Dáme medo a morte.
Pásanos a todos, non?
Que hai ó outro lado?
Cada morte obríganos a mirarnos ó espello
e pensar na nosa.
Por iso precisamos rituais,
algo que nos permita seguir adiante ós vivos,
enterrar os segredos dos mortos...
para sempre.
Pero os segredos son raros.
Sempre teñen a forma de rabuñar para saír á superficie.
Á familia molestaralle? Apenas coñeciamos a Darragh.
Non é un funeral, é un velorio.
Non fai falta coñecer o morto.
Só emborracharse na súa honra.
É divertido. Fun a velorios nos que non coñecía o morto.
Non hai respecto polos mortos.
Vouno matar, hostia.
Non! Estás posto ou que, cabrón? Que cona fas?
Vés de California coa túa tecnoloxía noxenta...
- Que raio pasa? - ...pensas que a vila é túa?
Mira como está isto!
Non dou creto, Fintan.
O corpo de Darragh aínda está quente e ti aquí, preparando unha festa.
Está ben?
Non tes respecto por nada?
Morreu un home e ti estás preparando unha festa barata.
Darragh aprobaba esta festa e asinou un contrato.
Entendía o que intentamos facer, non coma outros.
Xuntar a vila para algo positivo.
Serás desgraciado! Debería arrancarche a lingua.
Inténtao e denúnciote ata deixarte sen un can.
Seamus, tranquilo.
Vai á merda, cagarolas.
Bodkin está cambiando, Seamus.
O futuro está aquí, gústeche ou non.
A traballar, veña, dádelle!
Tes razón, Gilbert.
É un tipo encantador.
Mira esta trapallada.
- É un escándalo. - Non.
A última festa de Samaín foi un desastre,
por non falar do vandalismo e da destrución de propiedades que houbo.
Como xefa do Comité de seguridade, de Samaín, supuxen que ó podcast
lle interesaría escoitar a nosa perspectiva.
Preferiría escoitar unha parede.
Moitas grazas. Síntoo moitísimo.
Grazas por vir. Tomade un té.
Caramba, que pulmóns.
- Quen son? - As irmás de Darragh, de Mayo.
Agora todo isto é delas. Buscan sacarlle rendemento.
Seguro que non pasa nada por vir? A familia está sufrindo.
Exacto.
Fan unha festa de tres días para alegrarse.
Ademais, o Teixugo está aquí. Temos que ter unha conversa el e eu.
Falo eu con Seamus, vale? Ti valo escorrentar.
Polo que sabemos, a súa vida foi completamente inocente.
Os homes así non cambian. Pénsao.
Atropélanme, arde o coche de Sean e agora o "accidente" de Darragh.
- Pensas que o asasinaron? - Non nos precipitemos, vale?
O noso choio é facer preguntas, non supoñer tolerías.
Vale.
- O meu pésame. - Grazas.
Veña!
Gústache a maquillaxe? Fíxenlla eu.
Ti quen es, a enterradora?
Pois son, si.
Mary Donovan, da Funeraria Donovan e fillos.
"Fillos"?
Meus irmáns eran máis aprehensivos do previsto.
E ti quen es?
Dove. Teño curiosidade. Fixéronlle autopsia a Darragh?
Só podes facer autopsia cando a morte é sospeitosa e non é o caso de Darragh.
- O pobre bateu na cabeza. - Seguro? Como?
Ángulo da caída, profundidade da ferida, nivel de alcol no sangue...
De parte da familia, gustaríame agradecerlles que viñesen.
- Amén. - Amén.
Ave María, o señor está contigo. Bendito o froito do teu ventre, Xesús.
Santa María, roga por nós, pecadores,
na hora da nosa morte.
Ave María, o señor está contigo. Bendito o froito do teu ventre, Xesús.
Santa María, roga por nós, pecadores,
na hora da nosa morte.
Ave María, o señor está contigo. Bendito o froito do teu ventre, Xesús.
Santa María, roga por nós, pecadores, na hora da nosa morte.
Amén.
Debiamos gravar...
Ovo e atún nun bocadillo.
Incomprensible.
Un día triste.
Pobre Darragh.
Como se apelidaba?
Iso pensaba.
Debería darche vergoña,
aproveitarte do dó da xente coma un voitre.
Son xornalista.
Claro que o es.
Sei que ós urbanitas vos é divertido vir aquí mirarnos.
As nosas vidas non son un mero entretemento.
Parécesme moi interesante.
Se cadra teño unha historia interesante.
Imaxinemos
que traballo para os británicos e quero dar un sopro
dunha filtración de datos do sistema de saúde.
Cóntollo a unha xornalista,
que me promete ser completamente anónimo,
pero, non se sabe como, o día que a xornalista publica o artigo,
fíltrase o meu nome.
E a miña vida ponse co de arriba para abaixo.
E ó final acabo suicidándome.
Todo pola incompetencia manifesta da xornalista.
Coidado con quen vixías. Non sabes quen te vai vixiar a ti.
Moi boas as salchichas.
Os Rolling Stones son o mellor grupo.
Wild Horses. Pénsao. Wild Horses. Non se pode facer mellor.
- Paint It, Black. - Cos Stones non fallas.
Non sei por que seguen facendo cancións novas.
Véxote moi relaxado para estar endebedado ata as orellas.
Non é o momento nin o lugar para...
Estoume metendo contigo. Tranquilo. Estamos de festa.
Non se fala de cartos.
De que fala?
De nada.
Daquela...
eras moi amiga de Darragh?
Non moito. Fixemos algún negocio ó longo dos anos.
Vale, e era amigo de Malachy?
- De quen? - Malachy, o que desapareceu en Samaín.
Non o coñecía.
E ti? Que fixeches ese Samaín?
- Parece que foi unha festaza. - Non sei, non estiven.
Levei a miña colega Greta a Dublín esa noite
e, cando volvín, xa rematara todo.
Vaia.
Moi ben. Vou investigar.
A ver que descubro de Darragh e Malachy.
Vou ver se descubro algo eu tamén.
Perfecto.
Cago na cona.
Pódoche dar algo máis forte, se queres.
Augardente da casa,
cambia o humor, garántocho.
Para ben ou para mal?
É bo. Fíxeno na bañeira.
Creo que quedar cega non me vai animar.
Colle outra bebida daquela se es tan cagarolas.
- Cago na puta. - Avellenteino con formaldehido.
Dálle carácter, xa me entendes.
Ti...
es unha presa fácil.
Así me gusta.
Por que as guapas son tan malencaradas?
Solucionado.
Darragh era tan boíño coma un anxo.
Nunca falaba mal de ninguén.
Estiven meses tentando foder con Darragh, pero quería esperar ó matrimonio,
daquela casei con Tommy, este.
Con Tommy, o problema era ó revés. É coma un coello.
Darragh era moi devoto,
pero non volveu á misa tras a súa ausencia.
Pensaba que nunca saíra da granxa.
A ver, diso xa hai moito tempo.
Sabe onde foi?
Xa sabes,
é inútil chiscarlle un ollo a un cego.
Estou vendo a Edna O'Shea?
Es interesante, non?
Dixéronme cousas peores.
Si, estou segura.
Eu conto unha e ti outra.
Vale, empezas ti.
Cambiei Bodkin por Londres.
Vila pequena, grandes soños. Namoreime, pasóuseme.
Dánseme mellor os mortos que os vivos e volvín á casa.
Hai moitos mortos en Londres.
Si, pero menos velorios.
Onde coñecería xente?
A xente que se toma tan en serio adoita ser pesadísima,
pero ti es bastante riquiña.
Estás borracha.
Si, tería sentido.
Iso debe ter un 90 % de alcol.
Podemos ir ó gran?
Que...
Desculpa.
Damien.
Ata logo, supoño.
É o Teixugo, Damien.
Un traficante famoso, deuse por morto, e vive aquí en Bodkin, cona.
- Pode ser monumental. - Para.
- Aínda non che contei o mellor. - Para, en serio. Respira.
Non me mandes respirar. Xa estou respirando.
Rexistraron o teu piso, teñen unha orde. Atoparon o portátil de Krtek.
Agora pensan que o roubaches ti.
Van investigarte de xeito formal.
Mentira, non o roubei. Pediume que o gardase.
- É o habitual. - Non, é propiedade do goberno.
O tipo estaba cagado. Veu pedirme axuda. Que ía facer?
Debiches dicirmo para que non me pillase por sorpresa!
Sabes que non ten sentido.
É un castigo por publicar o artigo.
Eles filtraron o seu nome.
Creo que tes que volver.
Agora queres que volva?
Agora que teño unha historia aquí queres que volva para defenderme
contra uns burócratas que se encerellaron eles sós?
- Non, nin de broma. - Dove, é serio.
Claro que é serio, por iso tes que confiar en min.
Dilles que cho dixen daquela.
Que minta por ti?
Tes que protexerme, Damien.
- Cres que hai algo que contar do Teixugo? - Estou segura.
Daquela sigue. A ver que podo facer eu aquí.
Merda.
Coñecías ben a Darragh?
Tan ben como podes coñecer a alguén.
Parece que era bo home.
Era, ho.
Un bo amigo.
Axudoume moito.
Foi moi bo co meu irmán.
- O teu irmán vive por... - Coñeces á Dove esa?
- Que pasa? - É unha tipa moi irritante.
Si, non cho podo discutir.
O tipo de muller que discutiría cunha parede.
Si. É moi ambiciosa e traballadora.
Xa vexo.
Eu diríao doutra forma.
Permítesme un momento?
- Claro. - Colles algo de beber?
Seica ós desaparecidos lles cortaron as pernas e os brazos.
Vés comigo? Teño un gran segredo que ensinarche.
Ide cagar todos, merdeiros. Banda de deficientes.
- Fóra de aquí, veña. - Estaba traballando.
Non saben nada.
Buscaban algo que montar.
- E ti, que? - Eu murmúrolle ós cabalos, nena.
Dicir iso funciona?
Ás veces. Sorprenderíache.
Pois si.
Non me metas no mesmo saco.
Eu son mellor, teño máis potencial.
- Como? - Máis do que pensa a xente.
Xa sobrevivín a un orfanato.
Ninguén sabe o que pasei. Non encaixo aquí.
Entendes?
Entendo, si.
Buscamos xuntos na parte de atrás do coche?
Por Deus, Sean.
Era broma!
Era broma, podemos sentar diante tamén!
Dove, que fas?
O meu traballo.
Podo ir contigo?
Non.
Pásalo ben, rula?
Moito.
- Non sabía canto leite querías. - Está perfecto.
Morro por un té.
Desculpe.
Ola. Son Emmy. Quería preguntarlle se podería falar...
O podcast ese voso é de Samaín, non?
Das desaparicións?
Si, pero tamén é da vila.
Queremos falar coa xente e ver onde nos leva a historia.
Sorte conseguindo algo con sentido nesta vila.
Claire, onde estás? Faláronche os de son?
Fleetwood Mac son normaliños, merda dos 40 principais.
Vaia gusto musical de merda.
Debían tiralos polo váter, por aí debían ir.
E despois debías ir ti, merdento, serás mentireiro.
Colle. Agárrao.
- Queres levalas? - Non, lisca.
- Bebes? - Non quero oír outra cousa.
Es encantador.
Todo o mundo dixo cousas moi bonitas de Darragh.
Grazas.
A verdade é que é raro,
porque me dixo que nunca saíra de aquí,
pero escoitei que unha vez si que marchou da vila.
Temos que falar.
- En privado. - Por suposto.
Perdoa se fun maleducado.
Este sitio anóxame tanto que esquezo por que volvín.
Bodkin debe ser moi chocante para ti.
Non sabes nada de min.
Ola. Son Fintan.
Perdón por ser bobo antes.
Pareces interesante e gustaríame falar contigo.
Con sorte, poderemos ter unha conversa
antes de que te decates do raro que son socialmente.
Bo cambio.
É tecnoloxía, interpretar os datos e adaptarse.
Ben feito.
Tes os teus máis e os teus menos coa familia,
pero, ó final, son o teu sangue.
Non queres que pensen mal deles.
Xa, claro.
Tampouco queremos incomodalas neste momento de dó.
A familia non quere que recorden a Darragh polos seus erros.
Si, por suposto.
Agora non ten sentido criticalo.
Grazas.
Estabamos avergonzadísimos cando o mandaron ó cárcere.
E despois volve co Malachy ese.
Nada volveu ser igual.
Si, Darragh e Malachy coñecéronse no cárcere.
Si.
Eu non o entendín nunca.
Darragh tíñao nun pedestal.
Estaba desfeito cando Malachy desapareceu.
Intentei consolalo, pero non me escoitaba.
E confiaba máis en Alice.
Pero eu queríao moito.
Por suposto.
- Si. Queríao. - Claro.
O que algo quere...
Que recordas de Samaín?
Pois...
Vin a Jackie Lantern.
Quen?
Un ferreiro mítico condenado a vagar pola terra eternamente.
De nenos, retabamos uns ós outros a ir ó pantano en Samaín,
que é cando vén Jackie Lantern.
E que?
Podo dicirche a verdade?
Daquela tiña 14 anos
e acababa de descubrir as setas alucinóxenas.
Intentaba impresionar unha rapaza, tomeinas e acabei aí.
E víchelo?
Vin.
Vin un monstro enorme e espantoso emerxendo do pantano en Samaín.
- Non o inventarás. - Non.
Xúrocho.
Boas vistas.
Só vexo merda.
Campos e campos de merda.
Ademais, cada segundo aquí
é un segundo máis lonxe do meu pobre Maurice.
Ten o cancro, xa sabes.
Canto levan casados?
Maurice é o meu gato.
Ninguén o entende, non?
O importante que son os gatos para nós.
Tes gato?
Teño.
Dous.
De que razas son?
Pois son...
da rúa, é o mellor xeito de describilos.
Son adoptados.
Es boa persoa.
Dot dixo que Darragh estaba desfeito cando Malachy desapareceu.
Debían ser moi bos amigos.
"Amigos"?
É unha forma de dicilo.
- A que te refires? - Non sexas inxenuo.
Darragh era do outro lado, era evidente.
Estaban xuntos?
Para nada.
Malachy non sentía o mesmo por meu irmán,
pero aproveitábase. Malachy tíñao atado en curto.
Obrigouno a alugarlle un terreo practicamente gratis.
Todo o mundo o vía, pero Darragh era parvo perdido.
E Malachy desapareceu.
Seu irmán apareceu, oportunamente, e alugoullo polo mesmo prezo.
Deixou que eses irmáns inútiles se aproveitasen del.
Malachy tiña un irmán?
Claro.
Non falabas con el antes? É Seamus Gallagher.
E o demo deulle a Jackie unha brasa nun nabo.
Por iso tallades cabazas en Halloween.
Pensaba que o demo che daría algo máis útil, un coche, por exemplo.
E como era?
- Quen? - Jackie Lantern.
Moi grande.
Daba bastante medo.
Só os máis valentes poden miralo.
- E ti éralo? - É unha maldición e unha beizón.
Hai moito que non penso nesa noite. É que...
Houbo un accidente de coche esa noite.
Onde?
Non o vin.
Escoitei rinchar e despois un accidente tremendo.
E logo un berro arrepiante preto de Casement Road.
Pero, cando cheguei alí, non había rastro do accidente.
Nada.
E aí foi cando vin a Jackie,
lonxe, saíndo do pantano.
E que fixo Jackie?
A verdade,
non o sei.
Escapei.
Pero só por impresionar e ser moi home.
Que valente.
Moitísimo.
Si, Gilbert,
un tipo simpatiquísimo.
Despois oes que veu un informático á vila e imaxinas alguén...
Alguén...
Un pouco máis xeitoso ca ti.
- Es mala. - Só interpreto os datos.
- Viches a Dove? - Marchou.
A onde?
Por incrible que pareza, non me contou os seus plans.
Cóllesmo?
Grazas.
Mira,
tes que saber isto. Fintan viu algo a noite de Samaín.
O que?
Escoitou un accidente de coche e un berro,
despois viu un ferreiro dunha lenda saíndo dun pantano.
Vale, grávao. Se cadra serve para dar contexto.
- Dixeches que querías lendas. - Si. Escríbeme se ves a Dove.
- Todo ben? - Si.
Unha suxestión. Queres ir a outro lado?
Tes que pedir permiso?
Non.
Vamos.
FIONA E SEAMUS 99
- Non deixes de pensar en mañá. - Deixes de pensar en mañá.
Non pares, pronto estarei aí.
Pronto estarei aí, mellor ca antes.
Onte xa pasou.
Espera.
Non deixes de pensar en mañá.
Non deixes...
A bela dormente.
- Non deixes... - Tommy!
Vale, meus, é evidente o importante que é que coidedes o material.
Non?
Non pode ser.
Gústame o patinete.
Non vas crer o que descubrín.
Non vas crer o que descubrín eu.
- Seamus e Malachy son irmáns? - Si.
Pero por que viría alugar o terreo de Darragh?
Vixiar a costa é dificilísimo.
É un refuxio perfecto para traficantes. Estamos chegando a algo.
E Seamus quería casar con Fiona?
É Shakespeare.
Dous irmáns traficando con drogas, loitando polo imperio.
Malachy rouba a prometida de Seamus e el mata os dous.
Vale, e Teddy? Por que desaparece?
Non sei. Faríase peras tres días no monte. Os adolescentes dan noxo.
"Traficante mata unha familia."
Ese é o artigo.
Saúde.
Vai ser todo 100 % renovable.
Unha granxa vertical, 250 traballos con bos soldos.
Querías vendermo? Porque me convenciches.
Só me fai ilusión.
A granxa de servidores é o principio.
Pódese ampliar a parques eólicos, enerxía xeotérmica, doméstica...
Bodkin 2.0.
Tes moita curiosidade?
Son de Teddy?
Si.
Es fan do seu traballo?
Máis ou menos.
Era amigo meu.
Moi bo amigo.
- Era? - El e eu... tivemos un encontrón.
Hai moito tempo. Só intento axudalo.
Por que o farías?
A noite que desapareceu...
ía quedar con el, pero planteino pola rapaza esa.
Era moi intelixente.
Máis ca min.
Divertido.
Pero despois de desaparecer ese Samaín, foi... diferente.
Calado
e escuro.
Sentes culpa?
Supoño que penso que se quedase con el,
se cadra estaría ben.
Sempre me custou encaixar.
De neno sempre facían burla de min.
Por iso Seamus te chamou "cagarolas"?
Cando tiña 10 anos, caguei por min nunha obra de teatro da escola.
Desde aquela chamáronme así.
A xente de Bodkin é literal.
Pero Teddy non.
El sempre foi leal.
- Seguro que esperou toda a noite por min. - Que ías facer?
Todo o que pasou esa noite
foi hai moito.
Non podemos deixalo e avanzar?
E pasalo un pouco ben?
Podemos probar.
Daquela,
imos facelo?
- O que? - Divertirnos.
Dove, ven bailar!
Non.
Bailar é de débiles.
Perdoa, esquecín que pasas por completo de bailar.
Si, exacto. Deches no cravo comigo, Gilbert.
Odias todo.
Saúde.
Veña. Algo che ten que gustar. Dime algo que che guste.
O whisky.
Iso é unha cousa, non unha actividade.
Veña, dime algo que che guste facer.
Gilbert, acabas de dicir unha blasfemia.
O whisky é a afección número un dun irlandés.
Que che gusta facer cando non traballas?
Escribo poesía.
Epopeas longas e románticas
cheas de luxuria, desexo e sufrimento.
O carallo.
Non sei se te decataches disto, Gilbert, pero son un pouco imbécil.
Non, diso decateime hai tempo.
Ves?
Esta versión de ti,
a monte, é máis divertida que o americano alegre que coñecín.
Supoño que é o máis preto que estarei de oír un cumprimento teu.
Creo que é hora de marchar!
Espera. Colle isto.
Xusto a quen buscaba.
Quen é?
O ianqui este débeme cartos.
Débeche unha merda.
Débeme 8000 euros.
Parécenche moitos cartos?
Mira, cariño...
O nariz, pendanga, tola.
Escapa, Gilbert!
- Dove, espera! - Non pares!
Meu Deus.
Como que 8000 euros?
Podo explicalo!
- Serás bobo. - Podo explicalo.
Xa. Non estaba no meu mellor momento.
- Pero se non levas nada aquí! - Xa.
Fun ó pub por primeira vez, paseime un pouco bebendo.
Supoño me pasei de avirme coa xente.
Critícasme moito para despois arrasar con todo.
- E vas e perdes 8000... - Xa o sei.
- contra un hippie. - Dove...
Dove, isto é serio.
Vale? Hipotequei a miña casa.
Pedín cartos, moitos cartos,
para manter a miña empresa.
- Pois Damien di que só fas choiazos. - Non, foi unha vez. Foime ben unha vez.
E aí pensaba: "Todo o mundo me escoita, non?"
Aí empecei a empresa e metín todo o que tiña nela.
Pero parece que despois diso
todo foi un fracaso absoluto.
É como se...
xa non o escoitase ninguén.
Merda.
E se fun un foguete de feira?
Non é só o traballo.
Parece que todo se afunde.
Os cartos, a débeda.
Coa miña muller...
tampouco me vai ben.
Pero podo solucionalo.
Vale? Podo volver onde debo estar.
Só me ten que funcionar isto.
Vale? Preciso a túa axuda.
Enténdoo.
Todos van por ti.
E só intentas facer o teu traballo. Intentas contar a verdade.
E non queren escoitala. Ninguén quere.
Así que fas todo, hostia...
fas todo
para acabar o traballo.
Dan igual as consecuencias.
Estamos falando do mesmo?
Enténdoo.
Que boa pinta. Grazas.
E que vas tomar esta mañá?
Té. Só... té.
Como es capaz de comer?
Empecei a beber un vaso de auga despois de cada pinta e axuda.
Próbao.
Daquela, cal é o plan?
Volver á cama?
Durmir para sempre?
Hai que ir ó enterro de Darragh.
Quero dedicarlle esta resaca a Darragh. A el gustaríalle que volvese á cama.
Non, pero Seamus vai ir, e tes que falar con el.
Mira, o tipo cáeme ben,
pero se é o Teixugo, non é perigoso enfrontarse a el?
Seamus é a clave.
Se o colles, o podcast vai ser un éxito total.
Estabades preocupados?
Acabo de chegar, a verdade.
Abotoácheste mal.
Deus chamou o noso irmán Darragh
da Terra para ir onda el e entregamos o seu corpo á terra.
Porque nós somos po e ó po temos que volver.
O noso Señor cambiará o noso corpo mortal
para ser como el na gloria,
porque resucitou, o primoxénito entre os mortos.
Encomendamos o irmán Darragh ó Señor.
- Adiante. - Que o Señor o acolla en paz
- e resucite o seu corpo... - O que paga a pena é difícil.
Polo noso irmán Darragh, rezámoslle ó noso Señor,
que dixo: "Eu son a resurrección e a vida."
- "Quen cre en min, vivirá..." - Seamus, espera.
"E non morrerá endexamais."
- Tes un minuto? - Para que?
Por se querías falar.
Falar?
Xa sabes... de Darragh.
Maréaste en barco?
Que a misericordia o una cos anxos no ceo. Pedímosllo ó noso Señor.
Amén.
Ola.
Como te vin aquí, pensei en preguntarche
se cambiaches de idea sobre a nosa boa causa.
Non.
Vamos.
Desculpa.
Pensarás que só somos uns rexoubeiros, pero as nosas preocupacións son reais.
Non queremos que a historia se repita.
Se cadra interesábache de saber o que lle pasou a Seamus esa noite.
Desculpa.
Que dixeches?
A estatua de San Seamus, na cova de Casement Road.
Por Deus.
É importante.
No último Samaín, un coche bateu contra San Seamus
e case destrúe a estatua.
Esa violencia é inaceptable.
Dixeches que houbo un accidente de coche?
É o que vos intento contar.
Dove, espera!
Fintan oíu un accidente de coche e viu algo ou alguén saír do pantano.
Se cadra eran Malachy ou Fiona.
Algo pasou aí esa noite.
Onde é ese sitio?
En Irlanda pensábase que daba mala sorte
que os mariñeiros aprendesen a nadar.
Non parece moi sensato.
Éo e non ó mesmo tempo.
Se cadra parecíalles un erro tentar o destino
ou se cadra non había motivos para loitar contra o inevitable.
A Darragh encantáballe o mar.
Dixérame que quería que o incinerasen e tirasen as cinsas no mar.
Odiaba pensar en estar atrapado nunha caixa.
Súas irmás enterrárono igualmente.
Non che parece unha tolería ó que lle damos valor?
Cando menos o pensas,
estás nunha caixa.
Perdiches algunha vez alguén próximo?
Non nos pasou a todos?
O máis duro para min foi a miña muller.
Tiña cancro.
Foi horrible.
E despois collín
o máis íntimo e difícil do peor momento do meu matrimonio
e compartino con todo o mundo.
Nunca pensei no éxito que sería.
O alcance que tería.
Á xente encantoulle, sabes?
Amor verdadeiro.
Menos á miña muller.
Curouse do cancro.
Por suposto.
Pero non demos curado o que fixen.
A xente fai o que ten que facer para sobrevivir.
Se cadra era o que facías ti, sobrevivir.
Eu fixen o contrario.
Tentei enterralo, deixalo no pasado.
Quen...
a quen...
perdiches?
Notei que estades interesadísimos no meu pasado.
Especialmente Dove.
Xa sabes, é...
Ela é así con todo o mundo.
Pregúntome se
ti
sabes que é o que anda a buscar?
Ela...
pensa que tiñas unha relación con Fiona
e que Malachy era teu irmán.
Pénsao, non?
Sabes que lles pasou?
Non quería...
Sei exactamente o que querías.
Amábaa máis que á vida.
Vin os meus fillos nos seus ollos. Movería ceo e terra por ela.
Malachy...
Malachy apoiábame en todo.
E, un día, marcharon.
A onde?
Ás veces tes que afrontar que algunhas preguntas
non se deben responder.
Conserva a túa encantadora muller, Gilbert...
porque hai cousas peores que a morte.
O purgatorio inventárono os irlandeses.
Nada ben, amigo.
Mira, Casement Road só dá...
ó pantano.
Achega a imaxe.
A ti que che parece iso?
Un coche?
Hai que chamar a Gilbert.
Se cadra é só unha pedra.
Con forma de coche?
Por favor.
Eu non vexo nada.
Desaparecen dúas persoas e hai un accidente raro na mesma noite.
Non estará relacionado?
Se cadra.
Alguén ten que entrar.
Vale.
Dove, está conxelado. Seguramente non sexa nada.
É un coche.
- Miña nai querida. - Aquí. Sabíao, cona.
Sacácheslle algo a Seamus?
Non é quen pensas que é.
Mira, se foi o Teixugo, agora xa non o é.
É un home normal.
Un home... moi triste.
Se cadra o podcast non vai sobre o crime, sabes?
Se cadra é unha historia de dó.
Un home que perdeu todas as persoas que quería.
- Non? - Contra, si. Ten encanto.
A xente vai querer escoitalo.
Penso que parece interesante.
Non podedes andar sacando cousas dos pantanos.
Hai que cubrir papelame oficial. Afástense, por favor.
- Afástense. Á casa. - De quen é?
Non sei de quen é.
Está baleiro.
Si, está baleiro. Non hai nada que ver. Poden marchar, por favor?
Pagou a pena.
Supoño.
- Miña nai querida. - Vaia.
Dous cadáveres pechados xuntos durante máis de 20 anos nun pantano.
Os segredos enterrados resucitan.
O soño dun contista.
E oxalá nunca os atopásemos.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez