Nie zadawaj pytań, a nikt cię nie okłamie.
Ale gdy chcesz dociec prawdy, tylko pytania masz do dyspozycji.
Schody zaczynają się, kiedy znajdziesz odpowiedzi.
Czasem im więcej się dowiadujesz,
tym mniej wiesz.
Powiedziałam jej, że ją odwiedzisz.
Mówiłem, że nie jadę do Australii, mamo.
Tam są pająki większe od pięści i węże w toalecie odgryzające fiuty.
Sean.
- No co? - To wielka szansa.
Nie potrzebuję szans, Edna.
Tylko trochę kasy, żeby w Rumunii stanąć na nogi.
Ale wyglądasz!
Jak minęła noc?
Wypiję parę browarków i nie wiem, co się dzieje.
- To się zgadza. - Szukałam cię.
- Tak mówisz? - Przepadłeś jak kamień w wodę.
Ważne, że serca nie ma z kamienia.
To złoty chłopak.
Edna.
Widziałam, że masz kłopot z autem.
- Ryzyko zawodowe. - Doprawdy?
Paru chłopaków z Killamore kupiło sobie škodę.
Może chcą przejąć moich klientów.
Albo to moja eks, Sheila.
Boże. Ta Sheila.
Ma mi za złe, że ją rzuciłem.
Ale myślę, że to znudzone dzieciaki.
Pewnie się pani umyje.
Na ciepłą wodę trzeba chwilę poczekać.
Dzięki.
Boże. Co ci się stało?
- Ktoś mnie potrącił i wypytywał. - Co?
A samochód Seana został spalony.
Nic ci nie jest?
Ktoś próbuje nas sabotować.
Chwila. Kto cię wypytywał?
Nie wiem. Mieli kominiarki.
Kominarki?
Dobra, nie zrozum mnie źle, ale... na pewno wszystko gra?
To na pewno nie było nieporozumienie?
Ktoś nam grozi.
Więc coś w tym temacie jest.
To doskonałe wieści.
No tak.
Wiesz, że Sean to syn pani O’Shea?
Musimy uważać, co przy nim mówimy.
Mamy Malachy’ego, Fionę i chłopca.
Myślę, że trzeba się skupić na Fionie. Bridgit z nami nie porozmawia.
Ale na pewno ktoś tu ją znał. Jej charakter, z kim randkowała.
Cześć.
Dołączysz do nas?
- Wszystko gra? - Tak, a u ciebie?
- Tak... - Cieszę się, że jesteś.
Niezwykle ważne jest nasze podejście do głosów tych, z którymi rozmawiamy.
Musimy traktować je z szacunkiem.
Nie możemy oszukiwać ani stosować szemranych metod.
Jestem rozczarowany, że ukradłaś te akta, Emmy.
Przepraszam. Mówiłeś...
Widać źle zrozumiałam.
Zaufanie to dla nas podstawa. Dzięki niemu ludzie się otwierają.
A od tego zależy nasz sukces.
To jak, rozumiemy się?
O kurwa. Ciekawe.
Masa dokumentów o zaginionym chłopcu.
Po trzech dniach się odnalazł.
- Serio? - Popatrzcie.
Zamazali korektorem każdą wzmiankę o nim.
Masz telefon?
Nazywał się „Edward P.”.
Na skraju drogi za miastem znalazła go zakonnica,
niejaka siostra McDonagh.
Lecę. Gdyby co, dajcie znać.
- Znasz jakiegoś Edwarda P.? - Znam Edwarda Lyncha.
Jest szansa, że to chłopiec, który zaginął w Samhain?
Nie, Lynchy to zboczeniec. Trzymałbym się od niego z dala.
Przekażcie Ednie, że poszedłem.
- Dobra robota, Sizergh. - Dzięki.
Zdaje się, że siostra McDonagh mieszka na wyspie nieopodal.
Inish Mac Tire.
Cztery promy dziennie. Zarezerwuję nam bilety.
To jak, rozumiemy się, Gilbert?
Tym razem się opłaciło, ale...
od teraz trzymamy się zasad.
Dzięki.
Dobra.
To miłe. Dziękuję.
Dzięki.
Mogę robić zdjęcia czy to świętokradztwo?
Wiecie co, po prostu je zrobię. Przydadzą się na stronę.
Państwo podcasterzy, tak?
Dzień dobry. Emmy Sizergh. Dzwoniłam.
A więc to pan Power i pani Maloney.
- To my. - Wspaniale.
Jestem wielebna matka Bernadette.
Pomyślałam, że osobiście państwa oprowadzę.
Nieczęsto miewamy tak zacnych gości.
Jesteśmy tu pana wielbicielkami, panie Power.
Naprawdę?
Piekielnie lubimy dobre podcasty.
Pierwszy sezon Otwartym tekstem był niezwykle głęboki.
To wielka odwaga
mówić z taką otwartością o trudnym okresie w swoim małżeństwie.
Dziękuję.
Oczywiście drugi i trzeci sezon były nieco rozczarowujące.
Zaczynajmy.
Chcielibyśmy też porozmawiać z siostrą McDonagh.
Obawiam się, że droga siostra nie może przyjmować gości.
To już nie te lata.
Ale zobaczę, co się da zrobić.
- Zapraszam. - Nie te lata?
Sama musi mieć ponad 80 lat.
Zakonnice żyją wiecznie.
Są przeklęte.
Kościół wzniesiono w XII wieku.
Powstał jako średniowieczny zamek.
Siostry Miłosierdzia przejęły go około stu lat temu.
Takie życie wypełnione cichą refleksją i oddaniem Bogu musi być wspaniałe.
Prawdziwie duchowe istnienie.
Na początku tak było.
Ale w latach 80. ubiegłego wieku
nasz odłam zakonu postanowił otworzyć się bardziej na świat.
Kiedy świeci słońce, lubimy prowadzić jogę na zewnątrz.
Prywatne sesje shiatsu i reiki organizujemy nieopodal kamiennych chatek.
Po drugiej stronie wyspy stoją organiczne ogrody.
Same uprawiamy rośliny, same zarzynamy zwierzęta.
Mogę?
Proszę.
Emmy, szykuj zgody na nagrywanie.
Tylko co Kościół sądzi o takim komercyjnym zakładzie odnowy?
W latach 80. miałyśmy schizmę. Zakon zdesakralizowano.
Oficjalnie nie należymy już do Kościoła.
To czemu jesteście zakonnicami?
Bo to nasza tożsamość.
Ciekawi mnie jednak pani tożsamość.
„Dove”.
To zdrobnienie od „Dubheasa”?
Dubheasa Maloney?
Ptaszki ćwierkają.
Pamiętam, jak lata temu słyszałam o dziewczynce z Dublina,
która wznieciła pożar w opactwie.
Też nazywała się Dubheasa Maloney.
Mówili, że była niespełna rozumu.
Ale to chyba niemożliwe, żeby to było to samo dziewczę?
Panie Power, idziemy?
O naszej restauracji było oczywiście dość głośno.
Dwie z naszych sióstr uczył sam Jamie Oliver.
Kiedy spotkamy się z siostrą McDonagh?
Najpierw obejrzyjmy nasze spa.
Przepraszam, gdzie znajdę siostrę McDonagh?
Jestem jej siostrzenicą.
Jest na górze. Trzecie piętro, na końcu korytarza.
Życie siostra ratuje.
- Państwo wybaczą na chwilkę. - Nie ma problemu.
Chodźmy na trzecie piętro. Tam jest McDonagh.
Nie powinniśmy poczekać na matkę Bernadette?
Wyluzuj, Gilbert.
Będzie super.
Kiepsko wygląda.
To na pewno w porządku?
Zapewniam, że jest w pełni władz umysłu.
Zakonnice są jak wino. Z czasem zmieniają się w ocet.
Dzień dobry.
Musimy siostrze zadać parę pytań.
Pytań?
Która godzina?
Przespałam nieszpory?
Dwadzieścia lat temu w Samhain znalazła siostra chłopca.
Znamy się?
Taka piękna cera.
Znalazła siostra przy drodze chłopca.
- Chłopca? - Dzień dobry, siostro.
Jestem Gilbert.
Dzień dobry.
Matka Bernadette mówiła, że lubi siostra podcasty.
Wprost uwielbiam.
Ostatnio słuchałam takiego o braciach bliźniakach,
którzy zabijali biedne sieroty.
Bardzo makabryczny.
Nagrywamy teraz podcast i bardzo potrzebujemy siostry pomocy.
O czym będzie?
O osobach, które zaginęły w Samhain.
- O tym. - Tak.
Chyba nie mam do powiedzenia nic nazbyt ciekawego.
- Posłuchajmy o chłopcu. - Dove!
Nie uwierzyłaby siostra, jak mnie ciekawi siostry opowieść.
Słyszeliśmy, że znalazła siostra tego chłopca.
Kilka dni po Samhain.
Jechałam do miasteczka,
a chłopaczek stał przy drodze.
Zgubił się?
Nie wiedział, gdzie jest.
Ani kim jest, szczerze mówiąc.
Zawiozłam go do miasteczka i zostawiłam w klinice.
- Mówił coś? - Tak.
Opowiadał o łowieniu ryb.
Mówił coś o łódce.
I wiosłowaniu.
To było strasznie dawno temu.
Nie pamiętam.
Widziała go potem jeszcze siostra?
Jasne. Ciągle go widuję.
Chwileczkę. Ciągle?
Lubię wychylić kieliszek, kiedy jestem w miasteczku.
A Teddy często bywa w Fagan’s, nieprawda?
Teddy?
Ten, który śpiewa w Fagan’s?
Właśnie ten. Uroczy chłopiec.
Śpiewa jak anioł, rozumem nie grzeszy.
Co tu się wyprawia?
Co ty sobie myślałaś, Dove?
Mówiłaś, że będzie super.
I było. Mamy, co chcieliśmy.
Nie. Nie było super.
Bernadette nas pozwie, jeśli wykorzystamy nagranie.
- Nie potrzebujemy go. - Potrzebujemy!
Na tym polega nagrywanie podcastu. Na nagrywaniu.
Potrzebujemy ich słów.
A teraz Bernadette się na nas wściekła i nic nie nagramy.
I tak nic byśmy się nie dowiedzieli.
Dowiedzielibyśmy się.
Przy odrobinie cierpliwości.
Musimy działać powoli i zdobyć zaufanie mieszkańców.
Nie rozumiesz.
Myślisz, że nikt nie wiedział o Teddym?
Wszyscy będą ci mydlić oczy.
Twoje metody nic nie dadzą.
Dziennikarstwo to nie wyciąganie informacji siłą.
Jesteśmy tu, żeby budować relacje. Potrzebujemy tego podcastu.
Potrzebujemy go.
Zakonnice to dzieci.
Dzieci w ciałach starych kobiet, ubrane na czarno i poślubione Jezusowi.
To i lepiej, że ich nie nagramy.
- Siemka. - Jak ma na nazwisko Teddy?
Teddy?
Teddy Power?
Edward P.
Kolejny Power. Ciekawe, czy to mój krewny.
Raczej krewny sierżanta Powera.
Autora raportu, w którym przypadkiem pominięto nazwisko Teddy’ego.
Ciekawa teoria.
- Gdzie znajdziemy Teddy’ego? - Ma warsztat na Terrace Road.
Jedźmy tam.
To bezpieczne, Sean?
Jasne, luzik.
Szybkie ruchy.
Grałem w młodzikach na bramce. Tego się nie zapomina.
Powoli też umiem.
Zaginąłeś na trzy dni, tak?
Musiałeś być przerażony.
Wiesz może, z kim byłeś?
W dzieciństwie też się zgubiłem w lesie. Na parę godzin.
Myślałem, że mnie nie znajdą.
Opowiedz nam, co się działo przed festynem.
Masz pomysł, co mogło się stać?
Pamiętasz cokolwiek, Teddy?
Cholera!
Rany. Nic ci nie jest?
Usiądź.
Dzięki.
Fiona była twoją przyjaciółką?
Nauczycielką, nie przyjaciółką.
Ale ją lubiłeś?
Też miałam taką nauczycielkę.
Siostrę Geraldine.
Była moją przyjaciółką. Żałosne, co?
Miałam 16 lat. Ona była tylko parę lat starsza.
Dziewczynka uczyła dziewczynki.
Na przerwie chowałyśmy się na krużganku i paliłyśmy.
Fiona brała mnie po szkole do siebie,
żebym nie był sam.
Gotowała mi obiad
i opowiadała historie.
Ja rozpalałem w kominku w salonie.
O czym lubiłeś słuchać?
Uwielbiała Gráinne Mhaol.
Królową piratów.
Uwielbiam ją.
Od nikogo nie brała rozkazów.
- Co tu się wyprawia? - Panie sierżancie...
Nie macie prawa tu wpadać i rozmawiać z moim synem!
Jest dorosły. To jego decyzja.
- Wynocha! Już! - Tylko rozmawiamy...
Mam to gdzieś! Idźcie albo was aresztuję za najście.
Won!
Nic wam do niego, a jemu nic do was.
- Sierżancie... - W dupie mam wasz podcast!
To bezbronny młodzieniec, hieny!
To było ciekawe.
Dwa nieudane wywiady jednego dnia.
To twoje wyznanie było niesamowite.
Co?
To była ściema.
Widzieliście, jak się denerwował?
- Do czegoś się zbliżamy. - Nie, Dove.
Wyraźnie coś ukrywają.
To nieważne.
Mamy wyspę zakonnic uczących jogi, ale nie mogę użyć nagrań.
Odnaleźliśmy chłopca, ale nie mogę użyć nagrania.
- Słuchajcie. - Bez nagrań nie ma historii.
Nie ma?
Ktoś mnie potrącił i mi groził. Seanowi podpalili samochód.
Power wyraźnie coś ukrywa.
Teddy, Fiona i Malachy zniknęli.
Ta sprawa wciąż jest dla kogoś ważna.
Historię mamy pod nosem. Trzeba ją tylko odkryć.
Słuchajcie.
A znasz jakiś podcast, w którym sprawa zostaje rozwiązana?
Potrzebuję ślepych uliczek, zmyłek, wciągających wątków.
Tego, czego ludzie naprawdę chcą.
Bez nagrań to nie ma sensu.
- Słuchajcie! - Co?
Gdzie Sean?
Tu go zostawiliśmy.
DAMIEN – LONDYN
Karteczka od Seana.
„Mam sprawę do załatwienia”.
- Mamy wracać na piechotę? - Chyba tak.
- Mamy poważny problem. - Dajesz.
Nie będę owijał w bawełnę.
Policja zażądała twoich e-maili.
Robimy, co możemy, żeby ich nie udostępnić,
ale w grę wchodzi ustawa o tajemnicy państwowej.
Nic nie zrobiłam.
- Ta ustawa oznacza więzienie. - Nikt nie pójdzie do więzienia.
A my robimy, co możemy.
- Powinnam wrócić. - Nie ma mowy. Znam cię.
Wrócisz, zrobisz aferę i pogorszysz sprawy.
Zostań w Bodkin. Nie wychylaj się.
- Zostaw to prawnikom. - Kurwa.
Wszystko gra?
Idziemy czy nie?
Śledźmy Powera. Był roztrzęsiony. Zobaczymy, do kogo pójdzie.
O czym ty mówisz?
Powinniśmy robić coś odwrotnego.
Powinienem go przeprosić i spróbować odbudować relację.
Relację? On w tym siedzi po uszy.
Daj spokój.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Teddy jako dziecko przeżył traumę. Power stara się go chronić.
- To nie jest dowód na spisek. - Gilbert!
Darragh!
- Podobno Frank cię szukał. - Frank?
Uważaj na niego.
Chyba nie znam żadnego Franka.
No jak? Mówi, że zna cię z Fagan’s.
- Masz może chwilkę? - Tak.
- Co robisz? - Nagrywam materiał.
- To ten byk z depresją? - Tak. Jego kumpel zmarł.
Biedak. Co mu się stało?
Zjadłem go.
- To wszystko twoja ziemia? - Tak, 80 hektarów.
Od Ailbhe’s Hollow aż po morze. Należy do rodziny od pokoleń.
Wielki majątek.
Zawsze jest coś do roboty.
Nigdy stąd nie wyjechałem dalej niż do miasteczka.
Co? Nie ciekawi cię, co jeszcze skrywa świat?
Jestem z natury ciekawy.
Co dnia czuję zachwyt.
Kiedy wiosną harcują jagnięta.
Kiedy rano śpiewa strzyżyk.
W dzieciństwie widziałem hordę węgorzy, które wiły się ku rzece.
Ta ziemia jest pełna opowieści.
One nigdy mnie nie nudzą.
Po co miałbym wyjeżdżać?
To... piękne.
I kto się zajmie gospodarstwem, kiedy świat przejmie AI?
Deep fake’a nie upieczesz.
Słuszna uwaga. Zanotowałeś, Gilbert?
Znasz może Teddy’ego?
Jasne. Od dzieciństwa.
Uroczy był z niego chłopak. Dopóki...
No wiecie.
A Fionę Doyle?
Teddy chodził za nią krok w krok.
- A znał Malachy’ego O’Connora? - Malachy’ego?
A co?
Wszyscy wtedy zniknęli.
Może zaginięcia są powiązane.
O tym nic nie wiem.
- A ty znałeś Malachy’ego? - A jak dobrze można kogoś poznać?
Tylko pytam.
Pytania sprowadzają kłopoty.
Jak zadać je niewłaściwej osobie, można zostać bez zębów.
- My tylko... - Słuchajcie.
Malachy zaginął ponad 20 lat temu.
Pytajcie sobie, o co chcecie. To już nieważne.
Co to było?
Tak wygląda facet, który wie więcej, niż mówi.
- Trochę to trwało. - Interesy.
- Otwieraj. - Teraz to ci się śpieszy?
Zarąbiście.
Boże.
Co się dzieje?
Nie dotykaj!
Co się dzieje?
Kręgle drogowe.
Co to jest?
Coś jak gra w golfa. Rzucasz stalową kulą wzdłuż drogi.
Masz być u celu w jak najmniej rzutów.
Patrzcie.
Emmy, trzeba wszystko nagrywać.
Zostaw to tam, młody.
Chcesz obstawiać?
Nie, hazard to nie dla mnie.
Tak samo mówił Frank.
Kim jest Frank?
Tak chcesz się bawić?
No to powodzenia.
Hej.
Kto dzwonił, Damien?
Czy my jesteśmy kumpelami?
Chcesz pójść na brunch opychać się tostami z awokado
i popijać mimozy?
Tak, Damien.
Są pewne...
problemy z jednym artykułem.
Tym o służbie zdrowia? Z informatorem...
Tak, tym, który się, kurwa, powiesił.
Skupmy się na pracy.
Tylko ona się liczy.
Proszę, proszę, mój śmiertelny wróg.
- Knuję, jak cię wykończyć. - Doskonale.
Rozwiązałeś już zagadkę?
Prawdziwą zagadką są zasady kręgli drogowych.
Rzucasz stalową kulą po drodze.
Jak nie dotrzesz do pubu, przegrałeś.
Nie chciałam być wścibska. Przepraszam.
W porządku.
Po prostu jestem twoją fanką. I twoich reportaży z Irlandii Północnej.
Tym tekstem o machlojkach miasta sama nagłośniłaś sprawę.
Podziwiam to.
Chcę kiedyś robić to, co ty.
I tak jestem konsultantką podcastu true crime na zadupiu.
Zajebista kobieta sukcesu.
Ale skoro tu jestem... imiona?
Po prawej Barry, po lewej Cathal.
Barry, Cathal.
Dzień dobry.
Podobno po informacje to do ciebie.
- Do niego? - Sam nie wiem.
Znałeś kiedyś Fionę Doyle?
- Urocza dziewczyna. - Ja mieszkałem z nią na ulicy.
Ale śmiało, pytaj tego pajaca.
Tak? Jaka ona była?
Urocza dziewczyna.
A Malachy O’Connor?
Słyszałam pewne plotki.
Skryty był z niego gość.
Miał jakichś znajomych? Pracę?
Nie był stąd.
Nic o nim nie wiem. Ale w kręgle to umiał grać.
Oj tak, umiał.
Płynne ruchy, ramię jak armata. Kiedyś został mistrzem hrabstwa.
- Dobrze mówię? - Chyba w 1998.
W ’98 wygrał Finnegan. Czyli Malachy w ’99.
Finnegan? Nie, jełopie. Finnegan na pewno nie.
Czemu nie?
- Znałem jego siostrę. - A co to ma do rzeczy?
Ciekawe, że jakoś nikt nic nie wie o Malachym.
Co to znaczy?
Że to pierdolona tajemnica.
A ty?
Co ja?
- Jak sądzisz, co się stało? - Pojęcia nie mam.
No powiedz.
Co robiłeś w czasie ostatniego festynu?
Nic. Jeszcze tu nie mieszkałem.
Myślałem, że jesteś stąd. Wszystkich tu znasz.
Jestem towarzyski.
To może ty mi pomożesz. Znasz gościa imieniem Frank?
To jeden z New Age Travellerów. Mają obóz niedaleko stąd.
Travellerów?
Hipisów. Przyjezdnych.
Pojawili się w latach 60.
Ponoć w zachodnim Cork najłatwiej przetrwać atomową zagładę.
Ja tam myślę, że tu po prostu ludzie dają im spokój.
Tak jest, panowie. Uśmiech!
Dzięki!
Dzień dobry.
- Często robi pani zdjęcia zwycięzcom? - Od 30 lat.
Analogowe, a nie jakieś tam cyfrówki.
Super.
Zachowuje je pani?
Kto by chciał, żeby mu się kurzyły fotki tych pajaców?
Ale co roku moje zdjęcia są publikowane w lokalnej gazecie.
Fascynujące.
Wyjmuj telefon.
Wyszukaj w lokalnej gazecie: „kręgle drogowe od 1996 do 2001”.
- Powinno być zdjęcie Malachy’ego. - Nie ma wydania cyfrowego.
- Jest archiwum w bibliotece. - Cudownie.
Idziemy do pubu świętować.
Dołączycie?
No co?
Mamy trop. Możemy zdobyć zdjęcie Malachy’ego.
Super.
Czyli darujemy sobie pub, tak?
Wiesz, obiecałem już chłopakom...
„Chłopakom”? Jakim chłopakom?
Im.
To był produktywny dzień. Pora się trochę odprężyć.
Nie jesteś, kurwa, na wakacjach.
Chcesz rozwiązać zagadkę? To musisz drążyć.
Co z nią?
Problemy przez artykuł o służbie zdrowia.
Z tym, co się zabił?
Idź z nią, żeby nie wpadła w kłopoty.
A ty do pubu z chłopakami?
Tak.
Zaczekaj!
Idę z tobą.
- Gilbert ci kazał? - Nie.
Tak. Kazał mi.
Podwieźć was do miasteczka?
Lubicie imprezy?
Imprezy?
No tak, jasne.
Przepraszam. Proszę pani?
Co?
Przesyłka odebrana.
Kurwa, to nie film szpiegowski.
Ja tylko... Wybacz.
- Browara? - Poproszę.
Dziękuję.
- Dzięki. Seamus? - Dwa.
Wiesz, czemu guinness to najpopularniejszy napój w Irlandii?
Bo się na niego czeka.
Straciłeś pracę.
Państwo i tak sięga ci do kieszeni.
W domu ciągle mają o coś pretensje.
To może wpędzić do grobu.
A do tego ciągle leje jak z cebra.
Ale choć na chwilę możesz usiąść, pomyśleć o przyszłości
i wiedzieć, że jest choć jedno, na co warto czekać.
A to cenna rzecz, Gilbercie Power.
Wiedzieć, że czeka cię coś dobrego.
Byłbyś łaskaw powiedzieć to jeszcze raz?
Tylko... Już.
Taka miła rozmowa, a ty ją psujesz.
Nie chcę pamiętać tego, co powiedziałem.
Wezmę to.
Uznajmy to za zaliczkę.
- Na co? - Tak się urżnąłeś, że nie pamiętasz?
Cześć.
Grałeś z moim kumplem Frankiem.
Frank?
Przyszedł po wygraną. Osiem tysięcy euro, kotku.
Co?
Przegrałeś osiem koła.
Nic takiego nie pamiętam.
Jesteście pewni, że to byłem ja?
Osiem tysięcy...
- Tak! - Kurwa...
To ja.
Słuchajcie, nie mam takiej sumy dostępnej od ręki.
Mam małe problemy z gotówką.
Wisisz mi 8000 euro, gnoju.
Frank, on zapłaci.
Bo zapłacisz, prawda?
Dobra.
To komu kolejkę?
Co ci wziąć?
ZAMKNIĘTE
Chyba musimy wrócić jutro.
Znalazłaś coś?
Przeciśniesz się?
Chyba tak, ale biblioteka jest zamknięta.
Sizergh, gdzie jesteś?
- W Bodkin. - Z kim?
- Z tobą. - A czego ja chcę?
Wejść do biblioteki. Zamkniętej.
Właśnie.
Biblioteka, która może skrywać kluczowe dane, jest zamknięta.
A dwa metry nad głową masz...?
Okno?
- Otwarte okno. - Tak.
Podziwiasz mnie, tak?
Wiesz, jak tyle osiągnęłam?
Wchodząc, kurwa, przez okno.
Ale emocje.
Jesteśmy złe.
Tu jest 1996.
Rok ’99. Patrz.
Kurwa, mamy go.
I nie tylko jego.
To nie Seamus?
Znali się.
- Chwila. - Co?
Wiedziałam, że go kojarzę.
STAN KONTA: 367,02 $
Kurwa.
DEBET: 5472 $
Kurwa.
W Stanach mamy zwyczaj pukać.
Zdjęcie Malachy’ego O’Connora rok przed zaginięciem.
A to jest Seamus Gallagher.
Boże.
- Ale nie nazywa się Seamus. - Co?
Tak naprawdę to Jack McFadden, znany też jako „Borsuk”.
Byłam kiedyś reporterką w Belfaście.
Borsuk był znanym przemytnikiem przed porozumieniem wielkopiątkowym.
Szmuglował wszystko. Benzynę, broń, narkotyki.
Krążyły o nim paskudne plotki.
Okaleczanie, zabójstwa... Z kimś takim się nie zadziera.
Seamus? Serio? Wydaje się sympatycznym gościem.
Tylko się wydaje.
Jack „Borsuk” McFadden, którego uważano za zmarłego,
ukrywał się w Bodkin przez 20 lat pod nazwiskiem Seamus Gallagher.
Brutalny szmugler pojawia się w okolicy i zaraz znikają dwie osoby.
Przypadek?
Serio? On go prawie nie przypomina.
Seamus to Borsuk.
Miał powód, by tu przyjechać. A my go odkryjemy.
Stało się coś strasznego.
Jadąc do Bodkin,
chciałem tylko zadać parę pytań o sprawę z przeszłości.
Kiedy zobaczyłem ciało Darragha,
zrozumiałem, że pewnego pytania sobie nie zadałem.
„Co, jeśli ta sprawa nie należy do przeszłości?”
Napisy: Juliusz P. Braun