Dlaczego...
...nas...
...unikasz?
To przez słowa mego brata.
„Bogowie nie są bez skazy”.
Być może.
Ale opatrzność przeciwnie.
Pochodzi od czegoś większego nawet od nas.
Jesteśmy tylko jej naczyniem.
Musisz o czymś wiedzieć.
Twoje życie...
...dobiega końca.
To nie...
...był sen.
Ale jesteś w koszmarze.
Podczas bitwy o Olimp nasza świątynia została zaatakowana.
Ktoś się wślizgnął...
...i przeciął twoją nić.
Co? Jak to możliwe?
To pozostaje tajemnicą nawet dla nas.
Ale los, który cię czeka, jest nie do pozazdroszczenia.
Gdy my przecinamy nić żywota, koniec następuje w idealnym momencie.
Twoja została przecięta przez kogoś pozbawionego zręczności.
Co to znaczy?
Śmierci, która cię czeka, nie da się powstrzymać.
Jest nie do zatrzymania jak piasek w klepsydrze.
Każdego dnia jest coraz bliżej.
Do pierwszej kwadry księżyca przesilenia zimowego
opuścisz ten świat.
Działaj szybko...
...a jest niewielka szansa,
że uda ci się zamienić ten koszmar...
...w błogosławieństwo.
Jak?
Sam musisz to odkryć.
Ale zapamiętaj. Przeznaczenie czeka często na drodze...
...której staramy się uniknąć.
Zawsze wolałem dwuząb od miecza.
Jest szybszy od wiatru,
ostrzejszy od każdego ostrza
i bardziej agresywny od ognia.
Ale najlepsze jest to,
że stanowi przedłużenie twojej woli.
Im silniejsza wola, tym potężniejsze uderzenie.
Masz.
Dzięki temu cię nie zauważą.
Zachowałeś swoją demoniczną siłę.
Możesz ją wezwać. Po prostu to sobie wyobraź.
Na powrót staniesz się Serafimem.
Jest jeszcze jedno wyjście z Podziemia.
Mniej uczęszczane i słabo strzeżone.
On o tym wie.
Jeśli to o nim mówiły proroctwa, a jego nić została przecięta...
Jesteśmy zagrożeni.
Myślisz, że to Hades?
Nie wiem.
Ale myślę...
Nawet nie próbuj.
Co mnie zdradziło?
Płatki za tobą się nie kołyszą.
Sprytnie. Kontynuuj, siostro.
Na pewno masz jakieś podejrzenia.
Czy to prawda, że Posejdon zarządził rozejm?
Kazał mi przekazać wieści,
by wszyscy nieśmiertelni oddali hołd poległym.
Jest za wcześnie.
Ares już toczy zakulisowe rozgrywki,
przekonując innych, że to on powinien zastąpić Zeusa.
Zostaw Aresa mnie. W grę wchodzi większe zagrożenie.
Coś nieuchwytnego, groźniejszego nawet od Hadesa.
Wszystko gra?
Co się dzieje?
I tak byście mi nie uwierzyli.
Złożę hołd, a potem odejdę, raz na zawsze.
Chcesz, byśmy poszli z tobą?
Jesteśmy tu mile widziani?
Moi ludzie wierzą, że życie to wielka niewiadoma.
Nie rozumiem, czemu śmierć nie miałaby być jeszcze większą.
Mam pomysł.
Przypomnij nam o tym, gdy będziemy umierać.
Pomodlę się za niego do Medra i Zat-Badar.
I za ciebie.
Nieczęsto tracimy jednego z naszych.
Gdy bóg opuszcza ten świat, urządzamy igrzyska,
by uczcić jego życie i pogrzebać nasz żal.
Chodź. Coś ci pokażę.
Najbardziej zasłużony uczestnik otrzyma nagrodę.
Pierścień naszego ojca.
Ma w sobie tajemnicę.
Taką, która zbliża posiadacza pierścienia do tronu.
O ile jest na tyle sprytny, by tę tajemnicę rozgryźć.
Będzie ci z nim do twarzy.
Nie przyjechałem rywalizować.
Powodzenia, siostro.
Nie wiem, kogo bardziej nienawidzę,
dziwkę, która urodziła Herona, czy jego skundlonego brata, Serafima.
Co ty tu w ogóle robisz? Nigdy nie będziesz jednym z nas, bękarcie.
Nie oszukuj się, Heronie.
W twoich żyłach zawsze będzie płynęła krew śmiertelniczki.
Inni zawsze będą na ciebie patrzeć z góry, czy tego chcą, czy nie.
Ja mam choć na tyle przyzwoitości, by powiedzieć ci to w twarz.
Nie byłoby was tutaj, gdyby nie Heron.
Masz szczęście, że ceniłem twego ojca i wojny, które toczył.
Ze względu na niego pozwolę ci mówić poza kolejnością.
Ale zważaj na słowa, Amazończyku.
Jesteś wśród bogów.
I masz rację.
Gdyby nie dziwka, która urodziła Herona,
nie byłoby nas tu.
A mój ojciec wciąż by żył.
Nie mów tak o mojej matce.
Zeus nie żyje, bo Hera uwolniła gigantów, a głupcy, tacy jak ty, za nią poszli.
Nie.
Krew nic nie znaczy.
Wola jest wszystkim.
Widzimy się na igrzyskach.
Znasz zasady.
Żadnej broni.
To nie dla ciebie, drogi wujku.
To dla naszych przyjaciół.
Musimy im przypomnieć, kim jesteśmy.
Nie stać go na więcej?
W żadnym świecie nie będziesz mi równy.
Nasz przyjaciel przyjął naszą propozycję.
Właśnie jest w drodze.
Kiedy jest tutaj, jest ze mną.
Proszę, matko.
Tak jest sprawiedliwie.
Podziemie też jest sprawiedliwe.
Prawda?
W rzeczy samej.
Tutaj jest podobnie.
Żeby twoje sztuczki wzbudziły mój gniew, musiałbym cię szanować.
A na szacunek zasługuje się tylko w jednym miejscu.
Na arenie pankracjonu.
Nie pozwól, by gniew cię zaślepił. To szaleństwo. Nie jest tego wart.
To prawda.
Ale to bez znaczenia. Już nie żyję.
Nie rób tego. Proszę, bracie.
Zrównam cię z ziemią, bękarcie.
Błagaj o litość, a szybko to zakończę.
Powiedz, że się poddajesz.
Spójrz na nich.
Wiedzą, że nie wygrasz, a mimo to siedzą jak na szpilkach.
Chcą, żebym cię zupełnie sobie podporządkował.
Taki już jest tłum. Ponad wszystko ceni siłę
i uwielbia oglądać upadek bohatera.
Poddaj się!
Nigdy.
W ten sposób pokazujesz światu, kim naprawdę jesteś.
Dość!
Koniec tego.
Igrzyska mają na celu uczczenie zmarłych.
Nie zwiększenie ich liczby.
Jak śmiesz się tu pokazywać?
Powinniśmy cię zabić.
Możecie spróbować,
ale to nie złagodzi bólu ani nie zmniejszy waszego gniewu.
A może się o tym przekonamy?
Nadal jestem Królową Niebios, Apollo.
Mam prawo tu być.
Wiem, że wasze rany są świeże,
ale moja śmierć nie przywróci tych, którzy polegli.
Gdyby tak było, chętnie oddałabym swoje życie za nich.
Teraz mogę tylko wynagrodzić to, co zrobiłam.
Sama siebie skażę na banicję na tysiąc lat.
Przez ten czas nie postawię stopy na Olimpie.
Ale najpierw oddam hołd poległym.
Straciłaś ten przywilej, stając przeciwko nam.
Kim jesteś, by mówić w imieniu całego Olimpu?
Jesteś tylko bękartem.
Tak jak i my.
Nie pozwolę, by bękarty decydowały o naszym losie.
Moja matka zawsze była sprawiedliwa.
Dopiero gdy Zeus zbłądził, dała się ponieść emocjom.
Jaka jest w tym jej wina?
Zrobi, co mówimy.
Źle mnie zrozumiałaś, siostro.
Nie proszę o pozwolenie.
Dość tego.
Czynisz zaszczyt niegodnym.
Chodźmy już.
Nie.
Słyszałeś ją. Zmykaj.
Coś ty powiedziała?
Jazda stąd. Albo pożałujesz.
Dość tego.
Wystarczy!
Już dosyć tych głupot!
Gaja, matka tytanów i wielkich ziemskich olbrzymów.
Widzę ją i słyszę jej głos.
Co?
Mówi do mnie w snach.
Hera jest tu pod sztandarem rozejmu.
Będzie mogła złożyć hołd,
ale później musi dotrzymać słowa i odejść.
Musicie pamiętać.
Śmierć niszczy niektórych z nas, ale sama idea ratuje nas wszystkich.
Będziemy opłakiwać Zeusa i poległych przez trzy dni.
W tym czasie żaden bóg nie podniesie ręki na drugiego.
Ale po trzech dniach
staniecie przed wyzwaniem,
którego szczegóły poznacie już wkrótce.
Wszystkich zachęcam do walki o koronę.
Najgodniejszy z was zostanie nagrodzony Kamieniem Eleuzyńskim.
Wasze zasługi wskażą kolejnego władcę niebios.
Taka jest wola Zeusa i moja.
I tak właśnie się stanie.
Uhonorujcie zmarłych
i oddajcie im to, co im się należy.
Zaczynamy!
Nie trzeba ronić łez.
Niezłomny Hermesie.
Dzielny Apollo
i Hefajstosie.
Lojalni do końca.
Dziękuję, moi synowie.
Mądra Hestio,
dzielna Ateno
i moja przebiegła Artemido.
Zawsze mogłem na was liczyć.
Wszyscy jesteśmy waszymi dłużnikami.
Na wszystko, co ma wartość, trzeba zapracować, Aresie.
Nie pozwól, by twe talenty się zmarnowały.
Heronie.
Jestem z ciebie dumny.
Zrobiłeś więcej, niż mogłem sobie wyobrazić.
To właśnie ty powinieneś...
nosić mój pierścień.
Nie mogę go przyjąć.
Niech trafi do kogoś, kto chce rządzić.
Tu nie chodzi o tron.
Chodzi o zaakceptowanie siebie.
Jesteś moim synem.
Płynie w tobie moja krew.
To pomoże ci iść ścieżką, którą musisz podążać.
Każdy z nas ma swoje wady.
Ja pewnie mam ich najwięcej.
Ale istnieją przeczyste ideały.
Dążąc do nich,
sami stajemy się czyści.
Uczcijcie mnie, kończąc ten konflikt,
a potem żyjcie nie tak, jak sam żyłem,
ale tak, jak umarłem.
Dążąc do czegoś większego ode mnie.
Już czas.
Musicie o czymś wiedzieć.
Gaja kazała mi znaleźć miecz...
i uratować Serafima.
Serafima?
Są ze sobą jakoś powiązani.
Nie wiem jak. Nie wiem dlaczego.
Jak mogę ocalić kogoś, kto już nie żyje?
Ale muszę mu pomóc.
Spośród wszystkich dusz
dlaczego właśnie Serafim?
Napisy: Tomasz Suchoń