‪มิเกล จัดโต๊ะเตรียมมื้อค่ำหน่อย
‪มิเกล
‪เดี๋ยวไปครับ เกือบเสร็จแล้ว
‪ขัดจรวดสินะ
‪ดูซิใครกลับมาแล้ว
‪หวัดดี ทุกคน
‪ในนี้หอมจัง
‪- แม่ทำไก่เผ็ดซอสข้นน่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ แม่
‪แม่ขอโทษที่กลับดึกอีกแล้วนะ
‪ที่โรงพยาบาลยุ่งเป็นบ้าเลย
‪ไม่เป็นไรครับ ก็แม่ขาดคน
‪แต่เราเก็บอาหารไว้ให้แล้ว
‪แล้วลูกตัดสินใจหรือยัง ‪ว่าจะแต่งเป็นอะไรไปงานเต้นรำฮาโลวีน
‪คือผมว่าจะแต่งเป็นเดดพูล แต่ชุดมันแพงไปนิด
‪มันเท่าไรกันเชียว
‪- ไม่ต้องเป็นเดดพูลก็ได้ครับ ‪- ลูกอยากได้ชุดเดดพูลใช่ไหม
‪งั้นเราจะตัดชุดเดดพูลให้ลูก
‪ไม่ล่ะ นี่ไม่ใช่โรงงานนรกนะ
‪โอ้ มิกกี้ มือลูกไปโดนอะไรมา
‪แกไม่อยากรู้หรอก
‪อะไรนะ
‪(เกินกำหนดชำระ)
‪เวรเอ๊ย
‪(ลูกศิษย์ปัจจุบัน มิเกล)
‪นี่ นายไม่ได้บังเอิญมีเพื่อนคนไหน ‪อยากเรียนคาราเต้หรอก ใช่ไหม
‪ฉันพูดอะไรเนี่ย นายไม่มีเพื่อนสักหน่อย โทษที
‪นี่ อาจารย์ ผมจะได้เรียนลูกเตะเมื่อไร
‪ผมดูในยูทูบ หมอนี่เตะกระดานหักด้วย
‪ดูอย่างเก๋าเลย
‪แน่ล่ะ
‪ลูกเตะน่ะเก๋าสุดใจ แต่นายยังไม่พร้อม
‪อีกอย่างถ้าฉันหาลูกศิษย์เพิ่มไม่ได้ ‪ฉันก็สอนอะไรให้นายไม่ได้อีก
‪อาจารย์คิดเรื่องโฆษณาแล้วใช่ไหม
‪แหงล่ะ คิดสิ
‪โอเค ฉันต้องไปออฟฟิศนะคะ
‪ดูเหมือนลูอี้ญาติคุณไม่ไปทำงานอีกแล้ว
‪- เราเลยขาดคน ‪- โอเค
‪ฉันรู้ว่าแม่คุณบอกว่าเขาทำตัวดีขึ้นแล้ว
‪แต่นี่มันไม่ดีขึ้นเลย
‪เมื่อวานฉันจับได้ว่าเขาล้วงมือเปล่าๆ
‪ลงในเครื่องทำป๊อปคอร์น
‪น่าขยะแขยงจริงๆ
‪รู้ไหมคะ
‪ลูอี้เปิดกาสิโนใต้ดินในห้องพักพนักงานด้วย
‪ใช่
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪แซมไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪เราเจอไคเลอร์แล้ว
‪นอกจากกินปลาทูน่าแบบเสียของ ‪เขาก็ดูไม่มีพิษมีภัย
‪ผมรู้จักคนเยอะแยะที่ดูไม่มีพิษมีภัย
‪แต่เบื้องหลังน่ะเป็นไอ้เวรตะไลเลย
‪ไม่เอาน่า คุณจะเชื่อพ่อหนุ่มคอบร้านั่น ‪มากกว่าลูกสาวตัวเองจริงๆ เหรอ
‪ฉันว่าทำให้เจ้าเด็กนี่รู้ไปเลยว่าใครใหญ่
‪คราวหน้าที่เจอเขา ‪นายต้อนเขาจนมุม แล้วกระซิบใส่หูว่า...
‪"ถ้านายทำเธอท้อง นายโดนทำแท้งแน่"
‪- นายพูดเรื่องบ้าอะไร ‪- "จังเกิ้ลฟีเวอร์"
‪หนังไง ที่จอห์น เทอร์ทูโรพูดกับ... ‪หมอนั่นชื่ออะไรนะ
‪คนผิวดำที่มีปัญหาเรื่องภาษี ‪ที่ฆ่าล้างบางแวมไพร์น่ะ เบลดไง
‪ขอบใจที่แนะนำเรื่องเลี้ยงลูกนะ
‪แต่ฉันว่าการขู่วัยรุ่นไม่ใช่วิธีที่น่าทำเท่าไร
‪ใช่เลย แบบนั้นมีแต่จะทำให้แซม ‪ถลาเข้าสู่อ้อมแขนหมอนั่น
‪เชื่อเถอะ ฉันเคยเดตสาวที่มีปมเรื่องพ่อ ‪พวกเธอน่ะแย่ที่สุด
‪และเยี่ยมที่สุด
‪โอเค งั้นนายก็ควรจับตาดูเขาไว้
‪- พูดอะไร แบบสายลับเหรอ ‪- ใช่
‪ทุกอย่างที่นายอยากรู้อยู่ในเจ้านี่
‪สิ่งเดียวที่นายต้องทำคือเอารหัสของเธอมา
‪ไม่เอา แดเนียล อย่าไปฟังเขา ‪นี่แหละจุดกำเนิดดาราหนังโป๊
‪อย่าลืมว่าเราอยู่ที่วัลเลย์นะ ‪เธอขับรถแค่ห้านาทีก็ไปออดิชั่นกับวิกเซนวิดีโอได้
‪- วิกเซนวิดีโอ ที่ไหน ‪- ถนนแมกโนเลีย
‪พวก นี่ลูกสาวฉันนะ
‪ฉันจะคุยกับแซมตรงๆ แล้วปล่อยให้เธอใช้ชีวิตไป
‪ฉันทำได้ดีที่สุดเท่านั้นล่ะ
‪การกลั่นแกล้งออนไลน์ไม่ใช่เรื่องตลก
‪การส่งข้อความโหดร้ายให้ใครทางเน็ต
‪ก็เจ็บปวดได้พอๆ กับการพูดต่อหน้า
‪ครูจะไม่เอ่ยชื่อนะ ‪แต่วันก่อนมีแม่คนหนึ่งโทรมา
‪เพราะลูกชายของเธอร้องไห้
‪หลังถูกเด็กคนอื่นล้อในเน็ต ‪เรื่องความผิดปกติบนใบหน้า
‪- หมอนั่นตรงนั้นไง ‪- คนที่ปากแปลกๆ แหงเลย
‪แต่วันนี้ เป้าหมายของเราคือ...
‪การทำให้โรงเรียนเป็นสถานที่ปลอดภัย ‪สำหรับนักเรียนทุกคน
‪ถ้านายเบื่อถูกแกล้งแล้ว ‪สำนักคาราเต้ที่ฉันเรียนหาเด็กใหม่อยู่นะ
‪แหงล่ะ ได้ยินไหม อีไล
‪ฝึกคาราเต้นิดๆ หน่อยๆ นายก็เตะก้นคนได้แล้ว
‪ฉันพูดจริงนะ เดเมทรี
‪อาจารย์ฉันน่ะของจริงเลย ‪ฉันแน่ใจว่าหาส่วนลดให้พวกนายได้
‪ถึงจะฟังยั่วใจแค่ไหน ‪ฉันก็คิดว่าเราน่าจะใช้เวลาตอนเย็น
‪เล่นเกมคอม มากกว่าไปโดนต่อยหน้า
‪โอ้ เรื่องสุดท้าย
‪ระหว่างที่เราตั้งตารองานเต้นรำคืนฮาโลวีน
‪ดูให้แน่ใจกันด้วยนะ ‪ว่าชุดของพวกเราจะให้เกียรติวัฒนธรรมอื่น
‪เช่นแทนที่จะใส่ชุดพยาบาลสุดเซ็กซี่
‪ก็อาจลองเป็นชุดเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ‪ที่ใส่ได้ทุกเพศ
‪- แทนที่จะเป็นเกอิชา... ‪- นี่
‪ฉันมีไอเดียสุดเจ๋งสำหรับชุดของเราปีนี้แล้ว
‪ฉันคิดว่าจะแต่งเป็นโซเดียม ‪ส่วนเธอเป็นคลอไรด์
‪แล้วพอมีคนถามว่าเราแต่งเป็นอะไร ก็ทำแบบนี้
‪อะไรน่ะ มุกตลกทึ่มๆ ของพวกเธอสองคนเหรอ
‪ไม่ใช่มุกของเราสักหน่อย ‪โซเดียมคลอไรด์ก็เกลือป่นไง
‪รู้น่า ฉันแค่ล้อเล่น
‪คำนึงถึงความเหมาะสมอื่นๆ...
‪เราตัดสินใจจะแต่งเป็นสาวเลเกอร์แล้วน่ะ
‪- ไม่สวมหมวกเรกเก้ ‪- อ้อ
‪แต่เราอาจสั่งชุดเพิ่มอีกตัวได้
‪เสื้อเป็นแบบฟรีไซซ์
‪แต่จู่ๆ ก็เหมือนโฆษณาจะหลอกลวงซะงั้น
‪ฉันอยากให้พาคนมาเข้าสำนัก โอเคไหม
‪ฉันอยากให้ทุกคนเห็นป้ายนี้
‪อยากให้ฉันโชว์เต้าด้วยไหม นั่นคิดเงินเพิ่มนะ
‪ไม่เอา ใครจะไปอยากได้แบบนั้น ‪ไม่มีใครอยากดูเต้าเธอหรอก
‪แค่ถือป้ายนี่ ชูขึ้นแล้วก็หมุนๆ นะ
‪ทำทั้งวัน แล้วจะได้เงิน
‪ฉันอยากได้ยาไอซ์กับเบอร์ริโต้
‪เธอเอาไปซื้ออะไรก็ได้ เงินใช้ทำแบบนั้นแหละ
‪แค่ทำงานไป หมุนไปเรื่อยๆ ‪เดี๋ยวฉันกลับมา เข้าใจไหม
‪เข้าใจน่า
‪ชูป้ายขึ้น
‪(ฝึกการต่อสู้! เข้าคอบร้า ไคสิ)
‪ไงครับ เป็นไงบ้าง ‪ไม่มีคำว่าสายไปที่จะเรียนเตะก้นคนนะ
‪เป็นไงบ้าง เพื่อน เอานี่ ให้นายแผ่นหนึ่ง
‪นายมีดีงั้นเหรอ แค่นี้เนี่ยนะ
‪เฮ้ ไอ้น้อง
‪ไง
‪อยากทำคะแนนพิชิตใจสาวไหม
‪ลองคาราเต้สิ
‪สาวๆ ชอบลูกเตะ
‪คือเราว่าจะเข้าไปชวนพวกเธอคุย แต่...
‪ใช่เลย เรียนคาราเต้กับคนแปลกหน้า ‪ที่เจอในสนาม
‪อาจเป็นแผนที่ดีกว่าว่าไหม
‪ที่คาดหัวสวยดี ไอ้น้อง
‪- ไปกันเถอะ ‪- ข้างนอกนะ
‪แซม
‪นี่ แซม พ่ออยาก...
‪หนูอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวออกไปค่ะ
‪(ไคเลอร์ - อยากให้ถึงงานเต้นรำแล้ว ‪อยากมีเวลาอยู่กันสองคนจัง)
‪(เราจะแอบดอดจากงานกัน ‪ฉันมีของเจ๋งๆ อยากให้เธอ)
‪ของเจ๋งๆ เหรอ
‪คุณทำอะไรอยู่
‪อ๋อ ผมมีปัญหากับวายฟาย
‪เลยอยากรู้ว่าแซมเป็นไหม หรือเป็นแค่มือถือผม
‪แต่ผมแก้ไขแล้ว ใช้งานได้แล้ว
‪คิดหรือยังว่ามื้อค่ำกินอะไรกันดี
‪ผมว่าจะทำบรอกโคลีผัดล่ะ
‪คืนนี้มีฉายชาร์กแท็งก์ไหม
‪นี่ อาจารย์บอกให้ผมมาตอนห้าโมงไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่วันนี้ยกเลิกการฝึกแล้ว
‪อะไรนะ ไหงงั้น
‪เพราะฉันบอกน่ะสิ
‪อาจารย์ครับ ผมอยากให้ดูอะไรหน่อย
‪ฟังนะ ฉันไม่มีอารมณ์จริงๆ
‪แต่ผมคิดว่าคุณต้องชอบแน่
‪นี่เว็บไซต์ของคอบร้า ไค
‪ผมทำในคาบว่าง คลิกที่งูสิครับ
‪โอเค นี่หน้าเข้าสู่ระบบ
‪ผมคิดว่าเราอาจทำแอปที่เอาไว้ดูพัฒนาการ
‪ทำการโฆษณาในโซเชียลมีเดีย ‪แล้วกระจายให้คนทั้งโรงเรียน
‪มีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุดเลย
‪โอ้ นั่นแม่ผมเอง
‪- เดี๋ยวผมค่อยโทรกลับ ‪- เฮ้ นั่นใช่...
‪วงแร็ทท์ เจ๋งใช่ไหมล่ะ
‪- ใช่ ‪- ผมเข้าเน็ตค้นหาวงกันส์แอนด์โรสเซส
‪แล้วดันมาติดบ่วงวงร็อกยุค 80 นี่เข้าเต็มๆ
‪เพลงพวกนี้อย่างเจ๋ง
‪โอเค
‪ไปเจอกันที่โรงเรียนตอนเที่ยงคืน อย่าสายล่ะ
‪ไปทำไมครับ
‪นายอยากเรียนเตะก้นคนใช่ไหม
‪ก็ต้องเรียนวิธีเตะก่อน
‪แบบว่าหนูสงสารไอชานะคะ แต่ขณะเดียวกัน...
‪หนูก็ไม่อยากแต่งตัวเป็นสารโมเลกุล
‪แม่เข้าใจเลย แต่ถึงไม่ได้ใส่ชุดคู่กัน
‪ไม่ได้แปลว่าลูกคุยหรือเต้นกันไม่ได้นะ
‪พูดเรื่องเต้น ผมได้อีเมลจากโรงเรียน
‪พวกเขาต้องการพี่เลี้ยง ‪ดูท่าคงหาคนไม่ได้เลย
‪แหงอยู่แล้ว
‪ใครจะอยากอยู่โรงยิมเหม็นเหงื่อตอนคืนวันศุกร์
‪งั้นคุณรอดตัวไป ผมบอกไปแล้วว่าจะเป็นให้
‪อะไร ไม่เอาน่า ‪ครูแนะแนวแบลตต์เป็นเพื่อนเก่าพ่อ
‪พ่อไม่ช่วยไม่ได้หรอก
‪แม่คะ
‪ไม่เอาน่า แดเนียล
‪คุณอยากให้ผู้ปกครองคุณ ‪ไปงานเต้นรำม.ปลายเหรอ
‪แม่ขับไปส่งผมตอนเดตเลย
‪เหรอคะ แล้วผลออกมาเป็นไง
‪ไม่แฟร์เลย
‪ลูกจะไม่เห็นพ่อด้วยซ้ำ
‪- พ่อจะเป็นผีเลย ‪- ผีเห่ยจะตาย
‪พ่อไม่ได้พูดเรื่องชุด แค่สำนวนน่ะ
‪สัญญานะคะว่าจะไม่ทำให้หนูขายหน้า
‪สัญญาเลย
‪อาจารย์ เรามาทำอะไรที่นี่กลางดึกครับ
‪- แน่ใจนะว่าเราเข้ามาได้ ‪- ได้สิ ไม่ต้องห่วง
‪ฉันมีเพื่อนเป็นภารโรงกะดึก
‪โอเค
‪- เอาละ ขอดูมือหน่อย ‪- นี่ครับ
‪นี่ จะทำอะไรน่ะ
‪ตอนนายสู้
‪สัญชาตญาณแรกของนายคือใช้มือใช่ไหม
‪เราต้องลืมเรื่องนั้น
‪แล้วใช้ขานายคิด
‪ผมจะใช้ขาคิดได้ยังไงอะ
‪นายก็แค่...
‪ใช้ขาสิ เตะตัวขึ้นมา
‪เวรแล้ว
‪ผมจะจมน้ำตายนะ
‪จมน้ำน่ะสำหรับพวกใจเสาะ เข้าใจไหม ‪อย่าใจเสาะ
‪ใช้ขานาย
‪น่าจะถามเขาว่าว่ายน้ำเป็นไหม
‪ไม่เอาแล้วนะ เดี๋ยวผมตาย
‪คอบร้า ไคไม่มีวันตาย พูดสิ
‪- คอบร้า ไคไม่มีวันตาย ‪- พูดให้สุดแรงเกิด
‪คอบร้า ไคไม่มีวันตาย!
‪คราวนี้ฉันจะไม่ช่วยแล้วนะ
‪เข้าใจไหม ขานายมีพลังที่นายต้องการ
‪ใช้มันเตะตัวขึ้นมา เข้าใจไหม
‪ครับ อาจารย์!
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้าสิ
‪ใช่ แบบนั้นแหละ เตะขาต่อไป
‪แรงอีก เร็วเข้า เจ้าหญิง
‪แรงอีก!
‪เตะสูงไว้ แมนๆ หน่อย!
‪เตะเข้าหน้าศัตรู!
‪ไม่ต้องปรานี
‪สามนาที ทำต่อไป
‪(สะบ้าหัวเข่า)
‪(ท้อง)
‪(ใบหน้า)
‪ใช่!
‪แบบนั้นแหละ
‪สิบนาที!
‪ครับ
‪เฮ้ย ทำบ้าอะไรน่ะ
‪- ซวยล่ะ ต้องเผ่นแล้ว ‪- พวกนายเข้ามาในนี้ไม่ได้
‪- นึกว่าอาจารย์รู้จักเขา ‪- ฉันโกหกแหงอยู่แล้ว
‪เผ่น!
‪ผมอยากโชว์เตะกระดานให้แม่ดูได้จัง
‪แต่ถ้าแม่รู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ไหน แม่ได้ฆ่าผมแน่
‪(เกินกำหนดชำระ)
‪เป็นอะไรครับ
‪เปล่าหรอก
‪ใส่ชุดสิ เดี๋ยวฉันขับไปส่งที่งานเต้นรำ
‪เราจะได้หาลูกศิษย์เพิ่ม
‪- บ้าอะไรน่ะ ‪- ชุดฮาโลวีนของผมเอง
‪คุณยายตัดให้ ตอนแรกมันเป็นเดดพูล
‪ต่อมาก็เป็นสไปเดอร์แมน
‪จากนั้นมันก็กลายเป็นฮีโร่อะไรสักอย่าง
‪ใช่ เป็นตัวที่น่าสมเพชน่ะสิ
‪นายเป็นสมเพชแมน
‪- ครับ ‪- ฉันให้นายไปทั้งแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪- เรามีชื่อเสียงต้องรักษา ‪- คุณจะแนะนำว่าไงล่ะ
‪โอ้ โครงกระดูก คลาสสิกดี
‪เจ๋งนี่
‪ขอบใจ ฉันก็ชอบชุดพ่อมดของนาย
‪พ่อมดเหรอ
‪ขอที ฉันเป็นจอมเวทต่างหาก
‪อะไรนะ
‪ไม่เคยดูเรื่องดิอามูเล็ตเหรอ
‪แล้วนายเป็นหมอทั่วไป หรือว่า...
‪หมอศัลยกรรม ฉันรักษาปากคน
‪เจ๋ง
‪เอาละ ทุกคน เราจะเพิ่มความหลอนกันแล้ว
‪ขอบคุณที่อาสามาเป็นพี่เลี้ยงนะคะ ‪คุณใจดีมาก
‪ผมแค่อยากให้แน่ใจว่าเด็กๆ มีคืนที่ดีน่ะครับ
‪(ซาแมนธ่า - พ่อเป็นผีนะ)
‪นี่ เพื่อน ดูเว็บอินเทอร์เน็ตเจ๋งๆ นี่สิ
‪ดับเบิลยูๆๆ จุด คอบร้า ไค จุด ซีโอเอ็ม
‪ตัวพิมพ์เล็กทุกตัวนะ
‪ขอบคุณมั้งครับ
‪- นี่ เดี๋ยวฉันมา ‪- ได้สิ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪ชอบชุดเธอนะ
‪ขอบใจ แต่ไม่มีคลอไรด์ มันก็ไม่เวิร์กหรอก
‪ไม่รู้สิ โซเดียมก็เจ๋งเอาการ
‪มันเป็นฆาตกรเงียบนี่นา
‪นี่ ฟังนะ ฉัน...
‪ไม่เป็นไร ฉันก็อยากแต่งเซ็กซี่ ‪มากกว่าตลกเหมือนกัน
‪ถ้าฉันมีทางเลือก
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪- เฮ้ แซม มาตรงนี้สิ เราจะไลฟ์แล้ว ‪- ย้ายก้นมานี่เลย
‪แป๊บหนึ่ง
‪เรานัดกันไปเที่ยวเร็วๆ นี้ดีไหม ‪ไม่ได้ไปไหนกันนานแล้ว
‪อยากเลยล่ะ
‪รักษาความเค็มไว้นะ เพื่อน
‪- รีบเลย ‪- เฮ้ ไปกันเถอะ
‪- น้ำพันช์ไหมคะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ฉันหวังอยู่นะว่าคุณจะแต่งตัวมา
‪อาจเป็นชุดคาราเต้
‪ไม่ล่ะ พระเจ้า ผมไม่ได้ใส่ชุดพวกนั้นพักใหญ่แล้ว
‪รู้ไหม ฉันยังเชื่อไม่ลงเลย ‪ว่าคุณกับอาลีจะเลิกกันหลังจบม.ปลาย
‪อะไรๆ มันเปลี่ยนไปน่ะ
‪เป็นบางครั้ง
‪ขอตัวเดี๋ยวนะครับ
‪(ฝึกการต่อสู้! เข้าคอบร้า ไคสิ)
‪คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪โปรโมตกิจการไง ‪ทำไมนายไม่ยุ่งเรื่องของนายไปล่ะ
‪ยุ่งเรื่องของฉันเหรอ
‪รู้อะไรไหม
‪ฟังนะ นี่มันไร้สาระ โอเคไหม
‪เราทำตัวเป็นผู้ใหญ่กันได้นี่
‪ฉันแค่ไม่เข้าใจ ‪ว่าทำไมนายถึงอยากพาคอบร้า ไคกลับมา
‪หลังจากที่อาจารย์นายทำกับนายแบบนั้น
‪เพราะฉันไม่ใช่ครีส
‪และคำสอนก็ได้ผล
‪จู่โจมก่อน ไม่ต้องปรานี คำสอนดีสุดๆ เลย
‪ถ้าคิดว่าฉันจะยอมให้นาย ‪เอาขยะพวกนั้นมาใส่หัวเด็กๆ ละก็
‪นายบ้าไปแล้ว เพื่อน
‪- นายเลยตามฉันไปทั่วเหรอ ‪- ฉันไม่ได้ตามนายไปทั่ว
‪ฉันมาที่นี่เพื่อ...
‪ไคเลอร์ เราจะไปไหนกัน
‪เดี๋ยวเธอก็เห็นเอง
‪รู้ไหม นายต้องออกไปจากพื้นที่โรงเรียนซะ
‪ฟังนะ นายอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันรู้ว่านายพูดจริง
‪โอเค เราพร้อมหรือยัง
‪ไปชวนเหล่าราชินีมังกรเต้นรำกันเลย
‪- ช้าไว้ เรามีเวลาน่า ‪- เต้นรำกันไหม
‪ไม่มีแล้ว
‪บ้าเอ๊ย!
‪ดอกเตอร์ฮูเพิ่งคาบคนหนึ่งไปกิน
‪ฉันต้องไปห้องน้ำแล้ว
‪ใช่ ฉันด้วย
‪พันช์นั่นจะไหลออกแล้ว
‪ให้ตายสิ น่าสมเพชชะมัด
‪ยัยนั่นเหมือนหมูในรางน้ำเลย
‪แล้วนายอยากให้ฉันดูอะไรเหรอ
‪มันอยู่ในกระเป๋าน่ะ
‪- ช่วยถอดเข็มขัดได้ไหม ‪- ได้สิ
‪โอเค
‪คุณพระ
‪แข็งมากเลยเนี่ย
‪แบบนั้นแหละ เกือบได้แล้วใช่ไหม เธอทำได้
‪- โอเค พอได้แล้ว ไม่เอาน่า ‪- พ่อทำอะไรน่ะ
‪- เปล่านะครับ คุณไม่เข้าใจ ‪- ไม่ ฉันเข้าใจดีเลย
‪นึกอยู่แล้วว่าเธอมันแปลกๆ ตอนไม่ยอมกินโทโร่
‪- พ่อบอกว่าจะไม่ทำหนูขายหน้า ‪- แซม เชื่อพ่อ หมอนี่ไม่ใช่คนดีหรอก
‪ผมจะให้เจ้านี่เธอครับ
‪นี่เป็นของคุณย่าผม ผมอยากเอาให้แซม
‪- แซม... ‪- ไม่ต้องมาพูดกับหนูเลย
‪แซม
‪เฮ้ เราออกไปจากที่นี่กันได้ไหม ขอล่ะ
‪ยังก่อน
‪รอดูนะ
‪(แจ้งเตือนคลิปใหม่)
‪เราก็ได้ด้วย
‪(โต๊ะบุฟเฟต์กำลังถูกบุก)
‪ดูนี่สิ
‪ยัยหมูเอ๊ย!
‪โอ้ ไม่นะ
‪โย่ ดูนี่สิ!
‪ยัยหมูชีโตส
‪งานเต้นรำม.ปลายครั้งแรกของปี ‪แต่เรากลับไม่พยายามเลย
‪ก็ถ้าพูดในเชิงสถิติ...
‪ลงศูนย์ได้ศูนย์ ยังดีกว่าลงหนึ่งได้ศูนย์นะ ‪นี่ก็ถือว่าดีแล้ว
‪โย่ โคตรหงุดหงิดเลยว่ะ
‪ฉันแค่จะให้สร้อยข้อมือเธอ
‪เหมือนสร้อยถูกๆ ‪ที่นายให้แม่สาวที่อีสต์วัลเลย์เหรอ
‪ใช่ ใช้กับยัยนั่นได้ผล ‪เลยคิดว่าคราวนี้อาจได้ผลด้วย
‪แต่พ่อแซมดันต้องทำทุกอย่างพัง
‪เสียใจด้วย เพื่อน
‪นายเกือบได้ปิดประตูตีเมืองแล้วแท้ๆ
‪เวรแล้ว
‪ระวังหน่อยนะ เจ้าเรี่ยราด ‪คราวนี้ไอ้กุ๊ยนั่นคงไม่มาช่วยนาย
‪เขาไม่ใช่กุ๊ย เขาเป็นอาจารย์ของฉัน
‪ระวังนะ พวก
‪เจ้าเรี่ยราดมันเล่นคาราเต้เป็นแล้ว
‪ใช่!
‪- จับมัน! ‪- แกจะต้องชดใช้!
‪ซวยแล้ว!
‪เอานี่ไปกิน!
‪เฮ้ย จับมันไว้!
‪- ไม่ๆ ‪- จับไว้ จับมันสิ
‪ไม่ ปล่อยฉันนะ!
‪- ไม่! ‪- จับไว้ดีๆ
‪หิ้วปีกมันขึ้นมา
‪ไม่นะ
‪เร็วเข้า ไค เล่นมันเลย!
‪แกตายแน่!
‪ขอล่ะ ไม่นะ!
‪- เมื่อกี้โคตรโหดเลย ‪- ไค นายเล่นเจ้าเรี่ยราดซะเละ
‪ใช่เลย เพื่อน
‪- นั่นสิ ‪- ไค สอง
‪- มันจะได้จำ ‪- เรี่ยราด ศูนย์
‪สมน้ำหน้ามันแล้ว
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์