‎เราเป็นใคร
‎เรามาเป็นอย่างที่เราเป็นได้อย่างไร
‎มนุษย์เราทุ่มเทเวลาทั้งชีวิต
‎เพื่อพยายามเข้าใจตัวเราเอง
‎แต่บางครั้งก็รู้สึกเหมือน ‎เราอยู่ใกล้เกินกว่าจะมองเห็นได้ชัด
‎เราถึงชอบเรื่องเล่าจากโลกอื่น
‎และโลกของชิมแปนซี
‎ซึ่งคล้ายคลึงกับเราในบางแง่มุม…
‎แต่ก็แตกต่างมากนั้น…
‎บอกเล่าเรื่องราวที่เผยให้เห็นอะไร ‎มากกว่าที่เราจะจินตนาการได้
‎เรื่องราวที่ทรงพลังยิ่งขึ้น
‎เพราะเป็นเรื่องจริง
‎(ป่าอึนโกโก ประเทศยูกันดา)
‎ป่าอึนโกโกเป็นโลกกว้างใหญ่ ‎ที่ทุกอย่างเชื่อมต่อถึงกัน
‎และ ณ ใจกลางป่า
‎มีสังคมที่เฟื่องฟู
‎ชิมแปนซีอึนโกโก
‎สำหรับคุณแม่มือใหม่กับลูกน้อย
‎ที่นี่คือบ้าน
‎(อาณาจักรชิมแปนซี)
‎ชิมแปนซีเป็นญาติใกล้ชิดที่สุดของเราที่ยังมีชีวิตอยู่
‎ดีเอ็นเอของเราเหมือนกันมากกว่า 98%
‎มันมีปัญญาหลักแหลม
‎และอารมณ์ลุ่มลึก
‎มันมีอายุขัยสูงถึง 60 ปี
‎และช่วงชีวิตของมันก็คล้ายๆ กับเรา
‎ชิมแปนซีทุกตัวในป่าอึนโกโก ‎มีความคิดอ่านเป็นของตน…
‎มีบุคลิกและเป้าหมายเฉพาะตัว
‎เพื่อสะท้อนให้เห็นคุณสมบัตินี้
‎ทีมนักวิทยาศาสตร์ได้ตั้งชื่อให้กับแต่ละตัว
‎(พอร์คพาย)
‎(แคนนอนบอล) (คาร์เตอร์)
‎(เฮอร์ซ็อก) (จังโก้)
‎สังคมอึนโกโกนั้นลุ่มลึก
‎มีเครือข่ายครอบครัว ‎และความสัมพันธ์ทางสังคมที่ซับซ้อน…
‎ซึ่งชิมแปนซีทุกตัวจะต้องสร้างความสัมพันธ์
‎และหาจุดยืนของตัวเองในฝูง
‎ฝูงชิมแปนซีส่วนใหญ่ ‎จะมีสมาชิกประมาณ 50 หรือ 60 ตัว
‎แต่ที่ป่าอึนโกโกแห่งนี้
‎ฝูงใหญ่กว่านั้นเป็นสองเท่า
‎ชิมแปนซีกว่า 120 ตัวอาศัยอยู่ร่วมกัน
‎ฝูงใหญ่ที่สุดที่เคยมีใครค้นพบ
‎อึนโกโกเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่าชิมแปนซี
‎ที่นี่มีไม้ผลมากมายหลายต้น
‎และผลไม้คือเครื่องหล่อเลี้ยงสำคัญ ‎สำหรับชุมชนชิมแปนซี
‎เนื่องจากมีชิมแปนซีหลายตัวที่ดิ้นรนอยู่รอด
‎จึงต้องแก่งแย่งชิงดีกัน
‎ชีวิตที่นี้ต้องใช้ทั้งกลการเมืองและอำนาจ
‎สังคมอึนโกโกมีการแบ่งลำดับชั้น
‎และชิมแปนซีทุกตัวคอยเฝ้าหาโอกาส
‎เลื่อนขั้นเสมอ
‎ตำแหน่งสูงสุดเป็นของชิมแปนซี ‎ที่มีอิทธิพลที่สุดในอึนโกโก
‎แจ็คสัน จ่าฝูงตัวผู้
‎(วัย 30 ปี)
‎แจ็คสันเป็นนายใหญ่มาหกปีแล้ว
‎แต่มันเริ่มจะแก่เกินไปสำหรับจ่าฝูง
‎ถ้าอยากครองตำแหน่งสูงสุดต่อไป
‎มันต้องไม่เผยความอ่อนแอ
‎มันต้องกร่างให้ดูแกร่ง
‎นี่คือสิ่งที่แจ็คสันต้องการ
‎ทั้งฝูงร้องเรียก
‎และเข้ามาหามันเพื่อแสดงความเคารพ
‎แต่แจ็คสันรู้ดี
‎ว่าชิมแปนซีบางตัวก็ไม่เคารพมันเท่าที่ควร
‎(เอบรัมส์ วัย 21 ปี)
‎ชิมแปนซีวัยนี้ยังเด็กเกินไป ‎ไม่น่าเป็นปัญหาสำหรับแจ็คสัน
‎แต่ใช่ว่าทุกตัวจะฉลาด
‎และมั่นใจเท่าเอบรัมส์
‎แต่แจ็คสันมีผู้คุ้มครอง
‎ไมลส์
‎(ไมลส์ วัย 40 ปี)
‎ชิมแปนซีร่างยักษ์
‎ตัวใหญ่ที่สุดที่เคยมีในป่าอึนโกโก
‎แจ็คสันกับไมลส์ผูกพันกันเหนียวแน่น
‎และหาเห็บให้กันเป็นประจำ
‎เป็นพันธมิตรที่น่าเกรงขาม
‎การหาเห็บเป็นกิจกรรมสำคัญ ‎ในชีวิตเหล่าชิมแปนซี
‎นี่เป็นวิธีการเสริมสร้าง ‎และรักษาความสัมพันธ์ทางสังคม
‎เปรียบเสมือนการพูดคุยกันในแบบของชิมแปนซี
‎มันมีองค์ประกอบทางการเมือง
‎การวางแผน
‎การโน้มน้าว
‎และกลอุบาย
‎(#1 แจ็คสัน)
‎(#2 ไมลส์)
‎การหาเห็บเป็นวิธีสร้างพันธมิตร
‎(#5 คาร์เตอร์)
‎(#6 มอร์ตัน)
‎(#5 คาร์เตอร์) (#4 ปีเตอร์สัน)
‎และพันธมิตรสร้างอำนาจ
‎(#2 ไมลส์)
‎(#7 เอวานส์)
‎แม้แต่ชิมแปนซีที่แข็งแรงที่สุด
‎ก็ไม่อาจปกครองได้ง่ายๆ หากตัวลำพัง
‎คู่หูหาเห็บของเรา
‎เป็นเครื่องสื่อถึงสถานะและเป้าหมายของเรา
‎(#3 เอบรัมส์)
‎แต่ถ้าเราไม่มีคู่หาเห็บ
‎แปลว่าเราไม่สนใจ ‎อยากสร้างสถานะหรือมีเป้าหมายใดๆ เลย
‎(กัส)
‎(วัย 14 ปี)
‎ชีวิตของชิมแปนซีตัวผู้วัย 14 ปีนั้นไม่ง่ายเลย
‎เราไม่สนิทกับแม่แล้ว…
‎และต้องเริ่มผูกมิตรกับตัวผู้ตัวอื่น
‎บางตัวอาจถนัดเรื่องนี้
‎แต่บางตัวไม่
‎กัสเป็นคนนอก
‎แต่จะอยู่แบบนั้นตลอดไปไม่ได้
‎มันต้องหาเพื่อน
‎ในป่าอึนโกโก
‎เราไม่ควรอยู่ตัวเดียวนานๆ
‎(คริสทีน)
‎(วัย 21 ปี)
‎ลูกน้อยของคริสทีนมีอายุประมาณหกเดือน
‎ในวัยนี้ มันแข็งแรง ‎และมีพัฒนาการก้าวหน้ากว่าลูกมนุษย์มาก
‎แต่ยังอ่อนแอมากนัก
‎ณ ป่าอึนโกโก ใช่ว่าลิงน้อยทุกตัว ‎จะอยู่รอดไปได้ถึงขวบแรก
‎ด้วยเหตุผลนั้น
‎เราจะไม่ตั้งชื่อให้มันจนกว่าจะครบขวบ
‎คริสทีนต้องทุ่มเทเวลาให้ลูกน้อย
‎ทำให้นาดีน ลูกสาวอีกตัว ‎ที่มีอายุมากกว่าถูกทอดทิ้ง
‎(นาดีน วัย 7 ปี)
‎เมื่อก่อนแม่เคยสนใจมันตัวเดียว
‎ตอนนี้ถูกละเลย
‎แม้สำหรับชิมแปนซี ‎พัฒนาการของตัวน้อยตัวนี้รวดเร็วมาก
‎และมันเริ่มจะพึ่งพาตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
‎มันอยากเข้าสังคม
‎เวลาเล่นกับลูกชิมแพนซี ‎ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ค่อนข้างอดทน
‎แต่ถึงกระนั้น มันจะปลอดภัยกว่า ‎ถ้าหัดเข้าสังคมกับตัวที่มีขนาดไล่เลี่ยกัน
‎ปัญหาคือชิมแปนซีอายุน้อยมักจะไม่ค่อยยอมใคร
‎ยิ่งลูกน้อยพึ่งพาตัวเองมากเท่าไร
‎ก็ยิ่งมีโอกาสแกว่งเท้าไปหาเสี้ยนมากขึ้นเท่านั้น
‎ตัวผู้ตัวใหญ่เป็นภัยร้าย
‎ถ้าไปขวางทางพวกมันเข้า ก็อาจเจ็บหนัก
‎แล้วยิ่งมีจ่าฝูงอย่างแจ็คสัน
‎ที่กร่างอำนาจได้ทุกที่ทุกเวลา…
‎คริสทีนจึงต้องคอยระวังตัวอยู่เสมอ
‎มันค่อนข้างเครียดเกินจะรับไหว
‎แม่มันเคยเห็นมาหมดแล้ว
‎จึงไม่กังวล
‎(นาดีน)
‎แต่พี่สาวกังวล
‎สัญญาณแรกของความผูกพันระหว่างพี่น้อง
‎อึนโกโกเป็นป่าฝน
‎พายุเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่นี่
‎และปกติแล้วชิมแปนซีจะหาที่หลบฝน
‎แต่ไม่ใช่ทุกตัว
‎ชิมแปนซีบางตัวดึงพลังจากพายุ
‎(เอบรัมส์)
‎เพื่อนำไปใช้แสดงความเหนือกว่าที่เหนือชั้น
‎ระบำสายฝน
‎เอบรัมส์กำลังส่งสารที่ทรงพลัง
‎ในตอนนี้ แจ็คสันยังไม่ทำอะไร
‎ไม่ช้าก็เร็ว มันต้องตอบโต้
‎เพราะในแต่ละวันที่ปล่อยไว้
‎เอบรัมส์ก็ยิ่งได้ใจ
‎กัสยังคงโดดเดี่ยว
‎แต่มันมีแผน
‎กัสอาจเคอะเขิน แต่มันไม่โง่
‎แจ็คสันไม่ใช่ตัวเดียว
‎ที่สังเกตว่าเอบรัมส์กำลังไขว่คว้าอำนาจ
‎นี่อาจเป็นโอกาสที่จะสร้าง ‎ความสัมพันธ์ที่มีประโยชน์มาก
‎กัสพยายามหนักมาก
‎ดาวกำลังรุ่งอย่างเอบรัมส์ ‎ยินดีให้ชิมแปนซีส่วนใหญ่หาเห็บให้มันอยู่แล้ว
‎แต่บททดสอบที่แท้จริงสำหรับกัส
‎ก็คือเอบรัมส์จะตอบแทนมันหรือไม่
‎ถูกปฏิเสธ
‎เอบรัมส์กำลังมองหา ‎คู่หาเห็บที่มีความสำคัญกว่านี้เยอะ
‎(ไมลส์)
‎ถ้าเอบรัมส์สามารถจับมือ ‎กับพันธมิตรตัวสำคัญของแจ็คสันได้
‎สถานะจ่าฝูงของแจ็คสันก็จะสั่นคลอน
‎และไมลส์ดูเหมือนจะยอมรับมัน
‎(แจ็คสัน)
‎แจ็คสันสัมผัสได้ว่าเอบรัมส์กำลังเข้าประชิด
‎มันต้องการให้ทั้งฝูงสามัคคีกัน ‎ภายใต้การปกครองของมัน
‎สามัคคีกันต่อต้านศัตรูร่วม
‎ชิมแปนซีเป็นสัตว์ที่หวงถิ่น
‎ฝูงอึนโกโกนี้อาศัยอยู่ในอาณาเขตที่มีชายแดน
‎รอบข้างรายล้อมด้วยชิมแปนซีฝูงอื่นที่เป็นศัตรู
‎เพื่อปกป้องทรัพยากรของฝูง
‎พวกมันลาดตระเวนชายแดน
‎การลาดตระเวนเป็นงานอันตราย
‎แต่การปกป้องอาณาเขตมีความสำคัญยิ่ง
‎จนบางครั้งแม้แต่ตัวที่ดูไม่เหมาะเท่าไร ‎ก็อาจเข้าร่วมด้วย
‎(กัส)
‎ชิมแปนซีแต่ละตัวต้องชั่งใจ
‎(พอร์คพาย)
‎ว่าคุ้มเสี่ยงไหม
‎พอร์คพายไม่ได้แกร่งหรือกล้าเท่าไรนักเลย
‎แต่แม้สำหรับมัน งานนี้ก็อาจคุ้มเสี่ยง
‎ทัพชิมแปนซีมุ่งหน้าไปที่ชายแดนเหนือ
‎เส้นทางลาดตระเวนอาจทอดยาวหลายกิโลเมตร
‎และใช้เวลานานหลายชั่วโมงอันเคร่งเครียด
‎แม้แต่ตัวผู้ที่ตัวใหญ่ที่สุดและก้าวร้าวที่สุด
‎ก็เริ่มเกร็งเมื่อเข้าใกล้พื้นที่ชายแดน
‎ส่วนพอร์คพายน่ะ
‎มันอยู่ปลายแถว
‎และดูไม่เต็มใจจะเดินหน้าเลย
‎แต่ในทางกลับกัน เอบรัมส์
‎อยู่ในจุดที่ต้องการพอดีเป๊ะ
‎กลางสมรภูมิ
‎เมื่อหน่วยลาดตระเวนมาถึงชายแดนเหนือ
‎และเข้าสู่อาณาเขตต่างแดน
‎ภัยอันตรายทวีคูณ
‎ชิมแปนซีจะไม่ญาติดีด้วยกับอีกฝูงหนึ่ง
‎เมื่อสองฝูงเจอกัน
‎มีเพียงสองทางเลือก
‎วิ่งหนีหรือโจมตี
‎เหล่าชิมแปนซีกำลังเงี่ยหูฟังเสียงเรียก
‎และการเคลื่อนไหว
‎(พอร์คพาย)
‎พอร์คพายไม่ไหวแล้ว
‎มันหนีหน่วยลาดตระเวน
‎ตามลำพัง
‎แต่กัสจะอยู่ต่อ
‎มีชิมแปนซีตัวอื่นอยู่ไม่ไกล
‎และมันไม่ได้มาดีแน่นอน
‎พวกมันต้องตัดสินว่าฝั่งไหนทัพใหญ่กว่า
‎และเลือกว่าจะถอยทัพ
‎หรือจะโจมตี
‎แจ็คสันมีไมลส์เดินตามหลัง
‎ถอยกลับไม่ได้แล้ว
‎พวกมันตัดสินใจพุ่งเข้าหาศัตรู
‎ความก้าวร้าวสำเร็จผล
‎ฝูงฝั่งเหนือถอยหนีแล้ว
‎ถือเป็นความสำเร็จสำหรับหน่วยลาดตระเวน
‎ชายแดนปลอดภัย
‎และพวกมันสามารถกลับไป ‎ที่ศูนย์กลางอาณาเขตอย่างผู้มีชัย
‎เมื่อตัวผู้ร่างใหญ่ส่วนมากอยู่ทางเหนือ
‎ในที่สุดคริสทีนก็ผ่อนคลายได้ซะที
‎ลูกน้อยแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ
‎ถึงเวลาที่มันต้องสำรวจ ‎อีกองค์ประกอบสำคัญของชีวิตในป่าอึนโกโก
‎เรือนยอดต้นไม้
‎(นาดีน)
‎ไม่น่าประทับใจเลย
‎คริสทีนจะปล่อยให้ลูกปีนสูงมากไม่ได้
‎ไม่เช่นนั้นจะเป็นอันตรายหากร่วงลงมา
‎วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ
‎หน่วยลาดตระเวนกำลังกลับมาจากพื้นที่ชายแดน
‎และพวกมันเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนยอดต้นไม้
‎ฝูงอึนโกโกจะไม่ยอม ‎ให้ชิมแปนซีฝูงอื่นรุกล้ำเขตแดนมัน
‎แต่มันก็ต้องแบ่งป่ากับไพรเมตพันธุ์อื่น
‎รวมถึงลิงฝูงใหญ่หลายฝูง
‎ลิงไม่ใช่คู่แข่งของชิมแปนซี
‎แต่เป็นอาหาร
‎เนื้อเป็นแหล่งอาหารที่ชิมแปนซียิ้มรับ
‎แต่มันไม่ได้มีค่าแค่นั้น
‎การแบ่งเนื้อกันกินมีความสำคัญทางด้านสังคม
‎และการเมือง
‎แจ็คสันแบ่งปันกับพันธมิตร
‎และตัวที่ได้มากกว่าใครก็คือไมลส์
‎ในขณะเดียวกัน
‎มันจงใจไม่แบ่งให้บางตัว
‎(เอบรัมส์)
‎การที่เอบรัมส์ไม่ได้รับเชิญไปกินด้วย ‎เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าในตอนนี้
‎แจ็คสันยังกุมอำนาจที่อึนโกโกอยู่
‎เป็นการลาดตระเวนที่มีชัยชนะ
‎และการล่าที่ประสบความสำเร็จ
‎วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับแจ็คสัน
‎และสำหรับชิมแปนซีฝูงอึนโกโก
‎ลิงเป็นทรัพยากรสำคัญสำหรับชิมแปนซีอึนโกโก
‎แต่ทรัพยากรสำคัญที่สุดจะยังคงเป็นไม้ผลเสมอ
‎มันเป็นรากฐานของสังคมอึนโกโก
‎ต้นมะเดื่อที่กลางอาณาเขตกำลังออกผล
‎เหล่าชิมแปนซีกินอิ่มหนำสำราญได้อย่างสบายใจ
‎แทบทั้งชีวิตนี้ กัสได้แต่เฝ้าดูตัวอื่นๆ
‎มันช่างสังเกตกว่าชิมแปนซีส่วนใหญ่
‎และตาไวเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติ
‎ร่างของพอร์คพาย
‎ตอนมันอยู่ลำพัง…
‎ฝูงคู่อริได้มาฆ่ามัน
‎กลางถิ่นของฝูงอึนโกโก
‎ถ้าใครถูกฆ่าตายตรงนี้ได้…
‎งั้นอาณาจักรพงไพรแห่งนี้…
‎และชิมแปนซีทุกตัวที่นี่…
‎ก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล