Nazywam się Gilbert Power.
Kiedy brałem się za ten podcast, nie sądziłem, że rozwiążę jakąś sprawę.
Ani że odmieni on moje życie.
A już na pewno...
nie spodziewałem się Dove.
Krtek?
To ja, Dove.
Jezu. Kiedy ostatnio wychodziłeś?
Krtek?
Siemka. Halloweenowa biba Dave’a to tu?
Dzięki.
Badam ten temat od 18 miesięcy. Nie wycofam się.
Twój główny informator się powiesił.
- Dlatego muszę... - Pracujesz dla Guardiana.
Masz się nie wychylać, siedzieć w domu i nie przeszkadzać policji.
Nie, muszę pracować. Muszę...
Potrzebuję tego, Damien.
Mam związane ręce.
Wracam do pracy.
Jako twój redaktor zabraniam ci wracać do biura.
Dwa dni nic, tylko gapię się w ścianę. Nie będę uciekać.
A ja powinienem być na spotkaniu i tłumaczyć zarządowi, skąd ten bajzel.
No to powiedz im prawdę.
- Usiłuję cię chronić. - Nie potrzebuję tego.
Musisz zniknąć z miasta.
Nie. Nie zrobiłam nic złego.
Słuchaj.
Tymczasowo muszę dać ci inny temat.
W Irlandii? Nie ma mowy.
- Po chuja mam tam wracać? - Słyszałaś o Gilbercie Powerze?
- O kim? - To podcaster, z którym pracujemy.
Boże, Damien.
Ty musisz na trochę zniknąć, a on potrzebuje kogoś, kto zna okolicę.
Nie. Od lat tam nie byłam.
On wygrał nagrodę Peabody. To nie byle kto.
Współtworzymy z nim serial true crime.
Podcasty true crime to nekrofilia.
True crime przynosi grubą kasę.
Jestem dziennikarką śledczą. Prędzej strzelę sobie w łeb.
Dobry pomysł, Dove.
Tego potrzebujemy. Kolejnego trupa.
Trupy? Trupy mnie nie interesują.
Dla mnie liczy się empatia.
Mówi się, że podcasty true crime szukają sensacji.
Ale dla mnie prawdziwą sensacją są ludzie, którzy opowiadają swoje historie.
Nie ma nic ciekawszego.
- Pełna zgoda. - Co nie?
W najlepszych historiach zawsze są tajemnice.
Ale tak naprawdę tajemnica jest jedna.
To ludzkie serce.
I ludzie będą tego słuchać?
Dove? Ty jesteś Dove?
Boże. Miło cię poznać.
Damien wiele o tobie opowiadał.
Na przykład co?
Same dobrze rzeczy.
Znasz naszą researcherkę?
Emmy Sizergh. Pracuję w dziale cyfrowym.
- Parę razy się spotkałyśmy. - Nie wydaje mi się.
Wszystko przygotowałam.
Nocleg załatwiony, wywiady umówione. Mam też mapki.
I wynajęłam kierowcę: Seana O’Shea.
Bardziej irlandzko się nie da.
Próbowałam się nauczyć irlandzkiego. Strasznie trudny język.
Będzie super.
Prawdziwy z nas dream team.
W Bodkin nie mają pojęcia, kto do nich jedzie.
Ale się cieszę, że tu jesteśmy.
Patrzcie, jaka ta zieleń soczysta! Cudownie.
Dokładnie taki odcień sobie wyobrażałem.
Rozpisałam plan dnia. Najpierw pensjonat, żeby zostawić bagaże.
Potem Ailbhe’s Hollow, gdzie świętowano Sauin.
- A kolacja w pubie. - Samhain.
Słucham?
Mówi się „Samhain”, nie „Sauin”.
Przepraszam.
Samhain.
Przyjechaliście na festyn?
Nie. To znaczy tak.
Badamy tajemnicę Samhain.
Tę starą historię?
Nawet mnie nie było na świecie.
Fascynująca sprawa.
Zagadka małego miasteczka nierozwikłana przez 25 lat.
Trzy niezwiązane osoby znikają w irlandzkie święto zmarłych.
A teraz miasteczko przywraca festyn?
- Podcast sam się pisze. - Rozumiem.
I ludzie będą tego słuchać?
Ludzie kochają true crime.
I małe miasteczka, i Irlandię.
To historia dla każdego.
Wspomnicie o mnie w podcaście?
Być może. Jeśli odegrasz jakąś rolę.
Zarąbiście!
A ty skąd jesteś?
Z Londynu.
Ale skąd pochodzisz?
Masz dubliński akcent. Zgadłem?
Ta.
Ja jestem z Rumunii.
Boże.
Boże!
Dasz wiarę?
Zawsze uważałem, że Irlandia to najpiękniejszy kraj na świecie.
Uśmiech. Nagrywam.
Przepięknie.
I jakie czyste powietrze.
Aż człowiek odżywa.
Spoko. I pracujecie razem?
Tak. Ja i Dove jesteśmy z Guardiana.
Podcast powstaje w koprodukcji. Gilbert jest producentem, ja researcherką.
Często tak podróżujesz?
To mój pierwszy raz w terenie.
Ekscytująca sprawa.
Ekscytująca?
Tak bym tego nie opisał.
Ale wiesz, możemy coś z tym zrobić.
No...
Sean, kto to?
Że obsraniec?
Słucham? „Obsraniec”?
Tak tylko na niego mówią.
Pojechał do Doliny Krzemowej i wrócił nadziany.
Tam jest jego farma serwerów.
Farma serwerów?
Tak, Irlandia to technologiczna stolica Europy.
- Niesamowite. - No.
Chwila.
Ale wciąż macie tu urocze, staroświeckie rzeczy?
- Wszystko ci znajdę, szefie. - Świetnie.
Dziękuję.
- Fajne okulary. - Spierdalaj.
Czy ty kazałaś tej dziewczynce spierdalać?
Tak, polecam. Aż człowiek odżywa.
Sean!
- Barry. - Sean.
Cathal.
- Kim są twoi znajomi? - Na wakacjach, co?
Nie, przyjechaliśmy do pracy. Nagrywamy podcast.
- Podcast? - W Bodkin?
I nagrywanie podcastów to jest praca?
Jasne.
Przyjechał pan z USA, żeby nagrać podcast w Bodkin?
- I ludzie będą słuchać? - Tak.
Będzie o zaginionych podczas Samhain.
- O tej starej historii? - Mieszkali tu panowie wtedy?
Tak.
Ale nie sposób powiedzieć, co im się stało.
Pewnie zmyła ich fala wyjątkowa.
Fala wyjątkowa?
Moją ciotkę taka dopadła.
Podeszła jej pod szyję.
No a jeśli tykali kamienie w Hollow...
Kamienie? Ociemniałeś?
Jakie kamienie?
Magiczne, Gilbert. Pierdoli o wróżkach.
Trzymajcie się.
Nie rozrabiaj, Barry.
- Pomyślności! - I nawzajem.
PENSJONAT O’SHEA’S
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Emmy Sizergh.
- Niedawno dzwoniłam z rezerwacją. - No tak.
Dobrze, wejdźcie.
- Pan ze Stanów? - Urodziłem się w Chicago.
Chicago!
Parę lat temu gościłam parę z Chicago.
Jak im było?
Roger.
On się nazywał Roger.
A ona...
chyba Beth.
Roger i Beth. Zna ich pan?
Nie wydaje mi się.
Chicago. Urocze miejsce, jak sądzę.
Pomijając wszechobecną przestępczość.
No tak, jasne.
Tutaj miewamy cztery pory roku jednego dnia.
Jednego dnia?
Cudownie!
- Ma pan ciepłą kurtkę? - Mam tę.
Pytam o ciepłą.
- Pewnie napijecie się herbaty? - Jezu.
Akurat zaparzyłam.
- Nie mamy wiele czasu. - Ale herbatki się napijecie.
Wiem, że w Stanach dobrej się nie dostanie.
Ma pani psa, pani O’Shea?
Psa? Nie.
A wracając do herbaty.
Ostrzegam, że tutaj nie dolewamy do napojów śmietanki.
Śmietanka to smakołyk.
Znam te amerykańskie zwyczaje. Cholesterol pod niebo.
Widzi pan, byłam pielęgniarką.
Zmierzyć panu ciśnienie?
Nie trzeba.
Musimy jechać, żeby zdążyć do Ailbhe’s Hollow.
Do Ailbhe’s Hollow?
Tak. Nagrywamy podcast o zaginionych podczas Samhain.
Podcast? I ludzie będą tego słuchać?
Tak. Czemu wszyscy się dziwią?
Pani O’Shea?
O rety.
A to pech.
Własną głowę mogłabym zapodziać.
Wszystko w porządku?
Pani O’Shea?
Jedźmy już.
A więc to jest Ailbhe’s Hollow?
Bardzo klimatyczne kamienie. Czuć, jakie są stare.
Co roku 31 października mieszkańcy zbierali się tu na festyn.
Właśnie tej nocy 25 lat temu, kiedy obchody się skończyły,
odkryto, że trzy osoby zniknęły.
Super.
Dzień dobry. Jestem Darragh.
- Rozmawialiśmy. Emmy. - Miło mi.
- Gilbert. - To właściciel terenu.
Tak. Popatrzcie sobie bez pośpiechu.
Tylko się nie oddalajcie. Mam obok byka z depresją.
To tutaj odbywał się festyn z okazji Samhain?
Tak. Co roku całe miasteczko schodziło się na huczne obchody.
Teraz przychodzą tu się trykać. Miejsce nie stoi odłogiem.
Przychodzą tu barany?
Taki przystojniak raz-dwa się domyśli.
No, to idę.
Mówił o seksie.
No tak.
I jak tam Gilbert? Wszyscy mówią, że to geniusz.
Zdaje mu się, że Irlandia to jakiś Disneyland.
Pójdź za jego przykładem i traktuj to jak urlop.
Baw się dobrze z nim i Emmy.
Poznałeś ich?
Są tacy... beztroscy.
- Czuję się jak w sekcie. - Podcasterzy to też dziennikarze.
Zanim pojawiły się cukierki, kostiumy i oglądanie horrorów,
Halloween miało inną nazwę.
„Samhain”.
Ale super.
W domu czeka na mnie prawdziwy i ważny temat.
Chuja wiem o podcastach. Co ja tu w ogóle robię?
Chronisz swoją karierę. I gazetę.
Musimy być ostrożni.
Muszę lecieć, Damien. Nacieszyć się tym cudownym urlopem.
Zaginiona kobieta to Fiona Doyle. Była nauczycielką.
Dobra. Ma tu jakąś rodzinę?
Rodzice zmarli, rodzeństwa nie znalazłam. Ale ma kuzynkę, Bridgit.
Świetnie. Zaczniemy od niej.
Z zaginionym mężczyzną to co innego.
Nazywał się Malachy O’Connor, ale niewiele więcej wiem.
A o chłopcu nie ma żadnych informacji. Nawet imienia.
Jakby nigdy nie istniał.
O Boże.
- Patrzcie. - Na co?
Zakonnica. W pubie.
Kocham ten kraj.
Wracając, żeby ten podcast nabrał koloru, skupmy się na mistycznym wymiarze Samhain.
POLICJA BADA SAMOBÓJSTWO INFORMATORA
Chcę znaleźć całe mnóstwo irlandzkich legend i podań.
Poszukajmy więcej osób opowiadających o wróżkach.
Jezu. Oni nie mówią dosłownie.
Nikt na poważnie nie wierzy w małe, psotne chochliki.
To tylko sposób, żeby nie myśleć o tym, o czym wolałoby się zapomnieć.
Trzy osoby zaginęły.
Jeśli chcesz poznać prawdę, nie marnuj czasu w pubach dla turystów.
Musimy znaleźć prawdziwe Bodkin.
Sean, chodźmy.
No dobra. Miło z wami robić interesy.
Tak lepiej.
- Co podać? - Trzy guinnessy.
Cześć.
Niezła mordownia.
To tradycyjny pub.
Bardzo ładny.
Zaryzykowaliśmy. Rzuciliśmy robotę, kupiliśmy kampera.
Mieliśmy zjechać Europę,
ale jakoś nie możemy się wyrwać z zachodniego Cork.
- Podoba nam się tu. - Nie dziwię się.
Robicie tę zmyłkę, że mówicie, że podcast jest o jednym,
a tak naprawdę jest o czym innym?
- Wyluzuj. - Ale co?
Nie, słuszna uwaga. Ja nie przepadam za tą konwencją.
- Jak rozwiążecie tę sprawę? - Nie to jest najważniejsze.
To po prostu fascynująca historia.
Konkurencja w podcastach jest zacięta, a true crime święci tryumfy.
Ale piękna lokacja nie zawadzi.
Bodkin ma ładne wybrzeże,
ale zapewniam, że tak jak wszędzie dzieją się tu złe rzeczy.
Jezu.
Pięknie, Teddy!
O Boże.
Żeby nie było, to nie było normalne.
Nie zajmujemy się tu tylko śpiewaniem i tańczeniem Riverdance.
Pierdolę.
Wybaczcie.
To było niesamowite.
Nie przejmuj się nim. Odpłynął.
Słyszę, że przyjechał do nas amerykański podcaster.
Zgadza się.
Ale jestem Irlandczykiem. Gilbert Power.
Seamus Gallagher.
Irlandczyk?
Nie gadaj.
Naprawdę. Mój pradziadek, Michael Power, pochodził z Cork.
- Michael Power? - Tak.
- Z Cork? - Owszem.
A więc...
jesteśmy śmiertelnymi wrogami.
- Słucham? - Twój pradziadek był złodziejem.
Ukradł dwa hektary ziemi mojemu pradziadkowi.
A teraz wyjdź, zanim zrobi się nieprzyjemnie.
Po pierwsze: przepraszam.
Nie chciałem... To znaczy to było pokolenia temu...
Tylko się nabijam, Gilbercie Power.
Chodź. Postawię ci drinka.
- I przedstawię chłopakom. - Mój Boże.
Podpisze mi zezwolenie na użycie nagrania?
Nie?
Dobrze.
Masz fajkę?
Rzuciłam.
Szkoda.
Podobno interesujecie się zaginionymi podczas Samhain.
Wiem, co ich spotkało.
Tak?
Ale nie powinienem mówić.
- Zostali zaatakowani. - Zaatakowani?
Przez konie.
Koniom nie można ufać.
Raz widziałem, jak jeden siedem razy okrążył pole,
a potem zmienił się w kobietę.
No tak.
Piękniejszej nigdy nie widziałem.
Konie to łamacze serc.
Ja pierdolę.
Staram się!
Czemu nikt inny nie pije?
Chryste, co znowu?
Nie bez powodu stąd, kurwa, wyjechałam.
Kogo obchodzi, co tu się stało 20 lat temu?
Tylko jedno jest tu zagadką. Czemu ktokolwiek został.
Dove, pomóż Gilbertowi z podcastem albo znajdź sobie inną pracę.
Zrozumiano?
Nie dzwoń do mnie więcej.
Cześć, skarbie.
Tak, to świetny moment.
To... dziwne.
Wiesz co, nie przejmuj się. To żaden problem.
Po prostu muszę przerzucić trochę pieniędzy.
Amber, nie ma się czym martwić.
Amber.
Kurwa, Amber! Zajmę się tym, dobra?
Przepraszam.
Siemka, tutaj Sean.
A właściwie jego telefon, więc zostaw wiad...
- Cześć. - Cześć.
Kiepsko wyglądasz.
Potrzebuję tylko paracetamolu i kawy.
Widziałeś Dove?
- Dziękuję. - Proszę.
Dzień dobry.
- Pewnie zjadłby pan śniadanie. - Poproszę. Dziękuję.
Gilbert?
Nie mogę się dodzwonić do Seana, choć jego auto stoi za oknem.
Paracetamol, kawa, Sean.
Dzień dobry!
Z ciekawości – masz prawo jazdy?
- Co? - Masz prawo jazdy?
Nie.
Dobra. W porządku.
Gdzie Sean?
Przepadł.
- Co to za koleś? - To znaczy?
- Skąd go wytrzasnęłaś? - Z sieci. Chyba dorabia jako kierowca.
Siemka, tutaj Sean. A właściwie jego...
Dobra, musimy się zbierać.
Mamy wywiad z policjantem, który badał tę zagadkę, a potem...
Gdzie mieszka Sean?
Na... Portola Road 27.
- Najpierw pojedźmy tam. - Po co?
Mam przeczucie.
Ale jak mówiłam, musimy się zbierać...
Wy róbcie swoje, Sizergh.
Wolę po prostu „Emmy”.
Strasznie cukierkowe imię. Jak dla siostry Brontë albo coś.
Lepiej być „Sizergh”.
No dobra.
A całe to true crime jest skrajnie nieetyczne.
No tak.
Pozwala wyłączyć myślenie. Jak publiczne wieszanie.
Tu dzieje się coś istotnego.
A Sean coś o tym wie.
Powinniśmy trzymać się razem, co nie?
Nie.
Dziękuję.
- Siemka, tutaj Sean. A właściwie... - Nie jestem głodny.
Portola Road.
Kurwa mać.
Zaczniemy od kuzynki, Bridgit. Zobaczymy, co powie o zaginionej.
- O Fionie. - Tak.
Dalej...
W policji w czasie zaginięć pracował sierżant Ruairi Power.
- I wciąż pracuje. - „Power”, mówisz?
- Tak, Ruairi Power. - Może jesteśmy spokrewnieni.
To chyba popularne nazwisko.
- Może to mój daleki kuzyn. - Może.
Gdzie znajdę Portola Road?
Portola Road? Tutaj bym nie szukała.
A gdzie?
Pani pewnie robi ten podcast?
Szukam tylko drogi.
Smutna historia. Fiona to było urocze dziewczę.
Uczyła w szkole. Oczywiście dawno zamkniętej. Cięcia.
Teraz do przyzwoitej podstawówki trzeba jechać prawie do Skibbereen,
To którędy na Portola Road?
Po tym pamiętnym Samhain trzy tygodnie nie wychodziłam z domu.
Byłam przerażona.
To pewnie jakiś chory morderca.
Oglądam o nich wiele dokumentów.
Ci mordercy wszystko rozplanowują
i czyhają na dogodną chwilę.
- Numer 16. To tu mieszka Bridgit. - Świetnie.
W czasie wstępnych rozmów trzeba pamiętać,
żeby być bardzo delikatnym.
- Tak? - Dzień dobry. Bridgit Pierce?
- Podcasterzy? - Tak, to my.
No dobra.
Często tak bywa?
Ryzyko zawodowe.
Z czasem może się do nas przekona.
To co, do policjanta?
Tak.
BIBLIOTEKA CARNEGIE
Jak planujesz rozegrać wywiad?
- Z policjantami bywa trudno. - Jasne.
Warto okazywać im szacunek. Zwykle to oni zadają pytania.
No tak.
Ja zwykle zdaję się na intuicję.
Jeśli rozmowa idzie dobrze, czasem trochę zaryzykuję.
Warto wypatrywać okazji,
ale po pierwsze chcemy zbudować relację,
żeby móc potem o coś dopytać.
Ryzyko, relacja, okazja.
Sekundkę, zanotuję sobie.
Pada czy nie? Sam nie wiem.
To chyba tylko wilgotna bryza.
W Irlandii zawsze pada.
Nawet kiedy wydaje się, że jest sucho.
Wtedy pada maleńkimi kropelkami.
Szukamy sierżanta Powera.
Tędy.
Dobrze.
Halo?
Sean?
Sean!
Sean, jesteś?
Wszystko załatwione?
Nie stać nas na więcej wtop.
Jesteś, Sean?
Siemka, tutaj Sean. A właściwie jego telefon...
Kurwa, co za jełop.
Nie, rozumiem.
Wygląda to jak wielka tajemnica, ale nie ma co opowiadać.
Samhain to tylko zabawa.
Stąd wzięły się halloweenowe kostiumy.
- Naprawdę? - Tak.
W Samhain trzeba było się przebrać, żeby nie znalazły cię duchy krewnych.
Nie byłoby miło znów zobaczyć rodzinę?
Nie.
Jeśli cię lubili, zostaliby na stałe, a tego nikt nie chce.
A jeśli cię nie lubili...
no to lepiej się przebrać.
- Mleka? - Nie.
- Cukru? - Nie, dziękuję.
To fascynujące. A pan sądzi, że nie ma o czym opowiadać?
To irlandzka wieś.
To nie to, co u was w Stanach, gdzie roi się od przestępców.
W Irlandii nigdy nawet nie mieliśmy seryjnego zabójcy.
W latach 90. była seria zaginięć. Sześć kobiet zniknęło bez śladu.
Nie skazano tu seryjnego mordercy, ale to nie znaczy, że ich...
nie było.
To małe miasteczko.
Ludzie wszystko wyolbrzymiają. Plotkują jak najęci.
Ale czemu odwołano festyn?
Kiedy ci ludzie zaginęli, winą obarczono festyn.
Moim zdaniem pewnie wyjechali i nikomu nie powiedzieli.
Samhainowy dowcip i tyle.
Rozumiem.
Wie pan, mamy tak samo na nazwisko.
Jestem Gilbert Power.
- Nie gadaj. - Naprawdę.
A to ci dopiero.
Może jesteśmy krewnymi.
Być może.
Opowiedz o tym waszym projekcie.
- To podcast, tak? - Tak.
- I ludzie będą tego słuchać? - Na to liczę.
Dodać prądu?
Nie powinienem. Wczoraj troszkę przesadziłem.
Śmiało, to pomoże.
Dziękuję.
Na szczęście.
Ciekawi mnie pańska przeszłość.
Jak się w coś takiego wkręcić?
Długo pracowałem w publicznym radiu i...
A ty jesteś asystentką?
Researcherką.
Asystentka-researcherka. Patrzcie no.
Sláinte.
Wiecie, że nigdy nie mieliśmy tu seryjnego mordercy?
Jesteśmy z natury dobrym narodem.
- Dobra. - Ostatni, ostatni, ostatni to raz
- Do góry. - Choćbym dożyć miał setki
Albo i dwustu lat
Pod stół się zsunąłem I nie mogłem już wstać
Kiedy kufel wypiłem Cydru Johnny Jump Up
Jezu.
Obróćmy go na bok.
Bo się zadławi wymiocinami.
Dobry pomysł.
W porządku, sierżancie?
Obrzydliwe.
Nie straciłem rozumu Nie odbiło też mi
Ja po prostu wypiłem Cydru maleńki łyk
Emmy?
- Tak? - Chodźmy już.
No.
Pieprzony podcast.
Dziwnie nagrywasz ten podcast.
Mam przerwę. Poszłam na spacer.
Mieszkam tu obok.
Małe gospodarstwo z czerwonymi drzwiami.
Nie musisz się za mną skradać.
Po prostu jestem ciekawska.
Tu mieszkają spokojni, dobrzy ludzie.
A wy chcecie wywlec tę aferę o Samhain. Po co?
Do podcastu?
Ponoć są popularne.
A może nie chcemy podcastu o naszym miasteczku?
Myślałaś o tym?
Czytam w gazetach straszne rzeczy.
Wszystkich nas zabije pogoda!
Zajmijcie się ważniejszymi rzeczami, zamiast przyjeżdżać i nas drażnić.
Widzieliśmy się już?
Zdaje mi się, że skądś cię kojarzę.
Jestem rybakiem z Bodkin. Cały świat mnie, kurwa, zna.
Zostaw przeszłość w spokoju. Nic ci nie zrobiła.
Co to?
Akta. Znalazłam u sierżanta Powera.
Co?
Kiedy go kładłeś, znalazłam to w jego gabinecie.
Akta z roku zaginięcia.
Emmy, co robisz? To jest kradzież.
- Musimy to odnieść. - Kazałeś szukać okazji...
Podczas wywiadu. Okazji do zadawania pytań.
A nie do kradzieży.
Leżały na wierzchu.
Pomyśl, co tu może być. Możemy to rozwiązać.
Nie jesteśmy detektywami. Nie po to przyjechaliśmy.
Chcemy opowiedzieć historię.
Jezu, Emmy.
Co, kurwa?
Słuchaj.
Bardzo źle skończysz,
jeśli dalej będziesz węszyć.
- Co? - Odpuść sobie podcast.
Wracaj do domu, zanim coś ci się stanie.
Boże, to samochód Seana.
Przyjechałem do Bodkin, by opowiedzieć historię.
Zapewnić wam trochę rozrywki w drodze do domu.
Nie rozumiałem, jaka siła kryje się w historiach.
Historie potrafią nas zmienić.
I potrafią zabić.
Spierdalaj, wilku.
Napisy: Juliusz P. Braun