GRECKIE MITY PRZEKAZYWANO SOBIE JAKO USTNE OPOWIEŚCI.
WIELU NIGDY NIE SPISANO,
A NIEKTÓRE Z NICH PRZEPADŁY NA PRZESTRZENI WIEKÓW.
OTO JEDNA Z TYCH OPOWIEŚCI…
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Tylko barbarzyńcy piją nierozcieńczone wino.
Z drogi, bękarcie.
Panowanie nad sobą to podstawa.
Ile dziś dostanę za kruszec?
Dwie drachmy za partię.
Dwie drachmy? Tylko tyle?
Ciesz się, że w ogóle robię z tobą interesy.
Jak ci poszło?
- A gdzie reszta? - Miałem szczęście, że dostałem tyle.
Nie martw się. Coś wymyślimy.
Co tam się dzieje?
Nie obawiajcie się. Nazywam się Alexia, jestem Wielkim Archontem.
Ścigam demona. Widzieliście coś niepokojącego?
- Demona? Nie. - Więc wracajcie do środka.
Te potwory nie znają litości.
Stary głupcze, co ty wyprawiasz?
Łamię sobie nogę. A jak myślisz?
Masz w sobie więcej alkoholu niż krwi, stary capie.
Pewnego dnia się doigrasz, Eliaszu.
Idź dalej beze mnie.
Jesteś stary, a nie martwy.
Musimy oczyścić ranę. Heronie?
Jesteś ranny?
Znajdźcie schronienie.
Aresztujcie go.
Plotki są prawdziwe.
Zmierza do nas armia ze wschodu.
To wróg, z jakim dotąd nie walczyliśmy.
To kult potworów, których wielu się lęka.
- Potworów? - Jakich potworów?
Uwierzyłam dopiero, gdy je zobaczyłam.
Teraz z wami będzie podobnie.
Co ona robi?
Niech próba ognia ujawni twoją prawdziwą naturę.
Nie! Proszę!
Nie!
Co?
- Co ty wyprawiasz? - Niech bogowie się nad tobą zlitują.
Nawróć się albo zgiń.
Na bogów…
Ty i twój kult wyrzekliście się ludzi i przelaliście niewinną krew.
Niczego się nie wyrzekliśmy.
My jesteśmy silni, a wy…
Jak to jest możliwe?
Jak coś takiego może żyć w człowieku?
Aby zrozumieć demony…
należy cofnąć się do wielkiej wojny z gigantami.
- Gigantami? - Gdy narodził się świat…
bogowie, władcy światła,
pokonali tytanów, ród ciemności.
Ale gdy upadał ostatni tytan,
poprzysiągł zemstę na bogach.
Gdy jego krew wdarła się do morza…
narodzili się giganci.
Potwory te zjawiły się na świecie w jednym celu.
Aby zniszczyć królestwo bogów.
Rozpętała się piekielna wojna, dając początek gigantomachii.
Bogowie przysięgli pokonać gigantów i wymazać ich z powierzchni ziemi.
Ale giganci mieli takie same zamiary.
Żadna ze stron nie chciała ustąpić
i dwie frakcje walczyły w nieskończoność, nie będąc w stanie pokonać przeciwnika.
Aż pewnego dnia Zeus przekonał dwóch gigantów,
aby stanęli po stronie bogów.
W ten sposób świat poznał rozsądek i kompromis.
Niedługo później Zeus poprowadził ostateczny atak.
Zeus rozkazał Hermesowi, aby zebrał ich dusze.
Ich szczątki wrzucono do oceanu,
gdzie na zawsze pochłonęły je fale.
Bóg kowali, Hefajstos, wykuł olbrzyma z brązu, Talosa,
aby stał na straży kotła.
Przysiągł, że pozostanie on zamknięty i zło nigdy nie powróci.
- Ale co to ma wspólnego z demonami? - Cierpliwości, drogi przyjacielu.
Całe wieki później okropny sztorm przetoczył się po dnie oceanu,
wyrzucając martwego giganta na brzeg.
Los chciał,
że jedną z tych mrocznych skorup znalazł człowiek.
I choć o tym nie wiedział, zło zaczęło go zatruwać.
Samo dotknięcie giganta wystarczy, by poczuć otchłań.
I tak jak ćmę ciągnie do płomienia, tak innych ciągnęło do niego.
Ci ludzie przestali oddawać hołd bogom.
Zamiast tego przysięgli swoją wierność gigantom.
I wkrótce zaczęli żywić się gigantem.
Dzięki tej czarnej komunii narodził się nowy, mroczny ród.
Stali się demonami.
Złymi i nikczemnymi stworzeniami, ukrytymi w ludzkiej skórze.
Czemu bogowie na to zezwolili?
Ponieważ przeciwności są tym, co czyni człowieka wielkim.
Bylibyśmy słabi i bezużyteczni, gdyby bogowie zawsze zjawiali się,
aby rozwiązać nasze problemy.
Prawie zapomniałem.
Proszę, przyjmij to w ramach mojej wdzięczności.
Ale stawiam jeden warunek. Ugotujesz nam z tego wspaniały gulasz.
Nie wiem, co byśmy bez ciebie zrobili.
- To musi pochodzić od Hadesa. - Dziwne.
- Boże, dopomóż. - Bogowie, miejcie nas w swojej opiece.
Jak cię zwą?
- Heron. - Walczyłeś dzielnie zeszłej nocy.
Dzięki tobie znaleźliśmy mapę, która opisuje pobliskie obozowisko.
Demony wykorzystają je, by przeprowadzić atak.
Dołącz do nas. Pomóż nam z nimi walczyć. To najlepszy sposób na ochronę tego polis.
- Wybacz, moja pani. - Alexia.
Wybacz, Alexio, ale ci ludzie porzucili moją matkę i mnie.
Czemu mam dla nich walczyć?
Bo los nas wszystkich wisi na włosku.
Może ich los. Ale nie mój.
Jeśli to, co mówi, jest prawdą, powinniśmy iść.
- Nie rozumiesz. Nie możemy. - Dlaczego?
Heronie, to byłaby nasza pewna śmierć.
- O czym ty mówisz? - Nie jesteś bękartem.
- Twój ojciec… - Tu jest ta dziwka! Widzę ją.
- Stara ździra. - Tam.
- Sprawdzimy twoją puszczalską matkę. - Dotknijcie ją, a was ukatrupię.
Odkąd się tu zjawiła, zawisły nad nami chmury.
Jest jedną z nich.
Nie dasz sobie rady z nami wszystkimi.
Nie. Tylko z niektórymi. Który pierwszy?
Wystarczy!
Nie!
Mamo!
Ciężki dzień.
Pomógłbym, ale było ich tylko dziesięciu.
Mogłem z nimi iść.
Nie zostaniesz tu na zawsze.
Alexia ma rację. Nadchodzi wojna. Musimy się przygotować.
Jak?
Musisz wspiąć się na szczyt tej góry.
Tam znajdziesz krzew róży, który wyróżnia się spośród innych.
Kopiąc pod nim, znajdziesz złoża adamantyny.
Stworzymy z niej dla ciebie wyjątkowy miecz.
Jak mnie znalazłeś…
Aresie?
Sprzeciwiasz się własnym rozkazom, królu królów.
Mieliśmy się nie mieszać.
- A może ciebie ten rozkaz nie dotyczy? - Mówiłem, że nie wyręczymy ich w walce.
I tego nie uczyniłem.
Rozumiem.
Wyjaśnię to pozostałym.
Nie zrobisz tego.
- Więc pozwól, że ci pomogę. - Nie.
Jeśli ludzie mają odziedziczyć ziemię, muszą zrobić to o własnych siłach.
Więc czemu zaoferowałeś mu swoją pomoc?
Sądzisz, że ten bękart ich poprowadzi?
Tak.
Napisy: Mariusz Bansleben