‎มีชิมแปนซีถูกฆ่าตาย
‎ณ ใจกลางอาณาเขตอึนโกโก
‎ร่างของพอร์คพาย
‎จะเกิดเหตุการณ์นี้ได้
‎ฆาตกรก็ต้องแอบรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน
‎ตัวการเป็นได้แค่ฝูงเดียวเท่านั้น
‎ฝูงที่ชิมแปนซีอึนโกโกรู้จักเป็นอย่างดี
‎พวกตะวันตก
‎สงครามกำลังจะปะทุที่ป่าอึนโกโก
‎(อาณาจักรชิมแปนซี)
‎(ฝั่งตะวันตกของป่าอึนโกโก)
‎(สองวันก่อนหน้า)
‎ชิมแปนซีทางฝั่งตะวันตกของป่าอึนโกโก ‎เป็นชิมแปนซีอีกฝูงหนึ่ง
‎ที่มีอาณาเขตเป็นของตน
‎พวกตะวันตกไม่เหมือนมัน
‎ฝูงนี้มีขนาดเล็กกว่าฝูงใจกลางของแจ็คสันมากนัก
‎แต่มันสามัคคีกัน
‎ทำให้แข็งแกร่ง
‎พวกมันมีตัวผู้โตเต็มวัยแค่แปดตัว
‎เทียบกับฝูงใจกลางที่มี 24 ตัว
‎ดังนั้นตัวเมีย
‎จึงยืนหยัดต่อสู้ร่วมกับตัวผู้
‎เพื่อช่วยกันปกป้องอาณาเขต
‎(ฮัทเชอร์สัน วัย 27 ปี)
‎มันมีจ่าฝูงที่แกร่ง ชื่อฮัทเชอร์สัน
‎ซึ่งแตกต่างจากแจ็คสัน
‎เพราะมันไม่ได้มีสิทธิ์ขาดในการปกครอง
‎ที่นี่ ทุกตัวแบ่งปันอำนาจอย่างเท่าเทียมกว่า
‎และผู้ใหญ่ตัวผู้ทุกตัวมีบทบาทสำคัญ
‎(แกร์ริสัน วัย 44 ปี)
‎แกร์ริสันเป็นตัวผู้ตัวหนึ่งในนั้น
‎มันเริ่มจะแก่ชราเกินไปสำหรับตัวผู้
‎แต่อายุมาพร้อมปัญญา
‎มันรู้จักต้นไม้ทุกต้นที่ป่าอึนโกโก
‎เส้นทางของทั้งป่าฝังแน่นอยู่ในหัวมัน
‎ถ้าหากที่ใดมีอาหาร
‎มันก็ต้องหาเจอ
‎การเก็บหาของป่านั้นเหนื่อยยาก
‎และมักได้ผลลัพธ์เพียงน้อยนิด
‎ครั้งนี้ แกร์ริสันได้พา ‎ฝูงตะวันตกไปเจอของอร่อยที่หายาก
‎ชิมแปนซีโปรดปรานน้ำผึ้งป่า
‎แต่กินไม่นานก็หมด
‎และไม่สามารถทำให้ทั้งฝูงอิ่มท้อง
‎หากจะอิ่ม
‎ฝูงตะวันตกก็ต้องกินผลไม้
‎(วันเสียชีวิตของพอร์คพาย)
‎ผลไม้สุก
‎เป็นอาหารสำคัญที่สุดที่ป่าอึนโกโก
‎และในตอนนี้
‎ไม้ผลที่มีผลดกที่สุดอยู่สุดขอบอาณาเขตฝูงตะวันตก
‎ที่ชายแดน
‎ของอาณาจักรฝูงกลางของแจ็คสัน
‎(รอลลินส์ วัย 35 ปี)
‎รอลลินส์เป็นหัวหน้า ‎หน่วยลาดตระเวนฝูงตะวันตก
‎มันปกป้องชายแดนป่าอึนโกโกมาหลายปีแล้ว
‎(เดเมี่ยน วัย 14 ปี)
‎เดเมี่ยนเป็นน้องชายของมัน
‎ยังเป็นแค่วัยรุ่นอยู่เลย
‎แต่ก็แข็งแรง
‎มั่นใจ
‎และฉลาดมากแล้ว
‎เมื่อต้องไปเยือนพื้นที่ชายแดน
‎พี่น้องน่าเกรงขามคู่นี้
‎จะเป็นผู้นำทัพ
‎เมื่อเข้าใกล้ชายแดน
‎แกร์ริสันจะคอยจับตาดูสมาชิกทุกตัว
‎พวกมันเข้าสู่พื้นที่ชายแดนแล้ว
‎ฝูงใจกลางของแจ็คสันก็มาหาอาหารที่นี่เช่นกัน
‎ดังนั้นป่าแถบนี้จึงอันตราย
‎(รอลลินส์)
‎แต่มันคุ้มที่จะเสี่ยง
‎เพราะมีต้นมะเดื่อสูงใหญ่ที่ออกผลเต็มต้น
‎เป็นสิ่งที่ฝูงนี้ต้องการพอดี
‎(เดเมี่ยน)
‎ชิมแปนซีส่วนใหญ่ในฝูงกินอย่างสบายใจเฉิบ
‎แต่รอลลินส์กับเดเมี่ยนไม่ไปร่วมโต๊ะ
‎เป้าหมายหนึ่งในการลาดตระเวน ‎คือการปกป้องทรัพยากร
‎แต่ไม่ใช่แค่นั้น
‎ชิมแปนซีจะหาทางขยายอาณาเขตอยู่เสมอ
‎โดยใช้วิธีการ
‎ตามหาและโจมตีอริ
‎ถ้าฝ่ายมันมีจำนวนมากกว่าน่ะนะ
‎เพราะฉะนั้นรอลลินส์ ‎กับเดเมี่ยนไม่ควรไปกันสองตัว
‎ตัวผู้ตัวอื่นๆ จะต้องตามหลังไปติดๆ ด้วย
‎มันกำลังเคลื่อนพลบุกรุก ‎เข้าไปในอาณาเขตฝูงใจกลาง
‎กลุ่มนี้เล็กมาก
‎และมันไม่รู้ว่า ‎อาจไปปะทะกับชิมแปนซีฝ่ายศัตรูกี่ตัว
‎มันต้องระมัดระวัง
‎และเงียบเชียบ
‎เดเมี่ยนอยู่เคียงข้างรอลลินส์มาทั้งชีวิต
‎ทั้งสองมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้น
‎ในภารกิจลอบเร้น
‎สิ่งนี้อาจชี้เป็นชี้ตายได้เลย
‎สายตรวจได้ยินอะไรบางอย่าง
‎เสียงพอร์คพาย
‎มันตัวลำพัง
‎เช่นเดียวกับมนุษย์
‎ชิมแปนซีเป็นสัตว์สังคม
‎แต่ต่างจากเรา
‎มันสามารถสร้างความสัมพันธ์
‎แค่กับสมาชิกภายในฝูงเดียวกันเท่านั้น
‎มันหนีตัวตนความเป็นสัตว์หวงถิ่น
‎และถือเผ่าไม่ได้
‎เป็นธรรมชาติของมันที่ต้องแก่งแย่งทรัพยากร
‎และมองเห็นชิมแปนซี ‎จากฝูงอริเป็นเพียง "พวกอื่น
‎ที่ต้องเข้าโจมตีและกำจัดทิ้ง
‎ชีวิตชิมแปนซีมีแต่ความขัดแย้งไม่รู้จบ
‎สำหรับฝูงตะวันตก
‎พอร์คพายเป็นคนนอก
‎และเมื่ออีกฝูงมาเจอมันอยู่ตามลำพัง
‎ชะตามันจึงขาด
‎ชิมแปนซีทุกตัวมีสองด้าน
‎ตัวผู้ที่โตเต็มวัยอย่างรอลลินส์ ‎อาจมีด้านที่อ่อนโยนและขี้เล่น
‎แล้วก็มีด้านที่โหดเหี้ยมอำมหิต
‎แต่ด้านที่รุนแรงนี้มีความสำคัญยิ่งต่อสังคมนี้
‎สงครามอาณาเขตกับต่างฝูงนั้น ‎ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อสะสมความมั่งคั่ง
‎แต่เป็นการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
‎ฝูงตะวันตกมีหลายปากท้อง
‎และสมาชิกฝูงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎มันต้องเพิ่มอาณาเขต
‎และเพิ่มอาหารที่มี
‎มันกำลังสู้รบกับฝูงที่ใหญ่กว่าและทรงพลังยิ่งกว่า
‎ดังนั้นมันจึงมีโอกาสชนะน้อย
‎แค่ในตอนนี้
‎ฝูงตะวันตกอาจเล็กกว่า…
‎แต่ทุกตัวสามัคคี
‎พวกมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
‎และคอยสนับสนุนกัน
‎(การ์โบ วัย 65 ปี)
‎การ์โบเป็นชิมแปนซีอาวุโสที่สุดในป่าอึนโกโก
‎วัย 65 ปี อายุยืน ‎น่าประทับใจมากสำหรับชิมแปนซี
‎แต่ตัวเมียตัวนี้ก็ยังมีบทบาทหน้าที่ในชุมชนของมัน
‎(ฮัทเชอร์สัน)
‎การที่ลูกมันเป็นจ่าฝูงก็อาจมีส่วนช่วย
‎เมื่อมีลูกคอยดูแล การ์โบจึงมีชีวิตที่ดี…
‎และได้รับความเคารพ
‎การ์โบมีลูกชายอีกตัว
‎ริชมอนด์
‎ที่คอยดูแลแม่เช่นกัน
‎แม้มันจะมีปัญหาชีวิตอยู่แล้ว
‎ตอนอายุยังน้อย
‎ริชมอนด์เสียมือไปหนึ่งข้าง ‎เพราะไปติดกับดักพรานเถื่อน
‎ถึงแม้ชีวิตในป่าจะลำบากขึ้นในทุกๆ ด้าน…
‎แต่มันไม่ใช่แค่อยู่รอด
‎มันประสบความสำเร็จ
‎ริชมอนด์เคยเป็นจ่าฝูงตะวันตกมาแล้ว
‎จนกระทั่งน้องชายขึ้นมาแทนที่มัน
‎แต่มันยังมีอำนาจ
‎และอิทธิพลอยู่
‎เนื่องจากฝูงตะวันตกมีตัวผู้ที่โตเต็มวัยน้อย
‎มันจึงเป็นอันตรายได้ ‎หากฝูงใจกลางที่เป็นอริเปิดศึกกับมัน
‎มีตัวผู้ที่อายุน้อยกว่าบางตัวที่กำลังไต่เต้า
‎(เบอร์เกิล วัย 10 ปี)
‎แต่เส้นทางนี้อาจมีขวากหนาม
‎เบอร์เกิลเป็นชิมแปนซีกำพร้า
‎มันจึงต้องรีบโต…
‎และหาทางเอาตัวรอด
‎แต่ในฐานะตัวผู้วัยเด็ก
‎มันกำลังเปลี่ยนแปลง ‎และเริ่มอยากอวดดีมากขึ้น
‎มันกำลังพยายามแสดงออกว่ามันมีอำนาจ
‎มันต้องระวังบ้าง
‎เพราะเริ่มจะดึงดูดความสนใจตัวอื่นแล้ว
‎ในช่วงนี้ของชีวิตชิมแปนซีตัวผู้
‎(บัคเนอร์ วัย 21 ปี)
‎ตัวผู้ที่มีบทบาทอยู่แล้วจะเริ่มเห็นมันเป็นคู่แข่ง
‎การเล่นปาหี่ของเบอร์เกิลกำลังจะพามันซวย
‎สักวันหนึ่ง ความก้าวร้าวของเบอร์เกิล ‎อาจมีประโยชน์ต่อฝูงตะวันตกในยามกรำศึก
‎แต่ในตอนนี้มันต้องเจียมกะลาหัว
‎และได้แผลเหวอะที่มือมาเป็นของที่ระลึก
‎โจย่าก็กำพร้าเช่นเดียวกัน
‎(วัย 10 ปี)
‎มันอายุเท่ากับเบอร์เกิล
‎และมันก็เริ่มจะเปลี่ยนแปลงด้วย
‎มันเริ่มมีสัญชาตญาณความเป็นแม่
‎และอยากช่วยเลี้ยงดูเหล่าตัวน้อย
‎แต่เพราะไม่เคยมีแม่เป็นต้นแบบให้
‎ทักษะการเลี้ยงลูกของมันจึงยังไม่สมบูรณ์นัก
‎ต่างจากเบอร์เกิล
‎เมื่อโจย่าทำผิดพลาด…
‎ทุกตัวมีความอดทนมาก
‎และในฝูงมีคุณแม่มากประสบการณ์หลายตัว ‎ที่มันใช้เป็นแบบอย่างได้
‎(คาร์สัน วัย 27 ปี)
‎(อี.โอ. วัย 3 ปี)
‎คาร์สันมีลูกแล้วสองตัว
‎และกำลังท้องอีกตัว
‎มันเป็นแม่ที่ดี
‎แต่ที่แดนตะวันตก มันต้องเป็นมากกว่านั้น
‎มันไปร่วมลาดตระเวนกับตัวผู้
‎อีกทั้งยังล่าเหยื่อ
‎ฝูงตะวันตกจะออกล่าด้วยกัน
‎ทั้งตัวผู้และตัวเมีย
‎เคียงบ่าเคียงไหล่
‎ลิงโคโลบัสขนขาวดำเป็นเหยื่อที่จับยาก
‎มันคล่องแคล่วว่องไว
‎จะจับได้
‎ชิมแปนซีก็ต้องร่วมมือกัน
‎ริชมอนด์ออกล่าอย่างทุลักทุเล
‎แต่มันรู้ว่างานนี้คุ้มที่จะทำเต็มที่
‎การล่าครั้งนี้ประสบผลสำเร็จ
‎ได้เนื้อมาแบ่งปันกัน
‎บนต้นไม้
‎(ฮัทเชอร์สัน)
‎ถ้าริชมอนด์อยากได้ส่วนแบ่ง
‎มันก็ต้องขึ้นไปเอาเอง
‎การ์โบแก่เกินไปที่จะออกล่า
‎แต่ก็ไม่แปลว่ามันจะไม่ได้เนื้อด้วย
‎การ์โบหาเลี้ยงริชมอนด์ตอนมันยังเด็ก
‎และตอนนี้ริชมอนด์จึงหาเลี้ยงแม่
‎บางครั้งชีวิตในป่าอึนโกโกก็ลำบาก
‎และการมีครอบครัวที่พึ่งพาได้
‎ช่วยให้อยู่ง่ายขึ้น
‎ชิมแปนซีส่วนใหญ่มีสายใยเหนียวแน่นกับแม่
‎แต่เบอร์เกิลไม่มีครอบครัว
‎ชิมแปนซีตัวผู้ทุกตัวต้องผ่านช่วงเวลานี้ทั้งนั้น
‎และพวกมันจะถูกซ้อมบ้างระหว่างทาง
‎แต่ชีวิตของเด็กกำพร้ายากเป็นพิเศษ
‎ไม่มีแม่คอยปลอบใจ
‎เบอร์เกิลจึงต้องอยู่ลำพัง
‎มันไม่ใช่แค่ขาดความสัมพันธ์เท่านั้น
‎แต่การหาเห็บก็มีความจำเป็นต่อสุขภาพที่ดี
‎ถ้าไม่มีใครหาเห็บให้
‎เบอร์เกิลอาจอ่อนแอ
‎ปกติชิมแปนซีไม่ค่อยชอบทำอะไรเวลาฝนตก
‎แต่ฝูงตะวันตกไม่หาที่หลบฝน
‎พวกมันดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นในพายุ
‎ฝูงนี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
‎เบอร์เกิลยังคงโดดเดี่ยว
‎และมันเริ่มป่วย
‎หน้าของมันติดเชื้อจากปรสิต
‎มันต้องให้ช่วย
‎ปกติแล้วละมั่งจะกลัวชิมแปนซี
‎แต่ในสภาพนี้
‎เบอร์เกิลไม่เป็นภัย
‎ชิมแปนซีส่วนใหญ่ในฝูง ‎ไม่สังเกตว่าเบอร์เกิลหายไป
‎(แกร์ริสัน)
‎แต่มีตัวหนึ่งที่รู้
‎เมื่อมีอายุมากขึ้น
‎ชิมแปนซีตัวผู้จะก้าวร้าวน้อยลง
‎และใส่ใจมากขึ้น
‎และบางครั้ง
‎มันจะรับหน้าที่ดูแลชิมแปนซีกำพร้า
‎ฝูงตะวันตกต้องการเบอร์เกิล
‎แต่ถ้าอยากมีจุดยืนในฝูง
‎มันก็ต้องรู้จักควบคุมอารมณ์ให้เป็น
‎และเมื่อมีชิมแปนซีมากประสบการณ์ ‎อย่างแกร์ริสันคอยสนับสนุน
‎ก็ยังพอมีความหวัง
‎โจย่าใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ มากขึ้น
‎มันกำลังเรียนรู้
‎และเมื่อถึงเวลาต้องสร้างครอบครัวของตัวเอง
‎มันก็จะพร้อม
‎เบอร์เกิลและโจย่ากำลังคลำหาเส้นทางตัวเอง
‎ค่อยๆ เรียนรู้บทบาทของตัวเองในสังคมชิมแปนซี
‎สังคมนี้ต้องได้รับการค้ำจุน
‎ดังนั้นเหมือนกับทุกๆ วัน
‎ฝูงตะวันตกต้องออกเดินทางหาอาหาร
‎เดเมี่ยนค้นพบอะไรบางอย่าง
‎และนี่ไม่ใช่เศษผลไม้ที่เห็นกันได้ทุกวัน
‎แต่เป็นคริสโซฟิลลัม
‎สมบัติที่หายากและมีค่าที่สุดในอึนโกโก
‎มันจะออกผลมหาศาลทุกๆ สองสามปี
‎คาดเดาผลผลิตได้ยาก
‎แต่เมื่อออกผลแล้ว
‎มันจะมีลูกดกมากจนชิมแปนซีกินไม่หวาดไม่ไหว
‎ต้นคริสโซฟิลลัมส่วนใหญ่
‎ขึ้นที่อีกฝั่งชายแดน
‎ในอาณาเขตใจกลาง
‎แต่ตัวผู้ฝูงตะวันตกรู้ดีว่าต้องไปหาต้นนี้ได้ตรงไหน
‎เพราะเป็นเวลานานหลายปี
‎ที่ต้นไม้เหล่านั้น
‎และอาณาเขตนั้น
‎เคยเป็นของมัน
‎และบัดนี้ก็ถึงเวลาแล้ว
‎ที่จะชิงมันคืนมา
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล