Myślałem, że prawda jest jak jaśniejące źródło światła.
Że daje odpowiedź.
W Bodkin nauczyłem się,
że przypomina światło rozszczepione przez pryzmat.
Ma różne kolory, różne perspektywy. Jest nieodgadnioną plątaniną.
To nie Fiona.
Co to znaczy?
Że to, kurwa, nie jest Fiona.
Seamus!
Dokąd jedziesz?
Przez 20 lat żyłem w czyśćcu.
Dzisiaj dostanę w końcu trochę odpowiedzi.
Dokąd jedziemy?
Do Króla.
BAR GRACELAND
JESTEM Z SEAMUSEM. CIAŁO TO NIE FIONA.
TO NIE FIONA!
Przepraszam.
Można?
Koszmarna obsługa.
Nikt tu nie przychodzi dla obsługi.
Nie wierzę w zabobony.
Ale niech mnie chuj strzeli, jeśli to nie jest duch Borsuka.
Kiedy ostatnio cię widziałem, obiecałem żywcem obedrzeć cię ze skóry.
Tylko spokojnie, Ed.
Myślałem, że, kurwa, nie żyjesz!
No dobra.
Kurwa, Jackie McFadden.
Teraz mówią na mnie „Seamus”.
„Seamus Gallagher”.
„Seamus”?
Szybko się nie przyzwyczaję.
Co to za jeden?
Taki tam znajomy.
Gilbert.
Cześć.
Potrzebuję czegoś, Ed.
Ale nie możesz pytać, po co.
Jakoś się nie dziwię.
Muszę pogadać z McArdle’ami.
Po chuja chcesz z nimi gadać?
Mówiłem, żebyś nie pytał.
- Wiek ich nie zmiękczył, Jackie. - Ed, jestem pod ścianą.
Nie.
Zostawiłem to życie za sobą. Mam teraz legalny biznes.
A... jak się w nim powodzi?
Na pewno niełatwo prowadzić taką knajpę.
Elvis nie przyciąga takich tłumów jak kiedyś.
Wszyscy kochają Elvisa.
Jasne.
Ale widzisz, Ed, jestem podcasterem.
Słynnym podcasterem.
Docieram do wielu ludzi. Setek tysięcy słuchaczy.
Milionów.
To darmowa reklama.
Ludzie mogą tu przyjeżdżać z daleka.
Amerykańscy turyści uwielbialiby tę knajpę.
Gdyby o niej wiedzieli.
No dobra.
Jak nie chcesz żyć, to cię nie zmuszę.
Ci bracia McArdle brzmią...
nieprzyjemnie.
Wychowałem się na farmie w Irlandii Północnej.
Na terenie walk.
To były inne czasy.
Ryzyko wysokie, ale w chuj opłacalne.
Wykopaliśmy z Malachym pod oborą tunele prowadzące za granicę.
Przerzucaliśmy, co się dało. Olej napędowy, prochy, broń.
Srajtaśmę.
Bracia McArdle tak samo.
Oni mieli swój rewir, my swój.
Pewnego dnia usłyszałem, że dorwali gruby transport.
Semtex.
Warty fortunę.
Co to jest?
Plastyczny materiał wybuchowy.
Pogadałem ze znajomym, a on z...
Jon-Joe, Desy i Oisín McArdle poszli siedzieć w Long Kesh,
a ja i Malachy wyczyściliśmy ich magazyny.
Ukradliście materiały wybuchowe?
Kiedy McArdle zniknęli, rozszerzyliśmy działalność.
Malachy rozkręcił interes w Bodkin.
On odbierał transporty morskie, ja przerzucałem je na Północ.
Interes kwitł.
Do Wielkiego Piątku.
I porozumienia wielkopiątkowego?
„Pokój w naszych czasach”.
Wielu ludzi wyszło z więzień.
Siedzę w domu, robię jajko sadzone.
Wtem: bum!
Oisín McArdle wyważa drzwi, wymachuje mi gnatem przed nosem,
wrzeszczy, czego to mi nie zrobi.
Złamałem mu kark żeliwną patelnią.
No.
Semtex semtexem, ale tego mi nigdy nie wybaczą.
Zadzwoniłem do Malachy’ego,
żeby uciekał z Fioną.
Spaliłem gospodarstwo i pędem przyjechałem do Bodkin.
Ale się spóźniłem.
Już ich nie było.
Jeśli ktoś wie, co się stało z Fioną, to pierdoleni bracia McArdle.
Bracia McArdle. Borsuk.
Zatargi między gangami sprzed dziesięcioleci.
Dwa ciała zaginione przez ponad 20 lat
w bagażniku auta miejscowego policjanta.
Długa, nocna podróż w mroki przeszłości Seamusa.
Kurwa, zajebiste!
Muszę tylko rozgryźć, jak to wszystko połączyć.
No dobra.
Notatka. Znaleźć metaforę. Kostka Rubika? Pryzmat?
Coś, co pomaga rozwikłać...
Idzie.
To Brónagh McArdle.
Parszywa pizda.
To ma być członkini przerażającego klanu?
To drobna staruszka.
Brónagh była żoną Jona-Joego McArdle’a, który był pierdolonym psychopatą.
I nawet on się jej bał.
Dobra, czekaj.
To na pewno dobry pomysł, żeby tam wparować z bronią?
Masz rację.
Tak. Ty idź.
- To jest... - Wejdź i odciągnij jej uwagę.
Ja wejdę tyłem i ją zaskoczę.
Błagam, Seamus. Czy ty się słyszysz?
To straszne tylko wtedy,
jeśli o tym pomyśleć.
Dzień dobry, kochanieńki.
Ranny z pana ptaszek.
Na pamiątkę nigdy za wcześnie.
Piękny sklep.
Wszystko ręcznie wyrabiali miejscowi rzemieślnicy.
Jak mijają wakacje?
Przyjechałem w ramach pracy.
Jestem podcasterem.
Naprawdę?
Uwielbiam dobre podcasty. Zwłaszcza true crime.
- Naprawdę? - Tak.
Słucham o facecie, który założył sektę
i zmusił wszystkich do ślubu i do samobójstwa.
Zna pan?
Niestety nie, Brónagh, ale...
Może to kwestia wieku,
ale nie przypominam sobie, żebym ci się przedstawiała.
Nie pierwszy raz zmywałabym z tej podłogi krew.
Więc gadaj.
Co ja, kurwa, widzę?
- Seamus. - Tylne drzwi były zamknięte.
Teraz jesteś Seamus?
Odłóż broń, Brónagh.
Nie sądziłam, że duchy mogą przytyć.
A tu proszę.
Pierdolony duch spaślak.
Weź strzelbę, Gilbert.
Ale ona może mnie zastrzelić.
- Nie zastrzeli cię. - Mogę.
Jak zepsujesz, to kupujesz.
Mam zły humor, Brónagh, więc...
W nią celuj, nie we mnie!
Co się stało z Fioną?
Jaką, kurwa, Fioną?
Gdzie ją zakopaliście?
W Bodkin?
Czyje ciało było w samochodzie?
Nie słuchasz mnie, Jackie?
Nie znam żadnej jebanej Fiony.
I gdzie, do chuja, jest Bodkin?
Nie kłam.
To nie ma sensu.
Miło cię znowu zobaczyć, Jackie.
Tęskniliśmy.
Kurwa.
Tak jak mówiłem,
piękny sklep.
Odwiedził mnie stary przyjaciel.
Wkrótce będziemy w Bodkin.
To już nieważne.
Muszę stąd wyjechać.
- Wyjechać? Czemu? - Wiedzą, gdzie jestem.
Nie możesz po prostu... To twój dom.
Power widział braci McArdle. Mówił, że to oni ich zabili.
- Seamus... - A jeśli to nie oni, to kto?
I gdzie jest Fiona?
A jeśli ona żyje?
Czy na tym drzewie coś jest?
Zaraz wracam.
O Powerze, o samochodzie, o ciałach.
- Wcale nie. - Co mówisz o Powerze?
Miałeś mu nie mówić, że ciała były w jego aucie.
Jezu, Gilbert!
Ciało Malachy’ego było w aucie Powera?
Cholera.
Wiedziałeś?
- Zabiję gnoja. - Seamus.
Zamorduję!
- Jedzie do Powera. - Najpierw musi go znaleźć.
Zabrali go do szpitala. Dostał zawału serca.
Dostał zawału?
- Może ciut przesadziłam. - Jezu. Co zrobiłaś?
Niełatwo cię znaleźć, Power.
Pogadałem ze starymi znajomymi, rodzinką McArdle.
Mówią, że nic nie zrobili Fionie i Malachy’emu.
To ma sens.
Podobno to twój samochód wyciągnęli z bagna.
A to znaczy, że mnie okłamywałeś
przez 20 jebanych lat.
- Seamus... - Morda!
Masz coś do powiedzenia?
Tamtej nocy Malachy powiedział mi, że jego i Fiony szukają bracia McArdle.
Miałem ich stąd wywieźć, ale Fiona się nie stawiła.
Szukałem jej, ale bez skutku.
Kiedy wróciłem do domu, ani auta, ani Malachy’ego nie było.
Myślałem, że McArdle ich dorwali.
Nic więcej nie wiem, przysięgam.
- To ma sens. Prawda? - Czemu nie powiedziałeś mi o aucie?
Nikomu nie powiedziałem!
Chroniłem siebie i rodzinę.
Teddy ma tylko mnie!
Jeśli coś mi się stanie, zostanie całkiem sam.
Jeśli dowiem się, że łżesz,
zwiążę Teddy’ego i spuszczę mu krew jak świni.
Zakopię go, gdzie nigdy go nie znajdziesz.
I przez 20 lat będziesz myślał, co mu się stało.
Nie zabiłem Malachy’ego.
Naprawdę.
Mam nadzieję.
Seamus. Uspokój się.
Okłamywał mnie!
I to nie on jeden!
Ja nie do końca kłamałem.
Czekałem na właściwy moment.
Jezu!
Z czym jeszcze czekałeś?
Ci turyści, którzy chcą wynająć łódkę.
Nie dobijaj z nimi targu.
Dlaczego?
Niewykluczone, że pracują dla Interpolu.
Tak mówisz?
Tak.
Lepiej odbierz.
Cześć, Amber.
Jak się masz?
Fantastycznie. Przyjeżdżasz tu?
Cholera.
Nie, tylko trochę mi brakuje tchu.
Ale nie mogę się doczekać.
No.
Wiesz, akurat przeprowadzam wywiad, więc...
Tak. Dobrze, kochanie.
Do zobaczenia niedługo.
Tak.
Przyjeżdża do Bodkin?
Tak.
To miło, Gilbert.
Szczęśliwa rodzinka.
EMMY: WIEM, CZYJE TO CIAŁO!
CZEKAM PRZY OBOZIE TRAVELLERÓW
Ja pierdolę.
Pryzmat rozszczepia światło na kolory składowe.
Każdy jest prawdziwy, ale stanowi tylko część całości.
Dove? Rozumiesz, co mówię o nakazie ekstradycji?
Halo?
Nie przyślą nikogo do tej dziury, żeby mnie sprowadził.
Pierdolę.
Dove...
W pracy wszystko gra?
Jeśli można tak określić pieprzoną katastrofę.
Chodzi o tego, co się powiesił?
Skąd o tym wiesz?
Mamy XXI wiek, Dove.
Nie będę się z tobą prowadzać bez odrobiny stalkingu w sieci.
No tak.
Mogę jakoś pomóc?
Zdecydowanie możesz.
Pycha. Jeszcze jedną.
Wolniej. Nie chcę przez resztę nocy rzygać.
Szoty nie lubią samotności.
To okrutne pić po jednym.
To się nie skończy dobrze.
Właśnie.
A teraz Dubheasa Maloney zaśpiewa „Zombie” The Cranberries!
To ja!
Nie zgłosiłaś się dla żartu?
W sprawach karaoke nie żartuję.
To nie ta piosenka.
Może cię nie...
Aż tak dobrze, jak powinnam
Nie dość często przytulałam
Może jestem tego winna
Na codzienne, drobne gesty mi
Jakoś brakowało sił
Zawsze byłaś w myślach mych
Powiedz
Powiedz, że twa miłość wciąż się tli
Daj mi
Jeszcze jedną szansę, żeby lepszą być
Lepszą być
Dobra. A teraz zrobimy sobie 15 minut przerwy.
Że też twoja czarna dusza skrywa coś takiego.
Jestem pełna magii i cudów.
Tylko się z tym nie obnoszę.
Zaraz wracam.
Dobra.
Chryste. Matka byłaby dumna.
Patrz, gdzie, kurwa, leziesz.
Wiesz, kto jest dumny?
Ty jesteś, kurwa, dumny...
psie pierdolony.
Idź do domu. Ledwo stoisz na nogach.
Masz przejebane przez te ciała.
Myślisz, że nie wiem, że jesteś zamieszany?
Wszystko wiem.
Do kogo myślisz, że mówisz?
To moje miasteczko, pizdo.
Lepiej o tym pamiętaj.
Wiem, że to twoje auto.
To w bagnie.
Twoje auto, a w nim dwa ciała.
Co na to powie twoje miasteczko?
Gówno wiesz.
Znalazłam w aucie nóż Teddy’ego. Wiem, że jest twoje.
Więc jesteś podejrzany o dwa morderstwa.
I co o tym, kurwa, sądzisz, sierżancie Power?
Przestań!
Wiesz, co w pierdlu robią psom?
Będziesz, kurwa, skamlał. Pieseczku!
Dove, przestań! Zostaw go!
Przestań! On ma zawał!
Wzywajcie karetkę!
Co ty zrobiłaś?
Do tyłu. Zróbcie mu miejsce.
Mamo, obudziła się!
„Mamo”?
Za dużo tego masła.
Masło to życie.
Olej to jest rozwiązanie. Wtedy naleśniki nie przywierają.
Masło, mamo. Tylko masło.
Pyszne masełko.
Napijesz się herbaty?
Tak, poproszę.
Chcesz...
popodrzucać naleśniki?
Nie.
W jakie kłopoty się wczoraj wpakowałyście?
W normalne.
W nic wielkiego. Wpadłyśmy na piwo do Fagan’s.
- Twoja mama była pijana w trupa. - Mamo!
Wypiłam tylko drinka.
Taka prawda.
- Nie wszystko trzeba mówić na głos. - Przecież to nic złego.
Skąd wiesz, co można mówić dzieciom?
- Wiem, że okłamywanie ich jest okrutne. - Dove, nie...
Może gdybyś mniej kłamała, nie strzelałaby, kurwa, do mew.
Nie twoja sprawa, co robi moja córka.
Twoja zdaje się, że też nie.
Idź już.
Na razie.
O co chodzi z tymi mewami?
Co, kurwa?
JESTEM Z SEAMUSEM. CIAŁO TO NIE FIONA.
Dove!
Nic ci nie jest?
Spierdalaj, Gilbert.
Nie uwierzysz, co przeżyłem.
Mam kaca.
Spadłam z drzewa.
Czeka mnie ekstradycja.
W dupie mam, co przeżyłeś.
Jaka ekstradycja? Co się dzieje?
- Nie przejmuj się tym. - Muszę się tym przejmować.
Implikacje etyczne dla podcastu są dość znaczne.
O etyce chcesz pogadać?
To jak etyczne było to, że spłaciłeś długi kasą Seamusa?
A teraz się z nim kumplujesz?
Pewnie wszystko mu powiedziałeś. O Powerze, o samochodzie, o ciałach.
- Wcale nie. - Co mówisz o Powerze?
Miałeś mu nie mówić, że ciała były w jego aucie.
Jezu, Gilbert!
Ciało Malachy’ego było w aucie Powera?
Cholera.
Wiedziałeś?
- Zabiję gnoja. - Seamus.
Zamorduję!
Brawo, Dove.
Teddy?
Obiecuję, że odejdę, jeśli tylko otworzysz drzwi.
Zostaw mnie.
Chciałam tylko...
wyjaśnić, o co wczoraj chodziło.
To...
Wiesz...
Nie da się tego ująć łagodnie.
To jego samochód był w bagnie. Ten z ciałami.
Więc...
chyba powinieneś się przygotować, bo sytuacja...
pewnie zrobi się ciężka.
Rozumiem cię, Teddy.
Moja matka była żałosną kanalią.
Nikomu nie możesz ufać.
Masz tylko siebie. I to nawet lepiej być samemu.
Ale...
przykro mi, że tak się dowiedziałeś.
Wszystko...
Wszystko mi się miesza w głowie.
Wiele zapominam.
Wiele zapominam, ale...
Ale pamiętam krew.
Krew.
Krew i cegłę.
Miałem w ręce cegłę.
Chyba ich zabiłem.
Malachy’ego i Fionę.
Teddy.
To nie może być prawda.
Ale ta krew! A potem zniknęli.
Nie. Ciało w kostnicy nie jest Fiony.
To kto to jest?
Nie wiem.
Ale twój ojciec wie.
To jego samochód był porzucony w bagnie.
Tyle lat pozwolił ci w to wierzyć.
Obarczył cię winą za coś, co sam zrobił.
Okłamywał cię.
Jesteś niewinny, Teddy.
Ale twój ojciec zrobił coś złego.
Muszę z nim porozmawiać, ale wrócę.
Obiecaj mi, że tu zostaniesz. Ja wszystko załatwię.
Będzie dobrze, Teddy.
Naprawdę.
Dlaczego kłamałeś?
- Dlaczego? - Samochód był...
Nie o tym mówię.
Tylko o Teddym.
Pozwoliłeś mu wierzyć, że ich zabił.
Powiem ci, co się stało. Ale obiecaj, że ochronisz Teddy’ego.
Przed kim?
Przed Seamusem. Przed chwilą tu był.
Miałem tej nocy wywieźć Fionę i Malachy’ego z miasteczka.
Ale Fiona się nie stawiła.
Szukałem jej, ale bezskutecznie.
Kiedy wróciłem do domu, cały pokój był we krwi.
Teddy stał z cegłą w ręce,
a Malachy leżał martwy na podłodze.
Pobili się o Fionę. Biedak nie wiedział, ile ma siły.
O Boże. Teddy.
Co miałem zrobić?
A drugie ciało?
Pojechałem ukryć ciało Malachy’ego i potrąciłem jakąś cholerną Travellerkę.
I musiałem sprzątnąć dwa ciała. Pieprzone Samhain!
Zatopiłeś auto, żeby was nie zamknęli?
Nie chroniłem nas przed więzieniem,
tylko przed Seamusem!
Bez wahania oddałbym życie za syna.
Ale jeśli Seamus pozna prawdę, zamorduje Teddy’ego.
WIEM, CZYJE TO CIAŁO!
CZEKAM PRZY OBOZIE TRAVELLERÓW
Czy roztrzaskane światło prawdy
można naprawić?
Odejdź.
Znalazłam w aucie nóż Teddy’ego. Wiem, że jest twoje.
Czy da się poskładać wszystkie historie
i odnaleźć blask jedynej prawdy?
On ma zawał!
- Wzywajcie karetkę! - Co ty zrobiłaś?
A może nic się nie da zrobić?
Co ją ugryzło?
Boże, co tam się dzieje?
Dziś karaoke. Całe miasteczko przyszło.
Frank nigdy nie wyciąga góry.
Słuchaj.
Dobra, ale skup się.
Zawsze byłaś w myślach mych
- Zawsze byłaś w myślach mych - Uwielbiam tę piosenkę.
Nie dość często przytulałam
To przemocowa hipokrytka.
Pierdolona narcystyczna czarna dziura.
A ty jesteś ofiarą? Gówno prawda.
Sama ją z siebie robisz.
Zmanipulowałaś mnie dla Dove. Masz obsesję.
Nie.
To jasne. Pragniesz władzy, którą ma.
Zrobisz dla niej wszystko. Ona jest alfą, ty jej betą.
- Nie jestem betą. - Dane mówią co innego.
Oszukałaś mnie i zmanipulowałaś, bo ona cię poprosiła.
Albo rozpaczliwie pragniesz jej aprobaty,
albo jesteś socjopatką.
Nie mam nic do socjopatów. Mają doskonałą etykę pracy.
Straszna z niej suka.
Bądź logiczna.
Świat to seria danych wejściowych i wyjściowych.
Każdy problem ma rozwiązanie.
Pozwalałaś już sobą pomiatać.
Ale stać cię na więcej.
To oczywiste, że czas spróbować czegoś innego.
Wiem, że to twoje auto. Co na to powie twoje miasteczko?
Boże!
Boże, co znowu?
Wiesz, co w pierdlu robią psom? Będziesz, kurwa, skamlał.
- Dove! - Pieseczku!
Dove, zostaw go!
Przestań!
Wzywajcie karetkę!
On... On ma zawał!
Co ty zrobiłaś?
Do tyłu. Zróbcie mu miejsce.
Zabierz mnie stąd. Byle, kurwa, dalej.
Zatrzymaj się.
Co?
Zatrzymaj się.
Nienawidzę cię, pizdo jebana!
Szmato!
„Patrzcie, jaka jestem, kurwa, tajemnicza!
Noszę okulary przeciwsłoneczne w nocy!”
Kurwa, wyglądasz jak Bono!
Kurwa, nienawidzę cię!
Ulżyło ci?
Cześć, jestem Claire.
Fintan pyta, czy coś ci podać. Kawę? Śniadanie?
- Nie trzeba. Dzięki. - Dobra.
Claire zaoferowała kawę i śniadanie?
Tak. Dzięki.
Lepiej wrócę do pani O’Shea.
Sprawdzę, co z Dove.
To była noc pełna wrażeń. Trochę się o nią martwię.
Ale to pewnie determinacja...
czy coś.
Przestań za nią gonić.
Nie jesteś tylko jej popychadłem.
Wiem coś o tym.
Zatrudniam wiele popychadeł.
Bez urazy, Claire.
Czego chcesz?
Cóż, chyba...
Posłuchaj, Emmy.
Kiedyś byłem tylko „Obsrańcem McGurkiem”.
A teraz patrz, ilu ludzi dla mnie pracuje.
Nad moją wizją dla miasteczka. Nad Bodkin 2.0.
Albo dajesz nurtowi się nieść,
albo sama tworzysz nurt.
Nie ma nic złego w walce o swoje. Tylko tak coś osiągniesz, Em.
Domagaj się swego.
Dziękuję.
- On ma za... - ...sierżancie Power.
- Wiesz, co w pierdlu robią psom? - To chyba była szalona noc.
Biedny Ruairi.
Nie wyobrażam sobie, żeby tak skończyć.
- I to przed kamerą. - Wzywajcie karetkę!
Kogo my tu mamy?
Pan milioner cię wystawił?
Sean.
To, jak spędzam czas, to nie twój zasrany interes.
Tak tylko zagaduję.
Dove albo Gilbert już zeszli?
Zdaje się, że też nie wrócili na noc.
Nie wiem, co z tym wszystkim zrobić.
Ja się tym zajmę. W końcu rosnę.
TO NIE FIONA!
- O Boże. - Co?
Ciało w samochodzie to nie Fiona.
Jeśli nie ona, to kto?
To, Sean, jest ciekawe pytanie.
Jak można zniknąć na 20 lat tak, żeby nikt nie zauważył?
Gdzie moja dycha?
Tylko szybko, zanim Mary wróci.
Za dotykanie jeszcze dycha!
„Greta”.
Greta.
Miesiącami chciałam go przelecieć, ale...
Wie pan, czasem warto czytać między wierszami.
Nie bardzo.
Parę razy ubijaliśmy interesy.
Nie wiem, przegapiłam ją.
Podwoziłam znajomą, Gretę, do Dublina.
Kiedy wróciłam, było po wszystkim.
Podwoziłam znajomą, Gretę, do Dublina.
Mam cię.
Z historiami i prawdą nigdy nie jest tak prosto
jak ze światłem i pryzmatem.
Bo każda historia tworzy nową prawdę. Nową wersję wydarzeń.
A światło, tak jak czas, porusza się w jednym kierunku.
Jak mamy zajrzeć w przeszłość?
Jak możemy być pewni, co się stało?
Drugie ciało należy do niejakiej Grety.
Maeve użyła jej jako alibi na Samhain.
- A więc Maeve może być winna... - Nie.
Słucham? „Nie”?
To Power zabił Gretę,
kiedy próbował zakopać Malachy’ego.
Power zabił Malachy’ego?
Nie.
Teddy to zrobił.
To jakieś szaleństwo.
Owszem.
Więc czemu Maeve kłamała?
To jej kamper?
Na górze jest okienko. Podsadź mnie, to jakoś się wcisnę i...
Macie coś?
Stare czasopisma i zapas gumy nikotynowej.
A to co?
Chwila, to Maeve?
Mówiła, że nie było jej tu w Samhain.
Popatrzcie na to.
- Maeve była w ciąży? - Ona nie.
Ale Fiona tak.
Odpowiedzi to zabawne bestie.
Niczym światło rozjaśniają mrok.
Ale światło potrafi też oślepić.
- Sean. - Ukryć wszystko przed wzrokiem.
Zamknij się. Odwołaj transakcję.
Transakcję z kutasami z Japonii.
Zadzwoń i im powiedz.
Nie gadaj, tylko dzwoń!
Co, kurwa?
A wtedy?
Gdy coś nas oślepia...
- Kurwa! - ...jak mamy dojrzeć prawdę?
Zepsute światło jest lepsze niż nic.
Bo bez niego otacza nas ciemność.
Napisy: Juliusz P. Braun