Mój królu.
Chcę się z kimś zobaczyć.
To za Serafima.
Mogłeś mi powiedzieć.
Masz rację. Powinienem.
Mogłem cię zabrać z tamtego polis.
I oszczędzić ci cierpienia, które cię spotkało.
Gdyby nie to cierpienie, nie trafiłabym tutaj.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Dołączysz do mnie?
Wątpię.
W chwili śmierci
ujrzałam każdą chwilę mojego życia i to, jak moje czyny wpłynęły na innych.
I jak oni wpłynęli na mnie.
Czy bogowie też tego doświadczają?
Dlatego tu jestem.
Wybacz mi.
Zobaczymy się jeszcze?
Muszę już iść.
Gdy zdobędziemy adamantynę do kompasu, zaprowadzi nas ona do Talosa i miecza.
To podejrzane.
Cmentarze bywają żywsze.
- A reszta? - Miałem szczęście, że choć tyle.
Nie martw się. Coś wymyślimy.
Tu widziałam, jak Zeus kładł monety na oczach twojej matki.
Gdzie ją pochowano?
Nie wiem.
Co my tu robimy?
Być może w środku jest adamantyna.
Tylko bóg mógł stworzyć coś takiego.
Zostań tu.
Wszechmogący Zeusie, Wielki Gromowładny i Królu Olimpu,
bądź świadom, że nawet jako nasz ojciec musisz stanąć przed sądem.
Osiągnąłeś wyżyny dla wielu niedostępne.
Na polu bitwy nie miałeś sobie równych.
Poeci po wsze czasy będą opiewali twe czyny.
Ale skłonność do romansowania jest skazą na twojej duszy.
Żadne zwycięstwo nigdy nie zmaże tych strasznych czynów.
Twe uczynki na zawsze będą dla ciebie przyczyną wstydu.
Ale jest jeszcze jedna sprawa do rozwiązania.
Kwestia, którą podniósł Władca Podziemi.
Zawsze twierdziłeś,
że nasze królestwa zostały podzielone sprawiedliwie, prawda?
Tak było.
Na pewno?
Co sugerujesz?
Nigdy nie oszukałbym Mojr.
Ty im powiesz, czy ja mam to zrobić?
Tutaj nie da się uciec od prawdy.
Gdy ciągnęliśmy losy o Kamień Eleuzyński,
wyczułeś, że coś jest nie tak.
Ale nic nie powiedziałeś.
Nie przypadkiem udało ci się go wylosować.
Hera maczała w tym palce.
W głębi serca wiedziałeś o tym.
Ale prawda jest taka, że zmieniłeś zdanie.
Nie chciałeś rezygnować z mocy kamienia.
Nie chciałeś zostać zdegradowany do Podziemia,
więc poszedłeś na to.
Ponieważ...
tak było po twojej myśli.
Sprzeciw!
To jedynie moja wina, nie Zeusa.
Marna wymówka.
Jeśli Podziemie ujawnia wszystko,
to pamiętajcie, że zrobiłam to w imię wyższej idei.
Dla nas wszystkich, łącznie z tobą, Hadesie.
Cóż za łaskawość.
Proszę, najdroższa siostro, oświeć nas.
Znasz prawdę, o której mówię.
Tylko jeden bóg był godny, by nami rządzić.
Raz po raz udowadniał nam,
że jest najodważniejszy i najzdolniejszy spośród nas.
Kto nas uratował, gdy zostaliśmy uwięzieni przez ojca?
Gdy bestia, której imienia nie wymawiamy, zaatakowała,
kto jej się sprzeciwił?
Kto pokonał Kronosa?
Kto dowodził atakiem na gigantów?
Kto sprowadził na świat kompromis i rozsądek?
Prawda jest taka,
że może być tylko jeden prawdziwy Król Niebios.
Tylko jednemu bogu można było powierzyć moc kamienia.
Jedynie Zeus był tego godzien.
Nie chciałam powierzyć tego losowi.
Stawka była zbyt wysoka.
Nawet Posejdon się ze mną zgodził.
To prawda.
Hera zdradziła mi swoje plany.
Byłem wtedy przekonany, że to ona i Zeus powinni rządzić Olimpem.
Mówiłem ci,
że tylko głupiec postawi się Herze.
Mimo że go zdradziłam, poświęcił się, by mnie ocalić.
Czy istnieje szlachetniejszy uczynek?
Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki.
Rzeka stale się zmienia, podobnie jak my.
W ten sposób wracasz do domu. Jako nowy człowiek w nowym świecie.
Jak to możliwe?
Miałem przeczucie, że zginę.
Dlatego zgromadziłem tu całą swoją wiedzę.
Dla ciebie.
Pamiętasz wiersz, który ci recytowałem?
„Dziesięciu na stu żołnierzy nie powinno tam być.
Kolejnych 80 to mięso armatnie.
Tylko dziewięciu to prawdziwi żołnierze,
to oni decydują o bitwie.
Ale jeden
jest wojownikiem.
To on sprowadzi resztę do domu”.
„To prawda o każdej bitwie w historii.
O wszystkich, które znam.
Będzie to dotyczyło każdej kolejnej bitwy w przyszłości.
Aż do dnia Wybrańca”.
Tylko nadejście tego, który został przepowiedziany,
ocali nas, gdy bezimienne zło powróci.
Wierzymy, że powstanie ponownie.
I że z pomocą tego półboga
Niebiosa i Ziemia zostaną ocalone od chaosu.
Wierzę, że tym półbogiem jesteś ty.
Czas pokaże.
A jeśli nie mam czasu?
- Co się stało? - Musimy iść.
Dokąd?
Na szczyt góry, skąd wydobyłem adamantynę.
Tu jej nie ma.
Jesteś głupia.
On cię nie kocha.
Kogo odwiedził przed przybyciem tutaj?
Prawda jest taka, że nigdy nie potrafił kontrolować swoich żądz.
Zawsze uważał, że jako Król Bogów ma prawo robić, co mu się podoba.
Nie myślał, jak jego czyny wpływają na jego nałożnice.
Ile jego podboje kosztowały świat.
Nawet jeśli chodziło o jego ukochaną Elektrę.
Wiedziałeś, jak cierpiała z powodu Serafima.
A jednak nie przyprowadziłeś go do niej.
Zostawiłeś go w tamtym lesie na pastwę Akryzjusza i jego synów.
Jesteś Królem Bogów. Mogłeś przyprowadzić go do matki.
Czemu tego nie zrobiłeś?
Bo chciałeś Elektry tylko dla siebie i swojego syna.
Patrząc na Serafima, widziałeś tylko jego ojca.
Człowieka, którego nienawidziłeś.
Kogo najlepiej skazać na cierpienie niż syna swojego wroga?
Nie pozwoliłeś Serafimowi umrzeć, ale też go nie uratowałeś.
To prawda. Nie zaprzeczam.
Pomogłem chłopakowi,
ale nie mogłem się zmusić, by zjednoczyć go z matką.
Nie jest to dla nas łatwe, ale twój los jest już jasny.
Żałujesz?
Tak.
Jedyną nadzieją na poprawę twojej sytuacji są ci,
którzy pozostali na powierzchni.
Jeśli będą cię czcić i czynić dobre uczynki w twoim imieniu,
może twoja pozycja się poprawi.
Ale dopóki nie poznamy owoców ich czynów, pozostaniesz w Tartarze.
To wyłącznie twoja wina.
Na bogów.
Co im się stało?
Zaatakowały ich Kery.
Kery żywią się tylko martwymi.
Po odejściu Zeusa wiele stworzeń, które trzymał w ryzach, rozbestwiło się.
Kery ucztują teraz na żywych.
Dlatego nikogo tu nie ma.
Schronili się w jaskiniach.
Te biedne dusze pod osłoną nocy próbowały czerpać wodę ze studni.
Nikt nie odważy się wyjść w biały dzień.
Ten dzień jest dosyć biały. Znajdźmy może schronienie.
Dzielny Eviosie, jako patron złodziei muszę powiedzieć ci,
że twoja dawna wspólniczka opuściła swoje więzienie.
Zebrałem dusze strażników, których zabiła.
Uciekła z wyspy?
Tak.
Powodzenia.
Niech Mojry mają w opiece ciebie i to opuszczone polis.
Musimy iść.
Dlaczego?
Musimy znaleźć dawną wspólniczkę. Może być w niebezpieczeństwie.
To tragiczna historia, ale nie ma czasu na opowieści.
Była naszą partnerką.
Tu się chyba pożegnamy.
Tak więc do widzenia.
Wierzcie lub nie, ale będę tęsknił.
Nie znam innych uczciwych ludzi poza tobą i Alexią.
Obyśmy się już nie spotkali.
- Chodźmy. - Ja nie idę.
Co?
Zostaję z nimi.
Oszalałeś?
Wierzę w Matkę Ziemię.
Jeśli taka jej wola, muszę im pomóc.
Pomożesz im, kiedy tylko znajdziemy sam wiesz kogo.
Po tym wszystkim, co przeszliśmy? Serio? Już raz pomogłeś im ocalić świat.
Nie wystarczy?
Chwileczkę.
Myślisz, że ona cię widzi, prawda?
Dlatego to robisz.
Przepraszam. Nie o to mi chodziło.
Chodzi o to, że żyję tylko z dwóch powodów.
Urodziłem się i jeszcze nie umarłem.
Chcę, żeby tak zostało.
Jak tam chcecie.
Ja się na to nie piszę.
Za Koryntem kieruj się na zachód.
Muszę się gdzieś zatrzymać.
Żadnych przystanków. Nie ma czasu.
Szukasz przeprawy przez wąwóz?
Tak.
Najpierw musisz rozwiązać moją zagadkę.
Ale jeśli odpowiesz źle,
nadzieję cię na mój szpikulec.
Na pewno chcesz przejść?
Przyrzekasz, że jeśli odpowiem poprawnie, to mnie przepuścisz?
Nie cofniesz słowa jak złoczyńca bez honoru?
Tylko brzydcy tchórze o wężowych językach łamią przysięgi.
Nigdy nie zrobiłbyś tego,
co zrobiłeś młodej kapłance, która tędy przechodziła.
Pamiętam ją.
Lubiła przybłędów.
Przestań. Nie zabijaj go. Czym sobie na to zasłużył?
Źle odpowiedział na moją zagadkę.
Zadaj ją mnie. Jeśli odpowiem dobrze, pozwolisz nam przejść.
Kim on dla ciebie jest?
Nikim.
Ale nikt nie zasługuje na taką śmierć.
Zaryzykowałabyś życie, by go ocalić?
Oto twoja zagadka.
Co jest większe od bogów i gorsze od tytanów?
Biedni to mają, a bogaci tego potrzebują.
Ale jeśli to zjesz, umrzesz.
Nie!
Nic.
Nie ma nic większego od bogów.
Nie ma nic gorszego niż tytani.
Biedni nie mają nic, a bogaci niczego nie potrzebują.
Jeśli nic nie zjesz, umrzesz z głodu.
Była zbyt mądra na twoją głupią grę,
ale i tak ją zabiłeś.
Dlaczego?
Co ci do tego?
Ta kapłanka miała zostać moją żoną.
To moja wina, że cię spotkała.
To moja wina, że cierpi w Podziemiu.
Czemu ją zabiłeś?
Taka już moja natura.
A oto moja.
Była niewinna!
Odważna! Bezinteresowna! A ty ją rozszarpałeś!
Przeklinam ciebie i twoją naturę!
Pozdrów ode mnie sędziów.
Twoje męki wkrótce się skończą. Przysięgam.
Napisy: Tomasz Suchoń