Boję się śmierci.
Ale czy ktoś się nie boi?
Co czeka po drugiej stronie?
Każda śmierć zmusza nas, by spojrzeć w lustro.
Pomyśleć o własnym końcu.
Dlatego potrzebujemy rytuałów.
Pozwalają one żyjącym zamknąć rozdział.
I na zawsze pogrzebać tajemnice zmarłych.
Ale z tajemnicami bywa tak,
że znajdują sposób, by wypłynąć na światło dzienne.
Nie będziemy niemile widziani? Ledwo znaliśmy Darragha.
To nie pogrzeb, tylko stypa.
Nie trzeba znać zmarłego.
Wystarczy się za niego urżnąć.
Spoko sprawa. Byłem na stypach prawie obcych ludzi.
Zero szacunku dla zmarłych.
Zajebię gościa.
Nie! Ocipiałeś? Co ty odwalasz?
Wracasz z Kalifornii z tą parszywą technologią...
- Co jest? - ...i masz się za króla?
Jak to w ogóle wygląda?
Nie do wiary, Fintan.
Darragh jeszcze nie leży w grobie, a ty sobie rozstawiasz imprezkę.
- Wszystko z nim okej? - Nie masz szacunku?
Człowiek umarł, a ty szykujesz tandetną potańcówkę.
Darragh zgodził się na festyn. I podpisał umowę.
W przeciwieństwie do niektórych rozumiał nasz cel.
Chcemy zjednoczyć miasteczko.
Powinienem ci wyrwać język, patykowaty frajerze.
Spróbuj. Pogrążę cię w sądzie.
Wyluzuj, Seamus.
Pierdol się, obsrańcu.
Bodkin się zmienia, Seamus.
Przyszłość nadejdzie. Czy ci się to podoba, czy nie.
Do pracy. Raz-dwa!
Masz rację, Gilbert.
Sympatyczny gość.
Widzi pani? Niedorzeczność.
- Same problemy. - Nie.
Ostatni festyn skończył się tragedią.
Już nie mówiąc o wandalizmie i bezsensownym niszczeniu mienia.
Jestem z Komisji Bezpieczeństwa w Samhain. Nie ciekawi pani nasza perspektywa?
Wolę słuchać, jak schnie farba.
Dziękuję. Przepraszam. Dziękuję, że jesteście.
Napijcie się herbaty.
Jezusie, ta to ma płuca.
- Kto to był? - Siostry Darragha z Mayo.
Gospodarstwo należy do nich. Sprzedadzą je za niezłą sumkę.
Na pewno możemy tak wparować? Rodzina jest w żałobie.
No właśnie.
Na pociechę robią sobie trzydniową imprezę.
Poza tym w środku jest Borsuk. A ja muszę z nim pogadać.
Ja pogadam z Seamusem. Tylko byś go wystraszyła.
Może przez cały ten czas prowadził tu uczciwe życie.
Tacy jak on się nie zmieniają.
Mnie potrącili. Seanowi spalili auto. A teraz Darragh miał „wypadek”.
- Myślisz, że to morderstwo? - Nie zagalopowujmy się.
Naszą rolą jest zadawać pytania, nie wymyślać szalone teorie.
Dobra.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Chodźmy!
Ładny makijaż? Sama robiłam.
Jesteś z domu pogrzebowego?
Owszem. Mary Donovan, zakład Donovan i Synowie.
„Synowie”?
Moi bracia okazali się zbyt delikatni.
A ty?
Dove. Z ciekawości: przeprowadzono autopsję?
Okoliczności śmierci musiałyby być podejrzane.
A nie były.
- Uderzył się w głowę. - Skąd ta pewność?
Kąt upadku, głębokość rany. Alkoholu we krwi dość, żeby usuwać farbę.
W imieniu całej rodziny pragnę podziękować za przyjście.
Zdrowaś Mario, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.
Zdrowaś Mario, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Nagraj to.
Jajko i tuńczyk w jednej kanapce.
Dziwactwo.
Smutny dzień.
Biedny Darragh.
A drugie imię?
Tak myślałem.
Wstydź się.
Żerować jak sęp na smutku dobrych ludzi.
Jestem dziennikarką.
A jakże.
Fajnie tak przyjechać z miasta i się na nas pogapić.
Ale nasze życie to nie rozrywka dla was.
Ty wydajesz się ciekawy.
Mogę ci coś ciekawego opowiedzieć.
Wyobraźmy sobie, że pracuję dla brytyjskiego rządu
i chcę ujawnić sprawę wycieku danych z systemu ochrony zdrowotnej.
Opowiadam wszystko dziennikarce,
która obiecuje mi pełną anonimowość.
Ale jakimś cudem w dniu, kiedy wychodzi jej artykuł,
wycieka moja tożsamość.
I moje życie wywraca się do góry nogami.
Cóż, można się zabić.
A wszystko przez nieudolność tej dziennikarki.
Uważaj, komu się przyglądasz. Bo ktoś może przyjrzeć się tobie.
Dobre kiełbaski.
The Rolling Stones to najlepszy zespół w dziejach.
Pomyśl tylko o „Wild Horses”. Lepiej się grać nie da.
- „Paint It, Black”. - Wszystko jest genialne.
Nie wiem, po co jeszcze piszą muzykę.
Wyluzowany jesteś jak na tonącego w długach.
To nie czas ani miejsce na...
Nabijam się. Spoko, jest impreza.
Nie gadamy o kasie.
O czym ona mówi?
O niczym.
No więc... dobrze znałaś Darragha?
Nie bardzo. Parę razy ubijaliśmy interesy.
A przyjaźnił się z Malachym?
Z kim?
Z Malachym. Tym, który zaginął.
Nie znałam go.
A ty? Co robiłaś w Samhain?
To chyba była szalona noc.
Nie wiem, przegapiłam ją.
Podwoziłam znajomą, Gretę, do Dublina.
Kiedy wróciłam, było po wszystkim.
No tak.
Dobra. Wchodzę.
Może się czegoś wywiem o Darraghu i Malachym.
Też spróbuję powęszyć.
Dobra.
Kurwa mać.
Mogę zaoferować prawdziwy trunek.
Domowy poitín.
Zmiana humoru gwarantowana.
Na lepsze czy gorsze?
Jest dobry. Robię w wannie.
Ślepota humoru mi nie poprawi.
Jak się cykasz, to sama znajdź coś do picia.
O ja pierdolę.
Postarzam formaldehydem. Dodaje charakteru.
Co...?
Naiwna jesteś, wiesz?
I to ja lubię.
Czemu seksowne zawsze są humorzaste?
Jest okej.
Darragh był słodki jak anioł.
O nikim źle nie mówił.
Miesiącami chciałam go przelecieć,
ale on chciał czekać do ślubu,
więc wyszłam za Tommy’ego.
Z nim miałam odwrotny problem. Normalnie jak królik.
Kiedyś Darragh był religijny, ale odkąd wrócił, nie bywał w kościele.
Myślałem, że zawsze był tutaj.
To dawne dzieje.
Wie ojciec, gdzie był?
Wie pan,
czasem warto czytać między wierszami.
Czy ja widzę Ednę O’Shea?
Ciekawa jesteś, co nie?
- Dostawałam gorsze recenzje. - Nie wątpię.
Zwierzenie za zwierzenie?
Ty pierwsza.
Wymieniłam Bodkin na Londyn.
Małe miasto, duże marzenia. Zakochałam się, odkochałam się.
Ale mam lepszą rękę do trupów niż do żywych, więc wróciłam.
W Londynie trupów nie brakuje.
Ale irlandzkich styp tak. Gdzie tam kogoś poznam?
Zwykle to irytujące, gdy ktoś traktuje się tak poważnie,
ale u ciebie to nawet urocze.
Pijana jesteś.
No chyba.
To ma jakieś 90% alkoholu.
Powiem prosto z mostu.
Chcę...
Przepraszam.
Damien.
To na razie.
To jest, kurwa, Borsuk.
Uważany za zmarłego szmugler cały czas mieszkał w cholernym Bodkin.
- To gruba sprawa. - Przestań.
- Nie słyszałeś jeszcze najlepszego. - Poważnie. Głęboki wdech.
Daruj sobie. Umiem, kurwa, oddychać.
Dostali nakaz rewizji twojego mieszkania. Znaleźli laptopa Krteka.
Służby myślą, że go ukradłaś.
Rozpoczynają oficjalne śledztwo w twojej sprawie.
Bzdury. Oddał mi go na przechowanie. Tak się robi.
Nie. To własność rządu.
Koleś się bał i poprosił o pomoc. Co miałam zrobić?
Powiedzieć mi o tym, żebym mógł się, kurwa, przygotować!
Wiesz, że to pic.
Karzą mnie za upublicznienie afery.
Sami, kurwa, ujawnili jego nazwisko.
Myślę, że powinnaś wrócić.
Teraz mam wracać?
Znalazłam tu prawdziwy temat, a teraz mam wracać i się bronić,
bo jacyś anonimowi biurokraci zaczęli się rzucać?
Nie ma szans.
Dove, to poważna sprawa.
Jasne, że, kurwa, poważna. Musisz za mnie poręczyć.
- Powiedz, że o tym wiedziałeś. - Mam kłamać?
Masz mnie chronić, Damien.
- To z Borsukiem to coś grubego? - Na 100 procent.
To pracuj dalej. Zobaczę, co mogę stąd zrobić.
Kurwa.
Dobrze znałeś Darragha?
Na tyle, na ile się da.
Wydawał się dobrym człowiekiem.
I był.
Był dobrym przyjacielem. Wiele mi pomógł.
Był dobry dla mojego brata.
- Twój brat mieszka w okolicy? - Ta cała Dove.
- Co z nią? - Piekielnie jest irytująca.
Trudno zaprzeczyć.
Wszczęłaby kłótnię w pustym pokoju.
Tak. Jest bardzo zdeterminowana.
Ta. Ja inaczej bym to określił.
- Wybaczysz na chwilkę? - Jasne.
Może nam czegoś nalejesz?
Tym zaginionym z Samhain ponoć odcięli ręce i nogi.
Wpadniesz do mnie potem? Mogę ci pokazać wielki sekret.
A wy co, kurwa?
Pieprzone łajzy. Spierdalać.
- Robiłam wywiad. - Oni chuja wiedzą.
Szuje, co liczą na rodeo.
A ty jesteś inny?
Jestem zaklinaczem koni.
Na kogoś to działa?
Czasem. Zdziwiłabyś się.
No, zdziwiłabym.
Nie jestem jak te wieśniaki. Jestem stworzony do wyższych rzeczy.
- Na przykład? - Nawet sobie nie wyobrażają.
Sierociniec już przeżyłem.
Nie wiedzą, co przeszedłem. Ja tu nie pasuję.
Rozumiesz?
Tak się składa, że tak.
Wskoczymy na tył auta i poszukamy sobie miejsca?
Jezu. Sean!
Żartowałem.
To był żart. Może być przód auta.
Dove, co robisz?
Pracuję.
Pójść z tobą?
Nie.
- Dobrze się bawisz? - Świetnie.
Nie wiedziałam, ile lejesz mleka.
Jest w sam raz. Dałabym się pokroić za herbatę.
Przepraszam.
Cześć. Jestem Emmy.
Mogę zadać parę pytań o...
Ten wasz podcast jest o Samhain, tak?
O zaginionych?
Tak, ale też o miasteczku.
Rozmawiamy z ludźmi i prowadzi nas historia.
Powodzenia z wydobywaniem czegoś rozsądnego.
Gdzie jesteś, Claire? Odezwali się ci od nagłośnienia?
Fleetwood Mac to szaraki. Gówniany zespół, może Top 40.
Gówniany to masz gust.
Powinni ich spuścić w kiblu. Tam ich miejsce.
Ty się spuść w kiblu, bo twoje opinie są gówno warte.
Potrzymaj mi piwo.
- Chcesz dostać? - No, dawaj.
- Napije się pani? - Ani słowa więcej!
Jaki pan miły.
Mnóstwo ludzi mówiło o Darraghu dobre rzeczy.
Dziękuję.
Zabawna sprawa.
Mówił mi, że nigdy stąd nie wyjechał,
ale teraz słyszałem, że przez jakiś czas go nie było.
Porozmawiajmy.
- Na osobności. - Oczywiście.
Wybacz brak kultury.
Czasem Bodkin tak irytuje, że zapominam, czemu wróciłem.
Dla ciebie to pewnie szok kulturowy.
Nic o mnie nie wiesz.
Cześć. Jestem Fintan.
Wybacz, że byłem chujkiem.
Wydajesz się fajna i ciekawa. Chętnie z tobą porozmawiam.
Może nawet zdążymy skończyć,
zanim się zorientujesz, jaki jestem niezręczny.
Niezła korekta.
ABC technologii. Interpretuj dane i się adaptuj.
Brawo.
Z rodziną bywa lepiej i gorzej, ale koniec końców to najbliżsi.
- Nie chcesz, by źle o nich mówiono. - Oczywiście.
Nie chcielibyśmy sprawiać bólu pani ani pani siostrze w czasie żałoby.
Nie chcemy, żeby Darragha pamiętano przez pryzmat jego błędów.
Naturalnie. Nie ma co mieszać go teraz z błotem.
Dziękuję.
Byłyśmy przerażone, kiedy trafił do więzienia.
A potem wrócił z tym Malachym.
Już nic nie było takie samo.
No tak. Darragh i Malachy poznali się w więzieniu.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Darragh go ubóstwiał.
Serce mu pękło, kiedy Malachy zniknął.
Starałam się go pocieszyć, ale nigdy mnie nie słuchał.
Zawsze zwierzał się Alice.
Ale tak mocno go kochałam.
Oczywiście.
- Kochałam go. - Naturalnie.
Jak już tu jestem...
Co pamiętasz z Samhain?
Widziałem Jackiego Lanterna.
Kogo?
To postać z podań. Kowal skazany na wieczną tułaczkę.
W dzieciństwie chodziliśmy w Samhain na mokradła.
Tam miał się pojawiać.
I?
Szczerze?
Miałem wtedy 14 lat
i niewiele wcześniej odkryłem grzybki halucynogenne.
Chciałem się popisać przed dziewczyną, więc zażyłem grzybki i skończyłem tam.
I go zobaczyłeś?
Tak.
Widziałem ogromnego potwora wynurzającego się z bagna w Samhain.
- Ściemniasz. - Nie.
Przysięgam.
Ładny widok.
A ja widzę gówno.
Bezkresne pola gówna.
A każda sekunda tutaj to kolejna chwila bez mojego chorego Maurice’a.
Ma raka.
Długo są państwo małżeństwem?
Maurice to mój kot.
Nikt nie rozumie, prawda?
Jak ważne są dla nas koty.
Ma pan kota?
Tak. Dwa.
Jakiej rasy?
Wie pani...
Dachowce. Tak bym je określił.
Wziąłem je ze schroniska.
Dobry z pana człowiek.
Dot wspominała,
jak bolesne dla Darragha było zaginięcie Malachy’ego.
Byli dobrymi przyjaciółmi?
„Przyjaciółmi”?
Tak też można to nazwać.
To znaczy?
No błagam. Biedny Darragh miał odmienne preferencje.
Byli parą?
W życiu.
Malachy nie odwzajemniał uczuć, ale je wykorzystywał.
Trzymał Darragha na krótkiej smyczy.
Co roku załatwiał sobie dzierżawę ziemi za grosze.
Każdy to widział, tylko nie Darragh. Cymbał.
Potem Malachy zniknął,
a jego brat sobie przyjechał i przejął dzierżawę za tę samą cenę.
Pozwalał tym dwóm szumowinom wleźć sobie na głowę.
To Malachy miał brata?
Oczywiście.
Nie rozmawiał z nim pan? To Seamus Gallagher.
I diabeł dał Jackiemu rozżarzony węgiel i rzepę.
Dlatego w Halloween wydrążamy dynie.
Mógłby dać coś bardziej przydatnego. Nie wiem, samochód.
Jak on wyglądał?
- Kto? - Jackie Lantern.
Był wielki.
I przerażający.
- Tylko najodważniejsi znosili ten widok. - Tacy jak ty?
To błogosławieństwo i klątwa.
Dawno nie myślałem o tej nocy.
Boże... chyba był wtedy też jakiś wypadek.
Gdzie?
Nie widziałem go.
Słyszałem tylko pisk, a potem głośny łoskot.
I mrożący krew w żyłach wrzask niedaleko Casement Road.
Ale kiedy tam podbiegłem, po wypadku nie było śladu.
Nic.
Wtedy zobaczyłem Jackiego.
W oddali. Wyłaniał się z moczarów.
I co zrobił?
Szczerze?
Nie pamiętam. Uciekłem.
Ale z bardzo imponujących, męskich powodów.
- Aleś ty odważny. - Najodważniejszy.
Tak, Gilbert.
Sympatyczny gość.
Słysząc o miejscowym tytanie branży IT, wyobrażałam sobie kogoś...
No jakiego?
Trochę bardziej cool.
- Wredna jesteś. - Tylko interpretuję dane.
- Widziałaś Dove? - Wyszła.
Dokąd?
Może nie uwierzysz, ale nie omawiała ze mną planów.
Wybacz.
Dzięki.
Słuchaj, to cię zaciekawi.
Fintan widział coś w Samhain.
Co?
Usłyszał wypadek samochodowy i krzyk,
a potem z bagien wyłonił się kowal z irlandzkich podań.
Nagraj go. Może zrobi atmosferę.
Chciałeś więcej wierzeń.
No. Napisz, jak zobaczysz Dove.
Wszystko gra?
Masz ochotę na zmianę scenerii?
Musisz pytać o zgodę?
Nie. Chodźmy.
FIONA I SEAMUS, ’99
Czekaj.
Śpiąca Królewna.
Tommy!
Dobra, chyba nie muszę mówić, jakie to ważne, żeby chronić towar.
Ożeż kurwa.
Niezła bryka.
Nie uwierzysz, co odkryłam.
A ty nie uwierzysz, co ja odkryłem.
- Seamus i Malachy to bracia? - Tak.
Po co tu przyjeżdżać i dzierżawić ziemię Darragha?
Linię brzegową trudno patrolować.
To idealne miejsce dla szmuglerów. Coś w tym jest, mówię ci.
A co oznacza związek Seamusa i Fiony?
To jak Szekspir.
Bracia walczą o kontrolę nad narkobiznesem.
Malachy kradnie Seamusowi narzeczoną, więc Seamus zabija oboje.
A Teddy? Czemu zaginął?
Pewnie trzy dni walił konia w lesie. Nastolatkowie są ohydni.
„Przemytnik morduje rodzinę”.
To nasz temat.
Sláinte.
Wszystko będzie w pełni odnawialne.
Farma wertykalna to 250 dobrze płatnych posad.
Starasz się mnie przekonać? Już ci się udało.
Ekscytuję się.
Farma serwerów to dopiero początek.
Możemy też wejść w farmy wiatrowe, energię geotermalną,
mieszkalnictwo, infrastrukturę...
Bodkin 2.0.
Jesteś ciekawska, co?
- To dzieła Teddy’ego? - Tak.
Jesteś fanem?
W pewnym sensie.
Był moim kolegą. Przyjacielem.
- „Był”? - Nasze drogi się... rozeszły.
Dawno temu. Staram się mu pomóc.
Dlaczego?
W noc, kiedy zniknął...
miałem się z nim spotkać, ale olałem go dla tej dziewczyny.
Był bardzo inteligentny. Inteligentniejszy ode mnie.
I zabawny.
Ale po tym, jak zniknął w Samhain, stał się... inny.
Cichy.
I mroczny.
Czujesz się winny?
Ciągle myślę, że gdybym go nie wystawił, może nic by mu się nie stało.
Zawsze byłem na uboczu.
Byłem tym dzieciakiem, z którego się śmiali.
Dlatego Seamus nazwał cię „obsrańcem”.
Kiedy miałem dziesięć lat,
zesrałem się w gacie na szkolnym przedstawieniu.
Od tej pory to moja ksywa.
Cóż, dosłowności nam nie odmówisz.
Ale Teddy był inny.
Zawsze lojalny.
Pewnie całą noc na mnie czekał.
I co byś zrobił?
To wszystko stało się strasznie dawno temu.
Nie możemy o tym zapomnieć i żyć dalej?
I trochę się, kurwa, zabawić?
Możemy spróbować.
To co, robimy to?
- Co? - Bawimy się.
Dove, chodź tańczyć!
Nie.
Tańczenie to słabość.
Wybacz, zapomniałem, że jesteś na to za fajna.
Tak jest. Rozgryzłeś mnie, Gilbert.
Wszystkiego nienawidzisz.
Sláinte.
Coś musisz lubić. Podaj jeden przykład.
Whiskey.
To napój, nie hobby.
No weź. Powiedz, co lubisz robić.
Gilbert, to było bluźnierstwo.
Whiskey to najważniejsze hobby każdego Irlandczyka.
Co lubisz robić, kiedy nie pracujesz?
Piszę wiersze.
Długie, romantyczne eposy
pełne pożądania i złamanych serc.
Ściemniasz.
Może jeszcze się nie zorientowałeś, ale trochę ze mnie dupek.
Tak, dawno to zauważyłem.
Widzisz?
Ta wersja ciebie,
szalony Gilbert, jest fajniejsza niż ten jankes w różowych okularach.
Na lepszy komplement od ciebie nie mam co liczyć, więc...
Czas stąd spadać!
Czekaj. Weź to.
Oto i ten, kogo szukałem.
Kto to?
Jankes, który wisi mi kasę.
Chuja ci wisi.
Wisi mi pierdolone 8000 euro.
To dla ciebie dużo kasy?
Kotku...
To mój nos, szalona pizdo.
Kurwa, biegnij, Gilbert!
- Dove, czekaj! - Biegnij!
O Boże.
Osiem tysięcy?
- Wiem. Mogę wyjaśnić. - Kurwa, co za kretyn.
Wiem. Nie jestem z siebie dumny.
- Dopiero co przyjechałeś. - No.
To była pierwsza noc w pubie i trochę za dużo wypiłem.
Chyba za bardzo próbowałem im się przypodobać.
Tak po mnie jedziesz, że jestem konfrontacyjna.
- A sam przegrywasz 8000 z hipisem. - No wiem.
Mam poważne kłopoty.
Zastawiłem dom.
Zapożyczyłem się na kupę kasy, żeby moja firma przetrwała.
Ponoć nagrywasz hit za hitem.
Jeden hit. Miałem, kurwa, jeden hit.
Przez chwilę wszyscy mnie słuchali.
Wtedy założyłem firmę i włożyłem w nią całe oszczędności.
Ale każdy kolejny projekt
okazywał się kompletnym niewypałem.
Po prostu...
nikt mnie już nie słucha.
Kurwa.
A jeśli drugiego hitu nie będzie?
Nie chodzi tylko o karierę.
Wszystko się sypie.
Pieniądze, długi.
Z żoną też nie układa się dobrze.
Ale mogę wszystko naprawić.
Mogę wrócić na swoje miejsce.
Ale ten projekt musi się udać.
Potrzebuję twojej pomocy.
Rozumiem.
Wszyscy są przeciwko tobie.
A ty tylko starasz się robić swoje. Mówić, kurwa, prawdę.
A oni nie chcą słuchać. Jak zawsze.
Więc robisz wszystko,
kurwa, wszystko,
żeby doprowadzić sprawę do końca.
Niezależnie od konsekwencji.
Mówimy o tym samym?
Rozumiem cię.
Wygląda pysznie. Dziękuję.
A pani co dziś podać?
Herbaty. Tylko herbaty.
Jak możesz jeść?
Zacząłem pić szklankę wody między kuflami guinnessa.
To pomaga. Spróbuj.
To jaki mamy plan?
Wrócić do łóżka?
Spać do końca świata?
Musimy iść na pogrzeb Darragha.
Dedykuję tego kaca Darraghowi. On chciałby, żebym wróciła do łóżka.
Ale Seamus tam będzie, a ty musisz z nim pogadać.
Lubię gościa,
ale jeśli to naprawdę Borsuk, to czy to nie niebezpieczne?
Seamus stanowi klucz.
Chcesz mieć głośny podcast? Złapanie go ci to zapewni.
Nie martwiliście się?
Bo dopiero wróciłam.
Ominęłaś guzik.
Bóg wezwał naszego brata Darragha
z tego świata do Siebie, składamy więc jego ciało do grobu.
Bo z prochu powstaliśmy i w proch się obrócimy.
Jezus przemieni nasze śmiertelne ciała i upodobnimy się do Niego w chwale.
Bo On jako pierwszy zmartwychwstał.
- Polecamy naszego brata Panu. - Idź.
Niech Pan napełni go Swym pokojem i przywróci do życia...
Nic dobrego nie przychodzi łatwo.
Módlmy się za Darragha do Pana, Jezusa Chrystusa.
On powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”...
- Seamus, zaczekaj. - „Kto we Mnie wierzy, żyć będzie”.
- Masz chwilę? - Na co?
Chcesz może pogadać?
Pogadać?
Wiesz, o Darraghu.
Masz chorobę morską?
Przyjmij go w Swej łasce do nieba.
- Przez Chrystusa, Pana naszego. - Amen.
Dzień dobry.
Zobaczyłam tu panią i pomyślałam, że spytam,
czy nie zmieniła pani zdania co do naszej słusznej sprawy.
Nie.
Chodźmy.
Przepraszam.
Ma nas pani za wścibskich prowincjuszy,
ale my się poważnie martwimy.
Nie chcemy, by historia się powtórzyła.
Może zainteresuje panią, co tej nocy spotkało Seamusa?
Wybacz.
O czym pani mówi?
O posągu świętego Seamusa. W jaskini przy Casement Road.
Chryste.
To ważna sprawa.
Na ostatnim festynie auto wjechało w biednego świętego
i kompletnie go zniszczyło.
Na to nie można się godzić.
Samochód rozbił się na Casement Road?
Przecież właśnie mówię.
Dove, czekaj!
Fintan słyszał tam wypadek, a potem ktoś wyłonił się z bagien.
Może to Malachy? Lub Fiona?
Coś tam się wydarzyło.
Gdzie ta droga?
W Irlandii uważano, że nauka pływania przynosi rybakom pecha.
To chyba niezbyt rozsądne.
Trochę tak, trochę nie.
Może nie chcieli kusić losu.
A może nie było sensu walczyć z nieuniknionym.
Darragh kochał morze.
Mówił, że chce, by go skremowano, a jego prochy rzucono na fale.
Nie chciał być uwięzionym w skrzyni.
A siostry i tak go pogrzebały.
Szaleństwo. Tyle spraw wydaje nam się ważnych,
a tu, zanim się obejrzymy, kończymy w trumnie.
Straciłeś kiedyś kogoś bliskiego?
Jak chyba każdy.
U mnie to była żona.
Miała raka.
Poważnego.
A ja najbardziej intymne, najtrudniejsze części mojego małżeństwa
opowiedziałem całemu światu.
Nie miałem pojęcia, że podcast stanie się taki znany.
Taki publiczny.
Ludzie go pokochali.
Prawdziwa miłość.
Wszyscy poza moją żoną.
Pokonała raka.
Jasne, że tak.
Ale nie radzimy sobie z tym, co zrobiłem.
Każdy robi, co musi, żeby przetrwać.
Może to był tylko twój sposób.
Ja postąpiłem odwrotnie.
Próbowałem zapomnieć o sprawie.
A kogo...
Kogo straciłeś?
Widzę, że strasznie was ciekawi moja przeszłość.
Zwłaszcza Dove.
No wiesz...
Ona każdego tak wypytuje.
Zastanawiałem się,
czy może wiesz, czego szuka.
Myśli, że ty i Fiona byliście razem,
a Malachy był twoim bratem.
Tak mówisz?
Wiesz, co się z nimi stało?
Nie chciałem...
Dobrze wiem, co chciałeś.
Kochałem tę kobietę nad życie.
Widziałem w jej oczach moje dzieci. Poruszyłbym dla niej niebo i ziemię.
A Malachy?
Był moją skałą.
A pewnego dnia oboje zniknęli.
Co się z nimi stało?
Czasem trzeba się pogodzić z tym, że na niektóre pytania
nie należy odpowiadać.
Nie puszczaj z rąk tej swojej kochanej żony...
bo są rzeczy gorsze niż śmierć.
W końcu czyściec to irlandzki wynalazek.
Płyń, przyjacielu.
Casement Road to ślepa droga kończąca się...
na bagnie?
Przybliż.
Co ci to przypomina?
Samochód?
Zadzwońmy do Gilberta.
Może to tylko kamień.
W kształcie samochodu?
- Daj spokój. - Ja nic nie widzę.
Tej samej nocy dwie osoby zaginęły i miał miejsce tajemniczy wypadek.
To się niby nie łączy?
Kto wie?
Jedno z nas musi wejść.
Dobra.
Woda jest lodowata. I pewnie nic tam nie ma.
Samochód.
- Boże. - Tutaj. Kurwa, wiedziałam.
Wyciągnąłeś coś z Seamusa?
Nie jest tym, za kogo go masz.
Jeśli był Borsukiem, to zdecydowanie już nie jest.
To zwykły facet.
Naprawdę smutny facet.
Może to nie jest podcast o żadnym przestępstwie.
Może to historia o żałobie.
O mężczyźnie, który stracił wszystkich bliskich.
- Nie sądzicie? - Fascynujące.
Każdy będzie tego słuchał.
Według mnie brzmi bardzo ciekawie.
Nie można ot, wyciągać rzeczy z bagien.
Trzeba wypełnić dokumenty. Cofnijcie się na bezpieczną odległość.
No, do tyłu. Do domu. Nie wiem, czyje to auto.
Pusty.
Pusty. Nie ma nic ciekawego. Wszyscy do domu, dobrze?
- Warto było spróbować. - Pewnie tak.
- Ja pierdolę. - O Boże.
Dwa splecione ciała, które spędziły ponad 20 lat w bagnie.
Dawne sekrety wychodzące na jaw.
Marzenie podcastera.
A ja żałuję, że je znaleźliśmy.
Napisy: Juliusz P. Braun