ผู้หญิงกับผู้ชายนั่นบาดเจ็บ
ผู้ชายเคยให้อาหารฉันครั้งหนึ่ง
ฉันหวังว่าเขาจะให้อาหารฉันอีก
ผู้หญิงทำลุงฉันตกใจที่บ้านของเธอ
ตกใจเหรอ เขาอึแตกหรือเปล่า
ใช่ อึแตก เธอเล็งอาวุธใส่เขา
ยืนยันเหตุแห่งสงครามนี้ได้ไหม
ฉันจะเรียกหาพยาน
ยืนยันได้
ฉันเคืองนะ
ภาพแห่งแสงสว่าง
เวรเอ๊ย
ยืนเฉยๆ อยู่ตรงนั้นเลย
เอมี่
วางปืนลง
อย่าขยับ
ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ
อะไรวะ อย่ามายุ่งกับฉัน
แดนนี่
เวรเอ๊ย
แดนนี่
เวรเอ๊ย
บ้าจริง ทำไมเธอต้องบังคับฉันให้ทำแบบนั้นด้วย
ช่วยด้วย
บ้าจริง
(พอล - ไอเมสเซจ เกิดอะไรขึ้น โทรหาฉันด้วย)
(เฮ้ย บอกฉันด้วยว่านายปลอดภัย)
(นายเป็นอะไรหรือเปล่า ส่งข้อความล้มเหลว)
เวร
เวรเอ๊ย
(ช่วยด้วยค่ะ)
(แดนนี่เบียดรถฉันตกถนน ฉันหลงทาง)
(จอร์จ)
(ส่งข้อความล้มเหลว)
เวรเอ๊ย
ให้ตายเถอะ
น้ำ
มีคนมา ขอบคุณพระเจ้า
สวัสดีค่ะ
แดนนี่
โอ๊ย อีเวร
อย่ายุ่งกับฉัน
นายนั่นแหละอย่ายุ่งกับฉัน
นายทำลายชีวิตฉัน
ฉันเนี่ยนะทำลายชีวิตเธอ อะไรนะ
ฉันอาจไม่ได้เห็นจูนอีก ไอ้โรคจิต
น้องชายฉันตายเพราะเธอ
อะไรนะ
พอลตายแล้วเหรอ
ไม่รู้สิ ฉันว่างั้นนะ
เวรเอ๊ย
แดนนี่ เกิดอะไรขึ้น
ตำรวจยิงเขา
เขาพยายามปีนรั้วแล้วตำรวจยิงเขา
นายเห็นเขาเข้ารถพยาบาลหรือเปล่า
- เขาโดนยิงกี่ครั้ง - ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันมองไม่เห็น
งั้นนายก็ไม่รู้
เขาอาจจะหนีไปได้
อาจเป็นไปได้ใช่ไหมล่ะ
ไม่รู้สิ ฉันมืดแปดด้านเลย
ฉันต้องไปดูว่าเขาสบายดีหรือเปล่า
เข้าใจไหม ฉันแค่... เธอรู้ทางกลับไหม
ฟังนะ ข้อเท้าฉันเจ็บตอนที่นายผลักฉันตกเนิน
เพราะงั้นช่วยฉันออกไปจากตรงนี้ แล้วฉันจะพานายไปที่ถนน
ฉันไม่โทรหาตำรวจหรอก
ปืนเธออยู่ไหน
ไม่รู้สิ ฉันทำมันหาย
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้ซ่อนมันไว้
เพราะเธอมันจอมตอแหล
เพราะฉันคงใช้มันยิงนายไปแล้วไง ไอ้โง่
นี่ เฮ้ย กลับมานี่นะ
ไม่ พูดดีๆ สิวะ
ก็นายว่าฉันตอแหล
ฉันจะไม่ช่วยเธอถ้าเธอไม่พูดดีๆ
ก็ได้ๆ
มีโรงพยาบาลตรงทางออกทางหลวง
ฉันว่ารถพยาบาลคงพาเขาไปที่นั่น
ฟังนะ เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงพอล
- เข้าใจไหม - ฉันแค่พยายามจะช่วย
ถ้าจะให้ฉันแบกเธอ ก็ไม่ต้องพูด จบแค่นั้น
เออ ก็ได้
พระเจ้า ไม่มีสัญญาณสักที่เลย
ฉันจะทำยังไงล่ะทีนี้
- ถ้าเขาคิดว่าเขาพาเธอไปได้... - ช่วยหุบปากหน่อยได้ไหมวะ
เข้าใจไหม เธอแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง
เออ ฉันรู้ทางดี ตรงไปตรงต้นไม้พวกนั้น
- ต้นไหนล่ะ มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น - ต้นที่ฉันชี้ไงล่ะ ไอ้ทึ่ม
โอ้ พระเจ้า
- เหมือนเราวนอยู่ที่เดิมเลย - ไม่ใช่หรอกน่า
ก็ได้
นายมีอะไรกินหรือเปล่า
มี รอเดี๋ยว
- ขอบใจ - เออ
- ขอบใจ... - เอานี่
- นายนี่มันเลวจริงๆ - อร่อยจังเลย
ทำแบบนั้นทำไม
- นายเริ่มเองนี่ - พระเจ้า
เธอจะทำอะไรน่ะ
หยุดนะ หยุด หยุด
รู้ไหม น้องชายนายสอนท่านั้นให้ฉัน
ไปตายไป
คราวหน้าถ้ามีคนบีบแตรใส่ ก็อย่าไปสนใจนะ
บางทีคราวหน้า คิดให้ดีก่อนจะบีบแตรสิ
- เอางั้นดีไหม - ทำไมนายถึงโกรธตลอดเวลาเลย
- ฉันควรถามเธอมากกว่า - ช่างเถอะ
เราต้องการน้ำ
มนุษย์ไม่กินน้ำหลายวันก็อยู่ได้ เพราะงั้นใจเย็นไว้
ไม่จริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
งั้นเหรอ ถ้างั้นนานแค่ไหนล่ะ
ไม่รู้สิ 19 ชั่วโมงมั้ง
สิบเก้าเหรอ ฉันเคยนอน 19 ชั่วโมง โดยไม่กินน้ำเลย ยัยงั่ง
ใครนอนนานขนาดนั้นวะ
ก็ฉันเจอเรื่องแย่ๆ มานี่
- นายนี่มันเด็กชัดๆ - เธอน่ะทารก
เธอเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ
เธอทำตัวเองซวยแล้วด้วย ฉันแบกเธอไม่ไหวแล้ว
ไม่สำคัญหรอก
ฉันแค่ต้องอยู่ให้รอดข้ามคืน
- ตอนเช้าจะมีคนมาตามหาฉัน - เออ
เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีคนมาตามหาเธอ
ฉันว่าจอร์จไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอหายตัวไป
เขาไม่ถามสารทุกข์สุขดิบเธอ หลังจากเรื่องที่เธอก่อหรอกนะ
ขอร้องเถอะ เธอไม่ยิงฉันหรอก
ใจเย็น พระเจ้า ให้ตายเถอะ
เธอคือข้อพิสูจน์ว่าการบำบัดแบบตะวันตก ไม่เหมาะกับจิตใจคนตะวันออกจริงๆ
เออสิ
ไปหาว่านหางจระเข้กับอะกาเวซะ
เอลเดอร์เบอร์รีด้วย
เร็วซิ
ก็ได้
และอยู่ในสายตาฉันไว้นะ เพราะไม่งั้นฉันจะยิง
ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
เอลเดอร์เบอร์รีคืออะไรวะ
ฉันกินนี่ได้ไหม
ไม่ นั่นดอกไม้
ไปตรงหินนั่น ของฉ่ำๆ อยู่ในร่มมันงอกงามดี
ฉันกินนี่ได้ไหม
พระเจ้า ฟังฉันแล้วไปตามหาของที่ฉันบอก
รับอะไรเพิ่มไหมครับ
น้ำชา ของหวาน
ถ้ายังปากดีอยู่อีก นายจะไม่ได้กินสักชิ้น
อ้อ โอเค
รู้ไหมว่าปัญหาของเธอคืออะไร
เธอคิดถึงแต่แค่ตัวเอง
ปัญหาของนายคือนายเอาแต่บ่นเรื่องคนอื่น
เลิกพูดกันเถอะนะ โอเคไหม
เอานี่ กินเอลเดอร์เบอร์รีสักหน่อยสิ
เร็วเข้า
เออ
ยุ่งยากชะมัดเลย
รู้ไหม เราเกิดมา
เราทำพลาด
แล้วจู่ๆ...
เราก็มาอยู่ตรงนี้
สรุปได้ดี
แน่ใจเหรอว่านี่คือเอลเดอร์เบอร์รี
โอ้ พระเจ้า
เรากินอะไรเข้าไปวะ
พืชที่มีพิษ
ฉันนึกว่าเธอเชี่ยวชาญเรื่องพืชซะอีก
ฉันแค่กูเกิลดูแล้วแกล้งรู้ไปงั้นแหละ
โอ้ พระเจ้า ฉันตายแน่ ฉันตายแน่ๆ
ฉันว่าเราซวยแล้วละ นี่...
นี่ไม่ปกติ
ฉันจะไปตามหาคนช่วย
ไม่ นายหาทางกลับมาไม่ได้แน่
ฉันแค่อยากลอง
นี่
อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่นะ
ฉันขยับไม่ได้
เกิดอะไรขึ้น
- อะไรนะ - อะไรนะ
นี่มันพิษอะไรกันแน่
ฉันว่ามันเป็นแค่สารเคมี
สารเคมีคืออะไร
ไม่รู้สิ แดนนี่
ทำไมคนเอเชียทุกคนต้องแพ้แลคโตสด้วย
อาจเป็นเพราะ...
นมไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอาหารของบรรพบุรุษเรา
ไม่ ฟังดูไม่เข้าท่าเลย
เพราะอาหารเกาหลีมีเนื้อวัว
ฉะนั้นถ้าเรากินวัว ทำไมเราจะดื่มนมไม่ได้
- นี่... - รู้ไหม
นายต้องหยุดถามโน่นนี่ฉันได้แล้วนะ
- นายเสียงเหมือนจูนเลย - แม่คะ ทำไมแม่ทำงานหนักจัง
- ก็ได้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม - แม่คะ อย่าทิ้งหนูไป
ฉันงงกับเวลามากตอนนี้
จอร์จบอกฉันว่าเวลาก็เหมือน...
แบบ ตอนเราเด็กๆ มัน... เล็ก
แบบมีเปอร์เซ็นต์...
เวรกรรม ฉันจำสลับกัน
มันมี... เวรเอ๊ย
โธ่เว้ย ฉันสับสนไปหมด
ฉันต้องกลับบ้าน
วันที่เธอบีบแตรใส่ฉัน
ฉันพยายามจะไปคืนเตาฮิบาชิที่ฉันซื้อมาฆ่าตัวตาย
พนักงานไม่รับคืนมัน
เหมือนโลกอยากให้ฉันตาย
บางทีนั่นคือเหตุผลที่เราป่วย...
พระเจ้า ฉันทำทุกอย่างพังหมด
พวกเขาไม่ได้ใบสมัครของฉันด้วยซ้ำ
ช่วยพอลด้วย
แดนนี่ ยังไงลูกก็เป็นพี่คนโตนะ
เธอได้ยินเสียงพวกนั้นไหม
ไม่ ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
ดีจัง
แดนนี่ นายต้องอ้วกออกมานะ
มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
ครั้งหนึ่งฉันฉี่ทั่วห้องน้ำใครบางคน
เออ ห้องน้ำฉันเอง
อ๋อ เออ ใช่
ไม่ ฉันหมายถึงตอนฉันเด็กๆ น่ะ
ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่พ่อฉันตีฉันแบบไม่ยั้งมือเลย
แล้วนายก็ต้องส่งต่อความเจ็บปวดนั้น
ให้กับคนขับรถเอสยูวีสีขาวผู้บริสุทธิ์
รู้ไหม ร่างกายเราดูดซึมสารอาหาร
แล้วก็ฉี่และขี้ของเสียทั้งหมดออกมา
เออ แดนนี่ ฉันรู้แล้ว
ถ้าเราทำแบบนั้นกับเด็กทารกล่ะ
แต่แบบว่า อย่างพ่อแม่น่ะ
พวกเขาขับถ่ายความเจ็บปวดนั้นให้เรา
ฉันอยากรู้จังว่าใครเป็นคนฉี่คนแรก
- เราเป็นอะไรก่อนที่จะเป็นลิง - ฟองน้ำ
เราไม่ได้เป็นฟองน้ำก่อนที่จะเป็นลิง
เราเคยมีหางนะ
บางครั้งฉันยังรู้สึกถึงตรงที่หางฉันเคยอยู่
พระเจ้า มีคนมา
ขอบคุณครับ
ขอบคุณมาก
เรื่องอะไร
อะไรนะ
ฉันว่ามันช่วยได้นะ
โอ้ ดูสิ มันสวยเหมือนสกิตเทิลส์เลย
ฉันอยากกินเบอร์เกอร์คิงจัง
รู้ไหม ทุกคนที่เกิดในยุค 80 โคตรซวยเลย
อาหารขยะ ลูกกวาด ควันบุหรี่มือสอง
นี่ ลองคิดดูสิ
เราเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นตอนที่มีอินเทอร์เน็ตพอดี
แล้วเมื่อเราออกจากบ้าน นั่นคือช่วงที่เกิดอีเทอร์เน็ต
ใช่
หนังโป๊พวกนั้น ดินแดนที่แปลกใหม่
ใช่ เหมือนยุคคาวบอยเลย
ฉันแทบไม่ต้องค้นเลย เจออะไรก็ดูไป
รู้ไหม เราเป็นหนูทดลองนะ
เราถูกหลอกใช้
โคตรแย่อ่ะ
ฉันว่าฉันเห็นด้วยนะ
นี่ ถ้าเกิด...
ถ้าเกิดรุ่นเราเริ่มเลียนแบบหนังโป๊
ที่พวกเขาเห็นในชีวิตจริงล่ะ
แล้วจากนั้นชีวิตจริงกลายเป็นหนังโป๊ซะเอง
แบบดิจิทัล... สะพานแอนะล็อกดิจิทัลน่ะ
ใช่ แบบ...
เราคือสาเหตุที่การบีบคอฮิตมากๆ ในตอนนี้
จริงเหรอ
ใช่ พวกวัยรุ่นทำแบบนั้นกันทั้งนั้น
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อก่อนคนไม่ค่อยนิยม
อะไรนะ
น้องชายฉันเป็นแบบนั้นเหรอ
ใช่ โหดมาก แต่ในแบบที่เยี่ยมที่สุดเลยละ
โอเค จริงๆ แล้วไม่เคย... หยุดเถอะนะ
โทษทีที่ถาม ฉันไม่อยากรู้รายละเอียด
โทษที
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพอลเคยมีแฟนจริงๆ หรือเปล่า
ฉันน่าจะคุยกับเขาให้มากขึ้น
เกี่ยวกับชีวิตจริงน่ะ
เขาคงชอบนะ
ฉันว่าเขาแค่อยากอยู่ในสายตาคนน่ะ
ใครๆ ก็อยากใช่ไหมล่ะ
ฉันไม่อยากให้ใครเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
รู้ไหม ครั้งหนึ่งฉันเบื่อแจกันของจอร์จมาก
ฉันตั้งใจทำอันหนึ่งแตกแล้วก็โทษจูน
- เธอไม่ชอบแจกันของจอร์จเหรอ - ไม่ ฉันเกลียดมัน
ฉันแค่... ฉันบอกเขาไม่ได้
ฉันบอกอะไรหลายเรื่องกับเขาไม่ได้
ทำไมล่ะ
ฉันว่าเมื่อไม่มีที่ไหนรู้สึกเหมือนบ้าน เราก็จะถอยกลับเข้าหาตัวเราเองน่ะ
จอร์จกับจูนรู้สึกเหมือนบ้านใช่ไหมล่ะ
ไม่รู้สิ
ฉันเคยคิดว่าจูนคือคำตอบ
ตอนเธอยังเป็นทารก ฉันจะมองดูเธอ แล้วรู้สึกเหมือนว่า
ไม่ว่าฉันจะทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไรในวันนั้น
ความรักของเธอจะไม่มีวันลดน้อยลง
ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เริ่มไล่ตามความรู้สึกนั้นกับเธอ
แต่พอเธอโตขึ้น
และความรักของเธอก็เริ่มมีเงื่อนไข
ใช่ แบบว่าถ้าแม่ไม่ให้คุกกี้หนู หนูก็จะไม่กอดแม่
พอลเป็นแบบนั้นเลย
ยังเป็นอยู่
ถูกต้อง
ฉันเข้าใจแล้วว่าตอนเธอยังเป็นทารก
เธอไม่เคยรักฉันอย่างไร้เงื่อนไขเลย
คนคิดว่าทารกนั้นบริสุทธิ์และน่ารัก แต่เปล่าเลย
ไม่ พวกเขาเอาแค่แหกปากร้องไห้
เพราะพวกเขาไม่ได้สิ่งที่อยากได้ทันที
พวกเขาอำมหิตที่สุดเลย
พวกเขาแค่ไม่มีคำพูดหรืออำนาจที่จะทำอะไรได้
ทารกที่เคลื่อนไหวได้และมีพละกำลัง ก็คือฆาตกรต่อเนื่องดีๆ นี่เอง
แต่แล้ว น่าแปลกใจนะ...
ที่ฉันหวังให้เด็กตัวเล็กๆ คนนี้มาเติมเต็มฉัน
ตอนที่จอร์จและงานของฉันทำไม่ได้
ทำไมพวกเราถึงมีความสุขยากนักล่ะ
เวรเอ๊ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
ฉันกินสกิตเทิลส์หรือเปล่า
โอ้ ชักจะไม่ดีแล้ว มันกลับมาอีกแล้ว
ฉันรู้สึกเหมือนว่านายอยู่ในหัวฉัน
นายเป็นคนพูดหรือฉันพูดนะ
ฉันไม่แน่ใจ
ฉันว่าฉันกำลังพูดถึงคืนคืนหนึ่ง
คืนนั้นฉันนอนดึกมากเลย
และแม่ฉันหลอกฉันด้วยของลดราคาที่เคมาร์ท
ฉันว่าตอนนั้นฉันอายุ 12 หรือ 13 ได้
ฉันลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้องฉัน
พระเจ้า เขาคงกำลังฝันหวานอยู่
เพราะเขายิ้มตลอดเลย
ทำให้ฉันโกรธมากๆ
ฉันคว้าดินสอกดแล้วฉันเกือบจะแทงลูกตาพอลแล้ว
และเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ทำ คือเพราะตอนที่ฉันเงยหน้า
มีแขกที่โรงแรมมองกลับมาที่ฉันนอกหน้าต่าง
ฉันนึกว่าฉันเป็นคนทำ
เดี๋ยวนะ
ฉันเป็นใคร
นี่ นายคือเอมี่
ฉันแดนนี่ ไม่เอาน่า
อ๋อ ใช่ ฉันเอมี่
เดี๋ยวนะ เธอดูรูปตูดฉันช่วยตัวเองเหรอ
ขอโทษนะ
ไม่เป็นไร แดนนี่
ฉันก็เคยทำเรื่องน่าอายเหมือนกัน
นี่ ว่าแต่รอยสักของนายคืออะไร
เลข 22 น่ะ
ใช่ แต่ทำไมต้องเลข 22
รู้ไหมว่าโจเซฟ เฮลเลอร์ ตั้งชื่อหนังสือเขาว่าแคทช์-18
แต่บรรณาธิการของเขาเปลี่ยนมันเป็นแคทช์-22
ไม่รู้
เท่าที่ฉันจำได้ การมีชีวิตอยู่มันรู้สึกแบบนั้นเลยละ
ไม่สามารถมีรูปแบบโดยไร้พื้นที่ได้
ไม่สามารถเห็นแสงสว่างโดยไร้ความมืดได้
เราติดแหง็ก
ใช่ และเมื่อไหร่ที่เรา พยายามยึดเหนี่ยวสิ่งสิ่งหนึ่งไว้
มันก็หลุดลอยไป
ฉันไม่เคยอธิบายความรู้สึก ข้างในตัวฉันเองได้เลย
แต่ฉันว่ามันเป็นอย่างนั้นแหละ
แคทช์-22
ใช่ไหม
เหมือนเป็นความว่างเปล่า
แต่ไม่ใช่ มันว่างเปล่าแต่มั่นคง
ใช่ ถูกต้องเลย แดเนียล
ว่างเปล่าแต่มั่นคง
อยู่ใต้พื้นผิว
นายคิดว่าคนอื่นรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า
ฉันรู้ว่าจอร์จไม่รู้สึกแบบนี้
หวังว่าจูนจะไม่มีวันได้รู้สึกแบบนี้
ไม่รู้สิ
เราอาจไม่ปกติก็ได้
เราอาจจิตป่วยเกินไป
หรือคนธรรมดาอาจเป็นพวกโรคจิตหลอนก็ได้
ไม่ว่าจะยังไง ฉันเลยไม่เชื่อในพระเจ้า
นายหมายความว่าไง
ทำไมพระเจ้าถึงทำให้มันเป็นแบบนี้
ก็ถ้าพระเจ้าคือทุกอย่าง
งั้นเราก็เป็นพระเจ้าน่ะสิ
นั่นแปลว่าพระเจ้าก็เป็นเหมือนเรา
ทุกอย่างเลยเป็นไปในแบบของมันไงล่ะ
พระเจ้าแค่พยายามจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ในความเว้งว้าง
ฉันไม่เคยคุยกับใครแบบนี้มาก่อนเลย
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันว่าเรากำลังจะตาย
ฉันก็ว่างั้น
ฉันเข้าใจชีวิตเธอนะ
น่าสงสารจัง
เธอแค่ไม่อยากโดดเดี่ยว
ไม่ต้องอายนะ
ไม่เป็นไร
ฉันเข้าใจหมดแล้ว
นายไม่ต้องซ่อนมันไว้แล้วนะ ไม่เป็นไร
โอ้โห
ไม่มีอะไรหลังจากนี้จริงๆ สินะ
เราน่าจะทำแบบนี้บ่อยขึ้นนะ
น่าเสียดายจัง
อย่างน้อยเราก็ได้ทำครั้งหนึ่ง
ใช่
ดีจัง
โอ้ พระเจ้า
แดนนี่ ตื่น
เรายังอยู่ที่นี่เหรอ
ใช่
นี่ ฉันได้ยินเสียงรถ
เราน่าจะใกล้ถึงแล้ว
ตลกดีนะที่เรากำลังรีบกลับไปหา
ความเฮงซวยที่กำลังรอพวกเราอยู่
ใช่ ก็นะ...
เราต้องเผชิญหน้ากับมันใช่ไหมล่ะ เวรเอ๊ย
ใช่ แต่ช้าๆ หน่อยก็ได้นะ
ใช่ ได้เลย
รู้อะไรไหม
เราลืมไปนะ แต่แอลเอ สวยไม่เบานะเนี่ย
นั่นสิ
ชินกับมันแล้ว ก็เลยไม่สนใจความงามของมันน่ะ
บ้าจริง
มีบ้านอยู่ตรงนั้น
โอ้โห
ดูสิ อยู่นั่นไง
ข้างบนนี้สงบดีจังเลยนะ
(- คุณได้อีเมลจากทนายไหม - นายออกข่าว)
(นายจะไม่รับสายเหรอ)
(- โทรหาฉันด้วย - แดนนี่ โทรหาแม่)
มีสัญญาณแล้ว
(- ทนายผมพยายามติดต่อคุณ - แจ้งเตือนตามหาไอโฟนของฉัน)
(ไปตายซะ ฉันจะบล็อกนาย)
ขอบคุณ พระเจ้า
พอลยังไม่ตาย
พระเจ้า เยี่ยมเลย
เวรเอ๊ย สัญญาณหายอีกแล้ว
โธ่ เหมือนกันเลย
บ้านพวกนั้นดูใกล้กว่าที่เห็นจากบนนั้นนะ
บ้าจริง
ฉันว่าเราใกล้ถึงแล้วละ
โอ้ ขอบคุณพระเจ้า
ฉันแน่ใจว่าเราอธิบายทุกอย่างได้
ทนายดีๆ น่าจะช่วยให้นายไม่ติดคุกได้
ฟังนะ แดนนี่ ถ้านายต้องการให้ช่วยอะไร
- ทางการเงินหรือแบบ... - ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไรหรอก
ทุกอย่างจะเป็นไปในแบบที่มันควรเป็น
แน่ใจนะ
ฉันหมายถึง ฉันไม่แน่ใจ แต่...
- ขอพักหน่อย - อ๋อ ได้ๆ
โอเค
- เอาละ ไหวนะ - ไหว
ระวังนะ ระวัง
- ได้แล้ว - นี่
- เอมี่ คุณสบายดีไหม - จอร์จ
อย่าแตะต้องเธอนะ
อะไรล่ะ อะไร
ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันจะไปถึงจุดที่เธออยู่ได้ไหม
ทุกอย่างจางหายไป
ไม่มีอะไรยั่งยืน
คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง ไปถึงจุดที่เธออยู่ได้ไหม