Podania ludowe to coś więcej niż baśnie.
To ostrzeżenia.
W Irlandii opowiada się o stworzeniu zwanym fetch.
Fetch to nadnaturalny sobowtór.
Bliźniak.
A ujrzenie samego siebie,
swojego fetcha,
zwiastuje rychłą śmierć.
Cofnijcie się, proszę.
Do tyłu.
- To nie łódź Seamusa? - Chyba jego.
Proszę. Do tyłu. Nie wolno tego nagrywać.
- Sierżancie? - Idźcie, proszę.
Że co?
To wy nie jesteście hasztag vanlife?
Jezu, dobrzy jesteście.
Proszę.
Są ciała? Seamus?
Posyłamy nurków.
No nie. Ale dałem kumplowi 20 euro, żeby podpłynął i rzucił okiem.
No nie mamy tu CSI: Skibbereen.
Mamy przeprowadzić ekstradycję wraz z miejscową policją.
Twój szef jest w szpitalu, więc pomożesz nam zatrzymać
Dubheasę Maloney.
- Wziąć broń? - Nie.
- Może jednak? - Nie.
Po prostu ją aresztuj. To twoja jurysdykcja.
Pójdę z tobą.
Rozumiem.
PENSJONAT O’SHEA’S
USTAWA O TAJEMNICY PAŃSTWOWEJ
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY – KARY
...POZBAWIENIE WOLNOŚCI NA OKRES DO DWÓCH LAT LUB GRZYWNA...
Kurwa, dwa lata.
Myślisz, że Seamus wie?
Nie. Niemożliwe.
Gdyby wiedział, to...
Emmy, masz żelazko?
- Nie. - Taka nudna rzecz, którą mogłabyś mieć.
Nie mam żelazka.
Mam kiełbaski z Clon, grube jak nóżki wieprzowe,
pomidorki koktajlowe z Ballydehob
i jajka z angielskiego targu.
Jajka byłyby idealne.
Ja zjadłabym jogurt.
Jogurt?
Tak. Albo może jakiś owoc.
Banana albo...
Mogłaś wziąć chociaż kiełbaskę. Są grube jak nóżki wieprzowe.
- Widziałeś kiedyś nóżki wieprzowe? - Nie. Ale są grube.
Pokazać wam coś dziwnego?
Gazety związane sznurem od zasłon?
Nie.
To jest pieprzone cingulum.
Sznur od habitu zakonnicy.
Stare rachunki i dyplom pielęgniarki.
Nie rozumiem. Co oznacza to cingulum?
Każdy zakon ma inne. To jest sznur Sióstr Miłosierdzia.
Zakonu sióstr z Inish Mac Tire.
Czyli...?
One są zakonem szpitalnym. Pani O’Shea mówiła, że...
Co państwo robią?
- Skąd ma pani cingulum? - Nie pani interes.
Mam prawo do przeszłości.
Była pani zakonnicą?
- Przecież mówiłam. - Zdecydowanie nie.
- Mówiła pani, że była pielęgniarką. - Bo byłam. I jestem.
- I, kurwa, zakonnicą. - Boli mnie głowa. Proszę...
- Jakie to wygodne. - Spasuj trochę, Dove.
- Wszystko gra? - Czuje się zajebiście.
Prawda, siostro?
To nie domek dla lalek, Dubheasa.
To mój dom.
Przyjeżdżacie tu, wchodzicie z butami w nasze życie.
I po co?
Po jakieś bladą, mdłą relację historii, której nigdy nie zrozumiecie?
A teraz wszyscy spierdalajcie tam, skąd przyszliście.
Może wszyscy weźmy głęboki wdech, usiądźmy przy talerzu grubych kiełbasek...
Śniadanie odwołane!
Fiona była w ciąży, a Teddy, z którym była blisko, zabił Malachy’ego,
zaginął na trzy dni i pojawił się z urazem głowy.
- Znalazła go zakonnica. - Siostra McDonagh bredząca o łodziach.
- Tak, zakonnica. - I pani O’Shea.
Była zakonnica.
Skoro to zakon szpitalny, to mogła być pielęgniarką i zakonnicą.
- Coś ją z tym łączy. - Mamy całą wyspę sióstr.
Tak, wszystko wskazuje na Inish Mac Tire.
Kiedy w tym kraju kobieta w ciąży znika, szuka się jej u zakonnic.
Zdecydowanie coś ukrywają, a O’Shea wie co.
Kupię bilety na prom.
- Na dziś? - A co, nie pasuje ci?
Jestem umówiony z żoną.
Przyleciała tu.
Muszę się z nią spotkać.
Żartujesz sobie? Mamy zdjęcie z USG. Mamy trop.
To twój podcast. To jest ważne.
Żonę poobracasz w nocy.
Muszę się z nią spotkać i pogadać. Potem do was dołączę.
- Może powinnyśmy zaczekać. - W życiu. Ruszamy od razu.
Jeśli śpieszno ci przez tę całą ekstradycję...
Jaką ekstradycję?
Wiesz, kim jesteś, Gilbert? Pieprzonym klaunem.
Poważny człowiek nie olewałby pracy.
Pośpiesz się, Gilbert. Sama z nią długo nie wytrzymam.
A tobie co się stało?
Jakieś chujki podpaliły mi łódkę. Ze mną w środku.
Jezu Chryste.
Widziałeś jakichś podejrzanych typów? Z północnymi akcentami?
- Nie. - Kurwa.
Jakby ktoś mnie szukał, nie znasz mnie.
Co jest?
Znaleźli mnie starzy znajomi.
Muszę wyjechać.
- Tak na dobre? Kto cię szuka? - Pieprzeni bracia McArdle.
Ukryłem tu trochę rzeczy do wzięcia.
Pogadam z Hiszpanami. Powinno się udać odzyskać kontrakt.
Dostarczysz im dziś węgorze.
A potem znikam.
Czyli... to wszystko mi oddajesz?
Odwołałeś tych z yakuzy?
Właśnie o tym myślałem. Oferują o wiele więcej.
- Może... - W dupie mam twoją analizę.
Kazałeś im spierdalać czy nie?
Tak.
Dobrze.
Kurwa.
Musimy ich tylko spowolnić, żeby mieć czas się zastanowić.
Oddzwonię.
Mam rozkaz aresztować Dubheasę Maloney.
Tajny rozkaz, rozumie pani.
Tak pan mówi?
Mogłaś powiedzieć o ekstradycji.
- To nie twoja sprawa. - Moja.
Etyczne implikacje aresztowania...
Jeśli pójdę siedzieć,
zostaniesz popychadłem w jakimś innym projekcie.
I w końcu będziesz mogła o mnie zapomnieć.
Drogie panie.
- Jaki miły widok. - My do siostry McDonagh.
Obawiam się, że stan siostry się pogorszył.
Bez takich. Spotkamy się z nią i...
Ale poproszę siostrę Clodagh, żeby do niej zajrzała.
Dziękujemy.
Ależ proszę.
Poczekajmy w moim gabinecie. Będzie wygodniej.
Siostra Clodagh ją budzi.
To wspaniała pielęgniarka, choć odrobinę niedelikatna.
McDonagh na pewno ucieszą delikatniejsze objęcia Pana.
Kawałek cáca milis?
Ciasto. To znaczy ciasto.
Mówi pani trochę po irlandzku?
Skończyły mi się życia na Duolingo.
Teraz muszą się naładować.
- „Dziewczynki czytają”. - No mam nadzieję.
Ja dziękuję.
Ciasto jest trochę...
kurwa...
suche.
Nikt nigdy nie narzekał.
Jest suche jak...
cipka zakonnicy.
Kraj bez języka to kraj bez duszy.
Gilbert?
Hej, Amber.
Boże. Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
Przespacerowałam się po zatoce, zjadłam dziwną śniadaniową kanapkę.
Ale dziwnie cię widzieć w Bodkin. W Irlandii. Na Szmaragdowej Wyspie.
Wszystko gra? Jesteś jakiś rozgorączkowany.
Szczerze mówiąc, wszystko jest... super.
Znała siostra Fionę?
Tę zaginioną dziewczynę? Nie.
Chyba widziała już pani gabinety wielu matek przełożonych, co?
Ale herbaty nie piłam.
Nie wątpię, że opowiedziała tragiczną historyjkę.
„Ach, te zakonnice!
Boże, dopomóż, czego to mi one nie zrobiły!”
Dorastanie w internacie to niełatwa sprawa.
To nie był internat.
To był zakon.
Nie musiały jej przygarnąć, a jednak to zrobiły.
- To nie było tak. - I jak im się odpłaciła?
Podpaliła ich kaplicę.
To nie było tak.
Po tym, jak ją przygarnęły, nakarmiły i umyły.
To nie było tak.
Trudno coś takiego dokleić na koniec łzawej historyjki.
Chcę zobaczyć siostrę McDonagh.
Mówiłam, że się szykuje.
Proszę.
Przepraszam, matko. Potrzebują cię na dole.
Dziękuję.
Wybaczcie, drogie panie.
No jasne.
Nigdy nie ufaj zakonnicom.
Połowę.
Połowę?
Co to, kurwa, żart?
- Połowę. - Ale załatwiamy to jeszcze dziś.
Pasuje?
Tak.
To umowa stoi.
Widzimy się w magazynie.
Będziemy gotowi.
Jeszcze mu obciągnij.
Od teraz będziecie się kontaktować z Seanem.
Do czasu, aż coś spierdoli, co jest nieuniknione.
Dove.
Dove, wyluzuj, dobra? Nic szemranego się nie dzieje.
- Zamknęła nas. - Też bym cię zamknęła.
Gra na czas.
Pewnie niszczy teraz dowody.
Poszukajmy McDonagh.
Spodoba ci się Irlandia. Jest taka energetyzująca.
Wszyscy są przemili...
Gilbert, nie tak chciałam to zrobić.
Ale już najwyższa pora.
Musisz podpisać papiery rozwodowe.
Nie możesz wiecznie tego unikać. Już czas.
Nie. Stój na czatach.
Piękne wspomnienie. Dziękuję, że się nim siostra podzieliła.
Przepraszam.
Chyba troszkę odpłynęłam.
Opowiadała mi siostra wspaniałą historię o Fionie.
- O siostrze Fionie? - Nie.
Była tu jakieś 20 lat temu.
Kobieta w ciąży.
Opowiadałam o niej?
Tak. Miała siostra powiedzieć, co się z nią stało.
Dokąd poszła?
Wciąż tu jest, kochana.
Jak to wciąż tu jest?
Spoglądała na mnie, gdy pracowałam.
To była siostra...
Dominica.
Dobre imię, nie sądzisz?
Pracowałyśmy razem przy ulach. Tylko ona i ja.
Siostra Dominica to Fiona?
Cały czas się tu ukrywała?
Pszczoły zrobią wszystko, by chronić królową.
Poświęcą się.
Wszystko, byle ją ochronić.
Królowa jest najważniejsza.
Żyjesz w cieniu.
Fiona żyje. Jest na wyspie.
- Co? - To siostra Dominica.
- Od uli. - Dominica?
Zakonnice dostają ksywy.
To oficjalny termin?
A Bernadette zdecydowanie nas okłamuje.
Niemożliwe, że McDonagh umiera. Ma się znakomicie.
- Zrobię wszystko. - Jezu...
Mówię poważnie.
Zrobię, co tylko potrzebujesz. Proszę.
Co tylko zechcesz. Cokolwiek.
Możesz zmienić przeszłość?
- Ja tylko opowiedziałem historię. - Nieswoją.
Są o mnie strony na Reddicie, teorie fanowskie...
Tak. Bo nasza historia poruszyła świat.
Ona ludziom pomogła.
Ale mnie nie.
Mnie obnażyła.
Zatrudniłam księgowego. Wiem, jak tracisz pieniądze, i...
Tym podcastem wyjdziemy na prostą.
Jak na kogoś, kto całe życie słucha, bardzo mało słyszysz.
Gdybym miała wskazać, co konkretnie pociąga cię w podcastach,
to byłoby to twoje ględzenie przed każdym odcinkiem,
kiedy wszystko obraca się w świecie hipotez i abstrakcji.
Twój Gilbert Show.
Dobra, teraz robisz ze mnie klauna.
Sytuacja się zmieniła, Gilbert.
My się zmieniliśmy.
Nie wszystko da się naprawić w montażu.
Proszę, podpisz to.
Proszę.
Dla mnie.
Popytam o Fionę czy tam Dominicę.
Dziękuję, siostro. Idealnie.
Mama?
Mamo? Czekaj!
Stój!
Mamo?
Zaczekaj!
- Oddychaj! - Raz, dwa, trzy.
Zabierz ją stąd!
Siostra Dominica jest w zakonnym spa.
Nie sądziłam, że kiedyś coś takiego powiem.
Dove?
- W porządku. - Dobra.
To dla ciebie.
Chyba sobie, kurwa, żartujecie.
To tylko ciała, Emmy.
Całe mnóstwo ludzkich ciał.
Pierdol się.
Siostra Dominica? Minęłyście się. Wróciła do pasieki.
Boże, dziękuję.
Dove?
Mamo!
Zostaw mnie!
Nie!
Puszczaj!
Nie!
Pomocy!
Mamo!
Nie!
Puszczajcie!
Nie!
Puszczajcie! Pomocy!
Dove?
- Co z tobą? - Kurwa. Kurwa, Emmy.
To ta herbata.
Siostra Bernadette czegoś mi dodała. Kurwa, naćpała mnie.
Emmy, mam halucynacje.
Daj spokój, to zakonnice. Nie dały ci psychodelików.
Chodź.
Moja praca to poszukiwanie prawdy.
Zdzieram warstwy opinii i opowieści, by...
Kurwa.
„Gilbert Show”? Chuj z tym.
Nie.
Czekaj. Muszę odsapnąć.
Dobra.
Żyjesz w cieniu.
Mamo!
Gdzie moja mama? Widziałam ją.
Tak, przed chwilą tu była.
Chciała zobaczyć, czy wszystko u ciebie dobrze.
Już jej lepiej?
O tak.
Ale... nie chciała mnie zobaczyć?
Chyba...
Kiedy weźmie mnie do domu?
Na pewno niedługo.
Dobra, może ty tu poczekaj, a ja poszukam Dominiki.
Nie. Proszę, nie.
Proszę, Emmy, nie.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Emmy.
O w mordę.
Jeśli chodzi o to szprycowanie...
Cześć, właśnie dotarłem.
Gilbert, złe zakonnice. Powtarzam, złe zakonnice.
Naćpały Dove grzybkami. Chyba wszystkich szprycują.
Nie pij herbaty.
Wolniej. O co chodzi? Gdzie jesteście?
Idziemy do pasieki. Spotkajmy się tam.
Tylko nie pij herbaty.
Co to jest pasieka?
- Proszę. Nie mogę tam wejść. - Chodź.
- Nie. Nie zmuszaj mnie. - Przykro mi. Musimy.
- Jezu, Dove. - Nie, Emmy...
- Nie rozumiesz... - Będzie super.
Mama?
Co z tobą nie tak?
Głupia, egoistyczna suka.
Co?
Wszyscy żyjemy we wzajemnych cieniach.
Siostra nazywa się Dominica?
Nie jest siostra Fioną.
Jaką Fioną?
Super.
Powiedz, co się stało. Wiem, że coś.
Teddy, uspokój się.
Wiem, że coś wiesz.
- Nie mogę ci pomóc. - Pamiętam twoją łódkę.
Powiedz mi prawdę, Maeve.
Wiem, że coś się stało na tej wyspie. I że ty coś wiesz.
- Nie wiem. - Kłamiesz.
Wiem, że kłamałaś, że byłaś w Dublinie.
I wiem, że Fiona była w ciąży.
Wybiegłem z domu taty, żeby poszukać Fiony.
Widziałem cię na nabrzeżu.
Poprosiła o transport do Walii.
Ale tam nie dotarłyście.
Co się stało Teddy’emu?
Maeve, co się stało Teddy’emu?
Pojawił się, gdy ładowałyśmy rzeczy.
Myślałam, że to Seamus przyszedł po Fionę.
Uderzyłam cię wiosłem.
Zabrałaś go tutaj, bo wiedziałaś, że jest tu pielęgniarka.
Pani O’Shea.
- Było bliżej niż do szpitala. - A Fiona?
Byłaś tu, kiedy Teddy był mały.
Był złotym dzieckiem.
Inteligentnym, towarzyskim.
Świetlana przyszłość.
A ty ją zniszczyłaś.
To był wypadek.
Co się stało z Fioną?
Powiedz, Maeve.
Powiedz, co się z nią stało.
Wszystko gra?
Dzięki.
Wybacz.
Boże.
Ale strata czasu. Byłaś naćpana, kiedy rozmawiałaś z siostrą McDonagh?
Chyba tak.
Przez chwilę była aniołem, a w jej łóżku była pszczoła.
Co dokładnie powiedziała? Czemu myślałaś, że Fiona tu jest?
Powiedziała, że Fiona na nią spoglądała, kiedy siostra zajmowała się pszczołami.
Dove.
Nie ma imienia ani daty. Tylko...
Co to za słowo?
Máthair.
Znaczy „matka”.
Nie rozumiem.
Odesłałyśmy cię do domu. Ale Fiona się bała, że przegapiła szansę.
Przyjechał Seamus na wojennej ścieżce i szukał jej i Malachy’ego.
Została tutaj.
Była bezpieczna.
Edna się nią opiekowała, a ja przywoziłam zapasy.
Miała tu wszystko, co trzeba, żeby urodzić.
Co tu się dzieje?
Co robicie?
To jest rażąca bezczelność.
Nie macie prawa tu wchodzić...
Maeve.
Co jej się stało?
Nie ważcie się o tym komukolwiek mówić.
Musicie obiecać.
Urodziła przed czasem.
Byłyśmy gotowe...
ale zmarła.
I dziecko też.
To był 31 maja, święto Nawiedzenia.
Kiedy Najświętsza Maryja Panna odwiedziła kuzynkę, Elżbietę,
która też była w ciąży.
Niewiele jest w Ewangeliach historii opowiadających tylko o kobietach.
To jedno z najradośniejszych świąt w naszym kalendarzu.
Dove!
Cholera. Dove!
Wiem, że Sean to pieprzony kretyn, ale jest niegroźny.
Na pewno zaraz przyjdzie.
Co to, kurwa, ma być?
Gdzie moje węgorze?
Jebany Sean.
Zajebię go.
Już nie żyje!
Kurwa, nie żyje!
Ja tylko jarałam w kaplicy. Nie chciałam cholerstwa spalić.
Ale też nie było mi przykro.
Ja nie mogę cię rozgrzeszyć.
Moja matka była ćpunką.
Była chora.
Zostawiła mnie w zakonie.
Są gorsze miejsca.
Ale potem była czysta.
Jakie głupie wyrażenie.
Widziałam ją potem jeszcze raz.
Przyszła do zakonu.
Nie chciała mnie zobaczyć.
Myślałam, że mnie nienawidzi.
Może nienawidziła siebie.
Może nie miała w życiu wielu opcji.
A może była...
Trochę sukowata.
Możesz prosić tylko o przebaczenie dla siebie.
Może cię kochała, może nie.
Którą historię chcesz opowiedzieć?
Tę, w której wystarczałam.
Osobiście zawsze wolałam spowiadać się twarzą w twarz.
A z czego matka przełożona miałaby się spowiadać?
To, jak sprawy się potoczyły, ciąży mi na nieśmiertelnej duszy.
Pochowałam na mojej wyspie kobietę
i zażądałam od sióstr ciszy.
Nie są to czyny osoby o nieskazitelnym sercu.
Ale ja też mam obowiązki wobec historii.
Szczerze mówiąc,
myślałam, że poprosi siostra o przebaczenie za naćpanie mnie.
I biednych penitentów.
Przychodzą tu, szukając objawienia.
A my je zapewniamy.
Muszę wierzyć, że cel uświęca środki.
Spodziewałabym się, że jesteś tego samego zdania.
Pozwolę wam porozmawiać.
Coś tu nie gra.
Bernadette przyznała, że pochowała Fionę. Tylko ją.
A grób podpisano „matka”.
Wiemy, co katolicy myślą o dzieciach w łonie matki.
Sprawdziłam święto Nawiedzenia i...
Daty nie zgadzają się z USG. Bernadette kłamie.
Dubheaso Maloney, aresztuję cię.
Proszę ze mną.
Jebane zakonnice.
Uciekaj, Dove!
Co, do...
Kurwa!
Cel uświęca środki?
- Coś w tym rodzaju. - Boże! Kurwa!
Mój Boże!
Mówiłem, żeby wziąć broń.
Wrócimy po niego.
Kurwa.
Chodź, kochana.
Czekają na ciebie, żeby zabrać cię z wyspy.
A nie chcesz kazać policjantom czekać.
Rok 1997,
1998...
1999.
Na tym nie ma pani O’Shea. To w tym roku odeszła.
To był traumatyczny rok.
Zmarła matka i jej nienarodzone dziecko.
Tyle że dziecko nie zmarło, prawda?
Ma mnie siostra za idiotkę?
Pani O’Shea nie odeszła, by adoptować dziecko z Rumunii.
Odeszła ze zdrowym dzieckiem Fiony,
Seanem.
Sean to dziecko Fiony i Seamusa.
Jezusie.
Czy wy nie możecie się odpierdolić?
Wszystko jest w porządku. W najlepszym, serio.
- Jutro dostaniecie towar. - To raczej nie problem.
Ale dla pewności: czy Seamus tam będzie?
Pozmieniało się. Teraz ja tu rządzę.
Widzieć siebie.
Poznać siebie.
Mówić swoją prawdę.
Czy nie uważamy tego dziś za najcenniejsze?
Dove.
Czy to wygląda jak ja?
Irlandczycy wiedzą, że to błąd.
Gdy zobaczysz swoje prawdziwe oblicze, coś musi w tobie umrzeć.
Bo kto naprawdę potrafi żyć z samym sobą?
Napisy: Juliusz P. Braun