Chámome Gilbert Power.
Cando empecei este podcast,
non contaba con resolver nada.
Non contaba con que me cambiase a vida.
Pero, sobre todo...
non contaba con Dove.
Krtek?
Son Dove.
Contra. Canto levas aí agachado?
Krtek?
Boas. É a festa de Halloween de Dave?
Grazas, tía.
Levo 18 meses investigando este caso. Agora non vou parar.
Dove, o teu informante suicidouse.
- Por iso preciso... - Traballas para The Guardian.
Pasa desapercibida, queda na casa e que a policía faga o seu.
Non, teño que traballar, teño que...
Precísoo, Damien.
Non é cousa miña xa.
Vou volver.
Son o teu xefe e dígoche que non vas ir á oficina, nin de broma.
Levo dous días pasmando. Agora non vou escapar.
Agora debería estar nunha reunión explicando este espectáculo ós xefes.
Di a verdade. Non teño nada que ocultar.
- Intento protexerte. - Non o preciso.
Tes que marchar da cidade.
Non. Non fixen nada malo.
Vale.
Teño que poñerte noutro caso de xeito temporal.
Irlanda?
Nin de broma.
Por que carallo vou volver?
- Sóache Gilbert Power? - Quen?
- É un podcaster co que traballamos. - Por Deus, Damien.
Non te poden ver.
E el precisa alguén experto no terreo.
Nin de broma. Hai anos que non vou.
Gañou un premio Peabody. Non é un calquera, vale?
Colaboramos con el nunha serie de crimes reais.
Iso non é xornalismo, é necrofilia.
Os crimes reais dannos moitos ingresos.
Son xornalista de investigación. Nin morta traballaría nun podcast deses.
Boísima idea, Dove.
É xusto o que precisamos, máis cadáveres.
Cadáveres? A min non me interesan.
Interésame a empatía.
Din que os crimes reais son sensacionalistas.
Sabes o que é sensacional?
Escoitar a xente contar as súas versións. É interesantísimo.
- Si. Talmente. - Non?
As mellores historias son as de misterio.
E só hai un misterio verdadeiro.
O corazón humano.
Contra.
E a xente escoitarao?
Espera, Dove? Es Dove?
Miña nai. Encantado de coñecerte.
Damien faloume moito de ti.
Que che dixo?
Cousas boas.
Si, cousas boas.
Coñeces a Emmy? É investigadora.
Son Emmy Sizergh. Traballo no departamento dixital.
Xa coincidimos un par de veces.
Penso que non.
Organicei todo.
O aloxamento, as entrevistas... Teño mapas.
Contratei un chofer para a semana. Sean O'Shea.
Non se pode ser máis irlandés.
Estiven intentando aprender irlandés, é unha lingua moi difícil.
Mirade.
Vai ser moi divertido.
Míranos. O equipo ideal.
Bodkin non ten nin idea do que vai chegar.
Que ilusión me fai estar aquí.
Mira todo este verde. É todo verde. Encántame.
É exactamente o ton de verde que imaxinaba, sabes?
Preparei un itinerario. Deixamos as maletas no aloxamento.
Logo imos a Ailbhe's Hollow, onde foi o "Semeín".
- Cearemos nun pub. - "Samaín."
Desculpa?
"Samaín". A pronuncia é así.
Perdoa.
"Samaín."
- Estaredes para a festa a semana que vén? - Non, pero si.
Viñemos investigar o misterio do Samaín.
Esa antigalla?
Contra. Cando pasou eu aínda non nacera.
Pero é fascinante.
Un misterio nunha vila pequena que leva 25 anos sen resolver.
Tres persoas sen relación desaparecen na noite dos mortos
e agora a vila está recuperando o Samaín?
É unha boa perspectiva para un podcast.
Si, claro. E a xente escoitarao?
Os crimes reais triunfan.
Á xente encántalle Irlanda, as vilas... É unha historia de catro cuadrantes.
E mencionarasme no podcast?
Si, se cadra. Se formas parte da historia.
Brutal!
E...
de onde es, logo?
Londres.
Non, digo de onde es orixinalmente.
Tes acento de Dublín. Es de alí?
Son, ho.
Eu son de Romanía.
Mi madriña.
Miña nai!
É incrible.
Contra.
Sempre pensei que Irlanda era o país máis bonito do mundo.
Sorrí, estou gravando.
Isto é perfecto.
Que aire tan puro.
É moi reconfortante.
Xenial. Daquela agora traballades xuntos?
Si. Dove e eu traballamos para The Guardian.
Colaboramos con Gilbert para o podcast. El é o produtor e eu investigo.
Fas isto moito, non?
É a miña primeira vez sobre o terreo, a verdade.
É superemocionante.
"Emocionante?"
Eu non o describiría así.
Pero seguro que algo se pode facer.
Si.
Sean, ese quen é?
O cagarolas?
Desculpa. "Cagarolas"?
Non, aquí chámanlle así.
Foi a Silicon Valley e volveu cunha morea de cartos.
- Esa é a súa granxa de servidores. - Como?
Si, Irlanda é a capital tecnolóxica de Europa.
- Incrible. - Xa.
Pero espera.
Tamén hai cousas pequenas e pintorescas, non?
- Consígoche o que queiras. - Vale, ben.
Fenomenal.
Unhas lentes chulísimas.
Vai cagar.
Dove, acabas de dicirlle "vai cagar" á nena?
Si, tes que probar a facelo. É moi reconfortante.
Sean!
- Barry. - Sean.
Cathal.
- Quen son os teus amigos? - De vacacións?
Non, viñemos traballar. Facemos un podcast.
- Un podcast? - En Bodkin?
E traballas diso, de facer podcasts?
Traballo.
Viñestes de Estados Unidos facer un podcast a Bodkin.
- E a xente escoitarao? - Si.
É sobre os desaparecidos en Samaín.
Esa antigalla?
Vivías aquí cando pasou?
Si.
Pero puido ser por calquera cousa.
Probablemente os levou unha onda xigante.
Unha onda xigante?
A miña tía levouna unha.
Chegoulle ó pescozo.
E, claro, se estiveron fedellando nas pedras no...
As pedras? Fáltache unha cocedura?
Que pedras?
Fadas, Gilbert. Está falando de fadas, cona.
Mirade, meus, comportádevos. Non te metas en leas, Barry.
- Espero que vos vaia ben. - Igualmente.
PENSIÓN O'SHEA
- Ola. - Ola.
Ola, señora, son Emmy Sizergh. Chamei antes, quedaremos esta semana.
Moi ben.
Vale, moi ben, pasade.
- Sodes de Estados Unidos logo? - De Chicago.
Chicago.
Hai uns anos veu aquí unha parella de Chicago.
Como se chamaban?
Roger.
El era Roger, era.
E...
penso que ela era Beth. Roger e Beth. Coñecédelos?
Penso que non.
Chicago é moi bonito, si. Se ignoramos a delincuencia, claro.
Si, claro, por suposto.
Aquí vivimos as catro estacións nun día.
Catro estacións nun día?
Encántame.
- Tes un bo abrigo? - A ver, teño este.
Si, pero tes un bo?
Seguro que queredes...
- Por Deus. - ...un té.
Acabo de preparalo.
A verdade é que temos présa.
Xa, pero tomade un té.
Sei que o té de Estados Unidos non é moi bo.
Ten can, señora O'Shea?
Can? Non.
Falando do té.
Xa vos aviso, aquí non lle poñemos nata.
A nata é un capricho.
Xa sei como sodes os estadounidenses co colesterol.
Eu antes era enfermeira.
Tómovos a tensión?
Eu estou ben.
Imos apurar para chegar a tempo a Ailbhe's Hollow.
Ailbhe's Hollow?
Facemos un podcast sobre os desaparecidos en Samaín.
Un podcast? E a xente escoitarao?
Si. Por que todo o mundo o pregunta?
Señora O'Shea?
Por Deus.
Mira.
Perdería a cabeza se non a tivese pegada.
Está ben, señora O'Shea?
Señora O'Shea?
Debiamos marchar.
Isto é Ailbhe's Hollow?
As pedras son moi evocadoras. Nótase o antigas que son.
Todos os anos, o 31 de outubro, a vila reúnese aquí para celebrar o Samaín.
Pero esa noite, hai 25 anos, tras rematar a festa,
descubriuse que desapareceran tres persoas.
Que chulo.
- Ola. - Ola.
- Que tal? Son Darragh. - Falamos por teléfono.
- Emmy. - Encantado.
- Ola, Gilbert. - É o dono destas terras.
Si, estade o tempo que queirades, pero non vos desviedes.
Teño un boi novo triste no outro campo.
E aquí é onde o pobo celebraba o Samaín?
Si, todos os anos o pobo viña aquí. Era unha festa moi grande.
A verdade, hoxe en día é basicamente un picadeiro.
Úsase bastante.
A xente monta moito en cabalo aquí?
Un home guapo coma ti entenderao rápido. Xa vos deixo co voso.
Ós picadeiros vaise foder.
Xa.
Que tal con Gilbert? Todo o mundo di que é un xenio.
Pensa que Irlanda é Disneylandia ou algo así.
E se o imitas e o tomas como unhas vacacións?
- Pasaralo fenomenal con eles. - Coñecíchelos?
Son moi... optimistas.
- Parece que están nunha seita. - Son xornalistas coma ti.
Moito antes do truco ou trato,
dos disfraces, das pelis de terror,
Halloween tiña outro nome.
"Samaín."
Que chulo.
Teño unha historia importante na casa.
Non sei nada de facer podcasts. Que fago aquí?
Protexer a túa carreira e o xornal.
Temos que ter coidado.
Teño que colgar, Damien. Vou gozar destas fantásticas vacacións.
A muller desaparecida é Fiona Doyle. Era mestra.
Vale. Ten parentes na vila?
Seus pais morreron, non ten irmáns. Ten unha prima aquí, Bridgit.
- Moi ben, empezaremos por aí. - O do home que desapareceu é outro conto.
Chamábase Malachy O'Connor, pero non atopei moito máis.
E do rapaz non hai nada de información.
Non sei nin como se chama. É como se non existise.
Miña nai querida.
- Aí. - Que?
Hai unha monxa. Unha monxa nun pub.
Encántame este país.
Tanto dá. O que espero que suba o nivel deste podcast
é a perspectiva mística do Samaín.
É moi evocadora.
Quero descubrir moitas lendas e mitos irlandeses, sabes?
E seguro que máis xente nos fala de fadas.
Por favor, Gilbert, non é literal.
Ninguén pensa que hai criaturas facendo nelas por aí.
É... un xeito de non pensar no que non queres pensar.
Desapareceron tres persoas.
Se queres descubrir a verdade, non perdería o tempo nun pub de turistas.
Hai que descubrir o Bodkin de verdade.
Sean, vamos.
Un pracer facer negocios, coma sempre.
Mellor.
Que vos poño?
Tres Guinness.
Boas.
- Este é un bar de vellos de verdade. - É un pub tradicional.
É precioso.
Demos o paso. Deixamos o traballo e compramos unha furgoneta.
O noso plan era viaxar por Europa, pero ó final non damos deixado West Cork.
- Encántanos o sitio. - Normal.
Daquela no podcast
facedes que ides falar dunha cousa
pero ao final vai sobre outra?
- Amodo, rula. - Que?
Non, ten razón. Adóitase facer, pero non é o meu estilo.
E como vas resolvelo?
Non se trata de resolvelo.
Só preciso os compoñentes dunha boa historia.
Este mundo é moi competitivo, e os de crimes reais son moi populares.
E estar nun sitio bonito non está de máis.
Bodkin terá un porto bonito,
pero garántoche que aquí pasan desgrazas coma en calquera lado.
Contra.
Moi ben, Teddy.
Miña nai querida.
Para que o saibas, iso non é normal.
Non cantamos nin bailamos o puto Riverdance seguido, vale?
A tomar polo cu.
Espera. Desculpa.
Espera.
Foi impresionante.
Non lle fagas caso a Teddy. Está un pouco ido.
Disque hai un podcaster estadounidense na vila.
Si, señor, pero en realidade son irlandés. Si. Gilbert Power.
Seamus Gallagher.
Daquela es irlandés?
Que me dis.
Dígocho.
Si, o meu bisavó era Michael Power, de Cork.
Michael Power?
Si, señor.
- De Cork, dis? - Si.
Vaia, pois...
somos inimigos mortais.
- O que? - O teu bisavó era un ladrón.
Rouboulle cinco acres de terra ó meu bisavó.
Marcha, se non, isto vaise poñer feo.
En primeiro lugar, desculpa.
Non quería... foi hai xeracións...
Estoume metendo contigo, Gilbert Power.
Veña, págoche unha.
- E preséntoche os colegas. - Miña nai.
Conseguirías que asinase una autorización?
Non?
Vale.
BAR FAGAN
Tes un piti?
Deixeino.
Que pena.
Seica che interesan os desaparecidos de Samaín.
Sei o que lles pasou.
Si?
Pero non debería dicilo.
Atacáronos.
Atacáronos?
Foron uns cabalos.
Nunca te fíes dun cabalo.
Unha vez vin un cabalo dar sete voltas a un campo
e converteuse nunha muller.
Moi ben.
Era a muller máis fermosa que vin na vida.
Os cabalos...
só che rompen o corazón.
Que carallo.
Xa, estouno intentando!
Por que non bebe ninguén máis?
Cona. Que pasa agora?
Marchei de aquí por un motivo, hostia.
A quen cona lle importa o que pasou aquí hai 20 anos?
Só hai un misterio en Bodkin, por que ía quedar alguén aquí?
Dove, axuda a Gilbert co podcast ou busca outro traballo.
Enténdesme?
Non me volvas chamar.
Ola, cari.
Si, estouno pasando ben.
Pois é...
é raro.
Vale, non te preocupes, non pasa nada.
Xa sabes, teño que... facer algunhas transferencias.
Amber, non hai nada polo que preocuparse.
Amber.
Amber, hostia! Que me encargo eu, vale?
Perdoa.
Son eu, Sean.
A ver, ser, son o móbil de Sean, déixame...
Ola.
Non tes bo aspecto, Gilbert.
Preciso un paracetamol e un café, nada máis.
Viches a Dove?
- Grazas. - Toma.
Ola.
- Quererás almorzar, supoño. - Si, por favor, grazas.
Gilbert?
Non dou contactado con Sean. Ten o coche fóra, pero non colle.
Paracetamol, café, Sean.
Bo día!
Por curiosidade, sabes conducir?
- O que? - Sabes conducir?
Non.
Vale. Moi ben.
Onde está Sean?
Non está.
E como foi o de Sean?
- O que? - Onde o atopastes?
Por Internet. Fai chapuzas e traballa de taxista.
Son eu, Sean.
- A ver, ser, son o... - Vale, temos que saír.
Imos entrevistar o policía que investigou o caso.
- Gilbert quería tamén... - Onde vive Sean?
No 27 de Portola Road.
- Debiamos empezar aí. - Por que?
É unha teoría.
Vale, pero como xa dixen, temos que ir e...
Ti fai o que queiras, Sizergh.
Prefiro que me chamen Emmy.
Emmy é un nome moi melindroso. Parece o dunha das irmás Brontë.
"Emmy"? Podendo ser "Sizergh"?
Vale.
Tamén penso que os crimes reais son inmorais.
- Vale. - Son unha distracción.
Os podcasts de crimes reais son execucións públicas.
Aquí hai unha historia importante.
Penso que Sean sabe algo.
Debiamos estar xuntos, non?
Non.
Grazas.
- Son eu, Sean. A ver, ser, son... - Non teño fame.
Portola Road.
CAMIÑO CARA Á CAPELA
Por Deus.
A ver se Bridgit, a prima da desaparecida, fala dela.
- Fiona, si. - Si, exacto.
E despois
o sarxento Ruairi Power era policía local daquela.
- Aínda traballa. - Apelídase Power.
- Si, sarxento Ruairi Power. - E se fósemos parentes?
É un apelido común, penso.
Parentes afastados.
Se cadra.
Sabe onde é Portola Road?
Portola Road? Non empezaría por aí.
Preciso indicacións.
Debes ser unha das podcasters.
- Teño que atopar ese sitio. - Que pena.
Fiona era encantadora.
Deille clase na escola, pero pechou hai moito. Xa sabes, os recortes.
Agora tes que ir a Skibbereen para atopar unha escola decente.
Indicacións? Portola Road.
Estiven tres semanas sen saír da casa despois dese Samaín. Estaba aterrada.
Foi un asasino desapiadado, estou segurísima.
Vexo moitos documentais deses.
Os asasinos planean todo iso
e esperan ó momento perfecto.
- Dezaseis. Debe ser onde vive Bridgit. - Vale, perfecto.
Hai que recordar que nas primeiras conversas
hai que ser moi coidadoso, vale?
- Si? - Boas. É vostede Bridgit Pierce?
- Sodes os podcasters? - Somos.
Moi ben.
Pásache moito?
Cousas do oficio.
Se cadra anímase cando levemos máis tempo por aquí.
E o policía?
- Si. - Si.
BIBLIOTECA CARNEGIE 1911
Cal é o plan para a entrevista?
- Os policías son difíciles. - Xa.
Hai que ser respectuosos. Non teñen costume de responder preguntas.
Si, claro.
Normalmente vou abrindo camiño.
Vendo como vaia a cousa, se cadra arrisco un pouco.
É importante estar atento e buscar oportunidades,
pero agora mesmo só queremos iniciar unha relación
para poder seguir por aí se é preciso.
Arriscar, confianza, oportunidades. Espera, quero anotalo.
Está chovendo? Non o sei.
Penso que é como un orballo.
En Irlanda chove seguido.
Aínda cando pensas que non, segue chovendo.
Pero son pingas moi pequenas.
Buscamos o sarxento Power.
Por aquí.
Moi ben.
Ola?
Sean?
Sean!
Sean, estás aquí, meu?
Está todo solucionado?
Non a podemos cagar máis, vale?
Estás aquí, Sean?
Son eu, Sean. A ver, ser, son o móbil de Sean.
Bobo de merda.
Non, enténdoo.
Parece un misterio. Pero, a verdade, non hai moito que contar.
O Samaín é unha diversión.
Por iso vos disfrazades en Halloween.
- En serio? - Si.
En Samaín tes que disfrazarte,
se non, encontrarante os espíritos dos teus familiares.
E non sería bonito volver ver a túa familia?
Non.
Porque se lles gustas, quedan, e ninguén quere que iso pase.
E se non lles gustas,
mellor estar disfrazado.
- Leite? - Non.
- Azucre? - Non, grazas.
Contra, é fascinante.
Pensas que non hai moito que contar?
Estamos nunha vila de Irlanda.
Non é ó que estades acostumados vós,
que hai crimes seguido.
Mira, nunca houbo un asasino en serie en Irlanda.
A ver, houbo o triángulo de desaparicións nos 90.
Seis desaparecidas sen rastro.
Que non procesásedes un asasino en serie non significa que...
non o houbese.
É unha vila pequena.
Todo se esaxera. Os rumores esténdense rápido.
Por que se cancelou a festa?
Os rapaces desapareceron e a culpa levouna a festa.
Persoalmente, penso que marcharon e non llelo dixeron a ninguén.
Unha broma pesada de Samaín. Nada máis.
Vale.
Sarxento, ti e eu temos o mesmo apelido.
Chámome Gilbert Power.
Que me dis.
Dígocho.
Que curioso.
Se cadra somos familia.
Se cadra.
Fálame do que estás facendo.
- Un podcast, non? - Si.
- E a xente escoitarao? - Iso espero.
Unhas gotas?
Non debería. Onte á noite paseime un pouco.
Veña. Para regular o pH.
Grazas.
Para ter sorte.
Teño curiosidade polo teu pasado.
Como empezaches a facer iso?
Pois traballei na radio moitos anos e...
E ti es a axudante?
A ver, son investigadora.
Investigadora axudante. Que interesante.
Saúde.
Sabías que nunca houbo un asasino en serie en Irlanda?
Somos bos por natureza.
ULTRAMARINOS BRADY'S
- Nunca, nunca na vida... - Vale.
- Sube. - Se vivise 100 anos
ou 110,
caese ó chan e non me dese levantado,
despois de beber un cuarto de Johnny Jump Up...
Contra.
Debiamos poñelo de lado.
Para que non afogue se vomita.
- Si. - Si, boa idea.
Estás ben, sarxento Power?
Isto é moi triste.
Dilles que non estou triste Dilles que non estou enfadado,
foi só un grolo da sidra que bebín...
Emmy?
- Si? - Debiamos marchar.
Si.
Puto podcast.
Tes unha forma moi rara de facer podcasts.
Estou descansando, dou un paseo.
Vivo na beira desa estrada.
Unha casa pequena
coa porta vermella.
Non tes que andar espiándome.
Son curiosa, nada máis.
É unha vila tranquila, hai boa xente.
E queredes remexer na trapallada de Samaín. Por que?
Por un podcast?
Seica están de moda.
E se non queremos que se faga un podcast disto?
Non o pensastes?
Leo de todo nos xornais.
O cambio climático vai acabar con nós.
Penso que hai cousas máis importantes que facer
que vir aquí cabrearnos a todos.
Coñecémonos?
Non sei, paréceme que te coñezo de algo.
Son mariñeiro de Bodkin. Un famoso de carallo.
Deixa atrás o pasado.
Non che fixo nada.
Iso que é?
Un cartafol. Atopeino na casa do sarxento.
O que?
Cando o levaches á cama, fun á oficina e atopeino,
é do ano das desaparicións.
Emmy, que cona fas? Iso é roubar.
- Hai que devolvelo. - Dixeches: "busca oportunidades"...
Referíame na entrevista, para facer preguntas.
Non me refería a roubar.
Pero é que estaba alí.
Imaxina o que pode haber. E se o resolvemos?
Non somos inspectores, non viñemos resolver o caso.
Só viñemos contar a historia.
Por favor, Emmy.
Hostia.
Escoita. Podes acabar moi mal
se segues metendo o fociño onde non te chaman.
- O que? - Deixa o podcast.
Marcha antes de que che fagamos dano.
Miña nai. É o coche de Sean.
Vin a Bodkin para contar unha historia.
Algo divertido, para escoitares de volta á casa.
Daquela non entendía o poder que tiña esta historia.
Pero as historias poden cambiarnos.
E poden matar.
Vai á merda, lobo.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez