May nakita aakong kidlat kagabi.
Kakaiba iyon dahil wala namang ulap.
Wala ka naman kinalaman doon, di ba?
Dapat matutunan mong pigilan iyan.
Hindi iyon magiging madali.
Kung hahayaan mo, maaaring lamunin ng kapangyarihan mong iyan.
Ngayon,
bakit ka ba naparito?
Sana matutulungan mo ako.
Kung hahanapin ko ang espada na ipinanday ni Zeus para sa akin,
paano ko magagawa iyon?
Bakit?
Dahil...
iyon na lang ang alaala ko sa kaniya.
Iyan lang ba ang dahilan?
Kung gayon, kailangan mo ng adamantine,
ngunit hindi kahit anong adamantine lang.
Dapat magmumula rin iyon sa pinagmulan din ng iyong espada.
Ilagay mo iyon dito,
at dadalhin ka nito sa iyong espada.
- Salamat. - Kung magpasya kang tumuloy, mag-ingat ka.
Ang huling balita ko, nakabaon pa rin ang espada sa ulo ni Talos.
Namatay na ang kalahati sa kanila.
Habang ang kalahati, nais malaman kung namatay na nga siya.
Magulo si Ama,
ngunit sinabi kong magulo siya para maitago ang kapintasan niya.
Ngunit walang humahamon sa kaniya.
Maliban kay Hera.
Wala na ba talaga siya?
Wala na siya rito.
Pagkatapos ng seremonya bukas, tutungo siya sa Mundong Ilalim.
Ngunit...
imortal siya.
Bakit siya namatay?
Iba kami mamatay kung ihahambing sa mga mortal.
Pero hinuhusgahan pa rin kami.
Siguro, isipin na lang natin na namatay siya nang magiting.
Ngunit maglalaho kami sa abismo ng Mundong Ilalim
kapag kami'y nalimot.
Kaya dapat ipagkalat natin ang mga ginawa ng ating ama.
Ipaalala natin sa iba na mag-alay sa ngalan niya.
Pangako, ang mga nananampalataya sa akin ay magtatayo ng mga templo sa ngalan niya.
Di ko hahayaang may makalimot sa ating ama.
At habang pinangangalagaan natin ang kanyang legasiya sa Earth,
dapat protektahan din natin iyon dito.
Pinagbuklod ng Kapisanan ng Olympus ang mga diyos sa Hellas.
Ngunit walang samahang hindi nagwawakas.
Ang takot sa ating ama at mga tiyo ang pumipigil sa iba.
Ngunit nasaan na ang Panginoon ng Mundong Ilalim?
Samahan mo akong maglakad.
Alam mo ba kung nasaan tayo?
Kumikirot ang aking puso, bumibigat ang aking damdamin,
dahil lumubog ako sa Ilog Lethe.
Tuwing dadaan ako, naiisip kong inumin ang tubig ng ilog.
Dahil binubura ng Lethe ang lahat ng alaala at pighati.
Pinapalaya ka nito sa nakaraan at sa lahat ng bumabagabag sa iyo.
Pero di ko ginagawa.
Alam mo ba kung bakit?
Ano na ang mangyayari sa asawa ko?
Sa aking mga anak?
Hindi pa rin sila makakaalis dito. Pati na rin ako.
Marahil balang araw, makakalaya kami...
at makakapunta sa mundong ibabaw.
Iyon ang hiling ko.
Kaligayahan. Tunay na kaligayahan.
At maaari mo rin makuha iyon.
Humiling kang maging masaya,
at ipapakita ng ilog ang pinakamasaya mong alaala,
upang maging masaya kang muli.
Alam ko ang sakit na dinaramdam mo.
Kasingtindi ng pag-ibig
ang kalungkutang dala nito.
Naramdaman ko na rin iyan.
Di ko hinangad na mapasaakin ang mundong ito.
Nagkukuwento ang mga makata tungkol sa aking napakaraming kayamanan,
at tungkol sa lahat ng lugar na nasa ilalim ng aking kapangyarihan.
Subalit hindi nila alam ang katotohanan.
Nilalason ka ng pagtira sa Mundong Ilalim.
Dadalhin ka niyon sa sukdulan.
Wala sa akin ang langit o ang dagat.
Ang aking kaharian...
ay isang piitan.
Piitang kahit ako ay hindi makatagal.
Walang may gustong makarinig ng walang humpay na sigaw ng mga patay.
May bilang ang oras ko sa labas ng Mundong Ilalim.
Nakakaramdam ako ng matinding sakit
kapag natatagalan ang aking paglabas.
Naaalala ko pa noong una ko siyang makita.
Kahit gaanong katinding sakit, tiniis ko.
Siya ang kanlungang kailangan ko.
Ang pag-aarugang hinahanap-hanap ko.
Sinong nandiyan?
Alam kong hindi ako magugustuhan ng kanyang inang si Demeter,
na walang ni isang diyosa, lalo na ang nagniningnig na si Persephone,
ang nanaising manirahan sa Mundong Ilalim.
Ngunit kung nahiwalay ka sa daigdig, regalo ang makakita ka ng ganoong tao.
Hindi mo lang ito hahanap-hanapin,
babalik-balikan mo rin ito.
Hindi.
Nandito lang ako, kaibigan.
Ngunit ano ang maibibigay ko sa kaniya?
Nandito lang ako.
Para sa kaibigan mong kabayo.
Nagpapasalamat ako.
Ikaw iyon, hindi ba?
Iyong bumisita sa akin dati?
Bakit hindi ka magpakita?
Naisin ko man,
ngunit alam kong masasaktan lamang ako pag ginawa ko iyon.
Kaya nagpasya akong layuan na siya.
Tulad mo, alam ko ang pakiramdam ng magmahal ng di mo maaaring makapiling.
Tulad mo, alam ko ang pakiramdam na mamuhay nang mag-isa at nagdurusa.
Ang Mundong Ilalim ang aking kulungan.
Ang sa iyo, iyong gubat,
kung saan ka nagtago mula kay Acrisius at mga anak niya habang tinutugis ka nila.
Ang babaeng pari ang iyong naging bituin gaano man kadilim.
Si Persephone naman ang sa akin.
Katulad mo, kahit subukan ko, hindi ko mapigilang lapitan siya.
Pinuntahan ko siya,
kinakausap ko siya habang nakakubli ako sa mga anino.
Kung kadiliman lamang ang alam mo,
maghahanap ka ng liwanag.
Magkatulad tayo, sila ang ating naging kanlungan.
Binigyan nila tayo ng kapayapaan na inakala nating di natin mararanasan.
Dahil sa pagtatanim, iba ang pagtingin mo sa mundo.
Iba?
Lahat ay napapansin mo.
Ang mga ugat sa dahon, kung gaano kabasa ang lupa.
Mahalaga ang mga iyon para mabuhay ang iyong hardin,
kaya natutuwa ka kahit sa pinakamaliliit na biyaya.
Masyadong mataas ang tingin mo sa akin.
Ang totoo, may tinatakasan ako kaya ako nagtatanim.
Ano ang tinatakasan mo?
Ang aking ina.
Mabuti ang hangad niya, ngunit...
mahirap siyang pakisamahan.
Bakit naman?
Una, pinipilit niya akong magpakasal.
Di mo naman siya masisisi.
Nais ka niyang maging masaya.
Di ko kailangan ng lalaki upang maging masaya.
Kung kilala niya lang ako,
di siya magpapadala ng mga manliligaw nang di ako pumapayag.
Ganoon ba talaga sila kalala?
Ang angkan lang ang mahalaga sa kaniya. Ngunit mayayabang sila.
Lalo na si Ares. Iniisip ko pa lang siya, nahihilo na ako.
Hindi sila katulad mo.
Natutuwa ka kahit sa pinakamalilit na bulaklak,
o kahit na mag-usap lang tayo rito.
Talagang nakikinig ka.
Di nila ako makikilala katulad ng pagkakakilala mo sa akin.
Sana magkita tayo ulit.
Sana nga rin.
Nahulog ako sa kanya.
Ngunit nangako akong hanggang doon lang.
Katulad mo.
Mas humirap sa pagdaan ng mga araw.
Nababaliw na ako noon.
Lumakas lang nang lumakas ang pagnanais kong makita siya.
Nangulila ako sa iyo. Saan ka ba nanggaling?
Totoo pala.
May iba ka.
- Bakit ka nandito? - Sino siya?
Nais kong malaman kung sino ang kalaban ko.
Wala kang kalaban.
Natalo ka na.
Huwag kang magsalita nang tapos.
Nakainom ka ba?
May dala akong regalo.
Gawa ito sa kromo,
at mula pa ang katad sa pinakamainam sa mga baka ni Zeus.
Di ka na dapat nag-abala.
- Subukan mo. - Pakiusap, huwag mo akong hawakan.
Hoy, ano ang ginagawa mo? Huwag mo akong hawakan.
Tama na iyan, Ares!
Umalis ka na o papatayin kita.
Ayos ka lang ba?
- Oo. - A, siya pala.
Dapat mahiya ka sa sarili mo.
Dapat mag-ingat ka sa pinagbabantaan mo, tanda.
Mas hangal ka pa pala kaysa sa inaakala ko.
Umalis ka na o dadanak ang dugo.
Sige, padanakin natin.
Tama na!
Tapos na!
Mali ka.
Umpisa pa lamang ito.
Salamat.
Akala ko, hindi ka magpapakita sa akin.
Para sa iyo ito.
Ano ito?
Regalo ng pamamaalam.
Ano? Bakit?
Di ko matagalang makita ka, dahil alam kong di tayo maaaring magsama.
Nais kong makasama ka. Mahal kita.
Ngunit ayaw ko ring saktan ang aking ina.
Kahit pa mahirap siyang unawain,
mahal ko pa rin siya.
Nauunawaan ko.
Ngayon, alam ko na ang ninanais ko
at ngayon lang ito nangyari.
Paano naman ang iyong ina?
Dapat matutunan niyang tanggapin ang ninanais ko.
Kapag ang dalawang kaluluwa ay itinakdang magkasama,
walang makapaghihiwalay sa kanila.
Hindi, huwag!
Kung kakainin mo ang pagkain ng patay,
hindi ka na makakaalis sa Mundong Ilalim
habambuhay.
Nandito...
ang iyong ina.
Hinanap kita sa buong lupalop ng mundo.
Ano ang nangyari?
Ayos ka lang ba?
Iniligtas ako ni Hades.
Iniligtas ka niya?
Di ko alam kung ano ang gagawin ko kung wala siya.
Ina, marami akong sasabihin sa inyo.
Ikuwento mo pag nakauwi na tayo.
Halika na.
Hindi ako sasama.
Dito lang po ako.
Ina.
Nakapili na ako ng manliligaw.
Nagbibiro ka.
Seryoso ako.
Anak ko, galit ka lang.
Hindi ngayon ang tamang oras para magpadalos-dalos.
Hindi, ngayon lang ako naging ganito ka sigurado.
Makinig ka.
Para kang bulaklak, anak ko.
Pag walang araw, malalanta ka, at mamamatay sa malamig na lugar na ito.
Di ko papayagang mangyari iyon.
Kaya halika na.
Patawad, ngunit nakapagpasya na po ako.
Ano ang ginagawa mo?
Pinuputol ko na ang ugnayan natin.
Huwag!
Anim na buto ng pomegranate ang kinain ni Persephone,
at natali na siya sa Mundong Ilalim.
Para lang sa akin.
Ngunit hindi sumuko si Demeter.
Ipinagkalat niyang dinukot ko si Persephone, at sa galit niya
pinabayaan niya ang mga lupain sa Earth,
at ipinagpilitan niyang ibalik si Persephone.
Para suyuin siya, nagpasya si Zeus na dahil anim na buto ang nakain,
anim na buwan nandito si Persephone, at anim na buwan siya kay Demeter.
Ngunit tuwing nandito si Persephone
tinitiyak ni Demeter na ang lahat ay nagdurusa rin tulad niya.
Kaya nagyeyelo ang Earth tuwing taglamig.
Pero nagsasawa na ako.
Di na ako papayag na mawalay pa ulit ang aking kabiyak.
Di na dapat umiyak ang aking mga anak tuwing magsisimula ang tagsibol.
Panahon nang may gawin ako,
at ikaw lang ang talagang nakakaunawa ng pinagdaraanan ko.
Tumingin ka roon.
Sila ang mga wraith na walang kakayahang magbayad.
Pagala-gala lang habang naghihinagpis.
Di mo alam ang nangyari sa kaniya.
Ngunit ilalahad ng kamatayan ang lahat.
Bibitawan na sana niya ang kaniyang panata
at ang karangalang kasama ng pagiging isang priestess.
Para sa iyo.
Aalis sana kayo nang magkasama.
Ngunit dalawang araw bago kayo umalis,
nahanap mo ang nagbigay sa iyo ng pilat.
Iyong taong pumatay sa babaeng nagpalaki sa iyo.
Nakiusap siyang umalis na kayo, na bitawan mo na ang nakaraan.
Naaalala mo ang sinabi niya?
"Wag mong hayaang talunin ka ng poot at maging katulad ka ng nais mong sirain."
Ngunit hindi ka nakinig sa kaniya.
Sinira mo ang pangako mo at naghiganti ka.
Alam na natin ang nangyari.
Di mo siya pinuntahan sa gubat.
Sa halip, muli kang ipinanganak noong gabing iyon.
At noong hinanap mo siya,
hindi mo siya makita.
Dahil nandito siya.
Ano ang nangyari sa kanya?
Sabihin mo.
Bakit? Hindi mo na mababago ang nangyari.
Pero matutulungan mo siya.
Hindi ka niya nakikilala.
Halimaw lang ang nakikita niya.
Pakawalan mo ang galit mo, at tulungan mo siya.
Ibigay mo ang kapayapaang nararapat sa kaniya.
Ngunit huling pagkakataon mo na ito.
Di ko na uli ito iaalok.
Tingnan mo siya! Tingnan mo siyang nagdurusa!
Tulungan mo siya. Kasalanan mo kaya siya nandito.
Tulungan mo ako, at matatapos na natin ang paghihirap ng mga mahal natin
nang tuluyan.
Sige.
Ngunit kung mangangako ka na dadalhin mo siya rito
at papainumin sa ilog.
Nais kong makalimutan niya ako nang tuluyan
pati na ang lahat ng sakit na ipinaramdam ko sa kanya.
Tulungan mo ako!
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso