Aking Kamahalan.
May nais akong makita,
Para iyan kay Seraphim.
Dapat sinabi mo sa akin.
Tama ka. Dapat sinabi ko sa iyo.
Dapat inilayo kita sa poli na iyon.
Hindi ka na sana nagdusa pa.
Kung hindi dahil sa pagdurusang iyon, wala sana ako rito.
Nakatutuwang makita kang masaya.
Sasamahan mo ba ako?
Malabo iyon.
Noong namatay ako...
Nasaksihan ko ang bawat sandali ng buhay ko
at kung paano iyon nakaapekto sa iba.
Pati na ang ng buhay nila sa akin.
Nararanasan din ba iyon ng mga diyos?
Kaya ako nandito.
Patawad.
Makikita pa ba kita ulit?
Kailangan ko nang umalis.
Pagkakuha natin ng adamantine para sa compass,
ituuro tayo niyon kay Talos at sa espada.
Nakakatakot.
Mas may buhay pa ang mga libingan kaysa rito.
Ganiyan lang ba?
Suwerte nang nakuha ko pa ito.
Huwag kang mag-alala. Makakahanap tayo ng paraan.
Doon ko nakitang nilagyan ni Zeus ng drachma ang mga mata ng iyong ina.
Saan siya inilibing?
Hindi ko alam.
Bakit ba tayo nandito?
Baka may adamantine sa loob.
Diyos lamang ang makakagawa ng ganiyan.
Manatili ka rito.
Makapangyarihang Zeus, Panginoon ng Kulog, at Hari ng Olympus,
kahit ama ka namin, huhusgahan pa rin.
Ngunit marami kang natamo, hindi gaya ng iba.
Sa labanan, wala kang kapantay.
Walang-tigil na isasalaysay ng mga makata ang mga kuwento tungkol sa iyo.
Ngunit ang pagloloko mo
ang iyong naging pagkasira.
Kahit ano pang tagumpay, di makabubura ng mga mabibigat na kasalanang iyon.
Walang-hanggan kang uusigin dahil sa iyong mga ginawa.
Ngunit may isa pang bagay na dapat bigyan ng kasagutan.
Isang bagay na bumabagabag sa Panginoon ng Mundong Ilalim.
Palagi mong sinasabi
na ang mga kaharian ng mundo ay ipinamahagi sa patas na paraan, tama?
Tama.
Nakatitiyak ka ba?
Ano ang sinasabi mo?
Hindi ko dadayain ang Parkas.
Ikaw ba ang magsasabi o ako na?
Dito, walang makakatakas sa katotohanan.
Noong nag-aagawan tayo para sa Hiyas-bato ng Elusis,
may naramdaman kang kakaiba noong ipinasok mo ang kamay mo.
Ngunit wala kang sinabi.
Hindi nagkataon lang na nakuha mo ang Hiyas-bato ng Elusis.
Pakana iyon ni Hera.
At sa kaloob-looban mo, alam mo iyon.
Ang totoo, nagbago ang iyong isip.
Ayaw mong pakawalan ang kapangyarihan ng hiyas-bato.
Ayaw mong mapunta sa Mundong Ilalim,
kaya hindi ka na umimik.
Dahil...
inisip mong ikaw ang nararapat.
Di ako sang-ayon!
Ako ang may kasalanan, hindi si Zeus.
Hindi iyan mahalaga.
Kung talagang ibinubunyag ng Mundong Ilalim ang lahat,
dapat ipakita rin na ginawa ko iyon para sa kabutihan ng lahat.
Para sa ating lahat, kasama ka na, Hades.
Napakabait mo naman.
Sige, kapatid, ipaliwanag mo.
Alam mo ang sinasabi ko.
Iisang diyos lamang ang nararapat mamuno sa atin.
Paulit-ulit niyang ipinakita
na siya ang pinakamatapang, pinakamalakas, at ang talagang may kakayahan sa atin.
Noong ikinulong tayo ni ama, sino ang nagligtas sa atin?
Noong sumalakay ang halimaw na may pangalang di natin binabanggit,
sino ang humarap sa kaniya?
Sino ang tumalo kay Kronos?
Sino ang namuno sa paglusob sa mga Higante?
Sino ang nagpasimula ng pakikipagkasundo at katuwiran sa mundo?
At ang totoo,
iisa lamang ang nararapat na maging Hari ng Kalangitan.
Sa iisang diyos lang ang maipagkakatiwala ang kapangyarihan ng bato.
Si Zeus lamang ang karapat-dapat.
At ayaw kong ipaubaya iyon sa tadhana.
Marami ang nakataya.
Kahit si Poseidon ay sumang-ayon sa akin.
Totoo iyon.
Sinabi sa akin ni Hera ang balak niya.
At sa sandaling iyon, naisip kong
silang dalawa ni Zeus ang dapat mamumuno sa Olympus.
Sinabi ko na sa iyo...
isang hangal lamang ang kakalaban kay Hera.
Kahit pa tinraydor ko siya,
isinakripisyo niya ang sarili niya para sagipin ako.
May mas gigiting pa ba roon?
Walang taong nakakabalik sa iisang ilog.
Dahil nagbabago ang ilog, at nagbabago rin ang tao.
Sa pag-uwi mo, hindi na ikaw ang dati, at bago na rin ang mundo.
Bakit mo naisipan ito?
Nakakita ako ng pangitain tungkol sa aking pagkamatay.
Kaya inipon ko ang lahat ng kaalaman ko rito
para sa iyo.
Naaalala mo ba ang tula na lagi kong sinasabi sa iyo?
"Sa bawat isang daan sa labanan, sampu ang dapat wala roon."
"Walumpu sa kanila ay pamparami lamang."
"Siyam lang ang marunong lumaban, at masuwerte tayo,
dahil sa kanila nakasalalay ang laban."
"Ngunit isa..."
"Iisa lamang ang mandirigma"
"At dahil sa kanya, makakauwi ang iba.
"Iyon ang totoo sa bawat labanan. Sa bawat labang ako'y naging bahagi."
"At ganoon din sa digmaang ito at sa mga susunod pang digmaan.
"Hanggang dumating ang Nag-iisang Banal."
Ayon sa propesiya, ang pagdating niya ang makapagliligtas sa atin
pag bumalik na ang kasamaang may pangalang di namin binabanggit.
Pinaniniwalaang babangon siyang muli,
at iisang kalahating diyos lamang
ang makakapagligtas sa Kalangitan at Mundo mula sa kaguluhan.
Naniniwala akong ikaw ang tinutukoy na kalahating diyos.
Panahon ang makapagsasabi.
Paano kung wala na akong panahon?
- Kumusta? - Kailangan na nating umalis.
Pasaan?
Sa tuktok ng bundok kung saan ako nagmina ng Adamantine.
Walang niyon dito.
Hangal ka.
Hindi ka niya mahal.
Sa tingin mo, sino ang binisita niya bago siya pumunta rito?
Ang totoo, hindi niya mapigilan ang kanyang pagnanasa.
Palagi niyang iniisip na karapatan niya iyon
na gawin ang ninanais niya dahil siya ang Hari ng mga Diyos.
Ni minsan, di niya inisip ang epekto niyon sa mga ikinakama niya.
Kung ano ang epekto ng mga ginawa niya,
kahit pa sa minamahal niyang si Elektra.
Alam mong nangungulila siya sa anak niyang si Seraphim.
Ngunit di mo sila pinagkita.
Iniwan mo siya roon sa gubat
kung saan tinugis siya ni Acrisius at ng kaniyang mga anak.
Ikaw ang Hari ng mga Diyos. Maaari mo siyang dalhin sa kaniyang ina.
Bakit hindi mo ginawa?
Dahil ayaw mong may kaagaw kayo ng anak mo kay Elektra.
Ang mukha lamang ng ama ni Seraphim ang nakita mo sa kaniya.
Ng lalalaking kinamumuhian mo.
Sino pa ba ang dapat na magdusa kundi ang anak ng lalaking iyon?
Hindi mo siya hinayaang mamatay, ngunit hindi mo rin siya iniligtas.
Totoo iyon. Hindi ko itatanggi.
Kahit pa tinulungan ko ang bata,
di ko magawang pagsamahin sila ng kaniyang ina.
Kahit lubhang masakit ito sa amin, malinaw ang kapalaran mo.
Nagsisisi ka ba?
Oo.
Ang tanging pag-asa mo na maging mas mainam ang kalagyan mo
ay nakasalalay sa mga nasa mundong ibabaw.
Kung sasambahin ka nila, at gagawa sila ng kabutihan sa ngalan mo,
maaaring maging mas mabuti ang iyong paglalagyan.
Ngunit hangga't di pa namin nakikita iyon, sa Tartarus ka mamamalagi.
Ikaw ang may kasalanan nito.
Panginoon ko.
Ano ang nangyari sa kanila?
Sinalakay sila ng Keres.
Ngunit mga patay lamang ang kinakain ng Keres.
Mula noong pumanaw si Zeus,
maraming nilalang na may takot sa kaniya ang ginawa na ang nais nila.
Kumakain na ng mga buhay ang Keres.
Kaya para walang tao rito.
Nagtago sila sa mga yungib.
Ang mga taong ito ay sinubukang umigib ng tubig sa balon
habang madilim pa.
Wala nang naglalakas-loob na lumabas sa kapag tirik ang araw.
Maliwanag ang paligid. Baka dapat humanap tayo ng pagtataguan.
Matapang na Evios,
bilang diyos ng mga magnanakaw, nais kong sabihin
na isa sa mga kasamahan mo dati ay nakawala sa kanyang kulungan.
Sinundo ko ang mga kaluluwa ng mga tagabantay na pinatay niya.
Ganoon ba?
Nakaalis siya sa isla?
Oo.
Suwertehin ka sana, kapatid.
Sana'y pagpalain ka ng Parkas, pati na ang pinabayaang poli na ito.
- Kailangan na nating umalis. - Bakit?
Hahanapin namin ang dati nating kasamahan. Baka nanganganib siya.
Nakakalungkot ang nangyari, pero wala akong oras para ikuwento.
Kasamahan namin siya.
Oras nang magpaalaman tayo.
Kaya, paalam.
Maniwala man kayo o hindi, hahanap-hanapin ko kayo.
Ikaw lang ang tapat na taong kilala ko. Kayo ni Alexia.
Sana hindi na tayo magkita pa.
- Tara na. - Hindi ako sasama.
Ano?
Sasamahan ko sila.
Nababaliw ka na ba?
Naniniwala ako sa Inang Kalikasan,
at kung ito ang nais niya, dapat tulungan ko sila.
Saka na lang pag nahanap na natin si ano.
Pagkatapos ng mga pinagdaanan natin? Talaga ba?
Isang beses ka nang nakatulong sa pagligtas ng mundo.
Di pa ba iyon sapat?
Sandali lang.
Iniisip mong pinapanood ka niya, ano?
Kaya mo ito ginagawa.
Pasensiya na. Di ko sinasadya.
May dalawang dahilan kung bakit buhay pa ako.
Ipinanganak ako, at hindi pa ako namamatay.
Gusto kong ganoon pa rin.
Ngunit bahala na kayo.
Ayaw kong maging bahagi nito.
Paglampas mo sa Corinth, magpatuloy ka pakanluran.
May dadaanan muna ako.
Huwag. Wag kang tumigil. Wala nang oras.
Dadaan ka ba?
Oo.
Kung ganoon, sagutin mo ang dugtong ko.
Ngunit kung magkamali ka,
tuuhugin kita at iihawin.
Dadaan ka pa rin ba?
Kung tama ang sagot ko, nangangako ka bang padadaanin mo ako?
Di ka naman napakasama na babawiin mo ang sinabi mo, di ba?
Mga pangit na duwag na may masamang budhi lang
ang hindi tumutupad sa usapan.
At hindi mo gagawin iyon,
gaya ng ginawa mo sa isang babaeng pari na dumaan dito.
Naaalala ko siya.
Mahilig ka sa mga naliligaw.
Huwag. Huwag mo siyang patayin. May ginawa ba siya para ganiyanin mo?
Mali ang sagot niya sa tanong ko.
Ako ang tanungin mo. Kung tama ako, hahayaan mo kaming dumaan.
Sino ba siya sa iyo?
Di ko siya kilala.
Ngunit walang nararapat na mamatay nang ganito.
Itataya mo ang buhay mo para iligtas siya?
Heto ang bugtong.
Ano ang mas dakila sa mga diyos, mas masahol sa mga Titan?
Mayroon nito ang mga salat, kinakailangan ito ng mga mayaman.
Kung kakainin mo ito, ika'y mamamatay.
Huwag!
Wala.
Walang mas nakahihigit sa mga diyos.
Walang mas masama sa mga Titan.
Walang pag-aari ang mga salat, at walang kinakailangan ang mga mayaman.
Kung wala kang kakainin, mamamatay ka.
Masyado siyang matalino para sa buwisit mong laro,
ngunit pinatay mo pa rin siya.
Bakit?
Ano ba iyon sa iyo?
Pakakasalan ko ang babaeng iyon.
Kasalanan kong nagkita kayo.
Kasalanan ko kung bakit nagdurusa siya sa Mundong Ilalim.
Bakit mo siya pinatay?
Dahil lang sa ganoon ako.
At ganito naman ako.
Inosente siya!
Matapang! Hindi makasarili! At pinagpira-piraso mo!
Isinusumpa kita, pati na kung ano ka!
Batiin mo ang mga hukom para sa akin.
Matatapos na ang paghihirap mo. Pangako.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso