do Hiszpanii.
O tak.
LIPIEC 2003, MADRYT
David Beckham przyjechał do kliniki Zarzuela,
aby dopełnić formalności przed podpisaniem kontraktu z Realem.
Naszym zdaniem jest w idealnej formie.
Wygląda na człowieka twardo stąpającego po ziemi.
Byłem w gabinecie prezesa, z którego widać było wieżowce.
Powiedział:
„To są Galácticos.
Jest Figo, Ronaldo i Zidane.
A ten jest twój”.
Podobało mi się to.
Sprowadzono go z tego powodu?
Czy z tego?
Ludzie byli z góry uprzedzeni.
Bo jestem mężem Spice Girl i otacza mnie cały ten cyrk.
Dlatego chciałem przyjechać tam dyskretnie. Sam.
Dzień podpisania przez Beckhama kontraktu z Realem
nie może się równać
z transferem żadnego innego piłkarza
w historii.
Przybył do miasta, jakby był prezydentem USA.
To było szaleństwo.
To byłe największe wydarzenie w mieście.
Każdy, kto cokolwiek znaczył w Hiszpanii, chciał być zaproszony.
Politycy,
sędziowie, najlepsi biznesmeni...
Każdy zabrał żonę,
bo gdyby tego nie zrobił, ich małżeństwa zmieniłyby się w piekło.
Dzień dobry.
David Beckham jest z nami, bo wierzymy w niego jako piłkarza.
To człowiek, który jest symbolem naszej epoki,
symbolem ponowoczesności.
Davidzie, witaj w lidze marzeń.
Gracias, panie i panowie.
Zawsze kochałem futbol.
Oczywiście, kocham swoją rodzinę.
Ale futbol jest dla mnie wszystkim.
Odwróciłem się do Victorii.
Nie wiem, czy Victoria była z tego zadowolona...
ale powiedziałem jej:
„Musimy na to patrzeć, jakby to było na zawsze”.
Nie byłam zachwycona.
Witamy w Madrycie.
Gdy robiłem z nim wywiad,
przyszedł boso. Nie wiem, o co chodziło.
Czy zamierzasz uczyć się hiszpańskiego?
Już próbuję się go uczyć.
Rozmawiając ze sławnymi ludźmi, widzi się, że wielu to kompletne dupki.
Twoje dzieci będą dwujęzyczne. Zwłaszcza Brooklyn.
Potrafi powiedzieć „hola” i „adiós”.
Istniał dziwny kontrast między tym,
jak wielki i sławny był David Beckham,
a tym, jak nieporadnie się wysławiał.
Czeka mnie niesamowite doświadczenie.
I wspaniałe życie dla mnie i dla mojej rodziny.
Moja rodzina na pewno będzie się tu dobrze czuła.
Pamiętam, że na pierwszy trening
przyjechałem jako pierwszy,
więc byłem w szatni sam.
Siedziałem i czekałem.
Pociłem się.
Byłem zestresowany.
I...
wchodzi Figo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Luís. Tutaj.
Podaje mi rękę. „Witaj”.
Wchodzi Roberto Carlos. Podaje mi rękę.
Wchodzi Ronaldo.
Nigdy się tak nie denerwowałem.
Wymiotowałeś?
Nie, ale...
Zobaczyliśmy wspaniałego gościa.
Blondyna, który dołącza do naszej drużyny.
Piękny chłopak.
Wszyscy chcieli mieć taką fryzurę.
Ale przy moich kręconych włosach,
trudniej było osiągnąć taki efekt.
Pamiętam, jak graliśmy na małym boisku.
Ronaldo już miał strzelić gola,
więc zrobiłem wślizg.
Wtedy on zatrzymał piłkę pod butem i popatrzył, jak przejeżdżam obok niego.
„Dobra. To poziom, na który muszę wskoczyć”.
To dobre miejsce na wywiad.
Wszyscy się zastanawialiśmy.
„Co myślisz?”
„Nie mam pojęcia”.
Nie wiedzieliśmy, czy będzie pasował do nas.
Wszystko, co go otaczało,
żona,
prasa, plotki...
To mogło popsuć atmosferę w szatni.
Ale najważniejsze, gdzie zagra? Na prawej jest Figo.
A Figo to jeden z najlepszych prawoskrzydłowych na świecie.
Gdy wyszło na jaw, że David do nas przejdzie,
wszyscy zaczęli gadać: „Będzie grał na twojej pozycji”.
„Zacznie się rywalizacja między Luísem a Davidem o miejsce w składzie”.
Ja się nie bałem.
Figo był na mojej pozycji.
Nie chciałem odwrócić się i powiedzieć:
„Teraz ja tu jestem. Gdzie będziesz grał?”.
Przecież to Figo.
To nie było to, czego drużyna naprawdę potrzebowała.
Więc czemu Pérez go sprowadził?
Nie wiem. Musicie zapytać prezesa.
Udało nam się potroić dochody.
David Beckham rusza na Daleki Wschód z Realem Madryt,
który sporo zarobi na nowym transferze.
Klub dostanie połowę zysków z promowania marki Beckhama za granicą.
To jedna z bardziej dochodowych podróży promocyjnych.
Jeździłem w trasy z United.
To był zupełnie inny poziom.
Pamiętam, że w hotelu witało nas 10 000 ludzi
o 4 rano.
To się działo z powodu Beckhama.
To on wywoływał takie szaleństwo.
Bardziej przypominaliśmy zespół rockowy niż drużynę piłkarzy.
To wykraczało poza futbol.
To już nie byli wyłącznie kibice piłkarscy.
Pojawiało się dużo kobiet.
Kochamy Beckhama!
Na billboardach było 40 reklam Beckhama i tylko jedna ze mną.
Pierwszy raz objeżdżaliśmy cały świat.
Przez jednego piłkarza.
W naszych domach w Hiszpanii było nam wygodnie.
Nagle na 30 dni rozstawaliśmy się z rodzinami.
Dla nas to było uciążliwe.
Mówiliśmy: „David, to przez ciebie tyle pracujemy”
Ej, ty, usiądź!
Real Madryt posiada machinę reklamową.
W Azji Beckham jest obiektem kultu.
Gazeta The Sun rozesłała dziennikarzy po świecie,
aby szukali kogoś, kto nie słyszał o Davidzie Beckhamie.
W końcu kogoś znaleźli. Przynajmniej tak twierdzili.
Jedynym człowiekiem, który nie słyszał o Beckhamie,
był pasterz w Czadzie.
Z drugiej strony ja
zawsze byłam tą złą.
Musimy porozmawiać o Hiszpanii.
- Jesteś tu szczęśliwa? - Tak.
Jest super. Davidowi się podoba.
Gdy odbiera telefon, mówi „Aló?”.
Robiłam wywiad dla hiszpańskiego Vogue’a. Byłam na okładce.
Powiedzieli, że nienawidzę Hiszpanii,
bo śmierdzi czosnkiem.
Nie powiedziałam tego.
Mówi, że Hiszpania śmierdzi czosnkiem.
Jeśli chcesz obrazić
Hiszpanów,
zakwestionuj jakość ich jedzenia.
To było ciężka obraza.
Victoria Beckham zszokowała Madryt, gdy pierwszy raz pojawiła się publicznie.
Zamówiła warzywa i rybę,
ale zjadła tylko trzy migdały i napiła się wody.
W wielu artykułach pisano,
że nienawidzi Hiszpanii i Madrytu.
Zmusiła się do uśmiechu i nie rozmawiała z prasą.
Nigdy nie chodziło o Hiszpanię.
Musieliśmy myśleć o rodzinie.
Miałam dwójkę dzieci, Brooklyna i Romea.
Nikt nie wziął tego pod uwagę,
gdy krytykowano mnie, że nie byłam w Hiszpanii od początku.
Dzieci muszą chodzić do szkoły.
Przeniosłam się dopiero, gdy Brooklyn miał szkołę.
- Umyłeś zęby? - Co?
Od poniedziałku do piątku byłam w Londynie,
a potem wsiadałam do samolotu do Hiszpanii.
Na dodatek przyłapaliśmy ją w kolejce po hamburgera.
Informacje o mnie były wyssane z palca, wyrwane z kontekstu.
Ponoć tęskni za Londynem,
a Madrytowi brakuje blasku, do którego przywykła.
Nigdy nie chodziło o Hiszpanię.
Dziś na stadionie Bernabéu zaprezentowano nowego trenera Realu Madryt.
Chcę wyrazić wdzięczność
za możliwość trenowania zespołu Realu Madryt.
Gdy przyszło zaproszenie Realu Madryt,
byłem wniebowzięty.
Nigdy nie marzyłem, że Real Madryt zapuka do moich drzwi.
To jeden z najlepszych klubów na świecie.
Byłem w szoku.
Byłem w szoku, gdy się dowiedziałem.
Zaczynałem karierę w Realu Madryt, wiedząc,
że gram u trenera, który nie chciał mnie w poprzednim zespole.
Dzień dobry państwu. To wyjątkowy dzień dla Davida Beckhama.
Zadebiutuje on dziś w koszulce Realu Madryt.
W pierwszym meczu
czułem inną presję.
Miałem mdłości.
Kibice szaleli.
Real Madryt odgrywa
ogromną rolę w ich życiu. To jest jak religia.
Real Madryt ma obowiązek wygrywać.
Presja zwycięstwa jest szalona.
W ostatnich chwilach przed meczem
starasz się nie denerwować...
nie tracić pewności siebie.
Chcesz być pewny siebie,
ale wszystko mąci ci w głowie.
Myślałem: „Cholera”.
SEZON 2003/04, PIERWSZY MECZ WYJAZDOWY
Gram z tymi świetnymi piłkarzami.
Wyglądają jak drużyna z ligi fantasy.
Ale wszyscy chcą zobaczyć, co potrafi David Beckham.
Czy sobie poradzę?
To chwila, w której myślisz: „Teraz cię ocenię.
Zobaczę, ile jesteś wart”.
Niektóre tutejsze gazety
poświęciły aż osiem stron na historie związane z Davidem Beckhamem.
Jak wpasuje się w zespół?
A co z twoją pozycją?
Nie miałem pojęcia, gdzie zagram.
Dwóch zawodników na tę samą pozycję.
Mamy kłopot.
Queiroz kazał mu grać za mną, więc musiał
biegać za mnie.
Figo.
Jest David Beckham.
Beckham musiał grać bardziej z tyłu,
czego nie robił ani w kadrze, ani w Manchesterze.
To zwykle oznacza ryzyko.
David Beckham.
Wiem, że kręcimy film o Davidzie Beckhamie
i go wychwalamy, ale...
David Beckham.
Nie umiał tego robić.
Piłka trafia do Eto’o.
Tak!
Samuel Eto’o.
Majorka prowadzi. I to zasłużenie.
Zdecydowanie.
David Beckham nie był ani tu, ani tam.
Kłopoty Realu Madryt.
Pora na podwójną zmianę.
To David Beckham.
Zejdzie z boiska.
Dość wcześnie w drugiej połowie.
Trener Carlos Queiroz
uznał, że trzeba coś zmienić.
Nauka wymaga czasu. Nie od razu Rzym zbudowano.
Koniec.
Majorka triumfuje.
Mogę prosić o autograf dla mojego chłopaka?
Gdy grałem w Manchesterze,
nawet gdy przegrywałem, nawet gdy nie grałem dobrze...
wiedziałem, że wieczorem zobaczę się z rodziną.
W Madrycie nie wracałem do domu do swojej rodziny.
To było dla mnie trudne.
Uwielbiam tę piosenkę.
Ulubiony utwór Davida.
Nie chciała siedzieć w domu.
Nie chciała być żoną piłkarza.
Nie.
Wróćmy do „rep will be diminished”.
I to w niej pokochałem od samego początku.
Byłem zły, kiedy rozmawiałem z Victorią przez telefon,
bo czułem się samotny.
A co z plotkami, że się nie zadomowiłeś?
David cierpiał.
Zebraliśmy więc grupę przyjaciół,
żeby się nim zająć, żeby poczuł się lepiej.
Pokazaliśmy, że jesteśmy z nim
i możemy mu pomóc.
Pamiętam, jak pewnego dnia
David i Roberto Carlos jedli przy tym samym stole.
Pomyślałem: „Jak gość, który nie zna angielskiego,
i drugi, który nie zna portugalskiego i hiszpańskiego,
mogą godzinami siedzieć i się śmiać?”.
Chodziło o gesty.
On wiedział, co ja do niego mówię i vice versa.
Po tym trochę się rozluźnił.
Ważne, żeby się czuć
chcianym
i lubianym
przez kolegów z drużyny.
Musisz być częścią szatni.
Pierwszy mecz Davida Beckhama na Bernabéu przed swoimi kibicami.
Chciałem udowodnić kibicom Realu Madryt...
że się nadawałem.
Ale na tym stadionie...
to jest trudne.
Trudne.
Na trybunach komplet publiczności.
Wychodzisz i myślisz:
„O mój Boże”.
Potrafi podciąć skrzydła.
Nawet wielcy zawodnicy czasem tracą tam pewność siebie.
Stresuje się.
Wszystkie oczy zwrócone na Beckhama.
Tyle o nim napisano i powiedziano.
W poprzednim meczu został zmieniony po niespełna godzinie.
Znów ma grać bardziej defensywnie.
Od 14 lat gra na prawym skrzydle.
Ale wszyscy wielcy zawodnicy mają chwile w karierze,
kiedy znajdują dla siebie nowe miejsce.
Jedyne, czego w Hiszpanii nie dostanie, to czas.
Chcą, żeby od razu grał dobrze.
Musiał się odprężyć, zrozumieć, że nie jest sam.
Jeśli wygrywamy, wygrywamy razem. Jeśli przegrywamy, przegrywamy razem.
Widzisz tego w zielonym obok taty?
Ale ma długie włosy.
Obecność rodziny była
dla mnie wyjątkowym momentem. Wtedy poczułem się bezpiecznie.
Mallorca zaczyna się odgryzać.
Świetny pościg Beckhama.
Z pewnością chce coś udowodnić.
Dopiero się rozkręcamy.
Luís Figo.
Zinedine Zidane.
Teraz zaczynamy grać.
Zidane.
Wrzutka! David Beckham próbował dojść do piłki.
Wtedy nagle
zaczął rosnąć.
Teraz Beckham.
Miał tę magiczną prawą nogę.
Real Madryt zmotywowany.
David Beckham! Wspaniały przerzut.
Stałem przy linii
i patrzyłem, jak piłka leci...
Beckham.
i spada.
Leci i spada.
Jest Beckham.
Szuka swojej asysty.
To nie była tylko ładna buzia.
Real Madryt przechodzi do ataku.
Piłka w boisku.
I... Beckham!
Tak!
Czuć tę ulgę!
David Beckham strzela!
Bohater dnia!
Piękne.
Zawodnik meczu.
Świetna akcja. Najpierw Figo.
Potem dośrodkowanie Ronaldo.
Koniec meczu. Ważna wiadomość: David Beckham strzelił gola
w debiucie na własnym stadionie.
To było świetne.
- To szło w dobrym kierunku. - Tak.
Aż do... Wiesz.
ROMANS Z BECKSEM
Beckhamowie mieli być małżeństwem niemalże niebiańskim.
Ale dziś ich związek ukazuje się nam w zupełnie innym świetle.
Napisy: Przemysław Rak