‪ไอ้ของเห่ยนี่มันพัง
‪ฉันใช้เจ้านี่ถ่ายรูปวันพักร้อน ‪วันแต่งงานด้วย เมียฉันยัวะสุดๆ
‪เสียใจด้วยครับ ขอดูหน่อยว่าเราทำอะไรได้
‪หน้าจอ 15 นิ้ว รุ่นนี้เจ๋งเลย
‪ไม่ต้องห่วง ผมซ่อมเจ้านี่วันละ 20 เครื่องได้ ‪เดี๋ยวจัดการให้เอง
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่มีปัญหา
‪แต่มันอาจใช้เวลาสักหน่อย
‪เพราะเมนบอร์ดพวกนี้ใช้ฟอร์มแฟกเตอร์ ‪เอทีเอ็กซ์-สแตนดาร์ด
‪มันซับซ้อนกว่ารุ่นนีโอ-ไอทีเอ็กซ์…
‪รู้อะไรไหม ฉันจะไปซื้อกาแฟสตาร์บัคส์
‪แล้วจะกลับมาสักเท่าไรดี หนึ่งชั่วโมงพอไหม
‪ฟังดูเยี่ยมเลย
‪โอ้ แล้วพาสเวิร์ดคุณอะไรครับ ‪ผมจะได้ล็อกอินได้
‪มันคือ "พาสเวิร์ด"
‪ไม่ต้องคิดมาก ของผม 1234
‪ดีจัง
‪ขอบใจที่จัดการนี่ให้นะ เอดูอาร์โด
‪นายช่วยชีวิตฉันไว้เลย
‪ด้วยความยินดีครับ
‪โย่ ร็อบบี้ ได้อะไรมา
‪เครื่อง 15 นิ้ว
‪แจ๋ว
‪ขอบใจ เอ็ดดี้ เดี๋ยวแบ่งส่วนแบ่งให้
‪ตอนนี้มีสามคนที่ยอมจ่าย 400
‪โดยไม่ถามอะไรสักนิด
‪แหล่มเลย
‪เพื่อน ให้พวกมันจ่ายเวนโมคนละครึ่ง ‪แล้วยกเครื่องให้คนที่มาก่อน
‪แล้วอีกสองคนล่ะ
‪ก็ซวยไป
‪มาเถอะ
‪(ฝึกการต่อสู้! เข้าคอบร้า ไคสิ)
‪อะไร อยากเรียนคาราเต้เหรอ
‪เปล่า
‪นี่พ่อฉันเอง
‪มาเร็ว ไปกันเถอะ
‪ตายแล้ว มิเกลิโต!
‪ฉันไม่ต้องการให้คุณเข้าใกล้ลูกฉันอีก ‪เข้าใจที่พูดไหม
‪ฉันขอโทษ นายไม่ควรต้องเข้ามาเกี่ยวเลย
‪ไม่นะ คอบร้า ไคไม่มีวันตาย
‪(ลารุสโซ่ออโต้กรุ๊ป ‪เราเตะคว้าแชมป์)
‪ยิ้มหาพระแสงอะไรวะ
‪นี่ ไอ้หนุ่ม
‪อยากแลกกระป๋องกันไหม
‪นี่ แซม
‪แพนเค้กกล้วยช็อกโกแลตชิปได้แล้วนะ
‪โอ้ เจ๋ง
‪นี่ จำไว้ เก็บไว้ให้พี่สาวลูกด้วย ‪ลูกก็รู้ว่าพี่เขาชอบ
‪อ้าว แล้วผมไม่ชอบเหรอ
‪มาเร็วเข้า แซม เดี๋ยวหมดก่อนนะ
‪แหล่ม แพนเค้กทาโก้
‪ไม่เอาน่า
‪เอาจริงเหรอ
‪แซม
‪ไง ที่รัก
‪ไงคะ คุณใกล้ถึงหรือยัง
‪ใกล้แล้ว ขอโทษที่สาย
‪ผมอยากคุยกับแซม แต่ลูกเมินผม
‪ลูกเกลียดผมแล้วแน่เลย
‪ลูกเป็นวัยรุ่น
‪คุณทำให้ลูกขายหน้าต่อหน้าแฟน
‪ลูกก็ต้องเกลียดคุณอยู่แล้ว
‪ฟังนะคะ ฉันแค่อยากเตือนคุณก่อนเรื่องป้าย
‪แม่เจ้า ใหญ่เบิ้มเลย
‪เห็นชัดเลยว่าทอม โคล ‪เอาป้ายใหญ่มาลบจุดด้อยเขา ว่าไหม
‪อ๋อ เปล่าค่ะ
‪เปล่า ที่รัก ฉันพูดถึงป้ายของเรา
‪ทำไม ป้ายของเราเป็นอะไร…
‪ไอ้ฉิบ…
‪พูดเลยนะ เราเป็นผู้สนับสนุนหลักของโรงพัก
‪เราบริจาคของจำเป็นให้ทุกปี
‪ผมแค่อยากให้คุณ ‪ออกไปจับไอ้เวรตะไลที่ทำเรื่องนี้
‪ขอโทษค่ะ คุณตำรวจ ‪ขอเวลาเราสักครู่ได้ไหม ขอบคุณค่ะ
‪ที่รัก ถ้าตำรวจจับทุกคน ‪ที่วาดรูปกะปู๋บนอะไรสักอย่าง
‪คุกคงมีที่ไม่พอให้ขังฆาตกรทุกคนสิ
‪ก็ใช่ แต่ตำรวจออกไปตามหาคนทำได้นี่
‪ฉันเข้าใจที่คุณโกรธ แต่พยายามอย่าคิดถึงมันนะ
‪แค่คิดในแง่บวกเข้าไว้
‪แง่บวกเหรอ แง่บวกอะไร ผมมีกะปู๋จ่อปากนะ
‪ค่ะ แล้วคุณก็จะอมคว้าแชมป์
‪โอเค ฟังนะ ไม่มีใครเห็นมันหรอก
‪เราเจาะจงเลือกตรงนั้นเพราะรถขับผ่านเยอะ
‪ก็ได้ มาสมมติว่าคนเห็นมัน ‪สมมติว่าเห็นกันทุกคนเลย
‪- โอเค ‪- ไม่มีใครจำคุณได้หรอก
‪- งั้นเหรอ ‪- พวกเขาจะเห็นแค่กะปู๋
‪ตอนนี้มันเป็นป้ายกะปู๋แล้ว
‪คนขับรถเร็วกันจะตาย ‪พวกเขาไม่สังเกตรูปคุณหรอก
‪พวกนายเห็นป้ายไหม ตลกชะมัด
‪เราจะทาสีทับ
‪เอานี่
‪ประคบน้ำแข็งบนซี่โครงนะ
‪ขอบคุณครับ
‪มิกกี้ ทำไมไม่บอกแม่ว่านี่ฝีมือใคร
‪แม่จะโทรหาโรงเรียน พวกเขาปกป้องลูกได้
‪- นั่นมีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลงครับ ‪- แย่กว่านี้เหรอ
‪ครับ ถ้าผมฝึกมากกว่านี้ บางทีผมอาจ…
‪ไม่
‪อาจารย์ลอว์เรนซ์ไม่ผิดนะครับ ผมแค่ยังไม่พร้อม
‪ไม่เอา ห้ามเล่นคาราเต้อีก
‪คาร์เมน แกมีปัญหาอะไรหนักหนา ‪หลานอุตส่าห์เจอสิ่งที่ชอบทำแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪- ดูสารรูปเขาสิคะ ‪- เห็นแล้ว
‪ที่เขาต้องการคือการฝึก จริงไหม
‪ตั้งการ์ด ป้องกันหัวไว้!
‪แม่คะ ผู้ชายคนนี้เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้เขา
‪เขาเปล่า แม่ไม่รู้จักเขา
‪แม่รู้ว่าเขาเป็นไอ้ขี้แพ้
‪เขาไม่ใช่คนขี้แพ้
‪ถ้าแม่รู้จักเขา แม่จะรู้ว่าเขาเป็นคนดีมาก
‪- ใครน่ะ ‪- คุณลอว์เรนซ์ใช่ไหม
‪นี่ครูเจนกินส์ รองครูใหญ่โรงเรียนของร็อบบี้
‪เราเคยคุยกันสองเดือนก่อน
‪ครับ หวัดดี ผมจำได้
‪ขอโทษด้วย ‪ถ้าฉันขัดจังหวะทริปพายเรือแคนูครั้งใหญ่
‪- ทริปพายเรือแคนูเหรอ ‪- ถึงฉันจะชื่นชม
‪ที่พ่อกับลูกชายไปผูกสัมพันธ์กัน ‪ที่แม่น้ำโคโลราโดที่ยิ่งใหญ่
‪แต่คุณเขียนบอกว่าเขาจะไปแค่สองสัปดาห์ ‪แต่นี่เกือบเดือนแล้ว
‪เดี๋ยว จะบอกว่าร็อบบี้ ‪ขาดเรียนหนึ่งเดือนแล้วเหรอ
‪ฉันเข้าใจดีว่าการใช้เวลาที่แม่น้ำ ‪ทำให้หลงลืมเวลาได้ง่ายๆ
‪ฉันก็โตแถวสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี
‪แต่ถ้าลูกคุณไม่กลับมาโรงเรียนสัปดาห์นี้
‪เราจะต้องพิจารณาให้เขาซ้ำชั้น
‪เขาจะไปแน่ ไม่ต้องห่วง
‪คุณลอว์เรนซ์
‪บ้าเอ๊ย
‪อาจารย์ครับ แม่บอกไม่ให้ผมฝึกกับคุณต่อ
‪แต่ผมมีไอเดีย บางทีถ้าเราไปถึงสำนักก่อน…
‪นายไม่เข้าใจ ไอ้หนู
‪ไม่มีสำนักแล้ว
‪ฉันจะปิดมัน
‪มันจบแล้ว
‪แล้วผมล่ะ ผมต้องการคุณนะ
‪ขอโทษด้วย ไอ้หนู
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪(โรงเรียนมัธยมปลายเวสต์วัลเลย์)
‪ฮัลโหล ทดสอบไมค์
‪ลืมบอกเลย…
‪หวัดดี ยัยลูกหมู
‪อู๊ดๆ
‪หวัดดี
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันกลายเป็นไวรัล
‪คิดว่าฉันเป็นไงล่ะ
‪ยัยหมูชีโตส
‪ฟังนะ พวกนั้นใจร้าย แต่ก็ความจำสั้น
‪เดี๋ยวก็ลืม
‪ใช่เลย แต่ฉันจะไม่ลืม
‪ไงจ๊ะ ยัยลูกหมู
‪เฮ้ แฟนฉันอยู่นี่เอง
‪ไง
‪ไง เป็นอะไร
‪- เปล่าหรอก ‪- ฉันได้ตั๋วหนังมาแล้ว
‪- แน่ใจนะว่าไม่ได้ฝืนใจ ‪- ไม่เลย ต้องสนุกแน่
‪รู้นะว่ามันเป็นหนังวัยรุ่นใกล้ตายตกหลุมรักกัน ‪อะไรพรรค์นั้น
‪- รู้สิ ฉันชอบหนังเศร้าจะตาย ‪- จริงเหรอ
‪แค่สัญญานะว่าเธอจะไม่ล้อ ถ้าฉันร้องไห้
‪ฉันต้องเข้าเรียนแล้ว แต่เจอกันคืนนี้
‪- อยากไปดูแล้ว ‪- เหมือนกันจ้ะ
‪(พ่อ)
‪(ซาแมนธ่า - หนูเข้าใจ เคนะ ‪แซม พ่อขอโทษ คุยกันนะ)
‪ไม่เอาน่า แซม
‪นี่ คุณสั่งมื้อเที่ยงมาเลี้ยงทุกคนเหรอคะ
‪เปล่า
‪หมอนี่บอกว่าคุณสั่งไส้กรอก 100 อัน
‪ขอดูใบเสร็จได้ไหม
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪จากร้านโคลบนถนนแวนนายส์
‪ทอม โคล ไอ้สับปะรังเคนั่น
‪ใช่เลย สั่งพิเศษบอกว่า ‪คุณอยากได้ไส้กรอกยาวๆ ใหญ่ๆ
‪คิดว่าเรื่องป้ายเป็นฝีมือโคลหรือเปล่า
‪ใครจะรู้ แต่แหม มื้อเที่ยงฟรี
‪- ใช่ แต่ผมไม่หิว ‪- โอเค
‪- ว่าไง หัวหน้า ‪- นี่ บนนั้นเป็นไงบ้าง
‪ฉันอยากเห็น
‪ใช่ พูดตรงๆ นะ เราเจอปัญหานิดหน่อย
‪นั่นลูกพี่ลูกน้องฉันเหรอ
‪ขอคุยกับเขาหน่อย
‪เฮ้ เป็นไงบ้าง คุณพี่ ‪วันนี้ที่วัลเลย์อากาศดีมากเลย
‪ฉันกับอานุชจะไปดื่มเบียร์กันด้วย
‪เปล่าสักหน่อย
‪ให้ฉันดูป้ายเถอะน่า
‪ก็ได้ เราทำตรงนี้เสร็จไปหน่อยแล้ว
‪- ไหงไม่เริ่มจากตรงกลาง ‪- ตรงกลางเหรอ
‪ไม่เอาน่า นายไม่เคยทาสีหรือไง
‪นายต้องทาเส้นขนาบข้าง
‪ต้องเริ่มจากส่วนขอบ แล้วก็ไล่มาเรื่อยๆ
‪ให้เราแต่งตัวเป็นนักล่าผี ‪ขึ้นมาบนนี้ก็แย่พอแล้ว
‪- ฉันต้องทนกับเรื่องนี้อีกเหรอ ‪- โอเค เห็นไหมว่าฉันต้องเจออะไร
‪แค่ทาสีทับ…
‪ฉันทำอยู่ ไม่ต้องห่วง มันจะเรียบร้อยสุดๆ
‪โอเค เราจะทำตามแบบของฉัน…
‪ให้ตาย ฉันเพิ่งเหยียบขี้หมา
‪หมามันขึ้นมาบนนี้ได้ไง
‪แบบว่าเธอก็แหล่มนะ แต่นั่นก้นปลอมใช่ไหม
‪พูดอะไรของนาย ก็ก้นเธอกลม
‪เพื่อน นั่นแก้มก้นของแท้เกรดเอ ‪ออร์แกนิค กลูเตนฟรีเลยต่างหาก
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะวงชักว่าวนะ
‪ทำบ้าอะไร เคาะไม่เป็นเหรอ
‪เคาะมาตั้งห้านาทีแล้ว
‪ลูกไม่ได้ยินเพราะเพลงขยะ ‪ในเครื่องเล่นเทปนั่นไง
‪- เครื่องเล่นเทปมันบ้าไรวะ ‪- หน้าแกล่ะมีบ้าไรติด
‪ก็หนวดไง
‪- พ่อมาทำอะไรที่นี่ ‪- ครูใหญ่ของลูกโทรมา
‪เลยได้ยินเรื่องทริปโคโลราโดของเรา
‪ก็ผมไม่รู้นี่ว่าทริปพ่อลูกของจริงมันเป็นยังไง
‪เลยต้องใช้จินตนาการ
‪ถ้าจะทำให้พ่อรู้สึกดีขึ้น ‪คราวหน้าพ่อเลือกที่ที่เราจะไม่ไปก็ได้
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรานะ
‪นี่เกี่ยวกับการที่ลูกควรอยู่ที่โรงเรียน
‪ไม่ใช่มาเสียเวลาชีวิต ‪เที่ยวเตร่กับพวกหัวขวดนี่
‪- เฮ้ย ไปมุดขี้ไป ‪- แกสิไป
‪แม่อยู่ไหม
‪ถามอะไรเนี่ย ไม่อยู่อยู่แล้ว
‪นี่บ่ายสาม คงมีชั่วโมงสุขสันต์ที่ไหนสักแห่ง
‪อย่าเชียว
‪อย่าพูดถึงแม่ผมแบบนั้น
‪ฟังนะ พ่อเข้าใจ โรงเรียนมันน่าเบื่อกันได้
‪แต่ลูกมีอนาคตรออยู่นะ
‪แปลว่าพอโตไป ผมจะเปิดโรงเรียนคาราเต้ ‪ที่ห้างบ้านนอกได้ใช่ไหม
‪พ่อไม่ได้พูดถึงตัวเอง เข้าใจไหม
‪- ลูกยังประสบความสำเร็จได้ ‪- แบบแดเนียล ลารุสโซ่ เพื่อนเก่าพ่อเหรอ
‪ต้องรู้สึกดีแน่ๆ ที่เป็นผู้ชนะ
‪ก็แล้วแต่
‪จะไปหรือไม่ไปโรงเรียนก็ตามใจ พ่อไม่สน
‪ก็นั่นแหละ พ่อไม่สน ‪ไม่งั้นคงไม่ใช้เวลานานขนาดนี้
‪- โรงเรียนเพิ่งโทรหาพ่อเมื่อเช้าเอง ‪- พ่อใช้เวลา 16 ปี
‪และผมก็จะไม่ไปโรงเรียน ผมพอแล้ว
‪แม่โอเคแล้ว เพราะงั้นจบเรื่อง พ่อไปได้แล้ว
‪แค่นั้นเหรอ ไม่ฝึกคาราเต้แล้วเหรอ
‪คงงั้นมั้ง
‪นี่อาจดีแล้วก็ได้
‪มันเริ่มทำให้นายมั่นใจในตัวเอง
‪- แล้วไม่ใช่เรื่องดีเหรอ ‪- ไม่เลย
‪ความมั่นใจเคยให้อะไรกับใครบ้าง ‪นอกจากถูกชกตาเขียว
‪แล้วก็ถูกเอากระเป๋าไปทิ้งถังขยะ
‪ฉันว่าเจ๋งดีที่นายกล้าต่อกรกับไคเลอร์
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪ขอถามหน่อยนะ
‪พลังวิเศษสุดเจ๋งที่คนเราจะมีได้คืออะไร
‪- แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ‪- ผิด
‪ล่องหน
‪ตามมาติดๆ คงเป็นความเร็วเหนือใคร ‪จะได้เผ่นได้ไว
‪เผ่นใครเหรอ
‪จากใคร
‪ต้องมีคำบุพบท จำชั่วโมงไวยากรณ์ได้ไหม
‪เราจะไปกันแล้ว
‪เฮ้ย จะไปไหน ดูไอ้ตัวประหลาดนี่สิ
‪ให้ตาย สาวแบบไหนจะมาจูบหน้าเห่ยๆ นี่
‪เห่ย
‪อย่ายุ่งกับเขาน่า ไคเลอร์
‪นายว่าไงนะ
‪ยังโดนไม่พอหรือไง เจ้าเรี่ยราด
‪ว่าไง
‪ก็นั่นสิ ไสหัวไปเลย
‪- นายไม่ต้องการเจ้านี่หรอก ‪- เถอะน่า ไม่เอาถังขยะ
‪ฉันเพิ่งทิ้ง…
‪โยเกิร์ตลงไป
‪ตอนนี้เป็นจิ้มจุ่มแล้ว
‪นั่นโหดฉิบเลย ไค
‪ให้ตาย
‪- สงสารว่ะ ‪- โคตรงั่งเลย
‪เป็นไอ้ขี้แพ้ทั้งฝูง
‪เพื่อน ฉันว่ามันร้องไห้ด้วย
‪แล้วเจอกัน
‪มิกกี้
‪ก็ได้ๆ
‪เซอร์ไพรส์
‪แม่เปลี่ยนกะ เราจะได้ไปดูหนังกัน
‪สไปเดอร์แมนภาคใหม่ไง
‪และกันไม่ให้ผมไปฝึกคาราเต้
‪ไม่เอาน่า ลูกใส่เอ็มแอนด์เอ็ม ‪ในป๊อปคอร์นก็ได้
‪ผมแค่อยากกลับบ้านครับ
‪ได้จ้ะ
‪เราจะกลับบ้านกัน
‪พอเขามาถึง อย่าพูดเรื่องป้ายนะคะ
‪- มันเป็นประเด็นอ่อนไหว ‪- หวัดดี ขอโทษที่สายนะ ทุกคน
‪วันนี้ยุ่งมาก ผมแน่ใจว่าคุณเห็น…
‪เราไม่เห็นค่ะ
‪เอาละ เรื่องการตลาด
‪ฉันกับแดเนียลตื่นเต้น ‪ที่จะได้ฟังไอเดียของคุณแล้วค่ะ
‪เราอยากปรับปรุงการโฆษณามา…
‪สองสามเดือนแล้ว
‪ก่อนอื่นขอฉันบอกก่อน ‪ว่างานของเราง่ายขึ้นเยอะเลย
‪ตอนเราขายงานให้บริษัท ‪ที่มีแบรนด์ดิ้งยอดเยี่ยมอยู่แล้ว
‪กิมมิคเรื่องคาราเต้ของคุณวิเศษมากค่ะ
‪มันไม่ใช่กิมมิคนะ
‪เราใส่เรื่องคาราเต้ในโฆษณาเพราะสมัยก่อน
‪คาราเต้ในวัลเลย์ ‪ก็เหมือนอเมริกันฟุตบอลในเท็กซัสน่ะค่ะ
‪แดเนียลเคยเป็นแชมป์ด้วย
‪เรื่องต้นบอนไซก็ด้วยครับ มันมีค่าต่อใจผม
‪แต่ถ้าคนคิดว่ามันเป็นกิมมิค ‪เราอาจควรเปลี่ยนมัน
‪แบบว่าทอม โคลไม่เห็นต้องพึ่งกิมมิคเลย
‪ที่จริงบ๊อบบี้เพิ่งถ่ายงาน "ทหารแยงกี" ‪ให้ทอมไม่ใช่เหรอ
‪คุณอาจดึงมาจากไดรฟ์ที่ใช้ร่วมกันได้
‪แค่อย่าบอกเขานะคะว่าเราให้ดู
‪ทอม โคล ผู้รักชาติอยู่นี่แล้ว
‪ตอนผมไม่ได้ต่อสู้กับพวกอังกฤษน่าชัง ‪เพื่อเสรีภาพของพวกคุณ
‪ผมจะสู้เพื่อนำข้อเสนอสุดเจ๋งมาให้คุณ ‪ข้อเสนอแบบอเมริกันที่ยิ่งใหญ่
‪และเพราะผมรักแผ่นดินนี้ที่เราเรียกว่าบ้าน
‪ผมเลยจะให้ต้นกระบองเพชรทนแล้ง ‪แก่ลูกค้าใหม่ของเราทุกคน
‪ในหน้าแล้งแบบนี้…
‪มันเป็นต้นไม้อย่างเดียว ‪ที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม
‪ต้นไม้แข็งแกร่งแบบอเมริกัน
‪จากชาวอเมริกันผู้แข็งแกร่ง ‪ผมเอง ทอม โคล
‪ร้านโคลบนถนนแวนนายส์
‪ตบเท้ามาที่นี่กันเลย
‪แล้วเราจะแจ้งไปนะคะ
‪นั่นเป็นการตรวจสอบบัญชีภายใน
‪แน่นอน การตรวจสอบบัญชีภายนอกก็คล้ายกัน
‪แต่อย่างที่คุณคงนึกออก ‪ความเสี่ยงมันสูงกว่ามาก
‪แน่ใจนะว่าผมไม่ได้ทำให้เบื่อ
‪ไม่เลยค่ะ
‪เรื่องนี้น่าสนใจจะตาย
‪เพราะผมรักตัวเลขน่ะ พวกมัน… ‪ทุกอย่างที่คุณอยากรู้อยู่ตรงนั้นแล้ว
‪- ถ้าลองคิดดู มันก็เซ็กซี่ดีนะ ‪- ให้ตาย
‪ไง จอห์นนี่
‪ว้าว แปลกใจดีจัง
‪ผมโทรหาคุณแปดรอบ
‪จากนั้นก็วนดูตามที่ที่คุณชอบไป
‪คือว่านะคะ พีเจ
‪คุณไปจองโต๊ะให้เราดีไหม เดี๋ยวฉันตามไป
‪เยี่ยมเลย รู้อะไรไหม ‪ผมจะสั่งหอยนางรมมาสักโหล
‪โอ้ ช่างคิดจริงๆ ค่ะ
‪ขอโทษนะ
‪- คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ ‪- ผมสิควรถามคุณแบบนั้น
‪คุณไม่ควรอยู่บ้านกับลูกเราเหรอ
‪แทนที่จะมาหลอกกินข้าวฟรีจากเจ้าเนิร์ดนี่
‪บอกให้เอาบุญนะ ที่จริงฉันมาที่นี่ ‪เพื่อหางานบาร์เทนเดอร์ย่ะ
‪แหงอยู่แล้ว
‪- เอาใบสมัครไหม แชน ‪- เงียบน่า เทอร์รี่
‪รู้ไหมว่าลูกชายเราโดดเรียน ‪อยู่ที่อะพาร์ตเมนต์คุณ
‪กำลังสูบกัญชากับพวกสวะ
‪นั่นคงเป็นครั้งแรกเลย
‪ที่คุณรู้ว่าลูกตัวเองอยู่ที่ไหน ขอยินดีด้วยเลย
‪นี่ ที่รัก
‪- โต๊ะพร้อมแล้วจ้ะ ‪- โอเค
‪ขอโทษด้วย เรากำลังจะกินมื้อค่ำกัน
‪- หวังว่าคงไม่ว่า ‪- ขอแนะนำนะ
‪เธอจะไม่ลงล่างให้ ‪ยกเว้นนายจะเลี้ยงของหวาน
‪ก็ได้ ผมจะให้พวกคุณคุยให้เสร็จ
‪- ผมจะอยู่ตรงนี้นะ ‪- ใช่เลย ให้เราคุยให้เสร็จ
‪คุณจะยอมให้ร็อบบี้ดรอปเรียนเนี่ยนะ
‪ฉันบอกให้เด็กนั่นทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
‪ลูกมาอยู่กับผมได้ ผมจะทำให้เขาไปเรียน
‪ใช่สิ แหงอยู่แล้ว
‪คุณจะดูแลลูกด้วยทักษะการเป็นพ่อสุดน่าทึ่งสินะ
‪- อย่างน้อยผมก็ไม่ถอดใจจากเขา ‪- ขี้ยัดปากเถอะ จอห์นนี่
‪คุณถอดใจตั้งแต่วันแรกแล้ว
‪วันแรกเลย
‪ฉันคือคนที่อยู่กับลูก ตอนที่ลูกติดโรคโมโน
‪ฉันคือคนที่อยู่กับลูก
‪ตอนเขาสร้างทางลาดสเกตเอง ‪แล้วทำข้อมือหัก
‪คุณล่ะหายหัวไปไหน
‪- ตอนนี้ผมอยู่นี่แล้วไง ‪- มันสายไปแล้ว จอห์นนี่
‪เรื่องนี้ไม่มีสอบซ่อม
‪โอเคไหม
‪ได้ยินว่าที่นี่ทำแอปเปิลบราวน์เบ๊ตตี้ ‪อร่อยเหาะเลย
‪แขกที่โรงแรมคุณจะต้องชอบ ‪ระบบความบันเทิงของมันแน่
‪แล้วคุณคิดจะเปลี่ยนรถทั้งหมดทีเดียว
‪หรือว่าเปลี่ยนแค่บางส่วน
‪รถสวยนี่
‪แต่ถ้าเป็นผม ‪จะอ่านเงื่อนไขตัวเล็กๆ ให้ดีก่อนซื้อ
‪ได้ยินมาว่าเจ้าของที่นี่ ‪ชอบแอบเติมค่าใช้จ่ายปลอม
‪ทั้งค่านายหน้า ต่อประกัน ‪พวกเขาสูบจากคุณทุกทางที่ทำได้เลย
‪ไง แดน
‪ขอตัวสักครู่ได้ไหมครับ
‪ไปดื่มชาไข่มุกสิ ‪แองเจล่า พาเธอไปดื่มชาไข่มุกที
‪มื้อเที่ยงอร่อยไหม
‪เข้าเรื่องเถอะ ‪ฉันเห็นโฆษณาตัวใหม่ของนายแล้ว
‪เห็นแล้วเหรอ คิดว่าไง
‪ไม่รู้ว่าส่วนที่ฉันชอบที่สุด
‪เป็นตอนที่นายขโมยไอเดียต้นไม้จากฉัน
‪หรือพูดอ้อมๆ ว่าฉันใช้น้ำเปลือง
‪หรือไม่ก็อาจเป็นตอนที่นายบอกเป็นนัย ‪ว่าฉันเป็นพวกไม่รักชาติ
‪รู้ไหมความรักชาติคืออะไร
‪เสรีภาพในการพูด
‪อีกอย่างฉันก็แค่ทำแบบที่นายทำ
‪ฉันไม่ใช่ทหารในสงครามปฏิวัติจริงๆ สักหน่อย ‪ส่วนนายก็ไม่ใช่นักคาราเต้จริงๆ
‪ที่จริงฉันเป็นแชมป์ออลวัลเลย์สองสมัย
‪โอ้โฮ ได้ยินไหม ทุกคน
‪เรามีแชมป์คาราเต้สองสมัยแวะมาหา ‪ฉันควรกังวลแล้วสิเนี่ย
‪ไม่เอาน่า แดน ฉันแค่ล้อเล่นเอง
‪ให้ฉันเลี้ยงชาไข่มุกนะ ‪แองเจล่า เอาชาไข่มุกให้ลารุสโซ่ที
‪ขอบคุณแต่ไม่ล่ะ แองเจล่า
‪ฟังนะ ฉันแค่มาที่นี่ ‪เพื่อบอกให้นายถอยซะ เข้าใจไหม
‪ฉันมีเรื่องเยอะอยู่แล้ว ฉันไม่ต้องการเรื่องนี้เพิ่ม
‪ฉันขอโทษ แดน
‪เดาว่าบางครั้ง ‪ความอยากชิงดีชิงเด่นก็ครอบงำเรา
‪นี่ ฟังนะ
‪วัลเลย์ใหญ่พอสำหรับราชาออโต้สองคน
‪ฉันพูดถูกไหม
‪แน่ใจนะว่าไม่เอาชาไข่มุก
‪ไม่ล่ะ
‪ไม่เป็นไร
‪นั่นสิ ฉันว่านายคงอิ่มแล้ว ‪หลังจากกินปิกาจูไปเต็มๆ
‪ชอบป้ายนั่นนะ
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪หมอบอกว่ามันมีโอกาสที่จะได้ผล
‪ให้ฉันยกปอดให้คุณข้างหนึ่งเถอะ
‪ไม่เอา มันเสี่ยงเกินไป
‪อีกอย่าง คุณยกหัวใจให้ผมมาแล้ว
‪นี่เศร้ามากเลยเนอะ
‪ดูหนังเฉยๆ เถอะน่า
‪ที่จริงเราไม่ต้องดูหนังเฉยๆ ก็ได้นะ
‪เป็นอะไรไป
‪ฉันเห็นที่นายทำกับเด็กพวกนั้นในห้องสมุด
‪เจ้าเรี่ยราดกับปากแหว่งนั่นเหรอ
‪แค่หยอกกันเล่น พวกเราเป็นเพื่อนกัน
‪ไคเลอร์ หยุดนะ
‪แซม
‪ฉันบอกว่าหยุดไง
‪เงียบหน่อย
‪ใช่เลย
‪ดูซะก่อน
‪สำหรับเราสองคน
‪ได้โปรดอย่าเพิ่งปิดประตู
‪ฟังนะ
‪ผมรู้ว่าไม่ได้อยู่ช่วยเขาในตอนสำคัญ
‪ผมทำให้เขาผิดหวัง และคงทำให้คุณผิดหวังด้วย
‪ผมรู้ว่ามันไม่มีการสอบซ่อม
‪แต่เด็กคนนั้น…
‪เป็นคนเดียวบนโลกที่ไม่เคยถอดใจจากผม
‪และผมก็ไม่อยากถอดใจจากเขา
‪ผมรู้ว่าผมทำพลาดครั้งใหญ่
‪แต่ถ้าคุณให้เขากลับมา
‪ผมจะไม่ทำให้เขาผิดหวังอีก
‪ผมสัญญา
‪ขอร้อง ลองคิดดูนะครับ
‪แม่ชอบเขา
‪เด็กๆ มื้อเช้าได้แล้ว
‪ไม่เอาน่า ยังหัวเสียเรื่องโคลอยู่เหรอ
‪เปล่า ผมจัดการเรื่องนั้นแล้ว
‪แค่หวังว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ได้
‪ลูกโกรธไม่ได้ตลอดหรอกค่ะ
‪ไง ลูก
‪มัฟฟินอังกฤษแห้งๆ เหรอ
‪นี่ที่ไหน อัฟกานิสถานเหรอ ผมจะกินเบอร์ริโต้
‪นี่ไม่ใช่ร้านอาหารนะ
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะ ลูกรัก
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪วันนี้ไม่มีแพนเค้กกล้วยช็อกโกแลตแล้วเหรอ
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪พ่อกำลังจะตีแป้งอยู่เลยต่างหาก
‪- ไหนว่าที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารไง ‪- ลูกน่ะกินมัฟฟินไปเถอะ
‪นี่ แซม สัปดาห์นี้ต้องร้อนอีกแน่
‪ลูกอาจอยากชวนไคเลอร์มาว่ายน้ำที่บ้าน
‪หนูว่าไคเลอร์คงไม่ได้มาแถวนี้อีกหรอกค่ะ
‪โอ้ เสียใจด้วย ลูกรัก
‪แย่จังเลย
‪อย่าทำหน้าตื่นเต้นเกินไปสิ พ่อ
‪ตื่นเต้นอะไร ใครตื่นเต้น ไหน
‪นี่หน้าเสียใจต่างหาก
‪เป็นหน้าตอนเสียใจมากๆ ด้วย
‪แม่บอกว่าผมฝึกต่อได้
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪หมายถึงถ้าสำนักยังเปิดอยู่นะ
‪ตอนนี้เปิดแล้ว
‪แต่ฉันอยากรู้ก่อน ‪ว่านายพร้อมเลื่อนระดับต่อไปหรือยัง
‪พร้อมครับ อาจารย์
‪นายถูกอัดเละเพราะไม่ได้ป้องกันตัว
‪ฉันเลยจะสอนสุดยอดการป้องกันตัวให้นาย
‪และสุดยอดการป้องกันตัว…
‪ก็คืออัดเข้าไปอีก
‪(ร้านโคลบนถนนแวนนายส์ ‪ตัวแทนขายรถเบอร์หนึ่งของวัลเลย์)
‪ต้องแบบนั้น
‪อรุณสวัสดิ์
‪นี่ พวกนาย
‪ทำป้ายได้ดีมาก
‪นี่ แดเนียล ฉันมีอะไรจะให้ดู
‪อะไรเหรอ
‪เราเจอพวกนี้เยอะเลยข้างบนป้าย
‪หมอนี่เรียนม.ปลายกับนายใช่ไหม
‪ไอ้เวรนี่หมิ่นเกียรติตระกูลเรา
‪นายจะจัดการมันยังไง คุณพี่
‪- ลูอี้ ใจเย็น ‪- อย่ามาบอกให้ฉันเย็น
‪ตอนแรกฉันก็คิดว่าน่ารักดี ‪แต่นี่มันไม่ตลก นี่มันแค้นส่วนตัว
‪เราจะจัดการเรื่องนี้ยังไง
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์