Jest tylko jedno zakończenie.
Śmierć wszystkich.
Może dlatego potrzebujemy historii.
Nadają światu sens,
pokrzepiają nas...
i nas chronią.
Koniec końców, wszyscy jesteśmy historiami.
Tymi, które opowiadamy sobie samym i sobie nawzajem.
One czynią nas ludźmi.
A co się stanie, kiedy odkryjemy, że historie, które sobie opowiadaliśmy,
nie są prawdziwe?
Czym jesteśmy bez naszych historii?
Kim jesteśmy...
Wsadzę ci ten dyktafon w dupę, jak się nie zamkniesz.
Dzień dobry.
Coś taki, kurwa...
rozbrykany?
Błagam. Udało nam się! Rozwiązaliśmy zagadkę.
Cofnij się, to zrobię gwiazdę z radości.
Przyznanie się Maeve pięknie się nagrało.
Potrzebuję tylko trochę audio z festynu,
paru zmyłek do otagowania odcinków...
Ale już to słyszę. Cały podcast.
O kurde. Wyobraź to sobie.
Piosenka Teddy’ego z baru
jako tło dla Maeve opisującej, jak rozbiła mu głowę wiosłem.
Będzie super.
Chętnie posłucham w celi.
Daj spokój. Przecież cię nie zamkną.
Nie mówiłaś, że chcą cię nastraszyć?
Wiesz, że moja matka ćpała heroinę?
W dzieciństwie to do mnie nie docierało.
To chyba nie przychodzi naturalnie.
„Napiszemy list do Mikołaja,
tylko mamusia zastawi twój wózek, żeby kupić sobie działkę,
bo inaczej całą skórę sobie zdrapie”.
Ciągle mówiła, że jest głodna.
Nie rozumiałam, o co jej chodzi. Mówiłam: „Ja też, mamusiu”.
Zakonnice były nie lepsze.
„Nie martw się o mamusię.
Pojechała na wycieczkę.
Lada dzień po ciebie wróci”.
Całe życie wciskali mi kit.
Obiecałam sobie, że będę inna.
- Dove... - Krtek błagał, bym tego nie publikowała.
Powiedziałam, że będzie anonimowy. Że zagwarantuję mu bezpieczeństwo.
Po prostu wisiał.
Zaszczany.
Język spuchnięty. Twarz cała...
Ty go znalazłaś?
Miałam to zgłosić. Serio. Ale...
- Ale? - Ale obok leżał jego laptop.
Otwarty, pełen dowodów korupcji na najwyższych szczeblach władzy.
Więc... musiałam.
- Nie miałam wyboru. Inaczej... - Co musiałaś?
Wszystko by zatuszowali. Wszystko, nad czym pracowałam.
Ale co zrobiłaś?
Wzięłam laptopa.
A jego zostawiłam, by gnił.
Dla zasranej prawdy.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo jestem głodna, Gilbert.
Cały czas jestem głodna.
Więc Krtek popełnił samobójstwo
przez ciebie.
Przeze mnie?
Nie. Nie ja, kurwa, wyjawiłam jego tożsamość.
Ale błagał cię, żebyś zrezygnowała.
Jako dziennikarze musimy...
Dziennikarze? Ty się uważasz za dziennikarza?
Jasne, że uważam...
Łażenie po wsi z dyktafonikiem to nie dziennikarstwo.
Bo co? Bo szanuję słuchaczy?
Bo nie wykorzystuję źródeł i nie zostawiam ich na śmierć?
Właśnie to robisz.
Otwierasz ich i wyciągasz, co ci potrzebne,
żeby nagrać jeszcze trochę mdłego contentu,
który nic nie zmienia, nic nie wnosi i nic nie mówi.
To nie jest dziennikarstwo.
To jest pornografia.
No dobrze.
Pan Power może iść.
Zgaduję, że tak się kończą wszystkie twoje relacje.
Nie. Potrzebuję adwokata do sprawy o ekstradycję.
To do kogo mam dzwonić, jeśli...
Gdzie on jest?
Gdzie, do chuja, jest Sean?
Gdzie Sean?
Nie ma go.
Nie kłam, bo nie ręczę za siebie.
Nie groź mi, oprychu.
Sean musi oddać to, co ukradł.
Mój syn to nie złodziej.
Twój syn będzie, kurwa, martwy, jak tylko go znajdę.
Jeśli choćby dotknie Seana...
Seamus dużo gada, ale to wszystko.
Jesteś bardzo miła, ale nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
Myślę, że mam.
Wiem o Seanie.
Gdzie te dobre czasy, kiedy mnie potrącaliście?
Myślisz, że to żart, Dove?
Możemy aresztować Seana O’Shea.
Jeśli Seamus odchodzi...
Seamus Gallagher.
Zacznie od nowa w innym miejscu. Potrzebujemy go.
Załatwię wam go.
Niby dlaczego?
Coś za coś.
Może mnie nie znaleźliście?
Nikt nie miałby wam za złe.
A co wtedy zrobisz?
To mój problem, nie wasz.
Nie przyjechaliście po mnie, tylko po niego.
A ja wam go dam.
Potrzebujemy gwarancji.
To wystarczy.
Może mi pani ufać. Chcę pomóc.
Co to było?
Co przegapiłem?
Fionie zależało tylko na jednym.
Kazała mi przysiąc,
że Seamus nie będzie miał nic wspólnego z jej synem.
To były jej ostatnie słowa.
Poniosłam porażkę.
- Zawiodłam ją. - Nieprawda.
A tak się starałam.
Próbowałam was wystraszyć, żebyście wyjechali.
Pani spaliła auto Seana?
Myślałam, że wasze grzebanie źle się skończy.
I się nie myliłam, prawda? A kiedy to nie zadziałało,
Maeve wymyśliła, żeby spalić łódkę Seamusa.
Jezu. Sporo tego palenia.
Liczyłyśmy, że się przestraszy. Ale on jest jak karaluch.
Musimy powstrzymać Seana. Wbić mu trochę rozumu do głowy.
- Porozmawiasz z nim? - Ja?
Jego dresy nijak nie ukrywają, jak mu na twój widok staje.
Powiedz mu, żeby oddał Seamusowi te zasrane węgorze. Posłucha cię.
To znaczy nie mogę.
Znajdziesz go w kryjówce w lesie.
Obserwowałam waszą trójkę
i tylko ty jesteś w stanie cokolwiek załatwić.
- Dam radę. - Musicie mi też coś obiecać.
Sean nie może się dowiedzieć, że Seamus to jego tata.
- Nigdy. - Obiecuję.
Ma pani moje słowo.
Nie za szybko, mała.
Wziąłbym cię, gdybym mógł.
Chryste. A ty czego?
Posłuchaj, Seamus. Możemy sobie nawzajem pomóc.
Prędzej mi oczy wydrapiesz.
Spierdalaj.
Mam propozycję korzystną dla obu stron.
Wolę wleźć do łóżka ze żmiją niż układać się z kimś takim.
Kurwa.
To oni. Bracia McArdle.
- Co ty? - Wpuść mnie.
- Spierdalaj. - Powiem im, gdzie jesteś.
Cholerne babsko.
Wy sprawdźcie dół, ja wezmę górę.
Chyba się spóźniliśmy.
Coś taki ucieszony?
Pierwszy raz od dekady porządnie mi stanął.
Viagra może się schować.
Nie ma nic lepszego niż perspektywa wpakowania kulki
w łeb jakiejś pizdy.
Niezły z ciebie kutas, Jon-Joe McArdle.
Nie ma go.
Na klopie świeże gówno, więc daleko nie zajechał.
W sklepie był z nim Amerykanin. Jakiś jełop, łatwo będzie go znaleźć.
On nas doprowadzi do Seamusa.
A co z kundlem?
Ładna dziewczynka, co?
Czemu ode mnie odeszłaś?
Chciałam pieprzyć młodszych.
Wyglądała jak dobry pies.
Wierna dziewczynka.
Nie zasługiwałem na nią.
Mogę ci pomóc.
Nawet sobie nie możesz pomóc. Od początku to widziałem.
Ciemność klei się do ciebie jak melasa.
Zaprowadzę cię do Seana.
Nie, kończę z tym.
I tobie radziłbym to samo.
- Wejdziesz, odzyskasz węgorze... - Słyszysz mnie?
To najlepsze, na co mogę liczyć,
jeśli nie zniknę w tej chwili.
Na chuj węgorze trupowi?
Oni chcą dorwać Gilberta.
To niech lepiej szybko ucieka. Inaczej zginie w męczarniach.
Kurwa mać.
Jeszcze 60 minut!
Zaczynamy procesję za 60 minut.
Tajemnice wychodzą na jaw.
Przeszłość powraca,
by dręczyć teraźniejszość, niczym głodna zemsty zjawa.
- Kto by się spodziewał, że... - Gilbert?
Przyszłaś przeprosić?
Gilbert...
Posłuchaj. Klan McArdle...
Sean to dziecko Fiony i Seamusa.
Dynamit, co nie?
Pomyśl tylko.
Trupy, przemytnicy, rumuńska adopcja, tuszowane sprawy.
Jest lepiej i lepiej.
Sprzedam prawa do serialu, zanim wyjdzie podcast.
Wróciłem na mapę!
McArdle są w Bodkin.
I co?
Szukają cię.
Ja pierdolę.
Sean.
- Musisz oddać Seamusowi węgorze. - Ta, jasne.
- On cię zabije. Widziałam go... - On ucieka.
Robi w gacie, bo ktoś próbował go załatwić.
A to wszystko jest teraz moje. Rumunio, nadchodzę.
Co niby jest w Rumunii?
Ty widziałaś laski z Europy Wschodniej? Trochę kasy i będę się tarzał w cipkach.
Czy ty się w ogóle słyszysz?
Owszem.
A to jest moja przepustka.
Chcą znaleźć Seamusa.
- Nie wiem, gdzie on jest. - Pytać będą i tak.
I to niedelikatnie.
- Kurwa, co mam zrobić? - Najlepiej...
Najlepiej powiedz Seamusowi o Seanie.
- Ale jak? - Tylko to go przekona, żeby wrócić.
Dlaczego?
Seamus walczy o życie.
A McArdle nie przestaną go ścigać. Nigdy.
- Ale możemy go ocalić. - Jak?
Powiedz Seamusowi, że Sean jest jego synem.
On stawi się na transakcji.
Interpol go aresztuje, a Sean będzie wolny.
McArdle nawet się do niego nie zbliżą.
Uratujesz go.
A twój podcast zyska idealne zakończenie.
Kurwa.
No nie wiem, Dove.
Seamus jest na mnie wściekły.
I do tego ma broń.
Wbijał Frankowi zszywki w twarz!
Czemu robimy, co robimy?
Żeby opowiedzieć świetną historię.
A ty jesteś o włos od zajebistej historii.
Jeszcze tylko krok. Potrzeba tylko dziennikarza.
Prawdziwego.
Mówiłaś, że to pornografia.
Po prostu byłam wściekła.
Wściekam się na tych, których lubię.
I na tych, których nie lubię. Ale rozumiesz różnicę.
Jeśli Seamusa aresztują,
uratujemy mu życie.
Abonent czasowo niedos...
Poczta głosowa.
Co?
To powinno pomóc.
WIEM, GDZIE JEST FIONA
Popatrz.
Ot, ryby.
Malutkie rybki. Nawet nie zwracają uwagi.
Ale są warte miliony.
Co ty robisz, Sean?
Poważnie.
Wiesz, że opuszczają dom tuż po urodzeniu? Płyną setki kilometrów, by się tu dostać.
Małe dzieciaczki same stawiają czoła niemożliwemu.
Wracają dopiero, kiedy dorosną.
Wystarczy, że oddam je yakuzie, a będę mógł zrobić to samo.
To nie yakuza, tylko Interpol. Pójdziesz siedzieć.
Teraz to wymyślasz.
Sean.
Sean!
Przyszłość czeka, Emmy. A teraz spierdalaj.
Sean, to...
Sean nie słucha.
Jedzie sprzedać węgorze.
Witajcie na festynie!
Atrakcji mamy co niemiara!
Mamy gry, mamy nagrody, mamy...
Dasz radę, Gilbert. Ja zaczekam tutaj.
Gdzie ona jest?
- Przykro... - Gdzie?
Jest na Inish Mac Tire.
Co, została zakonnicą?
Fiona nie żyje.
Kurwa, tylko bez sztuczek.
To na pewno Fiona?
Pochowano ją na wyspie. Zmarła tam 25 lat temu.
Zmarła w połogu.
Kurwa.
W połogu?
Urodziła chłopca. Twojego syna.
Który przeżył.
Nie.
To Sean.
Sean to twój syn.
Żartujesz sobie. Sean?
Pani O’Shea go wychowała i nigdy mu nie powiedziała.
Ale dlaczego?
Sfingowała adopcję z Rumunii.
Jezu...
miałem go za jełopa.
A on jest...
Wiem.
Jest moim dzieckiem.
Moim synem.
Gdybym wiedział, że jest mój...
Sprzedaje dziś towar.
Interpolowi.
Kurwa. Jezu.
- Idziesz ze mną. - Nie chcę przeszkadzać.
Żadnych więcej niespodzianek. Musimy znaleźć go pierwsi.
Ruszyli.
Seamus się zjawi.
Czekaj tam. Zgarniemy cię.
Sean, proszę.
Jezu, denerwująca jesteś.
Zmarnujesz sobie życie. Posłuchaj.
- Sean! - Co ty tu robisz?
Wiem od Emmy, gdzie jesteś.
- Powiedziałaś jej? - Wracasz do domu.
Weź spierdalaj, Edna.
Wyrażaj się! Nie jesteś za stary na klapsa.
Sean.
O Boże.
Nie, Sean!
- Dawaj, gnojku. - Zostaw go!
Nie chcę się bić.
I dobrze, bo skopałbym ci dupę.
Twój czas, kurwa, minął. Słyszysz?
To są moje węgorze. Moja robota. Moja kasa.
Ja tu rządzę.
Jesteś moim synem, Sean.
Mój Boże.
- Jestem twoim tatą. - Nie słuchaj go!
- Co? - Wiem, że to szok.
Przede mną też to ukrywali.
Twoim synem? Mówisz, że jestem twoim synem?
Tak.
Chuja. Na nic lepszego cię nie stać?
Mówię prawdę.
Urodziłeś się na Inish Mac Tire.
Twoją matką...
była kobieta imieniem Fiona.
Jestem adoptowany. Z Rumunii.
Jestem Rumunem.
Sean, wracaj ze mną do domu.
Edna, czy on mówi...
Jesteś moim synem.
Tak irlandzkim jak Guinness.
- Chodź. - Nie. To nieprawda.
- Chcę cię przytulić. - Nieprawda.
Rumunia ma 20 milionów mieszkańców.
Nasze główne gałęzie eksportu to samochody, odzież, meble i tekstylia.
- Nasza sieć dróg liczy 53 000 kilometrów. - Sean.
Nadia Comăneci jako pierwsza gimnastyczka zdobyła komplet punktów na olimpiadzie.
- Sean. - Pałac Parlamentu w Bukareszcie
to najcięższy budynek świata.
Sean!
To tylko fakty.
Tak, a ja je znam, bo, kurwa, jestem Rumunem!
Nie byłeś nawet w okolicy Rumunii.
Nie wyjechałeś z tego miasteczka.
Gdybym wiedział, to przysięgam, że wszystko byłoby inaczej.
Synu, proszę.
Wiem, kim jestem,
czym jestem i skąd pochodzę.
I nie ma to ani trochę wspólnego z tobą,
chuju jebany.
Zostaw tego chłopca.
To wszystko twoja wina.
Czekaj. Stary. Może o tym...
Co ja ci zrobiłem?
Czym sobie na to zasłużyłem?
Obu nas okłamywałaś.
Ukradłaś nam wszystkie te lata.
Zawsze miałeś gdzieś Seana, tak jak wcześniej Fionę.
Ona mnie kochała.
Nie kochała cię.
Kochała mnie.
Uciekała w popłochu. Przed tobą.
Kochała mnie, kurwa!
Boże!
Jezu Chryste!
Boże, Sean!
- Sean. Boże. - Sean!
- Zatamujmy krwotok.
- W co możemy to zawinąć? - Będzie dobrze.
O Boże.
Nic ci nie jest. Popatrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze. Jezu...
Sean, twój...
kciuk.
Seamus Gallagher!
Jesteś aresztowany.
Nie musisz nic mówić, ale może to zaszkodzić twojej obronie.
Spierdalaj.
Chodź no.
Ani kroku dalej, pizdy.
- Czekajcie. - Ostrzegam, kurwa!
Puść go!
Nie zbliżać się, bo...
Coś ty zrobiła, Dove? Coś ty, kurwa, zrobiła?
Kurwa.
Pieprzone Samhain.
Wysiadaj.
- Ruchy, kurwa. - Już.
- Spokojnie. - Kto jeszcze wiedział?
Kto wiedział o Seanie?
Seamus, no weź.
Pieprzone miasteczko!
Opróżnij kieszenie.
Co?
Teraz!
To tylko mój telefon.
Drugą.
Wszystko nagrałeś?
Wiesz, co ja mam w kieszeni?
Wiesz?
Kciuk mojego, kurwa, syna!
A teraz...
damy twojemu podcaścikowi godne zakończenie.
Poszłaś na układ?
Z nimi?
- Wyszłaś na swoje? - Przestań.
Po Krteku kolej na Gilberta, Seana...
- Gilbertowi nic nie będzie. - No, tak to wyglądało.
- Seamus go nie skrzywdzi. - Jesteś pewna?
To niesławny Borsuk. Zły i niebezpieczny.
- A ty go do nas zwabiłaś. - Nie zwabiłam go...
Bo nie jesteś żadną szlachetną dziennikarką śledczą.
Robisz, co chcesz, żeby wyjść na swoje.
Miałaś rację, Dove.
Mówisz prawdę.
Cały czas mówiłaś nam wyraźnie, kim jesteś.
Nie wiem, jak ze sobą żyjesz.
Masz rację.
Wykorzystałam ich.
Gilbert wysłał pinezkę. Chodź.
Ja pogorszę sprawy.
Kurwa, nie mamy czasu na użalanie się nad sobą.
Przykro mi, że Krtek się zabił i że miałaś chujową mamę,
ale to nieważne.
Co zrobisz teraz, Dove?
- No co? - No, Dove.
Zamiast Seamusa w kajdankach mamy ofiarę postrzału,
zakładnika i ucieczkę niebezpiecznego szmuglera.
Wracasz na komisariat.
Miesiącami szykowaliśmy tę operację.
- A ty w tydzień... - Weźcie się odpierdolcie.
W życiu nie widziałam takich dyletantów.
Jak etyczny był ten układ z Dove?
- Słuchaj... - Seanowi odstrzelono kciuk.
Prowokacja policyjna to u was standard?
Nie musimy się tłumaczyć.
Nie wiesz, jak się chroni takich jak ty.
Swoją drogą, ta rozmowa się nagrywa.
Chcecie coś dodać na temat działań w Bodkin?
Super.
A teraz spadajcie.
Chodźmy znaleźć Seamusa.
Serio to nagrywałaś?
Nie. Aż mnie trzęsie.
To było...
naprawdę cool, Sizergh.
Dobra.
Gdzie Gilbert?
Chyba jadą na festyn. Ale jak mamy się tam dostać?
Mam pomysł.
- Jaki? - Opiera się na kradzieży.
Stara, dobra Dove.
Żyję sobie spokojnie, nikomu nie wadzę,
aż tu nagle przypełzasz ty z tymi swoimi pytaniami.
Chcesz mnie wycisnąć do sucha?
Dla twojej historyjki.
Nie dziś, Gilbert.
Dziś historia będzie o tobie.
Jak mamy go tu znaleźć?
Nie chciałem cię zdradzić.
Wszystko usunę.
I...
I nigdy więcej nie nagram podcastu.
Niby dlaczego, Gilbert?
Czemu miałbyś zrezygnować z tak dobrej historii?
Pomyśl tylko.
Mężczyzna przyjeżdża do Bodkin, żeby badać sprawę trzech zaginionych...
ale i po nim znika ślad.
Za dobre, by to przepuścić.
Może kiedyś ktoś tu przyjedzie, żeby ustalić, co tobie się stało.
Zobaczymy, jak ci się to spodoba.
Seamus, proszę.
Nie jesteś taki.
Jestem jaki jestem.
Kiedy ukradłem ten semtex braciom McArdle,
myślałem, że będę bogaty.
Zamiast tego straciłem wszystko.
Zaczęło się od tych pluszaków.
Teraz się na nich skończy.
Jest blisko.
W dawnych czasach
ludzie myśleli, że usta to brama duszy.
Więc kiedy ktoś umierał,
wsadzali mu w usta kamień,
żeby złe duchy nie przywróciły go do życia.
Wysadziłeś cały mój świat.
Chciałem opowiedzieć historię.
Cóż...
nie opowiadaj.
Pierdol się!
Pierdolić to miasteczko.
Pierdolić ten świat i tamten również.
Jesteśmy tylko historiami.
O tym, skąd pochodzimy. O tym, czego dokonaliśmy.
Emmy!
Według apki jest tutaj.
Tyle jest warta technologia.
Kurwa. To na nic.
Historie, które opowiadamy.
Te, które przemilczamy.
Gilbert?
Jesteśmy tylko historiami.
Przyjechałem tu, aby zbadać tajemnicę.
Jezu, Gilbert!
Ale odkryłem...
Dzięki Bogu.
...że nie każda tajemnica powinna zostać rozwikłana.
- Jesteś cały? - Czekaj.
- To bomba. Semtex. - Co?
Seamus ma detonator.
Skąd się wzięła bomba?
Nie wiem! Chciałem nagrać podcast, a teraz, kurwa, mamy bombę.
O Boże, festyn.
- Zabierz ludzi ze wzgórza. - Dobra.
- Dokąd poszedł? - Tamtędy.
Dobra.
Czekajcie!
Przepraszam.
Fintan.
Kurwa, co to?
- Fintan! - Niesamowite, co?
- Trzeba ogłosić, żeby wszyscy uciekali. - Co?
Pod Hollow jest bomba. Każ ludziom uciekać.
- Co ty gadasz? - Zabierz stąd ludzi!
Posłuchaj się, Emmy. Bomby pod polem w Bodkin?
Popatrz tylko!
Bodkin 2.0.
Jest moje!
Jezu, czy ty się słyszysz?
Faktycznie jesteś tylko obsrańcem.
I na zawsze zostaniesz pierdolonym obsrańcem.
Tępa pizdo. Wybiegasz z nożem na pistolet.
Przestańcie się bawić! Tu jest bomba! Musicie uciekać!
Posłuchajcie! Jest bomba!
Musimy...
Kurwa.
Wyłącz muzykę.
Jest bomba. Musimy iść. Wyłącz...
Nie jestem, kurwa, obsrańcem!
Mam to gdzieś.
- Psycholka! - Posłuchajcie mnie!
Jest bomba i musimy stąd iść!
Proszę...
Myślisz, że wygrałaś? Bo uciekam?
- Seamus... - Jeszcze krok, a to nacisnę.
Zabierz ją ze sceny!
Jeszcze jeden!
Z drogi!
Jeszcze jeden!
Nic ci nie jest?
Teddy.
Chodź ze mną!
- Spierdalaj! Nacisnę. - Seamus...
Śmiało.
Myślisz, że tego nie zrobię?
Wysadź tę dziurę. Mam to gdzieś.
Jeśli chcesz, to, kurwa, śmiało.
Daj, sama to zrobię.
Ja wszystko rozwalam. Łatwizna.
Cały świat zrównam z ziemią.
Jesteśmy tacy sami.
Myślimy, że jesteśmy całkiem sami.
Moja matka, twój syn.
Ale myliłam się, Seamus.
Byłam sama z własnego wyboru.
Jak chcesz wysadzić Bodkin, to proszę bardzo.
Ale nie rób z siebie, kurwa, ofiary, bo to wszystko twój wybór!
Nieprawda.
Malachy i Fiona nie żyją przez twoje wybory.
Ja nie miałem wyboru!
Wciskaj sobie taki kit, jaki chcesz.
Zawsze jest wybór.
Siema, Jackie, koleżko!
Fajnie cię tu widzieć.
Kopę lat, Jon-Joe.
Seamus Gallagher.
Wciąż masz wybór, Seamus.
Oni.
Albo oni.
Twoja decyzja.
Jeszcze jeden!
Bodkin!
Jeszcze jeden!
Kto chce jeszcze jeden numer?
Zaśpiewaj.
O, każdy
Zarobiony grosz
Wydałem, bracia, pośród was
A jeślim zadał kiedyś ból
Ofiarą byłem tylko ja
Jedź!
O, każdy zarobiony grosz
Wydałem, bracia, pośród was
A jeślim zadał kiedyś ból
Ofiarą byłem tylko ja
Zrobiłem pewnie głupot sto
Lecz w zapomnienie poszły hen
Wypijmy więc ostatni raz
I dobrej nocy życzę wszem
O, każdy zarobiony grosz
Was przynajmniej znam. Co nie, Jon-Joe?
Dobrze ci się żyło, stary.
Ale kiedyś musiało się to skończyć.
Długo na to czekałem.
Dove.
To moja wina.
Fiona, Malachy, Sean.
Ja to zrobiłem.
Ale wiesz co?
Nic nie czuję.
Boże. Gilbert!
Gilbert?
Wydostał się?
Nie wiem. Myślałam, że idzie za mną, i...
Gilbert!
Dove.
Tutaj jest.
Cześć.
Co robisz?
Nic.
Płaczesz?
Okulary zgubiłam.
Nie wiedziałem, że tak je lubisz.
Z czasem polubiłam.
Mówimy o mnie, prawda?
Nie.
Smucę się przez okulary.
Tobą się nie przejmuję.
Dobra.
Wiecie, zawsze uważałem, że to najpiękniejszy kraj na świecie.
Przyjechałem do Bodkin, by zbadać tajemnicę sprzed lat.
By opowiedzieć historię.
I znalazłem niesamowitą historię. Drugiej takiej nie odkryję.
Znalazłem brutalnych przemytników i zakonnice uczące jogi.
Znalazłem węgorze, hipisów i farmy serwerów.
Odkryłem, do czego może nas pchnąć miłość.
I jak daleko bym się posunął, żeby zdobyć tę historię.
Że byłbym gotów kłamać,
oszukiwać
i manipulować.
Myślałem, że to nic złego.
Że to ocali moją karierę.
Moje małżeństwo.
Ale to była tylko kolejna opowieść.
Historie tworzą naszą tożsamość.
A ja potrzebuję lepszej.
Skończyłeś?
Spóźnimy się na samolot.
- To była emocjonalna chwila. - Trochę długa ta chwila.
Sean. Jedziemy.
- Czym się teraz zajmiesz? - Nie mam pojęcia.
Pewnie czymś bez trupów.
Pewnie myślicie, że to koniec historii.
Ale tak naprawdę nic się nie kończy.
Bo życie się toczy i na nas nie czeka.
Podobno świetnie się spisałaś. Dove była pod wrażeniem.
Miło z jej strony.
Super. To pogadamy niedługo.
Podobno jest miejsce w śledztwach specjalnych.
- Na to potrzeba doświadczenia. - Mam go dużo.
- Tak, ale... - Ile osób imponuje Dove?
Właśnie. Więc będzie tak.
Dziś zrobię już sobie wolne, a w poniedziałek rano zaczynam.
Pasuje?
Życie się toczy i nas zmienia.
Ale opowieści są ważne.
Sean.
Muszę ci coś powiedzieć.
O twojej mamie.
Tej prawdziwej.
Znam moją prawdziwą mamę.
Bo czasem opowieść jest ważniejsza niż prawda.
Jełop.
Kiedyś myślałam, że tylko prawda się liczy.
Ale chciałam tylko, żeby wszyscy widzieli świat tak jak ja.
W czerni i bieli.
Siostra Geraldine zachowała wszystkie twoje artykuły.
Nie bez powodu nic tutaj nie wyrzucamy.
Twoja wilczyca widziała lepsze dni.
Nazywa się Faoladh.
Mama mówiła, że będzie mnie strzegła.
Że jeśli poczuję się zagubiona,
wystarczy zawyć, a ona mnie znajdzie.
Przysłała cię praca?
Nie...
Musiałam zawrzeć układ.
Musiałam rzucić pracę.
- Jak długo zostaniesz? - Tyle, ile trzeba.
- Pracuję nad pewnym tematem. - O czym?
O tobie.
I ludzie będą tego słuchać?
Ja będę.
Skoro nie możemy zmienić tego, co się stało...
może możemy zmienić to, jak o tym opowiadamy.
Napisy: Juliusz P. Braun