‪(ควิเวอร์ - คำกริยา เขย่าหรือสั่นนิดๆ ‪จากการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว)
‪(คำนาม การเคลื่อนไหวหรือเสียงที่สั่นเล็กน้อย ‪โดยเฉพาะที่เกิดจากความกลัว)
‪(คำนาม (เลิกใช้แล้ว) ฝูงงูเห่า)
‪(เอนซิโนฮิลส์ แคลิฟอร์เนีย ปี 1979)
‪เฮ้!
‪ที่นี่เราเรียนอะไรกัน
‪วิถีแห่งกำปั้นครับ
‪แล้ววิถีนั้นคืออะไร
‪จู่โจมก่อน จู่โจมให้แรง ไม่ต้องปรานีครับ!
‪(จู่โจมดั่งคอบร้า ไค คาราเต้)
‪ดูนี่สิ เพื่อน
‪ทำไมฉันถึงยอมให้นายกล่อมมาที่นี่นะ
‪นี่ตรงข้ามกับทุกอย่างที่ฉันเชื่อมั่น
‪มันเหมือนเรียนพละเพิ่มโดยไม่มีเหตุผล
‪ลองดูหน่อยเถอะน่า
‪นายก็เห็นที่สู้กันแล้ว
‪มิเกลอย่างเจ๋ง
‪โอเค วันนี้เราเริ่ม…
‪เงียบ!
‪หันมาข้างหน้า
‪เสื้อสวยดี
‪- ขอบคุณ ‪- ล้อเล่น อย่างเห่ย
‪ขอแนะนำนะ ถ้าฟันนายอุบาทว์ อย่ายิ้ม
‪พระเจ้า แค่มองนายก็รู้สึกเหมือนเป็นหนุ่มซิงแล้ว
‪ตอนฉันมองไปรอบสำนัก ‪ฉันไม่เห็นคุณสมบัติของคอบร้า ไค
‪ฉันเห็นพวกขี้แพ้ เห็นพวกเนิร์ด
‪เห็นเด็กอ้วนใส่หมวกตลกๆ ที่นมยื่นออกมา
‪แต่ในช่วงสั้นๆ ที่ฉันเป็นอาจารย์ ‪ฉันก็ได้เห็นปาฏิหาริย์
‪ดังนั้นพวกนายก็อาจพอมีหวัง
‪ก่อนอื่นฉันต้องเห็นว่าพวกนายอยู่จุดไหน ‪ดังนั้นทุกคน ล้อมวงเข้ามา
‪นั่นแปลว่าเรียงแถว
‪เปล่า ไม่ใช่ต่อเป็นแถวเดียว
‪หลายแถว
‪เรียงแถว
‪หมายถึงเข้าแถวเหรอครับ
‪(สุขสันต์วันเกิดครับคุณยาย รักนะ)
‪(คุณถูกแท็กในรูปใหม่)
‪เฮ้ เป็นไงบ้าง ลูกจะว่ายน้ำเหรอ
‪- ชวนสาวๆ มาหรือเปล่า ‪- วันนี้เปล่าค่ะ
‪- เยี่ยม อยากไปเล่นกับพ่อไหม ‪- คาราเต้เนี่ยนะ
‪ใช่ ลูกไม่ต้องพูดเหมือนมันเป็นโรคหวัดก็ได้
‪ไม่เอาน่า พ่อคะ นั่นแปดปีได้แล้ว
‪- แปดปีก็ไม่ได้นานขนาดนั้น ‪- แปดปีก่อน หนูแปดขวบ
‪มาน่า จำตอนนั้นได้ไหม ‪ที่ลูกหวดพ่อด้วยลูกเตะตีลังกาเข้าที่กราม
‪พ่อต้องซดน้ำข้าวต้มเป็นสัปดาห์เลย
‪สนุกจะตาย
‪วันนี้ฤกษ์ไม่ดีน่ะค่ะ หนูมีการบ้านเพียบเลย
‪ก็ได้ เข้าใจแล้ว ไม่มีปัญหา
‪คนมันต้องเรียนก็ต้องเรียนแหละ
‪โอเคนะคะ
‪โอเค ลูกช่วยพ่อด้วยซ้ำ ‪ทำให้พ่อไม่ต้องบล็อกลูกเตะพิโรธ
‪ขอบคุณค่ะ พ่อ
‪ได้เลย
‪นักปั่นหลายร้อยคนหลั่งไหล ‪มาที่แลนเคอร์ชิมบูเลอวาร์ดเมื่อเช้า…
‪คุณจะว่ายังไง ถ้าผมไปเข้าคลาส ‪ปั่นจักรยานในร่มด้วย
‪จริงเหรอคะ
‪นึกว่าคุณพูดว่าคลาสปั่นจักรยานในร่ม ‪เป็นการปั่นที่เสียเหงื่อแต่ไม่ไปถึงไหน
‪ก็ใช่ แต่ผมคิดว่าผมจะไปปั่นกับคุณ
‪จากนั้นคุณก็อาจจะ…
‪มาเล่นที่สำนักกับผม
‪- แซมไม่เอาด้วยล่ะสิ ‪- ใช่ ผมไม่เข้าใจเลย
‪ลูกเคยรักคาราเต้มาก
‪ลูกไม่ใช่ฉันเวอร์ชันตัวเล็กอีกแล้ว ‪จับลูกแต่งตัวและสอนกระบวนท่าไม่ได้แล้ว
‪ใช่ แล้วคุณล่ะ
‪ฉันรู้จักกระบวนท่าของคุณหมดแล้ว
‪ลองพยายามนึกดีกว่า ‪ว่าเกิดอะไรขึ้นสิบปีก่อน
‪ตอนที่คุณกับฉันลงเสื่อซ้อมคาราเต้กัน
‪คำอธิบายเพิ่มเติมจากคนที่อยู่ในแอลเอ
‪ชาวบ้านบอกว่า…
‪ได้ยินนั่นไหม
‪โลกจริงกำลังเรียกลูกอยู่ แอนโธนิโอ
‪ได้เวลาที่ลูกต้องไปฝึกคาราเต้กับพ่อแล้ว
‪คาราเต้น่าเบื่อจะตาย
‪แล้วลูกคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪ตามหลักแล้วนี่ก็คาราเต้นะ
‪ตัวนี้ปล่อยลูกไฟได้
‪เอาละ ส่งมาเลย มากันเถอะ แอนโธนี่
‪- อเล็กซ่า สั่งพีเอสวิต้าเครื่องใหม่ ‪- ไม่
‪ไม่ อเล็กซ่า ยกเลิก
‪ผู้ปกครองขอยกเลิก
‪กำลังสั่งพีเอสวิต้า
‪พอได้แล้ว
‪- เป็นไงจ๊ะ หม่อม ‪- ไง เพื่อน
‪อย่ากินซีเรียลหมดอีกนะ
‪นายขยันซื้อ เราก็กินต่อไปนั่นแหละ ‪กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
‪เราจะไปจิ๊กของรถแอมะซอน
‪ใช่เลย เราจะขโมยของใหญ่ๆ บึ้มๆ
‪นายก็รู้ งานอดิเรกไอ้เทรย์มัน
‪หุบปากเลย เร็วเข้า ‪คว้ากระเป๋าแล้วไปกันเถอะ
‪ฉันมีงานต้องทำ
‪งานที่ได้เงินเหรอ
‪ให้ตาย ดูกางเกงมันสิ
‪กางเกงอะไรวะ
‪ก็แค่ชั่วคราว ฉันได้งานที่ร้านลารุสโซ่ออโต้
‪ไอ้นินจานั่นเหรอ
‪ทำไม
‪พ่อฉันเกลียดเขาเข้าไส้
‪พอรู้ว่าฉันทำงานให้เขา ‪พ่อได้โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแน่
‪ตั้งท่า
‪หมัดแย็บ
‪ไม่ รอฉันบอกให้ทำก่อน
‪ไม่เอาน่า ยืนตรงๆ ปักหลักกับพื้น
‪แน่ใจนะว่านายถนัดขวา
‪เจ้าเต้า นายทำได้ดีกว่านั้น ‪ใช้น้ำหนักตัวส่งแรงสิ พร้อมนะ
‪นี่ เจ้าปากแหว่ง
‪นายนั่นแหละ คนที่ปากพิลึก ‪คิดว่าฉันพูดกับใครกัน
‪- ขอโทษครับ คุณลอว์เรนซ์ ‪- อาจารย์ลอว์เรนซ์
‪โอเค
‪คุณไม่ควรล้อเลียนรูปลักษณ์ของคนอื่นนะครับ
‪โอ้ งั้นเหรอ
‪แปลว่าฉันไม่ควรพูดถึงปากเขาเลยเหรอ
‪ครับ
‪นั่นอาจเป็นสิ่งที่พวกเขาสอนนายในโรงเรียน ‪แต่ในโลกจริง
‪นายคาดหวังให้คนอื่นทำสิ่งที่ควรทำไม่ได้
‪ได้ยินไหม เจ้าปากแหว่ง ‪ถ้านายจัดการคนที่ล้อนายไม่ได้
‪นายจะจัดการศอกที่ฟาดใส่ฟันนายยังไง
‪ด้วยการโทรหาตำรวจมั้ง
‪เพื่อน
‪- พอทีน่า ‪- อะไร
‪เขารู้ใช่ไหมว่านาซีแพ้สงคราม
‪ทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วย ‪เพราะเขามีรูปงูแปะบนผนังเหรอ
‪ไม่ใช่ว่าเขาเป็นครู ‪ที่ให้เกรดเราแย่ๆ ได้สักหน่อย
‪เราจ่ายเงินให้เขา เขาทำงานให้เรา
‪ใช่ว่าเขาทำร้ายเราจริงๆ ได้สักหน่อย
‪เวรแล้ว
‪พูดจบหรือยัง
‪- อะไร ‪- ชกฉันสิ
‪เอาสิ ชกเลย จู่โจมตรงนี้
‪แรงกว่านี้
‪มีแรงเท่านี้เหรอ เจ้าหญิง
‪ให้นี่เป็นบทเรียนของพวกนายทุกคน
‪ใช่ แต่นายเลิกไม่ได้นะ
‪ฉันถูกตะคอก ถูกอัด แล้วก็ต้องให้เงินเขาอีก
‪รู้ไหมใครใช้ชีวิตแบบนั้น คุณโสไง
‪ก็จริง แต่เขาไม่ใช่คนเลวร้าย ‪นายต้องให้โอกาสเขาหน่อย
‪นายไม่รู้จักเขาแบบที่ฉันรู้จัก
‪พูดเหมือนคุณโสเปี๊ยบ
‪อีกอย่าง ฉันไม่ต้องเรียนคาราเต้หรอก ‪ในเมื่อฉันมีนาย
‪เห็นไหม ไม่มีใครกล้าแหย็มกับนายแล้ว
‪(ลารุสโซ่ รถหรู)
‪แน่นอน
‪ขอบคุณค่ะ ได้เลย
‪- นี่ เด็กใหม่ทำงานเป็นไงบ้าง ‪- เยี่ยมเลย
‪เรามีงานน่าเบื่อกองพะเนินมาหลายสัปดาห์ ‪ทั้งรายการสินค้า เปลี่ยนสติกเกอร์
‪เด็กนั่นทำเสร็จเกือบหมดก่อนเที่ยง
‪จะบอกว่าฉันควรไล่นายออก ‪แล้วยกตำแหน่งให้เขาสินะ
‪โอ้ เด็กใหม่นั่นเหรอ ไม่ เขาแย่มาก ‪ซึมกะทือสุดๆ
‪นายต้องอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‪ฉันว่าเขาเคยบาดเจ็บที่หัวมาแน่
‪นี่ รู้ไหม ฉันกำลังหาคนมาฝึกคาราเต้ด้วย
‪นายสนใจไหม
‪นายถามฉันในฐานะเพื่อนหรือเจ้านายล่ะ
‪ฐานะเพื่อน
‪ฉันยุ่ง
‪ก็ได้ ฐานะเจ้านาย
‪- ฉันป่วย ‪- ไม่เอาน่า ออกกำลังกายดีออก
‪บอกตามตรงฉันก็อยากนะ ‪แต่คืนนี้ฉันมีนัดออกกำลังกายกับปรียา
‪ไม่สิ ซีมา
‪แอปจับคู่เซาท์เอเชียนี่ ‪กำลังทำลายคืนวันทำงานของฉัน
‪ฉันเหมือนเป็นพริกแคชเมียร์ที่เผ็ดที่สุด ‪ในแกงวินดาลูหมูเลย
‪- มุกนั่นใช้ได้ในแอปน่ะ โทษที ‪- โอเค ช่างเถอะ
‪- บอกเด็กนั่นให้ทำดีต่อไปนะ ‪- ได้
‪ต้องใส่เกลือ
‪คุณคิดว่าผมจะได้เสื้อที่มีชื่อผมเมื่อไรครับ
‪โอ้ นายชอบเสื้อเหรอ
‪ใส่เกลือเยอะไป
‪เด็กนี่อยากได้เสื้อของตัวเองล่ะ
‪ใช่ เราต้องสั่งเสื้อให้เขา ‪แปลว่านายเป็นส่วนหนึ่งของทีมแล้ว
‪อยากได้อะไรอีก นามบัตรไหม กระเป๋าผ้าล่ะ
‪กระดุมข้อมือชื่อย่อตัวเองเป็นไง
‪ฉันจะจองบ้านพักตากอากาศในบาร์เบโดส ‪ให้นายสองสัปดาห์ด้วย
‪โอเค ช่างมันเถอะ
‪นี่ เจ้าหนู เย็นไว้ เราแค่แกล้งนายเล่น
‪ฟังนะ ฉันเข้าใจ ฉันก็เคยเป็นเด็กใหม่ที่นี่
‪นายพยายามรุก ทำให้คนสังเกตเห็น
‪เอาละ นายต้องทำแบบนี้
‪ทุกวันพุธ ใครสักคนต้องสับเปลี่ยนรถ
‪ในโชว์รูม ทำให้สินค้าในร้านดูสดใหม่
‪นายเห็นปอร์เช่ 911 ตรงนั้นไหม สวยใช่ไหมล่ะ
‪เจ้านายอยากให้ขยับมันไปชิดกระจก
‪คิดว่าทำได้ไหม
‪ครับ ผมทำได้
‪โอเค
‪ขอบใจที่เลี้ยงลูกอมนะ มุกนี้ไม่มีเก่าจริงๆ
‪เพราะเธออมแล้วดูดน่ะ เข้าใจไหม ‪ลูกอม อมแล้วดูด
‪เออ ฉันเข้าใจ
‪- มันแค่ข่าวลือหรอก ‪- ทุกคน ใครปล่อยหมูออกมา
‪ครูเอง เพราะครูสั่งหมูที่ยังไม่เกิดมา
‪แต่พูดจริงนะ จับกลุ่มกันได้แล้ว
‪ครูปาล์มเมอร์คะ คู่ของหนูไม่มาโรงเรียน
‪ใครอยากให้ซาแมนธ่าเข้ากลุ่มด้วยไหม ‪หมูน้อยๆ ต้องการกลุ่มอยู่
‪ทุกคนอย่าอาสาพร้อมกันสิ
‪เราครับ
‪ขอบใจ
‪ฉันไปเอาเก้าอี้ก่อนนะ
‪ได้สิ ได้เลย
‪โอ้ พระเจ้า
‪เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪สตาร์ทรถในโชว์รูมที่คนอยู่เต็มเนี่ยนะ ‪เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
‪คิดอะไรอยู่
‪ช่างแม่ง
‪ไม่เป็นไร ทุกอย่างโอเคค่ะ ทุกคน
‪ไม่เป็นไร
‪นี่
‪เฮ้
‪เดี๋ยว ใจเย็นก่อน ฉันยอมแล้ว
‪ไม่ต้องไล่ผมออกหรอก ผมลาออก
‪นี่ ร็อบบี้ ชื่อร็อบบี้ใช่ไหม มานี่ ร็อบบี้ใช่ไหม
‪เธอจะทำให้นิ้วโป้งหักเอานะ
‪- อะไรนะ ‪- กำหมัดสิ
‪ถ้าเธอจะชกเจ้านาย ก็ต้องกำหมัดให้แน่นๆ
‪นิ้วโป้งอยู่ข้างนอก คว่ำมือลง
‪กดข้อนิ้วไว้ ยืดมือออกไปตรงๆ
‪เห็นไหม ทีนี้ก็เอาเลย เหวี่ยงหมัดดู
‪ต่อยมือฉันเลย
‪โอเค นั่นแหละ
‪ดีขึ้นเยอะ
‪ขอโทษที่ตะคอกเธอในนั้นนะ
‪ฉันผิดเอง ฉันควรฟังฝั่งเธอก่อน
‪แถวนี้ไม่ได้มีแค่เธอหรอกที่เป็นคนหัวร้อน
‪ก็ได้ครับ งั้นก็…
‪ขอบคุณ
‪แล้วเธอมาจากไหน อยู่แถวนี้เหรอ ‪จบจากเวสต์วัลเลย์ใช่ไหม
‪เปล่าครับ ผมอยู่ที่นอร์ทฮิลส์
‪ไม่ได้หรูหราแบบแถวนี้
‪ฉันโตมาที่เรซีดา
‪ก่อนนั้นก็อยู่นวร์ก นิวเจอร์ซีย์ ‪ฉันก็พอรู้เรื่องความไม่หรูหราอยู่บ้าง
‪เดี๋ยวนะ จริงเหรอ
‪นึกว่าคุณเป็นลูกเศรษฐีซะอีก
‪ก็นะ ฉันว่าอะไรๆ มักไม่เหมือนที่ตาเห็นว่าไหม
‪ฉันจะกลับเข้าไปแล้วประกาศ
‪หั่นราคาในโอกาส ‪"ขอโทษด้วยที่เกือบทำพวกคุณตาย"
‪แล้วค่อยเจอกันนะ
‪ไปล่ะ
‪นายคิดยังไงเรื่องเพศ
‪เอ่อ ฉันก็เคย…
‪เพราะในตัวผู้ ส่วนนี้มักจะเปิดใกล้สายสะดือ
‪ฉันเลยคิดว่าของเราเป็นตัวเมีย
‪ใช่…
‪ฉันก็ว่างั้น
‪ยังไงก็ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉันไว้
‪อ๋อ ฉันมั่นใจว่ายังไงเธอก็หากลุ่มอื่นได้
‪หมายถึงเรื่องที่ทะเลาะกัน
‪ใช่ ต้องมีใครสักคนจัดการพวกเฮงซวยนั่น
‪แต่ก็ไม่เห็นมีใครทำ
‪เตะตวัดได้สวยดี
‪ขอบใจ ฉันฝึกสุดยอดวิชาคาราเต้…
‪แต่มันก็วืดๆ อยู่
‪เวลายกเท้าขึ้นแบบนั้น ‪จะทำให้น้ำหนักไปอยู่ที่เท้าอีกข้างหมด
‪ยิ่งวงกว้าง แรงก็ยิ่งน้อย
‪ว้าว เธอรู้จริงนะเนี่ย
‪ฉันคงต้องมาเรียนกับเธอแล้ว
‪อันนั้นบอกให้ฟรีๆ ‪บทเรียนต่อไป ฉันต้องขอค่าสอนล่วงหน้า
‪แหงอยู่แล้ว
‪ไหนดูซิ
‪อยากกินกล้วยไหม ‪คนชอบแอบเอามาใส่กระเป๋าฉัน
‪เพราะข่าวลือบ้าๆ นั่นที่พวกนายคงเคยได้ยินแล้ว
‪- ไม่หรอก ‪- ใช่
‪ข่าวลืองี่เง่า
‪เรื่องโกหกร้ายๆ
‪คนเรานี่เป็นปีศาจชัดๆ
‪ใช่ เธอไม่ควรคิดมากหรอก ‪พวกนั้นก็ทำชั่วใส่เราเหมือนกัน
‪พวกนั้นเรียกฉันว่าเจ้าเรี่ยราดด้วย…
‪ไม่กล้ากันแล้ว
‪นั่นสิ คงจริงของเธอ ไม่กล้ากันแล้ว
‪เอาละ ทุกคนมาเข้าแถว
‪ไปไหนกันหมด
‪เจ้าหน้าปรุล่ะ
‪เจ้าห่วงจมูก เจ้าหนังสติ๊กล่ะ
‪ลาออกแล้วครับ อาจารย์
‪พูดจริงเหรอ
‪ก็ดีสิ
‪นั่นคือบททดสอบ
‪ฉันอยากเห็นว่าใครเป็นพวกไม่เอาไหน ‪พวกนายไม่ใช่
‪พวกนายมาเพื่อเอาชนะ ใช่เลย
‪พวกนายอยู่บ้าน เล่นไอคอมพิวเตอร์ ‪เล่นวิดีโอเกม กินขนมก็ได้
‪แต่กลับมาอยู่ตรงนี้ มาวิดพื้น มาเรียนรู้การต่อสู้
‪เจ้าปากแหว่ง ดูสิ ‪เจ้าปากแหว่งยังแกร่งกว่าพวกนั้นเลย
‪- เขาไม่ไก่อ่อน ‪- หยุดเรียกผมแบบนั้นที
‪ว่าไงนะ
‪ผมบอกว่าหยุดเรียกผมแบบนั้นที
‪- ผมจะอบอุ่นร่างกายครับ ‪- เดี๋ยว ปากแหว่งมีเรื่องจะพูด
‪โทษที พูดดังๆ ซิ เจ้าปากแหว่ง ‪ลิ้นนายก็เดี้ยงด้วยเหรอ
‪เธอเป็นพวกเด็กพิเศษหรือไง
‪หมอเคยบอกว่าผมอาจเข้าเกณฑ์ออทิสติก
‪ฉันไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร ‪แต่รีบเลิกเป็นซะ ตกลงไหม
‪ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกว่าเจ้าปากแหว่ง ‪ก็อย่ามีปากพิลึก
‪- ไปศัลยกรรมไม่ได้เหรอ ‪- ผมเป็นตั้งแต่เกิด
‪นี่คือรอยแผลผ่าตัดครับ
‪แปลว่ามันเคยทุเรศกว่านี้เหรอ หรือหมอผ่าผิด
‪เพราะถ้านี่คือผลหลังผ่า มันก็ทุเรศมาก ‪นายควรฟ้องหมอ
‪เราเปลี่ยนเรื่องคุยได้ไหมครับ
‪คิดว่าฉันไม่อยากทำเหรอ ‪เห็นคาตามันก็ลำบากใจนะ
‪ถ้าอยากเป็นมากกว่าเด็กเนิร์ดกับแผลที่ปาก
‪นายก็ต้องพลิกบทบาท
‪เข้าใจไหม
‪ไปสักหน้าหรือควักลูกตาก็ได้ ‪ฉันจะได้เรียกว่าไอ้ตาเดียวแทน โอเคไหม
‪ไม่ อย่าทำนะ ยังไงนายก็ดูพิลึกอยู่ดี
‪โอ้ เยี่ยมเลย ไอ้กากอีกคนเหรอ
‪ไปซะ วันนี้ไม่มีสอนแล้ว
‪ต้องโหดกับพวกเขาขนาดนั้นด้วยเหรอ
‪ไม่เอาน่า ดิแอซ พวกนั้นมันขี้แพ้ชัดๆ
‪ก็ใช่ แต่ขี้แพ้บางคนในนั้นเป็นเพื่อนผม
‪ก็เหมาะสมอยู่
‪และก็เป็นลูกศิษย์คุณ
‪คุณอยากได้คนเต็มสำนัก ก็ได้แล้ว
‪ไม่ใช่เต็มแบบนี้
‪ใช่ ผมเข้าใจ ก็ได้ พวกเขามันขี้แพ้
‪ผมก็อาจเป็นขี้แพ้ด้วย
‪ล้อกันเล่นใช่ไหม จะงอแงอีกคนเหรอ
‪เปล่า มัน…
‪ช่างเถอะครับ มันแค่…
‪คุณไม่รู้หรอกว่าเป็นแบบเรามันเป็นยังไง
‪เจอกันพรุ่งนี้ครับ
‪เธอไม่ต้องทำก็ได้
‪วันนี้ลูอี้จะมารับช่วงงานที่เหลือต่อเอง ‪ใช่ไหม ลูอี้
‪ครับ
‪ร็อบบี้ ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับเรื่องเมื่อวาน
‪ฉันสำนึกได้แล้ว
‪ว่าสิ่งที่ทำลงไป ไม่สมเป็นมืออาชีพเลย
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪ฉันมีอะไรมาให้ด้วย
‪เป็นทางการแล้ว
‪เธอสมควรได้
‪ให้ตาย
‪- อยากให้ช่วยไหม ‪- ไม่ต้อง
‪ฉันทำเองดีกว่า
‪ทำผิดก็ต้องชดใช้ จริงไหม
‪และฉันมั่นใจว่าเธอคอยดูฉันผ่านทางกล้อง
‪เลยต้องทำให้มันเนียนๆ
‪ก็ได้ครับ ผมจะปล่อยให้คุณทำ
‪นี่
‪ยังพยายามทำคะแนนเอาใจญาติฉันอยู่ไหม
‪อย่างนี้นะ
‪แดเนียลชอบให้รายงานยอดขายแบบเป็นกระดาษ
‪ไปส่งตรงถึงบ้านเขาทุกคืน
‪เขาโบราณเบอร์นั้นเลย นึกออกไหม
‪อะแมนด้าขอให้ฉันทำ
‪แต่ฉันมั่นใจว่าเธอแค่ชอบที่มันห่าง ‪จากทางกลับบ้านฉัน 20 นาที
‪คุณจะปั่นหัวผมอีกใช่ไหม
‪เปล่า ช่างมันเถอะ
‪ลืมมันไปซะ
‪- แค่อยากชดใช้ให้เฉยๆ ‪- ไม่ ก็ได้ครับ
‪ผมจะทำ
‪ถ้านายอยากทำนะ
‪โอเค ซองอยู่บนโต๊ะฉัน
‪ขอบคุณครับ ลูอี้
‪แล้วอย่าทำหายล่ะ วันนี้ฉันซวยมาพอแล้ว
‪ได้ครับ
‪สตีเวียเหรอ
‪มีฉันต้องไม่มีแก
‪วิทยาศาสตร์คือฆาตกร!
‪ซาแมนธ่า เธอมาผ่าฉันทำไม
‪ชีวิตฉันน่าจะได้ทำอะไรอีกเยอะแยะ
‪ฉันอาจได้เป็นเบคอน
‪ล้อเล่นนะ ฉันมิเกลเอง
‪ถ้าอยากได้โน้ตที่จดวันนี้ก็บอกนะ
‪พวกเขาเตะสูงเหนือหัวได้ด้วย
‪ถ้าผมได้เรียนนะ ผมเตะเลยหัวได้แน่นอน
‪เยี่ยมเลยจ้ะ ลูกรัก
‪จริงด้วย พวกเขามีงูด้วยนะครับ
‪มันมีเขี้ยวเบ้อเริ่ม เจ๋งสุดๆ เลย
‪แล้วยังมีผ้าโพกหัวอีก อย่างเก๋ากันเลย
‪- ผมขอเรียนได้ไหมครับ แม่ ‪- ว่าไงคะ ที่รัก
‪งานเป็นยังไงบ้าง
‪ห่วยแตก ‪ซาวาลาสเป็นหนามยอกอกของผมจริงๆ
‪ผมต้องบอกเขาว่าใครคุมลอริมาร์
‪วันนี้จอห์นนี่เจอเรื่องดีๆ ล่ะค่ะ ใช่ไหม จอห์นนี่
‪เล่าสิจ๊ะ
‪ใช่ครับ ผมจะขอเรียนคาราเต้ได้ไหมครับ
‪คาราเต้เหรอ
‪ดูสารรูปแกก่อน ตัวขาวซีดผอมกะหร่อง
‪อีกอย่าง ยังมีเรื่องทะเลาะ ‪ที่โรงเรียนไม่พอเหรอ
‪- ซิด ‪ - อะไร
‪ก็เจ้าเด็กนี่มันเป็นพวกต่อต้านสังคม
‪มันไม่มีเพื่อนสักคน
‪นี่อาจทำให้เขาหาเพื่อนได้ก็ได้ค่ะ
‪หาเพื่อนเหรอ
‪แกอยากเป็นบรู๊ซ ลีคนถัดไปสินะ
‪ทีแรกก็กลองชุด แล้วก็รองเท้าสเกต
‪เกิดอะไรขึ้นกับชุดมายากลล่ะ ‪ไหนว่าอยากเป็นดั๊ก เฮนนิง
‪เขาเพิ่ง 12 ปี เป็นวัยที่ควรได้ลองอะไรใหม่ๆ
‪โอเค ก็ได้ ฉันจะเซ็นเช็คระยำนั่นให้
‪แล้วจะโยนลงกองขยะด้วย ‪เพราะมันจะไปลงเอยที่นั่นแหละ
‪- เอาจริงเหรอ ‪- เอาจริงอะไร
‪- ก็แค่… ‪- แค่อะไร
‪- แค่อย่ามีเรื่องกันคืนนี้เลย ‪- คืนนี้เหรอ พูดอะไรของเธอ
‪ทุกคืน ฉันกลับบ้านมาและ…
‪ฉันแค่…
‪ใช่เลย
‪เฮ้ ร็อบบี้
‪คุณสัมผัสได้ว่าผมมาเหรอ
‪- เงาสะท้อนน่ะ ‪- อ๋อ จริงด้วย
‪นั่นสิ
‪นี่รายงานยอดขายที่คุณขอครับ
‪รายงานยอดขาย
‪ใช่ นี่มัน…
‪นี่ของดีเลย เป็นของสำคัญมาก
‪เธอไม่ได้ให้คนอื่นเห็นใช่ไหม
‪ไม่เลยครับ
‪คุณเห็นคนเดียว
‪ดีมาก เราไม่อยากให้ข้อมูลสำคัญแบบนี้
‪ตกไปอยู่ในมือคนไม่ดี จริงไหม
‪บ้าเอ๊ย ลูอี้
‪รอบนี้เธอพลาดเอง เพื่อน
‪คราวหน้าต้องตามให้ทัน
‪ครับ
‪ผมโดนเล่นเข้าแล้ว
‪คาราเต้ที่คุณเล่น ไม่มีท่าชกเลยเหรอครับ
‪คาราเต้ไม่ได้มีแค่การเตะต่อยหรอก
‪เป็นเรื่องของความสมดุลมากกว่า
‪นั่นดูไม่เหมือนคาราเต้จริงๆ ด้วยซ้ำ
‪แปลนรถก็ไม่เห็นเหมือนรถจริงๆ ว่าไหม
‪- หมายความว่าไงครับ ‪- มันคือคาตะ
‪เป็นรากฐานของคาราเต้ของฉัน
‪เจ๋งดี
‪อยากอยู่ต่อไหม
‪เรียนอะไรหน่อย
‪เอาสิครับ
‪ดีเลย
‪ขาดเพิ่มอีกสามคนครับ อาจารย์
‪พวกใจเสาะ
‪ไม่หรอก ฉันผิดเอง
‪ตั้งแต่พวกนายเข้าร่วมคอบร้า ไค ‪ฉันก็โหดกับพวกนายมาตลอด
‪ฉันตั้งฉายา
‪ฉันทำให้พวกนายขายหน้า
‪บางคนก็ถูกฉันอัด
‪สำหรับเรื่องนั้น
‪ฉันไม่ขอโทษหรอก
‪คอบร้า ไคคือความแข็งแกร่ง
‪ถ้าพวกนายไม่แข็งแกร่งจากภายใน ‪ก็ไม่มีวันแข็งแกร่งที่ภายนอก
‪และตอนนี้พวกนายต่างอ่อนแอ
‪ซึ่งฉันรู้ดี
‪เพราะฉันก็เคยเป็นนาย
‪ฉันเคยไม่มีเพื่อน
‪เคยเป็นตัวประหลาด
‪ไม่ได้ประหลาดขนาดนั้น ยังพอได้แอ้มสาวแต่…
‪ประเด็นคือฉันไม่ได้เป็นอาจารย์สุดเก๋ามาตลอด ‪แบบที่เป็นทุกวันนี้
‪เหมือนกับงูเห่า ฉันต้องลอกคราบความขี้แพ้ทิ้ง
‪เพื่อค้นหาพลังที่แท้จริงของฉัน
‪พวกนายจะต้องทำเหมือนกัน
‪ยินดีต้อนรับสู่คอบร้า ไค
‪อีไล เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันกำลังพลิกบทบาท
‪เดี๋ยวนะ นายคือไอ้เด็กปากแหว่งเหรอ
‪ผมเท่นี่ พวก
‪เห็นนั่นไหม
‪ไม่สำคัญว่าพวกนายจะเป็นไอ้ขี้แพ้ ‪หรือเด็กเนิร์ด หรือตัวประหลาด
‪สิ่งสำคัญคือพวกนายทุกคนกลายเป็นพวกเก๋าได้
‪ฮอว์ค
‪มาเข้าแถว
‪สำนักนี้ไม่มีความกลัวใช่ไหม
‪ครับ อาจารย์
‪สำนักนี้ไม่มีความเจ็บปวดใช่ไหม
‪ค่ะ อาจารย์
‪สำนักนี้ไม่มีความพ่ายแพ้ใช่ไหม
‪ครับ อาจารย์
‪ลูกศิษย์ พวกนายพร้อมเรียน ‪วิถีแห่งกำปั้นหรือยัง
‪ครับ อาจารย์
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์