‪อรุณสวัสดิ์ที่รัก
‪อรุณสวัสดิ์ยาหยี
‪คุณไปที่ศูนย์รถแล้วเหรอ
‪เปล่า ผมอยู่ที่สำนัก
‪ผมอยากมาจัดการแผนการสอนของวันนี้เร็วๆ
‪จริงสินะ ฟังดูเป็นเรื่องสำคัญ
‪คุณยังจะเข้ามาอยู่ไหม ‪เรามีนัดทานอาหารกลางวันกับอานุชนะ
‪- วันนี้เหรอ ‪- ใช่
‪นี่ แดเนียล เขาไม่มีความสุข
‪เขาทำงานให้เรามาตั้งเยอะ
‪ยังไม่พูดถึงเรื่องที่โดนชกท้องนะ
‪ก็ได้ ไม่มีปัญหา วันนี้ไม่มีอะไรมากหรอก
‪ผมจะไปนะ ไม่ต้องห่วง
‪ตกลงนะ รักคุณนะ
‪ร็อบบี้
‪ฉันว่าคนมาก่อนได้เปรียบ…
‪นายมีสถานที่น่ารักดีนะ
‪นายสอนคาราเต้…
‪หรือสอนทำสวน
‪มันกลายเป็นแบบนี้แล้วสินะ
‪บุกรุกเข้ามาเลย
‪ฉันแค่มากล่าวคำขอบคุณ
‪ขอบคุณเรื่องอะไร
‪ก็เอาทหารที่เหลาะแหละที่สุดไปจากกองของเรา
‪ใจดีจริงๆ
‪ทหาร
‪พวกเขาเป็นเด็กนะ
‪เราต่างก็เคยเป็นเด็ก
‪นายอาจคิดว่านายเอาชนะจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ได้
‪แต่ฉันรับปากเลยนะ
‪ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้เขาแพ้หรอก
‪แพ้อะไร
‪นี่ไม่ใช่สงคราม
‪ต้องใช่สิ
‪สงครามไม่มีวันจบสิ้น
‪สันติเป็นเพียงความสงบนิ่งระหว่างศึก
‪นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะสู้คอบร้า ไคได้
‪แล้วไม่มีผลตามมา
‪นายควรหวังว่านักเรียนของนายพร้อมนะ
‪เพราะฉันรับปากได้เลย
‪นักเรียนของเราพร้อมแน่
‪ฝากความคิดถึงให้คุณมิยากิด้วย
‪ก็อร่อยดี
‪มันมีอาซาอิสด ‪ผักเคลแบบออร์แกนิค กับน้ำมันกัญชง
‪น้ำมันกัญชงเหรอ ‪คือว่ามันจะไม่ทำให้ฉันเมาใช่ไหม
‪ฉันคิดว่าไม่นะ
‪มันควรจะสร้างสมดุลให้พลังงานจลน์ของเธอ
‪ฉันดีใจมากที่เธอโทรมา
‪ฉันคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ ของเรา
‪แล้วเธอชอบตัวไหนมากกว่ากัน
‪ฉันใส่เสื้อขาวบ่อย
‪แล้วมันสำคัญตรงไหน ‪เธอจะต้องเหงื่อท่วมอยู่แล้ว
‪เดี๋ยวนะ
‪เธอมีความรักเหรอ
‪ฉันไม่ได้มีความรัก
‪กับร็อบบี้ใช่ไหม
‪ว้าย ตายแล้ว
‪นานแค่ไหนแล้วที่พวกเธอ…
‪ยังซะหน่อย
‪แค่เกือบน่ะ
‪มิเกลรู้เรื่องไหม
‪ไม่มีเรื่องอะไรต้องรู้
‪มันบ้าน่ะ
‪หลังจากปีที่แล้ว ฉันก็กลับไปฝึกคาราเต้ ‪เพื่อหนีให้ห่างจากเรื่องดราม่าทั้งหลาย
‪นักบำบัดของแม่ฉันชอบพูดว่า ‪"เราหลบซ่อนจากหัวใจของเราไม่ได้"
‪ฉันว่าเธอควรใส่ตัวสีฟ้า มันเข้ากับตาของเธอ
‪ก็ได้ ต่อไปรองเท้า
‪(คอบร้า ไค ‪คาราเต้)
‪อาจารย์ ผมเสียใจด้วยกับการสูญเสีย
‪ขอบใจ
‪แล้วงานศพเป็นไงบ้างฮะ
‪ก็ดีเท่าที่งานศพจะเป็นได้
‪ครับ
‪แล้วที่นี่เป็นไงบ้างตอนฉันไม่อยู่
‪เยี่ยมเลยครับ
‪อาจารย์ครีสโหด
‪แต่เขารู้ว่าทำยังไงถึงจะชนะ
‪ใครย้ายของของฉัน
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ฉันก็จัดสถานที่ให้เป็นระเบียบน่ะ
‪บิลไม่ได้จ่าย ส่วนใบแจ้งหนี้กองทะลัก
‪ความเป็นทหารในตัวฉันทนไม่ได้น่ะ
‪ทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนอยู่บ้านสินะ
‪เพื่อนฉันเป็นคนถ่ายรูปนั้น
‪(ร.อ. จอห์น ครีส กองทัพสหรัฐฯ ‪1970-72 แชมป์คาราเต้)
‪เท่ดีนะ ผมต้องไปสอนละ
‪ทุกคนสวมชุดกี การฝึกจะเริ่มในห้านาที
‪- ใส่ชุดกีเหรอ ‪- อะไรนะ
‪มีอะไรเหรอ
‪เปล่าฮะ
‪ผมแค่คิดว่าวันนี้เราจะเข้าป่า ‪ไปทำการฝึกแบบพิเศษกัน
‪จะทำอะไรกันในป่า
‪คือฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ‪ที่จะดึงความเป็นชายของเด็กหนุ่มออกมา
‪และเด็กสาวด้วย ฉันว่านะ
‪ยังไง
‪ไคโยตี้ครีก
‪ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาพร้อม
‪มีทางเดียวที่จะรู้ได้
‪พวกเราพร้อมนะ อาจารย์ ‪พวกเราอยากพิสูจน์ตัวเอง
‪ใช่ครับ
‪มันขึ้นอยู่กับอาจารย์ลอว์เรนซ์
‪ถ้าเขาบอกว่าไม่เป็นไรเมื่อไหร่ ‪ก็ไม่เป็นไรเมื่อนั้น
‪ก็ได้ จะรออะไรกันล่ะ ไปกันเลย
‪ให้ตาย ข้างนอกนี่ร้อนมาก
‪ฉันเหงื่อท่วมไปทุกที่ ‪ที่ที่ไม่คิดว่าจะมีรูขุมขนก็ด้วย
‪ฉันให้พวกเขาเจอกับอะไรเนี่ย
‪เอาละ พวกเรา
‪ออกมาจากใต้ต้นไม้นั่น ได้เวลาลุยแล้ว
‪คุณลารุสโซ่ ข้างนอกนี่อย่างกับ 38 องศา
‪วันนี้เราฝึกแบบสบายๆ กันได้ไหม
‪ล้อเล่นเหรอ
‪คลื่นความร้อนนี่แหละคือของขวัญ
‪วันนี้พวกเธอจะได้พบกับโชจูเกโกะ
‪ประกันภัยรถยนต์เหรอฮะ
‪โชจูเกโกะเป็นการฝึกของญี่ปุ่น
‪ที่ฝึกกันในวันที่ร้อนที่สุดของปี
‪มันคือการใช้ความสามารถของตัวเองให้ถึงขีดสุด
‪การต่อสู้ไม่ได้เกิดขึ้น ‪ตอน 24 องศาและมีลมโกรกเสมอไป
‪เราควรเลี่ยงการต่อสู้ไม่ใช่เหรอคะ
‪บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้
‪วันหนึ่งเราอาจเจอกับการต่อสู้
‪ฉันก็อยากแน่ใจว่าพวกเธอพร้อม
‪เพราะฉะนั้นวันนี้ ‪เราจะได้เห็นว่ามิยากิโดมีดียังไง
‪(ไคโยตี้ครีก)
‪สุภาพบุรุษ
‪สุภาพสตรี
‪ขอต้อนรับสู่ไคโยตี้ครีก
‪พวกนายถูกแบ่งออกเป็นสองทีม
‪ทีมแดง…
‪กับทีมดำ
‪เป้าหมายคือยึดผ้าคาดผมมาให้ได้มากที่สุด
‪จากอีกฝ่าย
‪วันนี้คนที่อยู่ตรงข้ามกับนาย
‪ไม่ใช่เพื่อนของนาย
‪พวกเขาไม่ใช่พี่น้องของนาย
‪พวกเขาคือศัตรู
‪ทีมที่ยืนหยัดอยู่เป็นทีมสุดท้าย…
‪- ชนะ ‪- เราจะเอาผ้าคาดหัวมาได้ยังไง
‪ด้วยวิธีใดก็ตามที่ทำได้
‪ไม่มีกฎ
‪ใช้การตัดสินของตัวเอง นี่เป็นเพียงการฝึกหัด
‪ถูกต้อง แต่จำเอาไว้นะ
‪นี่คือชีวิตของนาย
‪ถ้านายเสียมันไป…
‪นายก็ตาย
‪เฮ้ ทุกคน ขอโทษที่มาช้า
‪การจราจรบนถนนสาย 118 นิ่งสนิท ‪หาไคโยตี้ครีกในจีพีเอส
‪ไม่ขึ้นเลย
‪- นายไปทำอะไรกับตัวเองมา ‪- อ้อ นี่…
‪ใช่ คือแบบว่า
‪ผมเพิ่งตัดสินใจจะแปลงโฉม ตามสไตล์ฮอว์ค
‪นับถือนะ
‪จวบจนบัดนี้ คุณเรียกผมได้ว่า…
‪เจ้ากระเบน
‪เอาละ เจ้าตุ้ย เขาอยู่ทีมคุณ
‪แจ่มเลย
‪สอง
‪ห้า
‪- เสร็จฉัน ‪- เอาละ ถึงตาเดเมทรี
‪เร็วเข้า เดเมทรี เข้าไปข้างใน
‪พร้อม
‪สาม
‪โทษทีมีท นายต้องกันไว้สิ
‪หก
‪ฉันเกลียดแบบนี้
‪เอาละ เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪เราขอพักได้ไหม ร้อนตับแตกเลย
‪ใช่
‪อยากคลายร้อนกันใช่ไหม
‪ก็ได้ ฉันคิดว่าฉันจัดให้ได้
‪แล้วจะเป็นไงถ้าตอนจบเหลือแค่เธอกับฉัน
‪ฉันก็คิดว่าฉันจะต้องกระชาก ‪ผ้าคาดผมจุ๋มจิ๋มนั่นจากหัวนาย
‪ใช่ ผ้าคาดผมนี่จะไม่ไปไหนหรอก
‪โอ๊ย เวร
‪เขาเป็นของนายแล้ว
‪ไม่อะ
‪เชิญผู้หญิงก่อน
‪ขอบใจ
‪ไม่โกรธกันนะ
‪ไม่ปรานี
‪ในเมื่อพวกเธอรับไม่ไหว ‪กับความร้อนของโชจูเกโกะ
‪บางทีพวกเธออาจชอบคังเกโกะมากกว่านะ
‪ไม่มี "เกโกะ" ที่จัดในสปาเหรอคะ
‪มันไม่เกี่ยวกับความร้อนหรือความหนาว
‪มันคือการปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมรอบตัว
‪และใช้มันให้เป็นประโยชน์
‪มองไปรอบๆ สิ เธอเห็นอะไร
‪เนื้อย่างแช่แข็ง
‪ไม่ ไม่ใช้เนื้อ มองข้ามมันไป
‪ฉันเห็นลมหายใจที่พุ่งออกมา
‪การกระตุกของกล้ามเนื้อ
‪ท่ายืนที่สั่นไหว
‪ถ้าเธอเป็นหนึ่งเดียวกับความหนาว ‪มันจะเพิ่มประสาทสัมผัสของเธอ
‪แล้วเธอก็จะคาดการณ์จังหวะ ‪ก่อนที่คู่ต่อสู้ของเธอจะจู่โจมได้
‪และเธอจะพร้อมเสมอ
‪(อานุช)
‪เอาละ ยืนเป็นวงกลม
‪ใช่แดเนียลไหม
‪ใช่ เขาไม่มา
‪ครับ คุณได้ติดต่อแดเนียล ลารุสโซ่
‪ขอโทษที่ผมไม่สามารถ…
‪- อะไรวะ พวก ‪- เสียใจด้วย หน้าตูด
‪วันนี้นายเป็นศัตรู
‪ฆ่าได้ห้าคนแล้ว
‪คิดว่าฉันได้เหรียญเกียรติยศแล้วนะ
‪เจ็ด
‪ต้องอย่างนั้นสิ
‪ห้า
‪เอาละ ให้เดเมทรีเข้าไปข้างใน
‪ดีมาก
‪เอาละ เปล่าประโยชน์
‪จริงๆ นะ
‪พร้อม
‪หก
‪ไม่เอาน่า เดเมทรี มองหาสัญญาณ
‪คาดการณ์ไว้ เธอทำได้
‪ตกลงนะ ตั้งสมาธิ
‪ไม่เอาน่า เดเมทรี
‪คุณนั่นแหละ ไม่เอาน่า ขอเวลาผมแป๊บนึง
‪ไม่เป็นไร คุณโรบินสัน ‪เดี๋ยวครั้งหน้าก็จัดการพวกเขาได้
‪เธอโดนออกด้วยเหรอ
‪ใช่
‪คิดว่าเหลือแค่ฮอว์คกับมิเกลนะ
‪ผมทำไม่ได้ คุณลารุสโซ่
‪ทั้งความหนาว การตะโกนและรูที่ถุงเท้า…
‪ไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ‪แต่มันรู้สึกไม่สบายเลยจริงๆ
‪เดเมทรี
‪เธอเป็นคนขี้ระแวงที่สุดที่ฉันรู้จักเลยนะ
‪เธอคิดถึงแต่แง่ร้ายเสมอ
‪แต่เธอเอาเรื่องนั้นมาใช้ให้เป็นประโยชน์ได้นี่
‪มันหมายถึงให้เธอคาดการณ์
‪คิดถึงมันเหมือนสัมผัสแมลงมุม
‪อันที่จริงในหนังสือการ์ตูน ‪เขาเรียกมันว่าสัมผัสแมงมุม
‪ฟังนะ เดเมทรี นี่ไม่ใช่เรื่อง ‪ที่ว่าใครเร็วที่สุดและใครแข็งแรงที่สุด
‪นี่เป็นเรื่องของสัญชาตญาณ
‪เป็นเรื่องของการใช้สิ่งที่อยู่ในนี้
‪เธอคิดว่าทำได้ไหม
‪เอาละ มาลองกันอีกที
‪จำไว้นะ คาดการณ์
‪สอง
‪ผมทำได้
‪ห้า
‪เอาละ ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไป
‪ค่อยเป็นค่อยไป ใช่ไหม
‪ดีมาก ลูกพี่
‪เยี่ยม
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม พ่อ
‪จ้ะ
‪เจอกันที่บ้านนะ วันนี้พอแค่นี้ ทุกคน
‪ทำดีมาก
‪ในที่สุด คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ
‪นายคือคนที่พังมิยากิโดละสิ
‪พวกมันเป็นศัตรู ‪ฉันต้องทำให้พวกมันรู้สำนึกซะบ้าง
‪แล้วนายต้องพังสำนักพวกเขา ‪และขโมยเหรียญเกียรติยศมาด้วยเหรอ
‪นายจะสนอะไร
‪การที่นายมีใจให้แซม ‪ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องอ่อนข้อให้
‪ฉันไม่ได้อ่อนข้อ และเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ
‪ไม่หรอก เกี่ยวอยู่แล้ว
‪นายอยากได้เหรียญนี่มากนักใช่ไหม เข้ามาเอาสิ
‪นั่นมิเกลกับฮอว์คใช่ไหม
‪นายมีน้ำยาแค่นี้เหรอ
‪ฉันมีเท่านั้นแหละ
‪จัดการให้สิ้นลาย
‪ทีมสีดำ!
‪เย่!
‪ดูเหมือนแชมป์ของนาย ‪จะพัฒนาสัญชาตญาณนักฆ่าที่แท้จริงนะ
‪รู้ไหม สิ่งที่ปลากระเบนทำก็คือ
‪มันนอนเฝ้ารอโอกาสเหมาะ…
‪เพื่อจู่โจม
‪ทีมสีแดงชนะแล้ว!
‪เย่!
‪ทำได้ดี เจ้ากระเบน
‪ขอบคุณ อาจารย์
‪เมื่อกี้อะไร ฉันไม่ได้สอนให้นายสู้แบบนั้น
‪อาจารย์ครีสสอนพวกเราแบบนั้น
‪นี่ไม่ใช่การแข่งขัน นี่คือชีวิตจริง
‪นายอยากมีชีวิตแบบนั้นใช่ไหม
‪ฉันชอบการจัดแจงสถานที่ของเธอ
‪มันช่าง…
‪เก๋ไก๋สไตล์สำนัก
‪ขอบใจ
‪แล้ววันนี้เธอชอบแบบไหนมากกว่า ‪ความร้อนหรือความหนาว
‪ทั้งสองแบบก็มีข้อดีและข้อเสีย
‪แต่ถ้าฉันต้องเลือกอย่างเดียว ฉันเอา…
‪อุณหภูมิห้อง
‪นั่นไม่ใช่ตัวเลือก
‪แล้วเธอล่ะ
‪ฉันชอบความร้อน
‪ฉันคิดว่าเราจะไม่ทำ
‪เราไม่ได้ทำไง
‪(อานุช โนรูซี่)
‪เขาไปแล้ว
‪อ้อ ผมว่าจะไปซื้อซีฟู้ดกับเนื้อที่ร้านเดลโมนิโกส์
‪- ผมจะโทรหาเขา ‪- แดเนียล เขาลาออก
‪อานุชยื่นเรื่องแล้ว
‪อะไรนะ
‪ทอม โคลเสนอตำแหน่งที่สูงกว่าให้เขา
‪เงินดีกว่า
‪เขาว่าจะให้โอกาสเราสู้ราคา แต่คุณทิ้งเขา
‪ก็ได้ ผมรู้ เอาละ ฟังนะ เรื่องนี้แก้ไขได้ง่าย
‪- ผมจะโทรหาอานุชและคุยกันให้รู้เรื่อง ‪- นี่ไม่ได้เกี่ยวกับอานุช
‪นี่เป็นเรื่องที่คุณไม่สามารถรักษาสัญญาได้
‪คุณบอกว่าคุณรักษาสมดุลได้ทุกเรื่อง
‪ดูสิว่าตอนนี้เป็นยังไง
‪วันนี้ผมพลาดไป ‪มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ผมสัญญา
‪- ผมจะอยู่ที่ศูนย์รถให้มากขึ้น ‪- คุณไม่เข้าใจ แดเนียล
‪ฉันไม่ได้พูดถึงศูนย์รถ ฉันกำลังพูดถึงเรา
‪นับตั้งแต่คุณเปิดมิยากิโด ฉันก็ตื่นมาคนเดียว
‪ฉันบริหารธุรกิจนี้ทั้งหมดด้วยตัวเอง
‪ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวตลอดช่วงฤดูร้อน
‪ขณะที่คุณออกไปที่ค่ายคาราเต้
‪ผมขอโทษ โอเคไหม
‪ผมแค่จดจ่ออยู่กับ ‪การฝึกให้เด็กพวกนี้ป้องกันตัวเอง
‪เอาละ
‪บางครั้งเวลาคุณจดจ่ออยู่กับสิ่งหนึ่ง
‪คุณก็ทิ้งเรื่องอื่นที่สำคัญไป
‪แซม มีคนมาที่ประตูแน่ะ
‪แซม
‪- นายมาทำอะไรที่นี่ ‪- ฉันไม่ได้มาต่อสู้
‪ฉันแค่มาเพื่อคืนของบางอย่าง
‪- กะแล้วว่านายเอาไป ‪- เปล่า
‪ฉันไม่มีส่วนในเรื่องนั้น ‪หรือสิ่งที่เกิดขึ้นกับสำนักของนาย
‪เราไม่ได้เลวทุกคน
‪แค่… บอกแซมว่าฉันขอโทษ
‪ใครมาเหรอ
‪เปล่า เข้าผิดบ้านน่ะ
‪แปลกเนอะ
‪ฉันกำลังจะไปนอน วันนี้หนักมาก
‪ใช่
‪หนักจริง
‪ไง จอห์นนี่
‪นายมายินดีกับชัยชนะของฉันเหรอ
‪เราต้องคุยกัน
‪เรื่องอะไร
‪สิ่งที่คุณฝังหัวเด็กของผมตั้งแต่ผมไม่อยู่
‪ก็แค่สอนวิถีแห่งกำปั้นให้พวกเขา
‪บทเรียนเดียวกับที่ฉันสอนให้นาย
‪จู่โจมก่อน จู่โจมให้หนัก…
‪ไม่ต้องปรานี
‪ใช่ เรามีปัญหาเรื่องนั้นแหละ
‪อ้อ งั้นเหรอ
‪ใช่
‪คอบร้า ไคต้องเปลี่ยนแปลง
‪สิ่งที่คุณสอนมันใช้ไม่ได้ตอนนั้น ‪และใช้ไม่ได้ตอนนี้ด้วย
‪นายอยากเปลี่ยนมัน ‪ให้เป็นสิ่งที่นุ่มนวลน่าสัมผัสหรือไง
‪เปล่า
‪คอบร้า ไคจะเก๋าตลอดไป
‪แต่มันมีความแตกต่าง ‪ระหว่างไร้ปรานีกับไร้เกียรติ
‪เกียรติ
‪ฉันจะบอกอะไรให้นะ
‪ตอนนายอยู่ในสงคราม…
‪อีกฝ่ายไม่เคยต่อสู้ด้วยเกียรติ
‪เชื่อเถอะ ฉันรู้ ฉันเคยเจอมาแล้ว
‪ดีใจซะที่นายไม่รู้
‪ใช่ ผมไม่รู้ว่าคุณเจอเรื่องบ้าอะไรตอนนั้น
‪แต่พวกนี้เป็นเด็กดี
‪และไม่ควรต้องรับรู้ ‪ความผิดพลาดของเราอีก
‪ความผิดพลาดเดียว ‪คือการสอนความอ่อนแอให้พวกเขา
‪อย่างสิ่งที่นายทำ ‪ตอนนายจำนนให้กับคำท้าของลารุสโซ่
‪คอบร้า ไคโฉมใหม่เป็นแบบนั้นใช่ไหม
‪คุณกำลังพยายามยั่วโมโหผม มันไม่ได้ผลหรอก
‪ผมรับผิดชอบต่อนักเรียนพวกนี้
‪ส่วนฉันก็รับผิดชอบต่อนาย
‪นายยังเป็นนักเรียนของฉัน
‪ฉันเป็นห่วงนายนะ จอห์นนี่
‪ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪นายจะไม่ระแวดระวังตัว
‪ซึ่งจะทำให้เป็นภัยต่อตัวนายได้
‪ก็ใช่ คุณอาจคิดแบบนั้น…
‪แต่นี่คือสำนักของผม…
‪ผมเป็นคนตั้งกฎ
‪สำนักของนายเหรอ
‪นายลืมว่าใครเป็นคนเริ่มต้นคอบร้า ไคสินะ
‪ผมไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้น
‪จะบอกให้นะ
‪ผมขอโทษ ผมคิดว่ามันจะไปได้ แต่ผมคิดผิด
‪- ฟังนะ… ‪- เราจบแล้ว
‪ผมไม่อยากเห็นคุณอยู่ในสำนักนี้…
‪อีกแล้ว
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย