No już, bracie.
Wstawaj.
Jak się czujesz?
Na wpół żywy.
Tak czują się śmiertelnicy?
To wszystko sprawka Hery.
Jestem tego pewny.
Skąd wiesz?
Zawsze nienawidziła nas – bękartów.
I nas dotknęło to najbardziej.
To nie przypadek.
Poza tym zna się z Artemidą, a ja jej wciąż nienawidzę
za próbę zabicia naszej matki.
Jesteś tego pewien?
Coś się święci.
Nie mam co do tego wątpliwości. Nie zrobią ze mnie idioty.
Wsiadasz?
- A co z resztą? - Spotkamy się na miejscu.
Matko, co zrobiłaś?
To, co było konieczne.
Hades wiedział?
To był jego pomysł.
Wszedłeś?
Tak.
Dobrze. Bądź gotów.
Czekają cię trzy wyzwania.
Nowy władca bogów musi być mądry, odważny
i umieć rozwikływać tajemnice.
Gorgo.
Tęskniłam.
Co się dzieje?
Nie odpowiadaj.
Nie może ci pomóc.
Kim jesteś?
Nie powinno cię tu być.
Ale mogę ci pomóc.
Nie dlatego, że na to zasługujesz,
ale przez wzgląd na tych, którym próbujesz pomóc.
Posłuchaj mnie dobrze.
Mogę cofnąć cię w czasie, Serafimie,
i pozwolić ci zmienić jedno wydarzenie w twoim życiu.
Możesz wybrać dowolne.
Możesz wrócić i uciec z nią.
Oszczędzić jej spotkania z drzewołamem.
Uratować ją od bólu i przerażenia, które ją spotkały.
Ale to nie wszystko.
Hades może wymazać jej pamięć,
ale ja mogę ją wzbogacić. Uczynić ją szczęśliwą.
Ty możesz ją uszczęśliwić.
Tak będzie wyglądało twoje życie.
Czyż nie zasługuje na szczęście?
A ty?
Albo jeśli zechcesz, możesz cofnąć się jeszcze dalej.
Chciałbyś zobaczyć, jak twojego wuja razi piorun?
Zostałbyś królem, którym miałeś być.
I oszczędził swoim bliskim całego tego koszmaru.
Wybierz tylko chwilę.
Co sądzisz?
- Nie. - Dlaczego?
Bo nawet wiedźmia bogini nie może zmienić przeszłości.
To część wyzwania.
Król bogów musi być mądry, odważny i umieć rozwiązywać tajemnice.
Mądry król wie, że musi zapomnieć o przeszłości.
Dlatego nigdy nie będę się nadawał.
Serafimie, odezwij się.
Pierwsze wyzwanie za mną.
Gaja wybrała Kuretów nie bez powodu.
Są najpotężniejszymi wojownikami,
obrońcami zdolnymi poświęcić swoje życie.
Nie da się ich ominąć.
Może jednak się da.
Stać, kto idzie?
Syn Zeusa.
Jest wielu synów Zeusa.
Ktoś ty?
Heron. Ten, który odziedziczył jego moc.
Skąd mamy wiedzieć, że nie kłamiesz?
Ktoś już wszedł?
- Nikt. - Na pewno?
Heronie.
Spójrz.
Tylko odważni mogą wejść.
Jesteś odważny?
Nie jesteś.
Po prostu zawsze niszczyłeś to, co cię dręczy.
Nie jestem już taki jak kiedyś.
To się okaże.
Aby wejść do labiryntu, musisz zajrzeć do tej skrytki.
Ale otwierając ją, zmierzysz się ze swoim największym strachem.
Śmieszy cię to?
Ja się nie boję.
Mojry pozbawiły mnie wszystkiego, co kocham.
Bez miłości nie ma straty.
Ani strachu.
Nic nie może mnie zranić.
Wchodź.
Kłamca!
Boisz się jeszcze jednego.
Że zawiedziesz tych, których kochasz.
Czyje to ślady?
Nikogo.
Serafim je zostawił.
Czy ten, kto je zostawił, wszedł do środka?
Więc ja też muszę.
Nie rozumiecie.
On nie był tym, za kogo się podawał.
Wykazał się. Ty też musisz.
Tylko giganci mogą przejść.
Giganci i Zeus.
Jeśli jesteś jego synem, będziesz wiedział, jak wejść.
Jeśli Serafim wszedł, ty też możesz.
To ci wskaże odpowiednią ścieżkę.
Zaczekajcie tu.
Mamy towarzystwo.
- Kto to? - Twój brat.
Ares i reszta też są już w drodze.
- Pospiesz się. - Próbuję.
Wyruszam.
Zabieram ze sobą panteon Podziemi.
Twoje podejrzenia są słuszne.
Zarodniki mają oddziaływać na bękartów bardziej niż na resztę z nas.
Ale to nie Hera je uwolniła. To sprawka Demeter.
Chciała wrobić Herę.
A teraz nas podsłuchuje.
Wiemy, gdzie jest Hera.
Zajmiemy się nią.
Gdzie twoja matka?
Nie wiem.
Nie.
Tylko odważni mogą wejść.
Jesteś odważny?
Pytasz, czy jestem nieustraszony?
Nie.
Czyli przyznajesz się
do strachu w twoim sercu?
Czego się obawiasz?
Niegodnej śmierci.
Tylko tyle?
Udowodnij.
Otwórz skrytkę.
Co w niej jest?
Twój największy strach.
Niegodna śmierć to jedynie część twojego strachu.
Drugą częścią jest to, że godna śmierć może nie wystarczyć,
by odpokutować twój straszliwy błąd.
Gdybyś nie uległ gniewowi
i odrzucił miecz,
osiągnąłbyś cel, gdy Serafim zaatakował twoją wioskę.
Zabiłbyś go.
A wasza matka nadal by żyła.
Mogłeś ocalić wiele istnień.
Nie doszłoby do bitwy na Olimpie.
Zeus ciągle by żył.
Wpuścisz mnie?
Wejdź.
Nie brakuje ci odwagi.
Chodzi o coś innego.
O co?
O klucz do godnej śmierci.
Wynagrodziłeś mi moją wiarę w ciebie.
Ale musisz dalej robić to, o co prosiłam...
jeśli chcesz przejść ostatnią próbę.
Nie rozumiem.
Wiesz, że kochałam twojego ojca.
Wierzył, że gdy jego czas się skończy,
w pokojowy sposób przekaże tron.
Ale ja wiedziałam, że inni na to nie pozwolą.
A teraz, dzięki tobie,
rzuciliśmy światło na ich uczynki, by mogli się przekonać na własnej skórze.
Poznają, co to znaczy zmagać się z trudnościami.
Ale przede wszystkim nauczę ich czegoś jeszcze ważniejszego.
Czegoś, co jest dla nich niepojęte.
Przebaczenia.
Przebaczenia?
W tej chwili świat i bogowie wiedzą jedynie, co to żal i skrucha,
balansowanie między złem a dobrem.
Ale przebaczenie to coś zupełnie innego.
Zmywa zło, ale nie powoduje większych zniszczeń.
Tylko to może nas wszystkich zjednoczyć.
Przez cały ten czas nosiłeś w sobie poczucie winy,
że zawiodłeś rodziców, bo nie potrafiłeś wybaczyć Serafimowi.
Ale tak naprawdę zawiodłeś, bo nie potrafiłeś wybaczyć sobie.
Jeśli to zrobisz, nim skończy się twój czas,
być może staniesz się tym, którego przepowiedziano.
Tym, który uratuje wszystkich.
A może okaże się nim twój brat.
Jeden z was będzie wybrańcem.
Wygląda na to, że nasze losy są nierozerwalne.
Jeśli staniesz mi na drodze, zabiję cię.
Nie musi tak być.
Dla mnie musi.
Czemu pomagasz Hadesowi?
Obiecał ulżyć komuś, kto cierpi.
Komu?
Kobiecie z cmentarza.
Znasz to poczucie winy, bracie.
Nieważne, co będzie ze mną.
Mogę cierpieć wszystkie okropności Tartaru,
ale najpierw muszę ją uratować.
Nie!
Stać!
- Nie. - Nie.
Zawróć swoją armię i odejdź. Wtedy ją uwolnimy.
Nie. Uwolnij ją teraz!
Dość tego!
Moja cierpliwość się kończy.
Opuśćcie broń.
Wojna nie wykaże, kto ma rację.
Tylko kto przeżyje.
Pomyślcie o innych,
zanim wyślecie ich w bój.
Zanim dobędziecie mieczy, a piasek nasiąknie krwią,
zastanówcie się dlaczego.
Po co walczyć?
Nie popełniajcie mojego błędu.
Nikt nie musi dziś umierać.
Starałem się być sprawiedliwy.
Ale tylko krew może cofnąć to,
co już się wydarzyło.
Naprzód!
Kamień!
Czekaj! Zostańcie tu.
Nie.
Zrób to.
Dla naszej matki.
Zabiję ją i jej bękarta.
Za to, co nam zrobili.
Nie!
Odzyskaj dla mnie miecz.
I zabij człowieka, który miał nim władać.
Nie chcę z tobą wojny.
Mam jeden warunek.
Cokolwiek.
Jego głowa.
Cenisz śmiertelnika ponad swoją żonę? Ponad nas?
- Już wkrótce... - ...umrzesz.
- Ktoś... - ...przeciął twoją nić.
Rezygnuję z zemsty.
Mówiłaś prawdę, Hero.
Nie mylcie mojej dobroci ze słabością.
Nie zapamiętają mnie jako słabego.
Wolałbym, żebyście mnie zapamiętali w inny sposób.
Dzięki przebaczeniu.
To znaczy, że wszyscy, którzy mnie zranili, mają czystą kartę.
Niczego
nie można cofnąć.
Ale w ten sposób
możemy ruszyć dalej.
Proszę tylko,
byś spełnił obietnicę
złożoną Serafimowi.
Kim jesteś, by o czymś decydować?
Bękarcie.
Zważaj na słowa, Aresie. Nie bądź głupi.
Wystarczy. Dość tego.
Nie chcę z tobą walczyć, bracie.
Nie możemy pozwolić, by świat pogrążył się w chaosie.
Bogowie olimpijscy muszą wrócić na Olimp, Posejdon do morza, a Hades...
do Podziemi.
Tak musi być.
Musimy przywrócić porządek na świecie.
Gdy dwie dusze są sobie przeznaczone,
nic ich nie rozłączy.
Będzie tylko więcej bólu i rozlewu krwi.
Wybacz mi.
Nie.
- Nie! - Heronie!
Heronie.
Heronie!
Nie!
Nikt z was na to nie zasługuje!
Nikt z was!
Najpierw Zeus z jego zdradami i nielojalnością.
A potem Hera.
Posunęłaś nikczemność do granic rozsądku.
Wpuściłaś śmierć i zniszczenie do własnego domu.
A teraz ty, Hadesie, również zawodzisz.
Oszukujesz i zabijasz szlachetnego bohatera,
podczas gdy ci, z którymi spiskujesz, zatruwają świat.
Sami to na siebie ściągnęliście.
Wymawiam imię, którego nikt nie wymawia.
A co za tym idzie, wasze rządy na Olimpie dobiegają końca!
Tyfon.
Tyfon!
Nadszedł czas powrotu tytanów!
Napisy: Tomasz Suchoń