‪พร้อมไหม
‪ครับ อาจารย์
‪งูเห่ามันทำอะไร
‪คาราเต้ไม่มีการตีพื้นยอมแพ้
‪ระวังแขนด้วย ยกแขนไว้
‪ผมก็ยกแขนอยู่
‪งูเห่ามันทำอะไร
‪มันเลื้อย!
‪ไม่เลวนี่
‪บ้าอะไรเนี่ย ไม่แฟร์นี่นา
‪อยากได้การสู้แบบแฟร์ๆ เหรอ
‪ฝันเอาสิ อย่าได้คิดว่าศัตรูของนายจะเล่นตามกฎ
‪ครับ แต่หูผม
‪ถ้าลูกเบสบอลนั่น ‪เป็นเพื่อนของศัตรูนายที่พุ่งเข้ามาด้านหลังล่ะ
‪นายต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง
‪ขอดูหน่อยซิ
‪นายไม่เป็นไรหรอก ‪อย่าทำตัวเป็นทารกไปหน่อยเลย
‪สวัสดี
‪บ้าจริง
‪นี่ห้าโมงเย็น สนธยามาเยือนแล้ว
‪ใช่เลย
‪มีอะไรเหรอครับ
‪ฉันต้องให้เช่าสำนักสองสามชั่วโมงน่ะ
‪- แค่จนกว่าจะได้ลูกศิษย์เพิ่ม ‪- เราต้องเปลี่ยนพลังงานในนี้
‪(ความรักสถิตที่นี่เพื่อให้นมัสเต)
‪รวมศูนย์พลังงานของคุณ
‪แล้วเหยียดออกไป
‪(เอนซิโน โอ๊กส์ คันทรีคลับ)
‪เยี่ยมใช่ไหม
‪พวกเขาส่งพวกหนักสามปอนด์ ‪มาจากโอกันควิทเลย
‪ฉันชอบกินเนยละลายน่ะ
‪ฟังนะ ต้องขอบใจนายเลย ลารุสโซ่ ‪ที่เชิญเรามา
‪เมียกับลูกๆ ฉันชอบคืนล็อบสเตอร์ ‪แต่คันทรีคลับนี่น่ะสิ
‪พวกบ้านี่ยกเลิกบัตรสมาชิกของฉัน
‪ฉันรู้ บอกตรงๆ ฉันก็ไม่ชอบ ‪ที่พวกเขาจัดการเรื่องนั้น อาร์มานด์
‪มันงี่เง่ามาก ถ้าถามฉันนะ
‪ฉันก็พูดแบบนั้น
‪ก็เพราะงั้นแหละ ‪เราถึงสวมรองเท้าในห้องอาบน้ำ
‪ฉันพูดถูกไหม
‪ฟังนะ อาร์มานด์ คนส่วนใหญ่ที่นี่
‪เงินของพวกเขาตกทอดมาจากพ่อแม่
‪ส่วนนายกับฉัน เราสร้างตัวขึ้นเอง
‪ดังนั้นเมื่อเป็นเรื่องธุรกิจในวัลเลย์
‪เราคอยดูแลกันไว้จะเป็นประโยชน์กว่า
‪แหม งั้นที่เลี้ยงล็อบสเตอร์ฉัน ‪ก็หวังผลตอบแทนสินะ
‪บอกหน่อย
‪อาร์มานด์ทำอะไรให้นายได้บ้าง
‪จริงสิ ขอบใจที่มานะจ๊ะ
‪นึกว่าคืนนี้ลูกจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนซะอีก
‪ค่ะ ไม่รู้สิคะ
‪ยัสมินกับมูนยังไม่ตอบข้อความหนูเลย
‪ตอนแรกเราจะไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน
‪แต่แล้วหนูก็เห็นนี่
‪ไงยะ อีพวกบ้า!
‪จ้ะ ลูกไม่ไปกับพวกนั้นอาจดีกว่าก็ได้
‪ยังไงก็เถอะ เราดีใจเสมอที่… ‪แอนโธนี่!
‪หยุดซดเนยนะ!
‪แม่จะไปจัดการน้องชายลูกก่อนนะ
‪พ่อฉันมีตึกเยอะเลย
‪พ่อฉันก็มีรถเยอะ
‪พ่อฉันหาเงินได้มากกว่าพ่อนาย
‪พ่อฉันเป็นคาราเต้ เขาฆ่าพ่อนายได้เลย
‪มาคุยเรื่องอสังหาฯ กันดีกว่า
‪ฉันอาจกำลังมองหาที่ทางใหม่ๆ
‪และถ้ามีอสังหาฯ ไหนที่ว่าง…
‪นายอยากให้ฉันบอกนาย ‪ก่อนไปบอกคุณทอม โคลใช่ไหม
‪ได้ข่าวว่าพวกนายมีเรื่องกัน
‪นายเตะกาแฟร้อนๆ กระเด็นจากมือเขาเลย
‪ชาไข่มุกต่างหาก
‪มันเหมือนชาใส่ก้อนสาคู มัน…
‪ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก
‪แปลว่านายอยากให้ฉันเกาไข่ให้
‪แล้วนายจะเกาไข่ให้ฉันยังไง
‪พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเท่าไร
‪แต่เอาเป็นว่าฉันอาจช่วยคืนสิทธิ์คลับนี้ให้นายได้
‪สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือได้รู้เป็นคนแรก…
‪ว่านายอยากขายอสังหาฯ ไหนในเรซีดา
‪เรซีดาเหรอ ฉันมีแค่ห้างเล็กๆ ที่เดียวในเรซีดา
‪อยู่ที่วิกตอรีบูเลอวาร์ด
‪วิกตอรี
‪อ๋อ ใช่ ห้างที่มีสำนักคาราเต้ใช่ไหม
‪ใช่ คาราเต้งูหรืออะไรนี่แหละ ไม่รู้เหมือนกัน
‪เคยคิดอยากขายไหม
‪- ไงฮะ แม่ ‪- ไงจ๊ะ ลูกรัก
‪ผมไปซื้อพิซซ่าแช่แข็งที่แม่ชอบมาจากร้านวอนส์
‪อยากทำมื้อค่ำแล้วดูหนังกันไหมครับ
‪โอ้ ลูกน่ารักมากจ้ะ
‪ที่จริงแม่ต้องไปทำธุระสองสามอย่าง
‪แต่เราค่อยทำแบบนั้นคืนพรุ่งนี้นะ
‪ครับ ได้เลย
‪- ถ้าแม่ไม่เมาค้างเกินไป ‪- นี่
‪โอเค ลูกรู้ทัน แม่จะไปเที่ยว แต่รู้อะไรไหม
‪ก็นี่สัปดาห์มื้อค่ำลดราคาในแอลเอ
‪- โอเค ‪- จะไปพบหมอนั่นที่เจอคืนก่อนเหรอ
‪พระเจ้า หนุ่มเนิร์ดนั่นเหรอ
‪ไม่ล่ะ เขาแค่ปากดีแต่เตะปี๊บไม่ดัง
‪โทษที แม่รู้ว่ามันน่าอี๋
‪แต่ฟังนะ ลูกไม่รู้หรอก ‪ว่าการเจอคนดีๆ มันยากแค่ไหน
‪ดูแบบพ่อของลูกสิ นั่นแหละที่เรากำลังปรับปรุงอยู่
‪โอ้ แม่บอกหรือยัง ‪ว่าไอ้คนเส็งเคร็งนั่นมาหาแม่ด้วย
‪ยังครับ
‪เขาว่ายังไงบ้าง
‪ก็พูดเพ้อเจ้อว่าอยากให้ลูกย้ายไปอยู่ด้วย ‪อย่างกับจู่ๆ ก็เกิดแคร์ขึ้นมา
‪แม่มั่นใจว่าเขาแค่อยากต้มเรา ‪จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูนั่นแหละ
‪แล้วแม่รู้ได้ยังไง
‪เชื่อเถอะ แม่รู้จักพ่อของลูกดี
‪ฟังนะ แม่รู้ว่าลูกผิดหวังเรื่องคืนนี้
‪แต่แม่พยายามหาคนพิเศษให้เจอ
‪ลูกมีแต่จะโตและอายุมากขึ้น
‪ไม่ช้าก็เร็วลูกจะทิ้งแม่ ‪ไปหาชีวิตที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
‪ลูกไม่อยากทิ้งให้แม่อยู่ตัวคนเดียวหรอกใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ขอบใจจ้ะ แม่รักลูกนะ
‪- ไปล่ะ ‪- ผมก็รักแม่
‪(คอบร้า ไค คาราเต้)
‪(จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ ‪ประเภทสอง ชนะที่หนึ่ง)
‪กฎข้อที่สองของวิถีแห่งกำปั้นคืออะไร
‪- จู่โจมให้แรง ‪- ถูกต้อง
‪เหตุผลในการชกใครสักคนมีเพียงอย่างเดียว
‪สร้างความเจ็บปวด
‪การจู่โจมให้แรงคือการใส่สุดกำลัง
‪อะไรวะเนี่ย
‪โยคะไม่เริ่มจนกว่าจะห้าโมง
‪ไม่ว่าเธอต้องการมันแค่ไหน
‪ที่จริงหนูมาเรียนคาราเต้ค่ะ
‪หนูเห็นเว็บไซต์ของคุณ
‪มันบอกว่าวันนี้จะมีการฝึกนี่
‪ขอบใจที่มา แต่คอบร้า ไคไม่มีที่สำหรับผู้หญิง
‪- ทำไมล่ะ ‪- เหตุผลเดียวกับที่ไม่มีผู้หญิงในกองทัพ
‪มันไม่เข้าท่าไง
‪อาจารย์ ผมอยากให้ดูอะไรในออฟฟิศหน่อย
‪ไม่ต้องเทศน์เรื่อง "เหยียดเพศ" เชียว ‪ผู้หญิงไม่ได้เกิดมาเพื่อต่อสู้
‪- พวกนั้นกระดูกเล็กกลวงโบ๋ ‪- คุณต้องการลูกศิษย์ใหม่ใช่ไหม
‪ก็ใช่ แต่นี่ไม่ใช่ชั้นเรียนถักไหมพรม ‪ที่นี่เป็นสำนักฝึก
‪เด็กๆ ที่โรงเรียนตั้งฉายา ‪แล้วก็หัวเราะเยาะเธอ
‪นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น ‪ตอนนายกินทวิงกี้วันละกล่อง
‪พ่อเธอคือไอเซยาห์ โรบินสัน
‪ไลน์แมนผู้ทรงเกียรติของทีมชาร์จเจอร์ส
‪จะบอกว่าเพราะพันธุกรรม ‪เธอเลยชอบกินทวิงกี้เหมือนพ่อเหรอ
‪เปล่า ผมจะบอกว่าบ้านเธอรวย ‪แล้วเธอก็เป็นลูกค้าที่จ่ายเงิน
‪แต่อาจารย์ไม่ต้องการเงินนี่เนอะ
‪ก็ได้
‪โอเค ถอดรองเท้าแล้วโดดขึ้นเสื่อเลย
‪โอเค หลังจากพิจารณาดูแล้ว ‪ฉันตัดสินใจรับลูกศิษย์ผู้หญิง
‪แต่ถ้าอยากเข้าคอบร้า ไค ‪ก็ห้ามทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิง
‪- ยังไงคะ เด็กผู้หญิงทำตัวยังไง ‪- อย่ามาตีมึนดีกว่า
‪ก็แบบอ่อนไหว เสียงดัง ขี้บ่น…
‪ไม่เคยยอมให้คนอื่นพูดจบประโยค
‪หนูรู้จักผู้ชายสองสามคนเลยที่ทำตัวแบบ…
‪เงียบ!
‪ลูกศิษย์ของฉันบอกว่าเธอถูกแกล้งที่โรงเรียน
‪ค่ะ
‪ส่วนใหญ่ในเน็ต
‪หนูได้รับข้อความกับอีเมลหยาบๆ คายๆ
‪ทำให้ไม่อยากไปโรงเรียน
‪ใครส่งข้อความพวกนี้ให้เธอ
‪ส่วนใหญ่ไม่เปิดเผยชื่อค่ะ
‪เด็กพวกนี้สร้างแอคเคานต์ปลอม
‪พวกเขาพูดประมาณว่าหนูอัปลักษณ์ ‪แล้วก็ควรฆ่าตัวตายซะ
‪พระเจ้า
‪มีแต่พวกใจเสาะ
‪สมัยฉัน ถ้าเธออยากแกล้งใครสักคน
‪เธอทำซึ่งๆ หน้า
‪มันคือการให้เกียรติ ความนับถือ
‪แต่พวกปาหี่นี่กลับแอบอยู่หลังคอม ‪ขี้ขลาดตาขาวซะจริงๆ
‪เธอไม่ได้กลัวพวกขี้แพ้นี่ใช่ไหม
‪- ค่ะ ‪- เธอจะไม่ปล่อยให้พวกขี้แพ้
‪- แบบนี้ทำต่อใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪ดี เพราะพอฉันสอนเธอเสร็จ ‪เธอจะได้ส่งข้อความกลับไป
‪เพียงแต่เธอจะไม่ใช้คีย์บอร์ด
‪เธอจะใช้กำปั้น
‪(ลารุสโซ่ รถหรู)
‪อาร์มานด์ ไม่เอาน่า ฉันให้นาย ‪สูงกว่าราคาตลาดสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ
‪- นั่นเป็นข้อเสนอที่ดีมาก ‪- ใช่ ข้อเสนอดีมาก
‪อาจดีเกินไปด้วยซ้ำ
‪ฉันไม่รู้ว่านายเห็นดีอะไรในเรซีดา ‪มันหลุมขยะชัดๆ
‪พูดว่ามันทำให้คิดถึงความหลังก็ได้
‪ฉันโตที่นั่น
‪งั้นนายก็รู้สิว่ามันเลวร้ายแค่ไหน
‪อ้อ แล้วชาไข่มุกนี่
‪ฉันไม่ชอบเลย หลอดก็พิลึก ‪ฉันเกือบสำลักตาย
‪ถ้าเรซีดามันแย่นัก ‪ทำไมไม่ขายห้างให้ฉันเล่า
‪ฉันอยากลงทุนในชุมชนที่เคยอยู่
‪ฉันได้กลิ่นความตอแหลบางอย่าง
‪ฉันคิดว่านายมีเหตุผลอื่นที่ต้องการมัน
‪ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร ‪แล้วก็ไม่รู้ว่านายจะสนทำไม
‪ห้างฝั่งตรงข้ามทำเงินค่าเช่า ‪ได้เยอะกว่าสองเท่า
‪นายไม่ได้คิดค่าเช่าเท่าราคาตลาดด้วยซ้ำ
‪นี่จะบอกว่าฉันโง่เหรอ ลารุสโซ่
‪ฉันแค่พูดความจริงกับนาย อาร์มานด์
‪ฉันกำลังเกาไข่ให้นายไง
‪ขอบใจมาก แต่ฉันเกาไข่ตัวเองได้
‪ฉันไม่ได้มาไกลขนาดนี้เพราะไว้ใจคนขายรถ
‪ไม่ตกลง
‪ก็ได้ งั้นฉี่ใส่ห้องน้ำบ้านตัวเอง ‪ให้สนุกแล้วกัน อาร์มานด์
‪ใครๆ ก็ทำแบบนั้นเว้ย
‪แม่ฉันให้กัญชานี่เป็นของขวัญวันเกิด
‪บอกว่ามันช่วยลดแคลอรีอะไรนี่แหละ
‪อันนั้นฉันเข้าใจเลย
‪(ขอเงินหน่อย)
‪คนไร้บ้านล่ะ อย่าไปมองนะ
‪รู้สึกแย่จังที่ไม่ยอมมอง
‪ซวยแล้ว เราเพิ่งสบตากัน
‪เธอมาทางนี้แล้ว เห็นไหมว่าทำอะไรลงไป
‪แล้วทำยังไงดี
‪หยิบมือถือขึ้นมาแกล้งทำเป็นส่งข้อความเร็ว
‪นี่ เปิดหน้าต่างแล้วเอาเงินให้ฉัน
‪ตายแล้ว
‪ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอกน่า
‪ล็อกประตูสิ
‪ทำต่อหน้าแบบนั้นก็ดูแย่สิ
‪อยากให้ยัยนั่นโดดขึ้นเบาะหลัง ป้ายขี้ไปทั่ว
‪แล้วเชือดคอเธอเหรอ ตามใจเลย
‪ทำบ้าอะไรน่ะ แซม
‪เรานึกว่าเธอเป็นยัยคนจนนั่น
‪ทำไมพวกเธอถึงหลบหน้าฉัน
‪เธอคิดว่าไงล่ะ
‪ไคเลอร์บอกเราว่าเธอพูดอะไร
‪เดี๋ยวนะ เขาพูดอะไร
‪ฉันไม่ได้จดแต่ประมาณว่า ‪เธอคิดว่าตัวเองดีกว่าเรา
‪ไม่มีใครรู้จักเธอด้วยซ้ำก่อนเราให้เข้ากลุ่ม
‪เธอไม่ได้ทำเลเซอร์ขนด้วยซ้ำ
‪ฉันไม่ได้พูดถึงพวกเธอเลยนะ ‪เราไม่ได้มีปากเสียงกันเรื่องนั้น
‪ไคเลอร์บอกเราแล้ว ‪ว่าพวกเธอมีปากเสียงกันยังไง
‪และใครที่ใช้ปาก
‪ในโรงหนังเนี่ยนะ
‪น่าขยะแขยง
‪ไม่ว่าไคเลอร์พูดอะไร เขาโกหก
‪แซม แค่พูดว่าเธอขอโทษ ‪เราจะได้เป็นเพื่อนกันต่อ
‪หรือไม่ต้องพูด แล้วลงไปจากรถของมูนเลย
‪ขอให้อ้วกเบอร์ริโต้ให้สนุกล่ะ ยัส
‪นี่ อย่าเปิดประตูไว้สิ ‪เธอจะทำให้เราถูกฆ่านะ!
‪เดี๋ยวนะ เธอล้วงคออ้วกแต่ไม่ยอมบอกฉันเหรอ
‪โอเค ขอดูหน่อยว่าเธอมีดีอะไร คุณโรบินสัน
‪หันหน้ามาทางนี้ คำนับ
‪หันหน้าเข้าหากัน คำนับ
‪นายดิแอซ ให้เธอดูทุกอย่างที่นายฝึกไปเลย
‪เดี๋ยวครับ ผมว่าแบบนั้นไม่ถูกนะ อาจารย์
‪นายคิดว่าอะไรไม่ถูก
‪ก็เธอเป็นผู้หญิง ผมจะไม่…
‪แล้วไง นึกว่านายบอกว่าหญิงชายเท่าเทียมกัน
‪ผมพูดก็จริง แต่ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ‪ผมหมายถึง…
‪งั้นก็ทำให้เธอเห็นว่าผู้หญิงเท่าเทียม ‪มีอะไรใส่ไปให้หมด
‪เดี๋ยวค่ะ หนูแค่อยากเตือนทุกคน ‪ว่านี่เป็นวันแรกของหนู
‪ศัตรูของเธอไม่สนหรอกว่าเป็นวันอะไร
‪พวกนั้นล่าคนอ่อนแอ
‪ถ้าอยากชนะพวกนั้น ‪ก็ต้องเอาชนะความกลัวตัวเอง
‪แล้วกระโดดใส่กองไฟไปเลย
‪พร้อมหรือยัง คุณโรบินสัน
‪พร้อมมั้งคะ
‪นายดิแอซ
‪สู้!
‪อย่ายืนเฉยๆ สิ
‪สู้!
‪ฉันขอโทษ
‪พระเจ้า ไอชา เธอโอเคไหม
‪ฉันขอโทษ
‪ส่งมือมา
‪ซี่โครงฉัน
‪- ผู้หญิงคืองูเห่าโดยธรรมชาติ ‪- นี่มันผิด
‪- นายทำแบบนี้ไม่ได้ ‪- ฉันเป็นเจ้าของ
‪ลูกศิษย์รออยู่นี่ ดิแอซ นายคุม
‪- นายเป็นผู้เช่า ฉันสิเป็นเจ้าของ ‪- บ้าไปแล้ว แบบนี้มันผิด
‪ฉันเป็นผู้เช่าที่นี่มาสิบปีแล้วนะ
‪- และนายก็ไม่เคยจ่ายเพิ่มมาสิบปี ‪- หุบปาก ไอ้แพะเฒ่า
‪- ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะทำแบบนี้ ‪- เงียบ!
‪ฉันพยายามเปิดสำนักคาราเต้ข้างๆ นะ
‪ฟังนะ ไอ้งั่งนี่พยายามขึ้นค่าเช่าเป็นสองเท่า
‪ฉันแค่พยายามสร้างมูลค่าตลาด ก็แค่นั้น
‪ฉันจะไปจ่ายค่าเช่าสองเท่าได้ไง
‪จะไปรู้เรอะ พวกนายจ่ายไม่ได้ ‪ฉันก็หาผู้เช่าอื่น
‪ไอ้เฮง…
‪มาเถอะ โรแลนด์ ไปได้แล้ว เห็นหรือยัง
‪ลูกต้องโหดเข้าไว้
‪พ่อเก๋าสุดๆ เลยฮะ
‪ขอบใจ
‪(เกี่ยวกับคอบร้า ไค สำนักที่ดีที่สุดในวัลเลย์)
‪(คิดว่าตัวเองมีดีพอจะเรียนวิถีแห่งกำปั้นไหม)
‪(อาจารย์จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ ‪เป็นอดีตแชมป์การแข่งขันออลวัลเลย์)
‪โอเค
‪เงียบๆ ค่ะ
‪คุณสิเงียบ
‪คุณนั่นแหละเงียบ
‪โอเค เจ้านาย ฉันชอบที่คุณเป็นฝ่ายคุมนะ
‪ก็ต้องดุสิจ๊ะ ถึงจะทำงานที่ทีบีเอสบิซได้ จริงไหม
‪ใช่เลยค่ะ โอเค เงียบๆ นะ ‪ลูกชายฉันหลับอยู่
‪ได้เลย
‪(โรงจำนำ เงินสด เครื่องประดับ เงินกู้)
‪ก็นั่นแหละ พวกนี้เหมือนขยะมากกว่า
‪นายอยากทิ้งไว้นี่หรือเอากลับไปทิ้งที่บ้านล่ะ
‪นี่ฉบับชุดว่ายน้ำสุดคลาสสิกเลยนะ ‪ช่วงที่แอลล์ แมคเฟอร์สันกำลังรุ่ง
‪ใช่ ถ้ามันสภาพดี ฉันคงหยวนๆ ให้ห้าเหรียญ
‪แต่นี่มัน… ‪พูดว่ามันได้รับความรักเป็นอย่างดีแล้วกัน
‪ก็ได้ แล้วนินเท็นโดนี่ล่ะ
‪นั่นยี่ห้ออาตาริ
‪ปกติฉันจะให้ 20 เหรียญ
‪แล้วโยนให้ฮิปสเตอร์หน้าโง่สักคน ‪ที่เดินหลงเข้ามา
‪แต่ค่าเช่าร้านเพิ่งขึ้น
‪ฉันเลยจะให้สิบเหรียญ ถ้านั่นจะช่วยนายได้
‪ก็ได้
‪ฉันไม่อยากทำแบบนี้หรอก
‪ฉันรู้ว่าทองขึ้นราคาเรื่อยๆ
‪และฉันไม่อยากขายทั้งหมดด้วย
‪แค่บอกมาว่าฉันต้องแบ่งขายกี่เหรียญ ‪ถึงจะได้เงิน 1,200 เหรียญ
‪ได้ ไหนดูซิ นายมีเท่าไร
‪หก สิบสอง สิบแปด
‪พันสอง…
‪โอเค ได้
‪ถ้านายบังเอิญมีเจ้านี่อีก 60,000 เหรียญ ‪ฝังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ฉันก็คิดว่าเราคงตกลงกันได้
‪อะไร นี่ทองคำแท้นะ
‪ชุบทองต่างหาก
‪มีใบรับรองของแท้ด้วย
‪ทำซะสวยเชียว
‪ถึงขนาดใส่รูปเหยี่ยวบนทุกอย่างเลย
‪ก็ได้ รู้อะไรไหม
‪นายเพิ่งพลาดโอกาสเดียวในชีวิตไป
‪มีสเปรย์สีแดงขายไหมครับ
‪มี เก็บไว้ด้านหลังน่ะ ‪ไม่งั้นเด็กมันจะขโมย
‪ผมกำลังทำโครงการศิลปะอยู่น่ะ ‪ผ้าใบผืนใหญ่ที่เวนทูร่าบูเลอวาร์ด
‪ครับ ช่วยดูเขาให้ทีนะ
‪ครับ ได้เลย ขอบคุณ
‪มีเรื่องอะไรหรือไง
‪อ๋อ แค่มาเช็กแถวนี้ดูหน่อย
‪ที่จริงฉันกะว่า ‪จะเปิดสาขาตัวแทนที่ฟากนี้ของเมือง
‪แต่ตอนนี้ไม่รู้สิ
‪ค่าเช่าดูจะขึ้นจนเกินควบคุมเลย
‪บอกตามตรงไม่รู้ว่า ‪ธุรกิจเล็กๆ แบบนายจ่ายไหวได้ไง
‪ขอชมเลย
‪รู้ไหม คิดอีกที ผมไม่เอาสีแล้ว
‪ขอโทษด้วย ผมจะซื้อแค่หมากฝรั่งนี่ ‪แล้วก็ขอจ่ายเบียร์ให้หมอนั่น
‪ดูเหมือนวันนี้เขาเจอมาหนัก
‪ขวดปี 2013 เหรอคะ
‪- ใช่เลย ‪- มีบางคนอารมณ์ดีแฮะ
‪เพราะบางคนได้แก้แค้นคืนน่ะสิ
‪โธ่ แดเนียล คุณว่าทำแบบนี้ดีแล้วเหรอคะ
‪ก่อสงครามกับทอม โคลเนี่ย
‪อะไร อ๋อ เปล่าๆ
‪กลายเป็นว่าทอม โคลไม่ใช่คนที่ไปยุ่งกับป้าย
‪เป็นจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ต่างหาก
‪ผ่านมา 30 ปี ‪ผมก็นึกว่าหมอนั่นคงเปลี่ยนไปแล้ว
‪แต่เขายังคงเป็นไอ้ซังกะบ๊วย ‪คนเดียวกับสมัยม.ปลาย
‪เขาคิดว่าจะพาคอบร้า ไค ‪กลับมาที่วัลเลย์ได้เหรอ
‪ถ้าผมยังอยู่ก็อย่าหวังเลย
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ผมบอกซาร์คาเรี่ยน ‪ว่าอยากซื้อห้างที่คอบร้า ไคมาเปิด
‪คุณทำแบบนั้นทำไมคะ
‪จะอยากได้ห้างโกโรโกโสที่เรซีดาไปทำอะไร
‪เปล่าๆ คุณจะต้องชอบเรื่องนี้แน่
‪ผมไม่ได้จะซื้อจริงๆ
‪ผมแค่อยากกระทุ้งซาร์คาเรี่ยน ‪เขาจะได้ขึ้นค่าเช่า
‪แล้วมันก็ได้ผล ‪เพราะตอนนี้คอบร้า ไคจะต้องปิดตัวลง
‪ผมดื่มของคุณได้ไหม นี่อร่อยจัง มันซ่าๆ…
‪เดี๋ยวนะ คุณกำลังบอกว่า ‪ที่ชวนซาร์คาเรี่ยนไปกินมื้อค่ำ
‪เป็นแค่แผนซ้อนแผน
‪เพื่อที่คุณจะได้ทำให้คู่ปรับคาราเต้สมัยเด็ก ‪จ่ายค่าเช่าเพิ่มเหรอ
‪ผมว่าที่คุณพูดแบบนั้นก็รวบรัดไปหน่อย
‪แล้วร้านอื่นในห้างนั้นล่ะ คุณได้คิดถึงพวกเขาไหม
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้จักจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ ‪หรือคอบร้า ไค
‪ที่ฉันรู้คือสามีฉันกำลังทำตัวเหมือนคนไข้โรคจิต
‪ทั้งทำให้แซมขายหน้าในงานเต้นรำฮาโลวีน
‪ไปเตะทอม โคล แล้วยังเรื่องนี้อีก
‪เหมือนกับว่าตั้งแต่ที่สำนักนั้นเปิด ‪คุณก็ไม่ใช่ตัวของตัวเอง
‪หมอนั่นพ่นสเปรย์รูปกะปู๋บนหน้าผมนะ
‪แล้วไงล่ะ ก็เขามันเส็งเคร็ง
‪อย่าให้เขาเปลี่ยนคุณเป็นไปด้วย
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง
‪ไปบำบัดหรือฝังเข็ม ‪หรือขี่มอเตอร์ไซค์นอกเมืองก็ได้
‪ที่ฉันรู้คือฉันอยากได้แดเนียล ลารุสโซ่ ‪ที่ฉันแต่งงานด้วยกลับมา
‪อย่าแม้แต่จะคิดเชียว
‪ไม่เอาน่า ฉันต้องการที่นั่ง
‪เธอไปนั่งกับไคเลอร์ได้นี่
‪ได้ข่าวว่าเขาไม่ว่าที่เธอเก่งแต่ปาก
‪- คิดว่าตลกเหรอที่โกหกเรื่องฉัน ‪- เธอพูดเรื่องอะไร
‪เราก็แค่ดูหนังกัน
‪หรือบางทีฉันก็ได้ดูมากกว่าเธอหน่อย
‪ใช่ ได้ยินว่าเธอของขึ้นจนถึงกับสำลักเลย
‪นี่ พวก
‪รู้เรื่องป้ายที่มีเจี๊ยวใหญ่ๆ วาดอยู่ไหม
‪ฉันว่าแซมคงเอาอย่างตามพ่อเธอ
‪เฮ้ย ไคเลอร์
‪ทำไมนายไม่หุบปากแล้วเลิกทำตัวเฮงซวยล่ะ
‪อยากโดนอัดอีกเหรอ เจ้าเรี่ยราด
‪ฉันพร้อมเจอคาราเต้กากๆ ของนายแล้ว
‪มันไม่ใช่คาราเต้กากๆ
‪มันคือคอบร้า ไค
‪แบบนั้นแหละ!
‪ไม่ต้องปรานี!
‪จับมันไว้!
‪นี่! ลงมาจากตรงนั้นเลยนะ
‪- ทั้งสี่คนเลยเหรอ ‪- ครับ
‪แม้แต่ไอ้งั่งตัวโตด้วยเหรอ
‪ครับ มันเกิดขึ้นเร็วมาก ทุกอย่างมารวมกัน
‪ผมทั้งบล็อก ทั้งเดาทาง ทั้งเลื้อย
‪แม่นายได้ฆ่าเราทั้งคู่แน่
‪ถ้าแม่รู้ก็ใช่อยู่
‪ตอนโรงเรียนโทรมา คุณยายผมรับสาย ‪ไม่เคยเห็นท่านภูมิใจเท่านี้เลย
‪คุณยายไม่พูดหรอกครับ
‪เอาละ ขอถามตรงๆ นะ
‪นายเอาบทเรียนทั้งหมดที่ฉันสอน
‪แล้วใช้มัน ‪เล่นงานเด็กเปรตพวกนั้นจนน่วมใช่ไหม
‪ใช่ครับ
‪ตามฉันมา
‪ฉันสวมชุดนี้ตอนฝึก ‪เพื่อลงแข่งครั้งแรกในปี 1981
‪ฉันอยากให้นายรับมันไว้
‪แน่ใจเหรอครับ
‪สุดๆ เลย
‪นายสมควรได้มันไว้
‪นั่นแหละ เป็นของล้ำค่าที่สุดที่ฉันมี
‪ขอบคุณมากครับ อาจารย์
‪หวัดดีครับ คุณมิยากิ
‪ผมรู้ว่าผ่านมาสองสามเดือนแล้ว ‪แต่มาช้ายังดีกว่าไม่มาจริงไหม
‪(นาริโยชิ มิยากิ)
‪(ชาตะ 9 มิถุนายน ปี 1925 ‪มรณะ 15 พฤศจิกายน ปี 2011)
‪พักนี้ผมคิดถึงคุณบ่อยมากเลย ผม…
‪รู้ไหม ก็ตลกดีนะ
‪ตอนผมเป็นเด็ก ‪คุณเหมือนจะมีคำตอบให้กับทุกคำถามเสมอ
‪ผมเลยคิดว่าพอโตขึ้น ‪ผมก็คงจะมีคำตอบให้กับทุกอย่างด้วย
‪แต่ตอนนี้ผม…
‪ผมเหมือนไม่รู้อะไรเลย
‪ทำให้ผมสงสัยว่าคุณต่างจากผม ‪หรือคุณแค่ปิดบังได้เก่ง
‪อาจเป็นแบบนั้นสินะ
‪ผมรู้สึกเหมือนพักนี้ ‪ผมยอมให้ความโกรธเข้าควบคุม
‪คุณก็รู้จักผม ผมหัวร้อนหน่อยๆ เสมอ
‪อยากให้คุณอยู่ที่นี่ตอนนี้จริงๆ
‪แดเนียลซัง
‪จำบทเรียนเรื่องความสมดุลได้ไหม
‪ครับ
‪บทเรียนไม่ได้มีไว้ใช้กับคาราเต้เท่านั้น
‪บทเรียนยังใช้กับชีวิตด้วย
‪ชีวิตต้องมีความสมดุล
‪แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
‪เข้าใจไหม
‪ครับ
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪ฟังนะ นายจะได้ค่าเช่าแน่
‪เปล่า ตอนนี้ฉันยังไม่มี
‪ก็อย่างที่บอก ฉันหาทางอยู่ ฉันมีแผนน่า
‪นี่ ไว้โทรกลับนะ
‪ใช่เลย
‪หมอนั่นไง ตรงนั้น
‪ดูเหมือนเราจะมีธุรกิจต้องจัดการ
‪(ลารุสโซ่ รถหรู)
‪ว้าว เป็นใบเกรดม.ปลายที่น่าประทับใจมากเลย
‪ทำไมเธอถึงอยากมาใช้แรงงานแถวนี้ล่ะ ‪ควรเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ
‪แค่อยากพักเพื่อคิดอะไรๆ น่ะครับ
‪นี่แหละคือที่ที่ผมอยากอยู่ครับ
‪ก็ได้
‪ฉันก็อยากให้เธอเจอสามีฉันนะ ‪แต่วันนี้เขาลาหยุด
‪เริ่มงานวันจันทร์ได้ไหม
‪ได้เลยครับ
‪ขอต้อนรับสู่ครอบครัวลารุสโซ่จ้ะ
‪(ด้วยความระลึกถึงโนริยูกิ "แพท" โมริตะ ‪ปี 1932 ถึงปี 2005)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์