ฝ่าบาท
มีใครคนนึงที่ข้าอยากพบ
(มหาศึกโลหิตเทพ)
นี่สําหรับเซราฟิม
ท่านน่าจะบอกข้า
เจ้าพูดถูก ข้าน่าจะบอกเจ้า
ข้าน่าจะพาเจ้าออกมาจากเมืองนั้น
ไม่ให้เจ้าต้องพบกับความทรมานที่เจ้าทนทุกข์ที่นั่น
ถ้าไม่ใช่เพราะความทรมานนั้น ข้าคงไม่ได้อยู่ที่นี่
ข้าดีใจนะที่เห็นเจ้ามีความสุข
ท่านจะไปอยู่กับข้าไหม
คงไม่
ตอนที่ข้าตาย
ข้าเห็นทุกช่วงชีวิตของข้า
และเห็นว่าการกระทําของข้า ส่งผลต่อคนอื่นยังไง
การกระทําของคนอื่นส่งผลต่อข้ายังไง
ทวยเทพต้องเผชิญเรื่องแบบนั้นเหมือนกันไหม
ข้าถึงมาที่นี่ไง
ขอโทษนะ
ข้าจะได้พบท่านอีกไหม
ข้าต้องไปแล้วละ
เมื่อเราได้แร่อะดาแมนทีนมาเป็นเครื่องนําทาง
มันจะนําเราไปหาทาลอสและดาบ
น่ากลัวจัง
ข้าเคยเห็นสุสานที่มีชีวิตชีวากว่านี้นะ
แล้วที่เหลือล่ะ
ได้มาเท่านี้ก็โชคดีแล้ว
ไม่ต้องกลัวนะ เราจะหาทางกัน
ข้าเห็นซูสวางเหรียญบนตาของแม่เจ้าตรงนั้น
นางถูกฝังไว้ตรงไหน
ข้าไม่รู้
เรามาทําอะไรกันที่นี่
อาจมีแร่อะดาแมนทีนอยู่ข้างใน
มีเพียงเทพเท่านั้นที่ประดิษฐ์อะไรเช่นนี้ได้
รอตรงนี้นะ
ซูสผู้ยิ่งใหญ่ เทพแห่งสายฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ และราชาแห่งโอลิมปัส
โปรดรู้ไว้ว่าแม้จะเป็นพ่อของเรา ท่านก็ต้องถูกพิพากษาเช่นกัน
แต่ท่านประสบความสําเร็จอย่างที่น้อยคนจะทําได้
ในสนามรบ ไม่มีใครทัดเทียมท่าน
กวีจะเล่าขานเรื่องราวของท่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์
แต่ความเจ้าชู้ของท่านคือรอยดํา บนจิตวิญญาณของท่าน
ไม่มีชัยชนะใดที่จะอภัย การกระทําอันเลวร้ายเหล่านี้ได้
การกระทําจะตามติดท่านไป พร้อมความละอายใจตลอดกาล
แต่ยังมีอีกเรื่องที่ต้องแก้ไข
เรื่องที่เจ้าแห่งยมโลกได้เอ่ยถึง
เจ้าพูดเสมอ
ว่าดินแดนของโลกถูกแบ่งอย่างยุติธรรม ใช่ไหม
ใช่
แน่ใจรึ
เจ้าจะพูดอะไรกันแน่
ข้าไม่มีวันโกงเหล่าเทพีโชคชะตาหรอก
เจ้าอยากบอกเขาเองหรือจะให้ข้าบอก
และที่นี่ไม่มีทางหนีความจริงไปได้
ตอนที่เราทุกคนแย่งชิงมณีเอลูซีเนี่ยนกัน
เจ้าสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตอนที่เอื้อมมือไป
แต่เจ้าไม่ได้พูดอะไร
เจ้าไม่ได้บังเอิญจับมณีเอลูซีเนี่ยนได้
เฮร่าทําให้เจ้าจับได้
และในใจลึกๆ แล้ว เจ้าก็รู้
แต่ความจริงก็คือ เจ้าเปลี่ยนใจ
เจ้าไม่อยากสละอํานาจของมณี
เจ้าไม่อยากถูกลดชั้นลงไปอยู่ในยมโลก
เจ้าจึงเล่นตามน้ําไป
เพราะ...
มันเหมาะกับเจ้า
ขอคัดค้าน!
นั่นเป็นฝีมือข้า ไม่เกี่ยวกับซูส
นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง
หากยมโลกเปิดเผยทุกอย่าง
งั้นก็ให้บันทึกแสดงทุกอย่างสิ ว่าข้าทําไปเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม
เพื่อเราทุกคน รวมถึงเจ้าด้วย เฮดีส
เจ้านี่ช่างใจงามเสียเหลือเกิน
ไหน น้องสาวที่รัก ให้ความกระจ่างเราหน่อยซิ
เจ้ารู้ความจริงที่ข้าพูดถึงอยู่แล้ว
มีเทพเจ้าเพียงองค์เดียวที่คู่ควรที่จะปกครองเรา
ผู้ซึ่งแสดงให้เราเห็นครั้งแล้วครั้งเล่า
ว่าเขากล้าหาญที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และมีความสามารถที่สุดในหมู่เรา
ตอนที่เราถูกพ่อของเราจองจํา ใครช่วยเราไว้
ตอนที่อสูรร้ายที่เราไม่เอ่ยนามของมันบุกโจมตี
ใครต่อต้านมัน
ใครปราบโครนอส
ใครเป็นผู้นําการโจมตีพวกไจแอนต์
ใครนําการประนีประนอมและเหตุผลมาสู่โลก
และความจริงก็คือ
มีราชาแห่งสวรรค์ ที่ชอบธรรมได้เพียงองค์เดียวเท่านั้น
มีเทพเพียงองค์เดียว ที่เราไว้ใจให้กุมอํานาจของมณีได้
มีแต่ซูสที่คู่ควร
และข้าไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับโชคหรอก
มันเสี่ยงเกินไป
แม้แต่โพไซดอนก็เห็นด้วยกับข้า
เป็นความจริง
เฮร่าบอกข้าว่านางวางแผนจะทําอะไร
และในตอนนั้น ข้ารู้ว่านางกับซูสควรปกครองโอลิมปัส
ข้าบอกเจ้าแล้ว...
มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะคัดค้านเฮร่า
แม้ข้าจะเคยหักหลังเขา แต่เขาก็ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยข้า
จะมีการกระทําใดสูงส่งกว่านั้นอีก
ไม่เคยมีใครเหยียบแม่น้ําสายเดิมซ้ําสอง
เพราะมันไม่ใช่แม่น้ําสายเดิม และเขาก็ไม่ใช่คนเดิม
ดังนั้นเจ้าจะกลับบ้านไป เป็นคนใหม่ในโลกใบใหม่
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร
ข้ามีนิมิตว่าข้าจะต้องตาย
ข้าจึงรวบรวมความรู้ทั้งหมดของข้าไว้ที่นี่
เพื่อเจ้า
จําบทกลอนที่ข้าเคยท่องให้เจ้าฟังได้ไหม
"จากทุก 100 คนในสนามรบ สิบคนไม่ควรอยู่ที่นั่น
อีก 80 คนเป็นเพียงเป้าหมาย
มีเพียงเก้าคนเป็นนักสู้ตัวจริง และเราโชคดีที่มีพวกเขา
เพราะพวกเขาสําคัญต่อศึก
แต่มีคนเดียว...
คนเดียวที่เป็นนักรบ
และเป็นเขาที่จะพาคนอื่นๆ กลับบ้าน"
"มันคือความจริงของทุกศึกที่เคยมีมา
ทุกศึกที่ข้าเคยมีส่วนร่วม
และมันจะเป็นความจริง ในศึกครั้งนี้และครั้งต่อไป"
"จนกว่าจะถึงศึกของพระเจ้า"
การมาถึงของผู้ที่ถูกทํานายไว้เท่านั้น ที่จะช่วยเราได้
เมื่อปีศาจที่เราไม่เคยเอ่ยนามกลับมา
เชื่อกันว่ามันจะผงาดขึ้นมาอีกครั้ง
และด้วยความช่วยเหลือ ของมนุษย์ครึ่งเทพคนนี้เท่านั้น
ที่สวรรค์และโลกจะรอดจากความวุ่นวายได้
ข้าเชื่อว่ามนุษย์ครึ่งเทพคนนั้นคือเจ้า
เวลาจะบอกเอง
ถ้าข้าไม่มีเวลาล่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - เราต้องไปแล้ว
ไปไหน
ขึ้นไปบนยอดเขาที่ข้าฝังแร่อะดาแมนทีนไว้
ที่นี่ไม่มีเลย
เจ้ามันโง่
เขาไม่ได้รักเจ้า
เจ้าคิดว่าเขาไปหาใครก่อนมาที่นี่รึ
ความจริงก็คือเขาไม่เคยควบคุม ความปรารถนาของตัวเองได้เลย
เขารู้สึกเสมอว่าเขามีสิทธิ์
ในฐานะราชาแห่งทวยเทพที่จะทําตามใจชอบ
เขาไม่เคยคิดเลยว่า มันส่งผลกับคนที่เขานอนด้วยยังไง
การพิชิตของเขาทําให้โลกต้องเสียหายยังไง
แม้แต่เรื่องของอีเล็กทราที่รักของเขา
เจ้าก็รู้ว่านางปวดใจเพราะเซราฟิมลูกชายนาง
แต่เจ้าก็ยังไม่พาเขาไปหานาง
เจ้าทิ้งเขาไว้ในป่านั่น
ที่ที่เขาถูกอาคริเซียสกับลูกชายตามล่า
เจ้าคือราชาแห่งทวยเทพ เจ้าพาเขาไปหาแม่ของเขาได้
ทําไมเจ้าไม่ทํา
เพราะเจ้าต้องการให้อีเล็กทรา เป็นของเจ้าและของลูกชายเจ้าเท่านั้น
สิ่งเดียวที่เจ้าเห็นคือ พ่อของเซราฟิมบนใบหน้าของเขา
ผู้ชายที่เจ้าเกลียด
ทําให้ใครเป็นทุกข์ก็ไม่สาแก่ใจเท่า ทําให้ลูกของคนที่เจ้าเกลียดเป็นทุกข์
เจ้าไม่ยอมให้เซราฟิมตาย แต่เจ้าก็ไม่ช่วยเขาเหมือนกัน
จริง ข้าไม่ปฏิเสธหรอก
ตอนที่ข้าช่วยเด็กนั่น
ข้าไม่อาจพาเขาไปคืนให้แม่เขาได้จริงๆ
แม้เรื่องนี้จะทําให้เราเจ็บปวดอย่างมาก แต่ชะตาของท่านชัดเจนแล้ว
ท่านสํานึกผิดหรือไม่
ข้าสํานึกผิด
ความหวังเดียวของท่าน ในการพบสถานะที่ดีกว่านี้ในโลกนี้
ขึ้นอยู่กับคนที่เหลืออยู่ในโลกเบื้องบน
หากพวกเขาให้เกียรติท่าน และทําความดีในนามของท่าน
สถานะของท่านอาจดีขึ้นได้
แต่จนกว่าเราจะเห็นว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร ท่านจะต้องอยู่ในทาร์ทารัส
เจ้าหาเรื่องใส่ตัวเอง
ตายแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
พวกเขาถูกเครีสโจมตี
แต่เครีสกินแต่คนตายเท่านั้นนะ
ตั้งแต่ซูสจากไป
สิ่งมีชีวิตหลายชนิดที่เขาเคยควบคุม เริ่มเป็นอิสระ
ตอนนี้เครีสกินคนเป็นแล้ว
มิน่าถึงไม่มีใครอยู่ที่นี่
พวกเขาไปหลบอยู่ในถ้ํา
คนน่าสงสารเหล่านี้พยายามจะตักน้ําจากบ่อน้ํา
ภายใต้ความมืดมิด
ไม่มีใครกล้าเสี่ยงออกมาตอนกลางวันแสกๆ
ตอนนี้ก็เริ่มสว่างมากแล้วนะ เราน่าจะหาที่กําบังนะ
เอวิออสผู้กล้าหาญ ในฐานะเทพผู้พิทักษ์แห่งโจร ข้าอยากบอกเจ้าเหลือเกินว่า
เพื่อนเก่าผู้ร่วมธุรกิจของเจ้า ได้หนีจากการถูกล่ามโซ่ไปแล้ว
ข้าเพิ่งรวบรวมวิญญาณของผู้คุมที่นางฆ่าไป
นางหนีออกนอกเกาะสําเร็จไหม
สําเร็จ
โชคดีนะ น้องชาย
ขอให้เหล่าเทพีโชคชะตายิ้มให้เจ้า และเมืองน่าสงสารที่ถูกทอดทิ้งนี้
เราต้องไปแล้ว
ทําไม
เราต้องตามหาเพื่อนเก่าของเรา นางอาจตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก
เรื่องมันน่าเศร้าน่ะ แต่ข้าไม่มีเวลาเล่า
นางเป็นหุ้นส่วนของเรา
เราคงต้องบอกลากันตรงนี้แล้ว
ดังนั้น ลาก่อน
เชื่อไหม ข้าจะคิดถึงเจ้านะ
เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์คนเดียวที่ข้ารู้จัก เจ้ากับอเล็กเซีย
แต่หวังว่าเราคงจะไม่เจอกันอีก
- ไปกันเถอะ - ข้าไม่ไป
อะไรนะ
ข้าจะอยู่กับพวกเขา
เจ้าบ้าไปแล้วรึไง
ข้าเชื่อในพระแม่ธรณี
และหากนี่คือปณิธานของนาง ข้าก็ต้องช่วยพวกเขา
ช่วยพวกเขาได้ตามสบายเลย หลังจากเราเจอคนที่เจ้าก็รู้ว่าใคร
หลังจากทุกอย่างที่เราเจอมาเนี่ยนะ จริงรึ
เจ้าช่วยพวกเขาพิทักษ์โลกมาแล้วครั้งหนึ่งนะ
ยังไม่พออีกรึ
เดี๋ยวนะ
เจ้าคิดว่านางเห็นเจ้าใช่ไหม
เจ้าถึงได้ทําเช่นนี้
นี่ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ
ก็แค่... ข้ามีชีวิตอยู่เพราะเหตุผลสองข้อ
ข้าเกิดมา และข้ายังไม่ตาย
และอยากให้เป็นเช่นนั้นต่อไป
แต่ก็ตามใจเจ้าเถอะ
ข้าไม่เอาด้วยหรอก
เมื่อผ่านคอรินธ์แล้ว มุ่งหน้าต่อไปทางตะวันตก
ข้าต้องแวะที่นึงก่อน
ไม่ อย่าหยุด ไม่มีเวลา
หาทางข้ามช่องเขารึ
ใช่
งั้นเจ้าก็ต้องตอบปริศนาของข้า
แต่หากเจ้าตอบผิด
เจ้าจะต้องมาอยู่ที่ ปลายเหล็กเสียบเนื้อย่างของข้า
แน่ใจนะว่าเจ้ายังอย่างจะข้ามไป
แล้วถ้าข้าตอบถูก เจ้าสัญญาไหมว่าจะให้ข้าข้ามไป
เจ้าจะไม่กลับคําเหมือนพวกคนชั่วไร้สัจจะใช่ไหม
เพราะมีแต่พวกขี้ขลาด อัปลักษณ์ จอมหลอกลวงเท่านั้นที่ผิดคําสาบาน
และเจ้าคงไม่มีวันทําเช่นนั้น
เหมือนที่เจ้าเคยทํากับนักบวชสาว ที่เคยผ่านมาทางนี้
ข้าจํานางได้
นางเป็นคนขี้สงสาร
หยุดนะ อย่าฆ่าชายคนนั้น เขาทําอะไรถึงสมควรโดนเช่นนี้
เขาตอบปริศนาของข้าผิดน่ะสิ
ถามข้าสิ และถ้าข้าตอบถูก ต้องให้เราข้ามไปทั้งคู่นะ
เขาเป็นอะไรกับเจ้า
ไม่ได้เป็น
แต่ไม่มีใครสมควรตายเช่นนี้
เจ้าจะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขางั้นรึ
งั้นนี่คือปริศนาของเจ้า
อะไรจะที่ยิ่งใหญ่กว่าเหล่าทวยเทพ และเลวร้ายกว่าไททัน
คนจนมีมันและคนรวยต้องการมัน
แต่หากเจ้ากินมัน เจ้าจะตาย
ไม่นะ!
ไม่มี
ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่าเหล่าทวยเทพ
ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าไททัน
คนจนไม่มีอะไร ส่วนคนรวยก็ไม่ต้องการอะไร
และหากเจ้าไม่กินอะไร เจ้าก็จะหิวโหย
นางฉลาดเกินไปสําหรับการละเล่นโง่ๆ ของเจ้า
แต่เจ้าก็ยังฆ่านาง
ทําไม
เจ้าจะสนใจทําไม
นักบวชหญิงคนนั้นควรจะเป็นเจ้าสาวของข้า
ข้าผิดเองที่นางต้องมาพบเจ้า
ข้าผิดเองที่ตอนนี้นางต้องทนทุกข์ในยมโลก
เจ้าฆ่านางทําไม
มันเป็นธรรมชาติของข้า
และนี่คือธรรมชาติของข้า
นางเป็นผู้บริสุทธิ์
กล้าหาญ ไม่เห็นแก่ตัว และเจ้าทําลายนางไม่มีชิ้นดี
ข้าขอสาปแช่งเจ้าและธรรมชาติของเจ้า
ฝากทักทายผู้พิพากษาด้วย
ความทรมานของเจ้าจะจบลงเร็วๆ นี้ ข้าสาบาน
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล