Só hai un final.
Todos morremos.
Se cadra por iso precisamos historias.
Para darlle sentido ó mundo,
para consolarnos...
para protexernos.
Ó final, só somos historias.
Historias que nos contamos ou contamos ós demais.
É o que nos fai humanos.
Que pasa cando descobres que as historias que te contaches
non son certas?
Ou sexa, que somos sen as nosas historias?
Quen somos...
Vouche meter a gravadora polo cu como non pares, Gilbert.
Bo día.
Que che fixo poñerte en plan...
Tigger?
Pero se o conseguimos. Resolvemos o misterio.
Aparta, vou dar unhas viravoltas.
A confesión de Maeve foi clarísima.
Só precisamos unhas gravacións da festa e unhas pistas falsas para os episodios.
Xa a escoito, Dove. A historia enteira.
Hostia. Mira. Imaxínao.
A canción triste de Teddy no bar,
Maeve describindo como lle rebentou a cabeza co remo.
Será xenial.
Encantarame escoitalo na miña cela.
Veña. Non creo que vaias ó cárcere.
Non dixeches que só te querían asustar?
Sabías que miña nai era heroinómana?
Non me decataba de pequena.
Supoño que non é un tema que se comente.
"Escribímoslle a carta a Papá Noel,
pero antes mamá ten que empeñar o teu carro para pillar,
se non vai arrancar a pel a tiras."
Dicíame que tiña fame seguido.
Non sabía que quería dicir. Eu dicíalle: "Eu tamén, mamá."
As monxas non eran mellores.
"Non te preocupes por mamá."
"Está de viaxe."
"Volverá por ti en calquera momento."
Contáronme historias toda a vida.
Prometinme que sería diferente.
- Dove. - Krtek suplicoume que non o publicase.
Díxenlle que ocultaría a súa identidade, garantiría a súa seguridade.
Estaba aí colgado.
Mexado.
A lingua grosa. A cara...
Atopáchelo ti?
E ía chamar a policía, pero...
- Pero? - Pero o portátil estaba aí.
Aberto, cheo de probas de corrupción das altas esferas do goberno.
Así que...
fíxeno.
- Non tiña opción. Se non... - O que?
Ocultarían todo. Todo no que estiven traballando.
Pero que fixeches?
Collín o portátil.
Deixeino aí podrecer.
Todo pola puta verdade.
E por que o fixeches?
Porque teño fame, Gilbert.
Teño fame seguido.
Daquela
Krtek suicidouse
pola túa culpa.
Pola miña culpa?
Non.
Non, eu non son a que filtrou o seu nome.
Xa, pero pediuche que parases e non paraches.
Mira, como xornalistas...
Xornalista? Pensas que es xornalista?
Claro que penso que...
Entrevistar uns pailáns non é xornalismo.
Que? Porque respecto o meu público?
Non uso as miñas fontes, tíroas e dounas por mortas.
É exactamente o que fas.
Ábrelas en canal. Sacas o que precisas.
Só para crear contido insulso e pomposo
que non cambia nada, que non contribúe a nada, que non di nada.
Non es xornalista, Gilbert.
Fas porno.
Moi ben.
Señor Power, pode marchar.
Supoño que así rematan todas as túas relacións.
Preciso un avogado para unha extradición.
Daquela a quen carallo chamo se...
Onde está?
Onde está Sean, hostia?
Onde está Sean.
Non está aquí.
Como mintas, Edna, a culpa non vai ser miña.
Non me ameaces, abusón.
- Sean ten que devolver o que roubou. - O meu fillo non roubou nada.
O teu fillo vai ser home morto cando o atope.
Como ese cabrón toque a Sean...
Seamus é can ladrador, pero pouco mordedor.
Es moi amable, pero non tes nin idea do que pasa.
A verdade,
penso que si.
Seino todo sobre Sean.
Recordades o bonito día no que me atropelastes?
Pensas que é broma, Dove?
Podemos deter a Sean O'Shea.
Se Seamus marcha...
Seamus Gallagher.
Gallagher empezará noutro sitio.
- Precisamos que estea. - Se Seamus...
se afunde.
Podo darvos a Seamus.
Por que o farías?
Quid pro quo.
E se non destes feito para determe?
Ninguén volo recriminaría.
E que farás?
Iso é cousa miña, non vosa.
Viñestes por Seamus Gallagher, non por min.
E pódovolo dar.
Precisamos unha garantía.
Con isto chega.
Confía en min. Só quero axudar.
Iso que foi?
Que perdín?
O único que lle importaba a Fiona
e que me fixo xurarlle
era que Seamus nunca tería nada que ver con ese rapaz.
Foi o último que dixo.
E falleille.
- Decepcioneina. - Non.
Intenteino, en serio.
Intentei escorrentarvos da vila.
Queimaches o coche de Sean?
Pensaba que vós remexendo en todo non levaría a nada bo.
E tiña razón, va que si? E como iso non funcionou,
Maeve incendiou o barco de Seamus.
Contra. Moito queimastes.
Pensabamos que o asustaría. Pero é coma unha cascuda.
Hai que parar a Sean, hai que facelo entrar en razón.
E se falas con el?
Eu?
O chándal non agacha o empalmado que se pon ó verte.
Dille que lle devolva as anguías a Seamus. Vaite escoitar.
É que...
É que non podo.
Estará no seu agocho de Tullycross Woods.
Vinvos ós tres
e ti es a única que pode facer algo.
- Podo facelo. - E vós, prometédemo.
Sean non pode saber que Seamus é seu pai.
- Na vida. - Prometido.
Douche a miña palabra.
Contrólate, bonita.
Se puidese, levábate.
Hostia. Que cona queres?
Seamus, escoita. Se ti me rascas, eu ráscote.
Rascarme os putos ollos, dirás.
Veña. Vai cagar.
Teño unha proposta que nos beneficia.
Métome na cama cunha víbora antes que tratar contigo.
Merda.
Son eles. Os McArdle.
- Que fas? - Déixame entrar.
- Vai cagar. - Direilles que estás aquí.
Filla de puta.
Ti mira na parte de atrás. Eu arriba.
Parece que escapou.
Que te alegra?
A primeira vez que me empalmo en dez anos.
Esquece a viagra.
Non hai nada mellor que pensar en meter unha bala
na cabeza dun cabrón.
Jon-Joe McArdle, es un fillo de puta.
Marchou.
Deixou o cagadeiro sucio, lonxe non pode estar.
Veu un estadounidense con el á tenda. Será fácil atopalo.
Diranos onde está Seamus.
E Lassie?
Que bonita, non si?
Por que me deixaches?
Quería foder con homes novos.
Parece unha boa cadela.
Era leal.
Máis leal do que merecía.
Podo axudarche.
Non te podes nin axudar a ti. Sóubeno a primeira vez que te vin.
O negror pégaseche como a melaza.
Mira, pódote levar onda Sean.
Non, iso acabouse.
E ti deberías pensar o mesmo.
- Entras, colles as anguías... - Oíchesme?
É o mellor que podo esperar
a non ser que marche agora mesmo.
De que me serven as anguías morto?
Van por Gilbert.
Pois ten que escapar, e rápido. Sufrirá se non escapa.
Pola virxe do Carme.
Falta menos dunha hora.
O desfile comezará dentro dunha hora.
E desvelaranse os segredos.
O pasado volve para axexar o presente como un furioso espectro de vinganza.
- Quen contaba cando chegamos a Bodkin... - Gilbert?
Vés para desculparte, non?
Gilbert...
Tes que escoitarme.
- Os McArdle... - Sean é fillo de Seamus e Fiona.
É a hostia, a que si?
Pénsao.
Os cadáveres, o tráfico, a adopción de Romanía, o encubrimento.
Todo vai a mellor.
Venderei os dereitos para a TV antes de publicalo. Volvín ó xogo.
Os McArdle están en Bodkin.
E que pasa?
Búscante.
Hostia.
Sean.
Devólvelle as anguías a Seamus.
- Si, claro. - Vaite matar.
- Vino... - Vai escapar da vila.
Está cagado porque o intentaron matar no barco.
E agora todo isto é meu.
- Romanía, aí vou. - Que cona hai alí?
Viches as tipas de Europa do Leste? Con cartos, estarei rodeado de mulleres.
Sean, ti escóitaste?
Si, escóitome ben.
E iso é o meu billete.
AUGAS DE WEST CORK
Pensan que os levarás onda el.
- Non sei onde está. - Vancho preguntar igual.
Non van ser amables.
- Que? Que fago? - Pois dicirlle...
a Seamus que Sean é fillo del.
- Que? Como? - É o único que o traerá de volta.
- Para que? - Seamus escapa para salvarse.
E os McArdle non van parar de perseguilo.
Pero podemos salvalo.
Como?
Dislle a Seamus que Sean é fillo del.
Seamus vai ó trato con Sean. A Interpol deteno.
Deteñen a Seamus e Sean sálvase.
Os McArdle non o cacharán.
Salvarasnos a todos.
E o teu podcast terá o final perfecto.
Merda.
Dove, non sei.
Seamus está moi enfadado comigo.
Sabes? E ten pistola.
Grampoulle a cara a Frank.
Por que facemos isto?
Para contar unha boa historia.
E estás cerquísima de ter a mellor historia.
Necesita un último empurrón. Un xornalista.
Un de verdade.
Dixeches que facía porno.
Estaba enfadada, Gilbert.
Enfádome coa xente que me cae ben.
E coa xente que non tamén, pero sabes diferencialo.
Quero dicir, se deteñen a Seamus,
salvámoslle a vida.
Esta persoa non está dispoñible...
Arquivo de voz.
Que?
Con isto chegará.
SEAMUS SEI ONDE ESTÁ FIONA
SEAMUS
Mira.
Son peixes.
Peixes pequeniños. Nin os verías.
Pero valen millóns.
Sean, que fas?
En serio.
As anguías escapan tan pronto nacen.
Nadan centos de quilómetros para chegar aquí.
Crías, soas, loitando contra a estatística.
Non volven ata que son adultas.
Só teño que dárllelas á Yakuza e eu poderei facer o mesmo.
Non son da Yakuza, son da Interpol. Vas ir ó cárcere.
Estás inventándoo.
Sean.
Sean!
O futuro agárdame, Emmy. Que che dean.
Sean...
Sean non me fai caso, vai vender as anguías.
Benvidos á festa de Samaín.
Hai todo o que poidas imaxinar.
Hai xogos, premios, hai...
Ti podes, Gilbert. Eu espero aquí.
Onde está?
- Estou... - Onde?
Está en Inish Mac Tire.
Que? É unha puta monxa?
Fiona morreu.
Non me mintas agora, Gilbert.
Seguro que é Fiona?
Enterrárona na illa. Morreu alí hai 25 anos.
Morreu dando a luz.
Merda.
Dando a luz?
Tivo un fillo. O teu fillo.
Está vivo.
Non.
É Sean.
Sean é o teu fillo.
Estás de broma. Sean?
A señora O'Shea criouno e nunca lle dixo a verdade.
Por que o fixo?
Falseou a adopción de Romanía.
Hostia. Pensaba...
Pensaba que era un imbécil.
E non o é, é...
é...
Xa o sei.
É o meu neno.
O meu fillo.
Se soubese que era o meu fillo...
Vai facer o trato hoxe.
Coa Interpol.
Merda. Hostia.
- Ti vés comigo. - Non quero entremeterme.
Non quero sorpresas. Hai que pillalo antes ca eles.
Listo.
Seamus vai estar alí.
Espera aí. Recollémoste.
Sean, por favor.
Cona, que pesada, vou...
Vas estragar a túa vida. Escóitame.
- Sean! - Que fas aquí?
Emmy díxome onde estabas.
- Dixéchesllo? - Vés á casa agora...
Fóra de aquí, Edna, cona!
Coidado co que dis! Aínda che vou dar unha covachada.
Sean.
Miña nai.
Non, Sean!
- Vale. Vamos, bobo. - Deixádeo!
Non veño discutir.
Menos mal, porque te rebentaría.
Es auga pasada, óesme? Agora non es nada.
As anguías son miñas. O choio é meu. Os cartos tamén.
Agora mando eu.
Es o meu fillo, Sean.
Ai, miña nai.
Eu son teu pai.
Non o escoites!
- Que? - Sei que é difícil de entender.
Eu tampouco o sabía.
Que, como que o teu fillo? Que eu son o teu fillo?
Si.
O carallo! Só se che ocorreu iso?
Non, é certo.
Naciches en Inish Mac Tire.
E túa nai...
túa nai era Fiona.
Son adoptado. Miña nai é romanesa.
Son romanés.
Sean, ven á casa comigo xa.
Edna, é...
Es o meu fillo, Sean. Es irlandés coma a Guinness.
- Ven aquí. - Non, non é certo.
- Quero darche un abrazo. - Non é certo.
En Romanía hai 20 millóns de persoas.
As principais exportacións son coches, roupa, mobles e produtos téxtiles.
- Hai 53 000 km de estradas. - Sean.
Nadia Comăneci foi a primeira ximnasta da historia...
- en sacar un 10 nas Olimpíadas. - Sean.
O parlamento de Bucarest é o edificio máis pesado do mundo.
Sean!
Iso son feitos.
Claro, e seinos porque son romanés, hostia!
Na vida estiveches nin preto de Romanía.
Nunca saíches desta puta vila.
E se o soubese, xúrocho, todo sería diferente.
Fillo, por favor.
Sei quen son,
o que son e de onde veño.
E nin un chisco diso ten algo que ver contigo,
bobo de merda.
Deixa o rapaz en paz.
É todo culpa túa.
A ver, colega, e se facemos...
Que che fixen eu?
Que fixen para merecer isto?
Mentíchesnos ós dous.
Roubáchesnos todos estes anos.
Sean nunca che importou, igual ca Fiona.
Ela queríame.
Fiona non te quería.
Queríame.
Escapaba aterrorizada,
escapaba de ti.
Queríame, hostia!
Deus santo!
Por Deus!
Ai, miña nai, Sean!
- Sean. Deus. - Sean!
- A hemorraxia.
- Tes algo para envolvelo? - Tranquilo.
- Miña nai querida. - Estás ben. Mírame.
Estás ben. Sean, non vai pasar nada. Por Deus.
Sean, o teu...
polgar.
Seamus Gallagher!
Estás detido.
Non tes que dicir nada.
- Podería afectar a... - Ide cagar.
Veña.
Atrás, cabróns.
Vale, estouvos avisando!
- Ei! - Déixao.
Déixao.
Para atrás, se non...
Que fixeches, Dove? Que hostia fixeches?
Merda.
Puto Samaín.
Sae.
- Sae, cona. - Vale.
- Seamus, cálmate. - Quen máis o sabía?
- Quen máis sabía o de Sean? - Seamus, por favor.
Esta puta vila!
Baleira os petos.
Que?
Faino xa!
Só teño o móbil.
O outro.
Graváchelo todo?
Sabes o que teño eu no peto?
Sábelo?
O polgar do meu puto fillo!
Agora,
vamos rematar o teu podcast como merece.
Que, fixeches un trato
con eles?
- Para ter o que querías. - Para.
- Krtek era o principio. Gilbert, Sean. - Estará ben.
Si, estaba caralludo, parecíao.
- Non lle vai facer dano. Son amigos. - Segura?
É o Teixugo. O perigoso, malvado Teixugo.
- Ata que o enganas para salvar a pel. - Non o...
Porque non es una xornalista nobre e intelixente.
Fas o que sexa para obter o que queres.
Tiñas razón, Dove.
Contas a verdade.
Todo o tempo dixéchesnos exactamente quen eras.
E non sei como podes vivir así.
Tes razón.
Useinos.
- A localización de Gilbert. Vamos. - Empeorarémolo.
Dove, non temos tempo para que te autocompadezas, cona.
Sinto que Krtek se suicidase e que túa nai fose boba, pero dá igual, hostia.
Que vas facer agora, Dove?
- Que vas facer? - Dove.
En vez de deter a Seamus, temos unha vítima,
un secuestro e un traficante fugado.
Mentres o solucionamos, á comisaría.
Levamos meses organizando esta operación.
- E nunha semana... - Ide á merda.
Sodes os maiores incompetentes que vin. Que integridade había no acordo con Dove.
- Mira... - Sean quedou sen polgar.
Foi unha incitación. É habitual na Interpol?
Non che debemos explicacións. Non sabes como protexemos a xente coma ti.
Esta conversa está gravada, por certo.
Algo máis sobre o que fixestes en Bodkin?
Moi ben.
Andando.
Vamos por Seamus.
Estabas gravándoo?
Non.
Foi...
foi a hostia, Sizergh.
Vale.
E Gilbert?
Van á festa. Como imos chegar alí?
Teño unha idea.
- Cal? - A ver, hai que roubar algo.
Aí estás.
Estou vivindo a miña vida,
sen molestar a ninguén e apareces abrindo camiño con preguntas.
Pensas que podes chuparme o sangue así?
Por unha historia.
Esta noite non, Gilbert.
Hoxe a historia vas ser ti.
Como imos atopalo no medio disto?
Non intentaba traizoarte.
Elimino todo.
Non...
Nunca... Non farei máis podcast.
Por que ías facelo, Gilbert?
Por que estragarías unha historia tan boa?
Pénsao. Sabes?
Un home vén a Bodkin
investigar a desaparición de tres persoas
e acaba por desaparecer el.
A ver, é...
moi boa historia.
Se cadra, algún día alguén virá para descubrir que che pasou a ti.
E despois veremos que tal che senta.
Seamus, por favor.
Ti non es así.
Son o que son.
Cando roubei o Semtex dos McArdle,
pensaba que me faría rico.
Pero, ó final, perdino todo.
Todo empezou con estes peluches.
E tamén pode acabar con eles.
Está moi preto.
Na antigüidade,
pensábase que a boca
era a porta á alma.
Cando morría alguén,
metíanlle unha pedra na boca
para que os malos espíritos non o revivisen.
Desfixéchesme a vida.
Só quería contar unha historia.
Pois...
afórraa.
Que che dean!
Que lle dean a esta vila,
a este mundo e ó outro tamén.
Só somos historias.
Historias de onde vimos, do que fixemos.
Emmy!
- A aplicación di que está aquí. - Tecnoloxía punteira.
Merda. Isto é inútil.
Historias que nos contamos.
As que non contamos...
Gilbert?
Só somos historias.
Vin a Bodkin investigar un misterio.
- Hostia, Gilbert. - E descubrín...
Grazas a Deus.
...que se cadra non hai que resolver todos os misterios.
- Estás ben? - Espera.
- Unha bomba. Semtex. - Que?
Si. Ten un detonador.
- Como chegou aquí? - Non o sei!
Eu só quería facer un podcast, hostia! E hai unha bomba.
- Ai, non, a festa. - Saca a todo o mundo de aquí.
- Vale. - Por onde foi?
Por aí.
Vale.
Rapazas!
Perdón. Desculpa.
Fintan!
Que carallo?
Fintan!
- Non é xenial? - Avisa a xente.
- Hai que evacuar. - Que?
Hai unha bomba embaixo. Hai que evacuar.
- Que dis? - Saca a todo o mundo de aquí!
Escóitate, Emmy. Unha bomba debaixo dun campo de Bodkin?
Mira!
Bodkin 2.0.
E é meu!
Por Deus, Fintan. Ti óeste?
Si que es un cagarolas, a verdade.
E iso é o que serás sempre, o Cagarolas.
Boba. Traes unha navalla a un tiroteo.
Por favor, parade!
Hai unha bomba! Tedes que marchar!
Por favor, oídeme! Hai unha bomba!
Hai que...
Merda,
Para, para a música.
Hai unha bomba, hai que saír de aquí.
Non son Cagarolas, hostia.
Tanto me dá.
- Puta psicópata! - Escoitádeme todos!
Hai unha bomba, hai que marchar de aquí!
Por favor...
Pensas que gañaches? Cacháchesme escapando?
- Seamus. - Se dás un paso máis, prémoo.
Sacádea do escenario xa!
Outra, outra!
- Outra! - Apartade!
Outra!
- Estás ben? - Outra!
- Teddy!
Ven comigo.
- Que o digo de verdade, cona! - Seamus...
Dálle.
Que? Pensas que non o vou facer?
Esnaquízaa. Tanto me dá.
Se o queres facer, faino, hostia.
De feito, dámo. Fágoo eu.
Estrago todo. Sáeme fácil.
Queimarei o mundo.
Ti e eu somos iguais.
Pensamos que estamos sós no mundo.
Miña nai, o teu fillo.
Pero non tiña razón, Seamus.
Estaba soa porque o escollín eu.
Se queres reducir Bodkin a cinsas, dálle, como queiras.
Pero non finxas ser unha vítima, porque ti escolliches todo isto!
Non, non é verdade.
Mentira. Malachy e Fiona morreron por culpa túa.
Non tiña opción!
Cóntate o que queiras, Seamus.
Sempre hai opcións.
Ola, rapaciño.
Que alegría verte por aquí.
Canto tempo, Jon-Joe.
Seamus Gallagher.
Aínda tes opcións, Seamus.
Eles.
Ou eles.
Depende de ti.
Outra!
- Outra! - Bodkin!
Outra!
Quen quere outra máis?
Canta.
Todos os cartos
que tiven na vida
gasteinos en boa compañía.
E todo o dano que fixen,
por desgraza, só mo fixen a min.
Arranca!
Todos os cartos que tiven na vida
gasteinos en boa compañía.
E todo o dano que fixen,
por desgraza, só mo fixen a min.
E todas as parvadas que fixen
non as recordo ben agora.
Así que éncheme a última copa, boas noites e que sexades felices.
Todos os cartos que tiven na vida...
Máis vale malo coñecido, non Jon-Joe?
Tiveches a sorte de cara.
Pero tiña que acabar nalgún momento.
Esperei moito tempo por isto.
Dove.
É culpa miña.
Fiona, Malachy, Sean.
Fun eu.
Pero sabes o que?
Non sinto nada.
Ai, Deus, Gilbert!
Gilbert?
Escapou?
Non o sei. Pensaba que viña detrás e...
Gilbert!
Gilbert...
Dove.
Está aquí.
Ola.
Que fas?
Nada.
Estás chorando?
Perdín as lentes de sol.
Non sabía que che gustaban tanto.
Tíñalles cariño.
Falamos de min, non?
Non.
Falo das lentes.
Vós non me preocupades.
Vale.
Sabes,
sempre pensei que era o país máis bonito do mundo.
Vin a Bodkin investigar un misterio de hai décadas,
contar unha historia.
E atopei unha historia incrible. Unha das que só pasan unha vez na vida.
Descubrín traficantes violentos e monxas que facían ioga.
Descubrín anguías, hippies e granxas de servidores.
Descubrín o que facemos por amor.
E ata onde chegaría para conseguir esa historia.
Descubrín que podía mentir,
enganar
e manipular.
E pensaba que estaba ben.
Pensaba que ía salvar a miña carreira,
o meu matrimonio.
Pero iso é outra historia.
As nosas historias son o que somos.
E preciso unha mellor.
Acabaches?
Hai que coller un avión.
- Tiven unha revelación. - Durou máis que unha revelación.
Sean.
Marchamos.
Que vas facer agora?
Nin idea.
Algo no que ninguén morra.
Seguramente pensedes que esta é a fin.
Pero nada remata. Non de todo.
Porque seguen pasando cousas e temos que seguir adiante.
Seica fixeches un bo traballo. Dove quedou impresionada.
Que amable.
Verémonos pronto.
Hai unha vacante en Investigacións especiais.
- Emmy, precísase experiencia. - Teño moita.
- Si, pero... - Canta xente impresiona a Dove?
Vale. O que vai pasar é isto.
Vou coller o resto do día libre
e empezo o luns.
Paréceche ben?
As cousas pasan e cámbiannos.
Pero as historias importan.
Sean.
Téñoche que contar algo
de túa nai.
A de verdade.
Sei quen é a miña nai de verdade.
Ás veces, as historias son máis importantes que a verdade.
Parvo.
Pensaba que era o único importante.
A verdade.
Pero creo que só quería que a xente vise o mundo coma min...
en branco e negro.
Sor Geraldine gardaba todos os teus artigos.
Hai un motivo polo que non tiramos nada.
O teu lobo tivo días mellores.
Chámase Faoladh.
Miña nai dicíame que me protexería.
Que se me sentía soa,
só tiña que ouvear e viría buscarme.
Vés por traballo?
Non...
tiven que facer un trato.
Deixei o traballo.
Canto vas quedar?
O que faga falta.
- Estou traballando nun artigo. - Sobre que?
Vós.
E a xente escoitarao?
Eu si.
Pero se non podemos cambiar o que pasou...
se cadra podemos cambiar o que contamos.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez