‪จอห์นนี่ สวัสดี
‪สวัสดี
‪ฉันจะไปตามมิเกลให้
‪ผมไม่ได้มาหามิเกล
‪ให้ตายเถอะ
‪เขายังไม่ตาย
‪แม่ทำอาหารเช้าให้น่ะ เบคอนกับไข่
‪แม่ซื้อน้ำส้มมาให้ด้วย ‪เพราะแม่รู้ว่าลูกเกลียดของไฮโซ
‪ขอบคุณฮะ แม่ ห้องนอนแขกเป็นไงบ้าง ‪ขาดอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ มันก็ดี แล้วลูกล่ะ
‪ผมรู้สึกเหมือนจะป่วยเป็นไข้น่ะ
‪ไม่อยากทำให้อะแมนด้าป่วย
‪ไข้เหรอ
‪เป็นไข้ จริงสิ
‪ลูกน่าจะจัดการให้เรียบร้อยนะ ‪จะได้ไม่ต้องนอนที่โซฟา
‪ผมรู้ฮะ ผมกำลังทำอยู่
‪เดี๋ยว
‪พวกเราต้องเป็นคนนำอบอุ่นร่างกายไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่ย่าของเธออยู่ที่บ้าน
‪นี่คือช่วงเวลาส่วนตัวช่วงเดียวที่เราจะมีได้
‪รู้นะว่าถึงยังไงเราก็จะต้องบอกพ่อแม่ของเรา
‪มันแค่…
‪ไม่ใช่เวลาที่ดีนัก
‪พวกเขากำลังเคืองกันอยู่
‪งั้นเราจะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะ
‪นี่ พวกเรา มาดูนี่สิ
‪ดูสิว่าฉันเจออะไร
‪มันอยู่บนหินพวกนี้
‪นั่นคือเหรียญเกียรติยศของคุณมิยากิใช่ไหม
‪บ้าจริง เราตามหามันซะทั่ว
‪ต้องอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาแน่เลย
‪คุณเห็นสีหน้าที่เธอมองผม ‪ตอนผมพูดว่า "สองก้อน" ไหม
‪อ้อ อรุณสวัสดิ์ค่ะ กำลังจะออกไปเหรอ
‪ฉันคิดว่ามิเกลออกไปแล้วนะ
‪อ๋อ ใช่ กำลังจะไปน่ะ ก็เลย…
‪จอห์นนี่ นี่คือเกรแฮม
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะ พวก
‪จับแน่นเป็นบ้าเลย
‪ต้องพาผมไปเอกซเรย์แล้วละ
‪เขาตลกดีนะ
‪ใช่ เขาช่าง…
‪- งั้นไว้เจอกันนะ จอห์นนี่ ‪- ได้ ไว้เจอกัน
‪เขาสอนคาราเต้ให้ลูกชายฉัน
‪โอ้โฮ นั่นอาหารกลางวันจากร้านชูการ์ฟิชเหรอ
‪ดูนั่นสิ
‪ชาเขียวมัทฉะจากเอิร์ธคาฟเฟ่
‪ต้องมีคนเดินเท้าออกไปนอกเมืองแน่เลย
‪ขอบคุณ แต่ที่จริงฉัน…
‪และก่อนคุณพูดเรื่องงบสินค้าคงคลัง
‪ผมได้จัดการให้คุณแล้ว ‪ผมทำเสร็จไปเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา
‪ผมไม่รู้นะว่าคุณคิดยังไง ‪แต่โอโทโร่นั่นยั่วยวนใจผมมากเลย
‪ฉันมีนัดทานอาหารกลางวัน ‪กับทีมพนักงานขายที่วู้ดแลนด์ฮิลส์
‪มันอยู่ในปฏิทินร่วมของเรา แต่… เต็มที่เลยนะ
‪แต่ซูชิมันเยอะมากเลย
‪แบ่งลูกค้ากินสิ
‪ข้างในมีซูชิให้ทานฟรีนะคะ ถ้าคุณหิว
‪ขอบคุณค่ะ
‪- โอเค แล้ววันศุกร์ล่ะ ‪- ไม่ได้ ฉันทำงานที่ลานสเกต
‪แจ๋ว งั้นทำให้เป็นคืนเดตเลย
‪อาหารเย็นใต้แสงเทียนที่ร้านขนมช่วงฉันพักเหรอ
‪ไม่มีอะไรโรแมนติกไปกว่า ‪ฮอตดอกกับนักเก็ตไก่ฟรีหรอก
‪ฟรีเหรอ ไม่ใช่สำหรับเธอนะ เธอต้องจ่าย
‪ฉันจะทุ่มเงินเลย
‪ได้ แต่เธอต้องแต่งตัวนะ
‪มันเป็นคืนยุค 80
‪ล้อกันเล่นเหรอเนี่ย ฉันชอบยุค 80 มาก
‪จองแอนโทนี่ ไมเคิล ฮอลล์ ‪เรื่องเวียร์ดไซเอนส์นะ
‪ฉันว่าเธอไม่เห็นต้องจองเลย
‪แป๊บนะ
‪- ไง ‪- ว่าไง
‪เรื่องไคโยตี้ครีก เราโอเคกันนะ
‪เราเป็นศัตรูกันวันเดียว ‪แต่เป็นคอบร้า ไคไปตลอดชีวิต
‪(ร.อ. จอห์น ครีส กองทัพสหรัฐฯ ‪ปี 1970-72 แชมป์คาราเต้)
‪ทุกคน จัดแถว
‪วันนี้เราจะเรียนเรื่องที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่ง
‪ที่คนของคอบร้า ไคควรรู้
‪อาจารย์ครีสไปไหนฮะ
‪ใช่ เราควรรออาจารย์กิตติคุณ
‪ก่อนเริ่มไม่ใช่เหรอ
‪หรือไม่ต้อง
‪คุณครีสจะไม่มาร่วมกับเราอีกแล้ว
‪จริงเหรอ
‪ฉันเคยรับปากตอนมาเป็นอาจารย์ของพวกนาย
‪ว่าจะเห็นแก่ประโยชน์ของพวกนายเสมอ
‪ถึงแม้พวกเราทุกคนจะรู้สึกแย่กับเรื่องนี้แค่ไหน
‪เขาไม่ได้เห็นแก่ประโยชน์ของพวกเรา
‪จอห์น ครีสอาจเป็นคนก่อตั้งคอบร้า ไค
‪แต่เขาไม่ได้เป็นตัวแทน ‪สิ่งที่สำนักนี้ยึดถืออีกต่อไปแล้ว
‪คอบร้า ไคของเขาเก่าและล้าสมัย
‪เขาไม่ก้าวไปข้างหน้า
‪จะเป็นยังไงเมื่อเราทำแบบนั้น ดิแอซ
‪เราจะติดแหง็กเหมือนปูน
‪ถูกต้อง
‪การเป็นนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ เราต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัว
‪หลักคำสอนบนผนังนี้…
‪เมื่อทำตามคำสอนทุกอย่าง
‪มันจะทำให้เราแข็งแรง
‪มันจะทำให้เราน่าเกรงขาม
‪มันจะทำให้เราเป็นคนเลวด้วย
‪เพราะนั่นเป็นแค่สีดำบนผนังสีขาว
‪แต่ชีวิตไม่ใช่สีดำและสีขาว
‪โดยปกติแล้ว มันเป็นสีเทา
‪และในพื้นที่สีเทานี่แหละ ‪ที่คอบร้า ไคของจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์
‪แสดงความปรานีในบางครั้ง
‪ไม่ได้หมายความว่าเราจะเก๋าไม่ได้ ‪มันยังเป็นสิ่งจำเป็นอยู่
‪แต่เราต้องหัดคิด ไม่เพียงแค่ใช้ความกล้า…
‪หรือกำปั้น…
‪แต่เป็นการใช้สิ่งนี้จริงๆ
‪นั่นนำมาซึ่งบทเรียนที่ฉันจะสอนในวันนี้
‪การใช้หัวกระแทก
‪จับคู่กัน
‪เจ๋งเป้ง ต่อไปทำฉัน
‪นั่นแหละ
‪อาจารย์ครับ
‪แค่เก็บคางและพุ่งเป้าไปที่จมูก
‪โดยใช้กระหม่อม ไม่ได้ยากขนาดนั้น
‪เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องการกระแทกหัว ‪ผมคิดว่าผมจดไว้แล้ว
‪- มันเกี่ยวกับอาจารย์ครีส ‪- เขาทำไม
‪ผมรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนคุณ ฉะนั้นถ้าคุณอยากคุย…
‪ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‪อีกอย่าง นายควรจดจ่อกับแฟนของนายคนนั้น
‪- คุณรู้เรื่องนั้นเหรอฮะ ‪- ฉันไม่ได้ตาบอด
‪- แค่มีสมาธิก็พอ ‪- ครับ
‪นายจ้ำจี้กันในเวลาส่วนตัวก็ได้
‪- แต่ในชั้นเรียน นายต้องตั้งใจ ‪- ครับ อาจารย์
‪แล้วคุณล่ะ คุณมี…
‪ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า ฉันพอไหว
‪ก็ได้ฮะ
‪ถ้าคุณต้องการ ผมนัดให้คุณทางแอปได้นะ
‪แม่ผมเจอแฟนด้วยวิธีนั้นละ
‪แล้วมันเป็นไงล่ะ
‪ก็ใช้ได้นะฮะ
‪แม่เจอแต่ผู้ชายเฮงซวย มันก็ดีที่เห็นแม่มีความสุข
‪ก็ดี ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น
‪แล้ว… แอปนี่ต้องทำยังไงบ้างล่ะ
‪เรามีรถรุ่นใหม่อยู่ที่ชั้นโชว์รูม
‪เอาพนักงานเก็บรายละเอียดเข้ามา ‪เพราะพวกเขาทำได้สะอาด
‪- สุดๆ ‪- เอาละ
‪นี่ไง ไม่ใช่ เดเมทรี เธอรู้เรื่องนี้
‪ลงแว็กซ์ด้วยมือขวา มือซ้ายหมุนทวนเข็มนาฬิกา
‪ดูเดเมทรีนะ เขาทำได้แล้ว
‪ไม่เลวใช่ไหม
‪แรงงานเด็ก
‪ช่างกล้านะ
‪บ้าแบบไม่มีใครคิดจะทำเลย ฝึกได้อีกสิบนาทีนะ
‪เดี๋ยว นี่ไม่ใช่การฝึกนะ
‪ผมพยายามจะช่วยน่ะ
‪กล่าวคำขอโทษ
‪ให้ผมทำอะไรอีกล่ะ อะแมนด้า
‪นี่ไม่ใช่ปริศนานะ แดเนียล
‪ฟังนะ ฉันไม่อยากทะเลาะด้วย ‪ฉันแค่รู้ว่าแบบนี้ก็แค่ชั่วคราว
‪ซูชิก็เหมือนกัน
‪คุณใช้พลาสเตอร์ยาแปะบนแผลเปิดไม่ได้
‪อะไร ชีวิตคู่ของเราเป็นแผลเปิดเหรอ
‪จะเปรียบกับอะไรก็แล้วแต่คุณ
‪คุณเข้าใจสิ่งที่ฉันพูด
‪เอาละ ดาวน์โหลดแอปมาแล้ว
‪คุณอยากเจอผู้หญิงประเภทไหน
‪สาวแซ่บสิ ถามโง่ๆ เอาละ ของชอบคุณคืออะไร
‪ของชอบของฉันเหรอ ฉันต้องบอกยังไง ‪เดินเล่นบนชายหาดเหรอ
‪ฉันชอบรถซิ่ง ศิลปะการต่อสู้ ‪กับยุทธการอินทรีเหล็กภาคหนึ่ง
‪ภาคสองด้วย
‪ทำไมนายไม่พิมพ์ใส่ลงไปล่ะ ‪ออกเดตทางคอมพิวเตอร์เป็นความคิดนายนะ
‪คือคุณต้องจริงจังน่ะ
‪มันเคยเป็นสิ่งเรียบง่าย
‪หาสาวที่บาร์
‪ชนเธอแรงๆ แต่อย่าแรงมาก ‪แรงพอประมาณ แล้วก็ซื้อเบียร์ให้เธอ
‪- ไม่ใช่ ‪- พิสูจน์แล้วว่าใช้ได้จริง ดิแอซ
‪มนุษย์ถ้ำทำกันแบบนั้น
‪มนุษย์ถ้ำ นั่นคือของชอบอีกอย่าง
‪เหมือนพวกคนในโฆษณาประกันภัยน่ะ
‪เอางี้ ผมว่าผมใส่ที่เหลือเอาเองแล้วกัน
‪แล้วเสื้อผ้าล่ะ คุณใส่อะไร
‪ตอนนี้นายจะสอนเรื่องแฟชั่นให้ฉันเหรอ
‪อาจจำเป็น
‪ผมคิดถึงเสื้อเชิ้ตติดกระดุม
‪กับกางเกงยีนส์ขาดๆ คุณมีบ้างไหม
‪ฉันมีกางเกงยีนส์เก่า ถ้านายหมายถึงแบบนั้นนะ
‪เฮ้ย
‪มีสาวเข้ามาในแอปฉัน
‪ได้ ฟังนะ เอาละ
‪ปัดไปทางขวาถ้าคุณชอบเธอ ‪แล้วเดี๋ยวเราจะนัดเดตกัน
‪งี่เง่าชะมัด
‪เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงจากการ…
‪คนนี้แซ่บ
‪ผมขอยืมแจ็กเก็ตตัวนี้ได้ไหม
‪อะไรนะ
‪ได้ ตามใจ
‪ไม่เอา
‪ยังไงก็ไม่เอา
‪เอาไฝนั่นออกถึงจะผ่าน
‪ที่จริงก็ได้นะ
‪นี่ แซมมี่
‪มาช่วยย่าขนของหน่อย
‪อ้อ ย่าไม่รู้ว่าเธอสองคนอยู่ที่นี่
‪- สวัสดีครับคุณนายลารุสโซ่ ‪- สวัสดีจ้ะ
‪ย่ามีอีกสองถุงในรถนะ
‪ช่วยหน่อยนะ
‪ถ้าไม่อยากเลี่ยงครอบครัวของเธออยู่ตลอด
‪เราก็น่าจะออกไปข้างนอกสักคืน
‪คนโตของฉันแปดขวบและมีสี่ขวบด้วย
‪นี่ไงพวกเขา
‪โถ น่ารักจังเลย
‪ขอบคุณ
‪ลำบากนะที่พยายามจะเจอคนที่ชอบสนุกสนาน
‪แต่ก็รู้วิธีรับมือกับเด็กๆ ด้วย
‪งานของผมมีเด็กอยู่รอบตัวตลอดเวลา ฉะนั้นก็…
‪- เชื่อผมเถอะ ผมรู้วิธีรับมือพวกเขา ‪- ดีจังที่ได้ยินอย่างนั้น
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง เด็กในชั้นเรียนผม ‪พิมพ์ข้อความในโทรศัพท์
‪ผมก็เลยจับร่างทุ่มลงกับเสื่อ ‪แล้วเอาศอกถองเข้าไปที่ฟันของเขา
‪แป๊บนะคะ ฉันต้องอ่านอีเมลนี้ด่วนเลย
‪- คุณอ่านอีเมลบนนั้นได้เหรอ ‪- ใช่
‪ไม่เคยเห็นสมาร์ตวอตช์เหรอ
‪อ๋อ สมาร์ตวอตช์
‪ใช่ ผมอ่านอีเมลตลอดเวลา
‪ในสมาร์ตโฟน
‪ของอีริคสันน่ะ
‪ฉันพยายามร่วมอยู่ในองค์กรต่างๆ
‪เราต่อสู้สถาบันการกดขี่ทั้งหลาย
‪ทุนนิยมผูกขาด การปฏิเสธ ‪เรื่องสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง ปิตาธิปไตย
‪คือว่าปัญหาคือ
‪เรื่องต่างๆ เหล่านี้กำลังจะกลายเป็นระบบ
‪ใช่เลย เป็นระบบสุดๆ
‪ผมเกลียดพวกชาตินิยมด้วย
‪คุณว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กัน
‪แล้วขึ้นรถชาเลนเจอร์ของผมดีไหม
‪สอนคุณโยกคันเกียร์
‪ถ้าคุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
‪จอห์นนี่ใช่ไหม
‪ขอโทษที่มาช้า การจราจรบนถนนสาย 101 มัน…
‪เดี๋ยวนะ เราเคยเจอกันมาก่อนไหม
‪ไม่รู้สิ
‪อย่าเพิ่งนะ
‪คุณคือไอ้งั่งคนนั้น ‪ที่เอาโทรทัศน์ของฉันแขวนผิดผนัง
‪คุณไม่เคยบอกผมว่าให้แขวนบนผนังไหน
‪- เป็นเพราะคุณ ผมโดนไล่ออกเลย ‪- คุณเรียกฉันว่านังตัวแสบ
‪เปล่า ผมบอกว่าคุณแว้ดใส่ผม
‪เอางี้นะ ช่างเถอะ ‪ฉันไม่เล่นแอปห่วยๆ พวกนี้แล้ว
‪นังตัวแสบ
‪อะไรน่ะ
‪ก็แค่รำลึกความหลังน่ะฮะ
‪สมุดอัลบั้มรูปเหรอ
‪แม่คิดว่าตอนนี้ทุกอย่างอยู่บนคลาวด์หมดแล้ว
‪ผมจะทำเป็นดิจิทัลไม่เร็วก็ช้าละฮะ
‪รูปเก่าๆ พวกนี้เป็นสิ่งพิเศษ
‪การดูรูปพวกนี้บนโทรศัพท์มันไม่เข้าถึงอารมณ์
‪จริงทีเดียว
‪มีรูปสวยๆ ทั้งนั้น
‪ดูผมแม่สิ
‪ยุค 80
‪ตายจริง
‪(ลารุสโซ่ออโต้ ‪ งานเปิดตัว ปี 2002)
‪เดี๋ยวก็ดีขึ้น
‪เดี๋ยวเธอก็หายโกรธ
‪ผมรู้ แม่
‪ผมพยายามแสดงออกทุกวิถีทางแล้ว
‪จำเกาะโคนีย์ได้ไหม
‪เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลยทีเดียว
‪พ่อกับผมหาของกินจากทุกซุ้มเลย
‪ร้านนาธานส์
‪สายไหม ไอศกรีมโฟรเซ่นคัสตาร์ด ขอให้บอก
‪พ่อยังพาผมขึ้นรถไฟเหาะห้าครั้งติดกันด้วย
‪พ่อเป็นแบบนี้แหละ
‪นั่นเป็นช่วงที่พ่อเริ่มป่วย
‪รู้ไหมว่าแม่จำอะไรได้
‪อะไรฮะ
‪เรียกว่าอะไรนะ มันคืออะไรนะ
‪เดอะวันเดอร์วีล
‪- มันคืออันนั้นแหละ ‪- อ๋อ ใช่
‪ให้ตายเถอะ วิวอลังการมาก
‪ไม่ใช่ แถวน่ะ
‪นั่นคือสิ่งที่แม่จำได้
‪มันไม่ใช่แสงไฟ ไม่ใช่ตัวเครื่องเล่น
‪มันคือช่วงเวลาที่สั้นที่สุด
‪ตอนนั้นเรากำลังเข้าแถวของเดอะวันเดอร์วีล…
‪และ…
‪มีแค่เรา
‪และพ่อจับมือแม่…
‪แล้วพ่อก็เอาหัวพิงไหล่แม่
‪ตรงนี้
‪แล้วพ่อ…
‪ก็บอกว่าเขารักแม่
‪แม่ยังรู้สึกถึง…
‪ผมของพ่อบนแก้มของแม่
‪แม่อยากรู้เพียงเท่านั้น
‪ว่าพ่อจะร่วมทางไปกับแม่
‪ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
‪โถ ลูกรัก แม่รักลูกนะ
‪รักแม่ครับ
‪(อาลี มิลส์ ชวาร์เบอร์)
‪"ไง ไม่ได้คุยกันตั้งนาน
‪ฉันเพิ่งสมัครเฟซบุ๊ก
‪มันคือแอปในสมาร์ตโฟนของฉัน
‪สักวันเราอาจจะติดต่อกันนะ
‪จอห์นนี่"
‪ไม่อะ จนตรอกเกินไป
‪เอ๊ะ
‪ตายแล้ว ขอโทษทีนะ
‪- ไม่เป็นไร อย่ากังวลเลย ‪- ฉันขอชดใช้ให้คุณนะ
‪ซื้อเบียร์ให้คุณอีกขวดไหม
‪ได้
‪ขอบอกนะ ตอนแรกฉันไม่มั่นใจเรื่องเสื้อผ้า
‪แต่มันดีแน่ที่ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ
‪ฉันยังคิดว่าเธอน่าจะแต่งเหมือน ‪แอนดรูว์ แมคคาร์ทีเพื่อให้เข้ากัน
‪หรืออย่างน้อยก็ดั๊กกี้
‪แหม ทรงผมนี้ฉันเป็นได้แค่สเปเดอร์เท่านั้นแหละ
‪ฉันหิวมาก ขอโทษนะคะ เราขอเมนูได้ไหม
‪อ้อ ดูสิใครมา
‪ฉัน…
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอทำงานที่นี่
‪ใช่ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้ใช้บัตรเครดิตของพ่อนี่
‪คือเราแค่อยากสั่งอาหาร ขอโทษทีนะ
‪เธอจะพักกี่โมง
‪ฉันอยากตั้งเวลาไว้ มันฝรั่งทอดจะได้กรอบพอดี
‪อุ๊ย…
‪ฉันจำเธอไม่ได้น่ะ ฉัน…
‪ชอบชุดนะ
‪ขอบใจ
‪โทรี่ นี่แซมกับร็อบบี้
‪ใช่ เราเจอกันแล้ว
‪แซมกับฉันมีปากเสียงกันนิดหน่อย ‪ที่สโมสรริมหาดน่ะ
‪แล้วเธอสองคนรู้จักกันได้ยังไง
‪โทรี่อยู่คอบร้า ไค
‪ไม่แปลกใจ
‪ว่าไงนะ
‪เปล่า
‪เอาละ ฉันต้องกลับไปทำงานละ
‪ไว้เจอกันนะ ที่รัก
‪มาเถอะ ไปเอาสเกตกัน
‪ผมสาบานได้ เธอนั่งอยู่ตรงนั้น
‪จิ้มนาฬิกาเหมือนอยู่ในเรื่องอัศวินคอมพิวเตอร์
‪คิต นายอยู่ไหนน่ะ
‪คนสมัยนี้อะเนอะ ฉันทิ้งแอปไปหมดเลย
‪ใช่ เทคโนโลยีเนิร์ดพวกนี้ปั่นหัวเรา
‪มันเคยเรียบง่าย
‪อย่าง… นี้
‪ใช่
‪อย่างนี้
‪ฉันจะไปห้องน้ำ
‪คุณช่วย… สั่งให้อีกขวดได้ไหม
‪ได้
‪แล้วสาวคนที่นายเล่าให้ฉันฟังล่ะ
‪ใช่ คืนนี้ฉันจะไปเจอเธอ
‪เพื่อน จะบอกให้นะ ‪นายน่าจะได้เห็นอะพาร์ตเมนต์ของเธอ
‪- เธออาศัยอยู่กับแม่ ‪- จริงเหรอ
‪จากที่มองนะ ได้อึ๊บเธอสักสองสามที ‪แล้วฉันก็จะทิ้งเธอ
‪คือฉันก็ไม่ได้พยายาม ‪จะเป็นพ่อของลูกเธอหรืออะไรอะนะ
‪ไงจ๊ะ คนสวย
‪(ค่ำคืนยุค 80)
‪ทุกอย่างปกติดีไหม
‪ดี
‪ฉันยอมรับก็ได้ ‪ว่าการเจอแฟนเก่ามันรู้สึกแปลกๆ น่ะ
‪แถมยัยโทรี่นั่นยิ่งแย่ใหญ่
‪จำที่พ่อเธอพูดได้ไหม
‪"ทุกคนมีด้านที่ดี" เขาแค่ต้องมีวิธีทำให้คนเห็น
‪แต่ถ้าเธออยากเตะก้นเขา ฉันก็ไม่ห้ามนะ
‪อุ๊ย ไม่นะ
‪เยี่ยมไปเลย
‪ฉันอาจไปบอกกับดีเจไว้ก็ได้นะ
‪นี่เป็นสไตล์ของดั๊กกี้เลย ‪เธอคือดั๊กกี้ในชุดของสเปเดอร์
‪อุ้ย เธอเป็นอะไรไหม
‪ตายละ สเกตของฉันเสีย
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪- ฉันจะมาหาเธอเอง ‪- ได้
‪คู่นี้ใส่ไม่พอดีน่ะ
‪ไง
‪ต้องการอะไร
‪ฉันว่าสเกตของฉันใหญ่เกินไป
‪คือว่า เรื่องโทรี่…
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอคบผู้หญิงแบบนั้นได้
‪เธอไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ
‪ฉันรู้จักมากพอ
‪ฮอตดอกสามที่ วานิลลาปั่นสองที่
‪กับโค้กพร้อมน้ำแข็ง… เปล่า
‪ฉันควรเป็นคนที่โมโหนะ
‪เธอมาทำให้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นไอ้บ้าขี้ระแวง
‪แต่มาเดตกับร็อบบี้เนี่ยนะ
‪นี่ไม่ใช่เดต
‪ไม่ใช่เดต
‪ใช่สิ
‪ฉันเคยได้ยินคำนั้นมาก่อน
‪ฟังนะ ฉันแค่มาปรับความเข้าใจ ‪บรรยากาศจะได้ไม่ดูแปลก
‪ฉันว่ามันไม่ได้ช่วยเลย
‪ขอบคุณ
‪แต่ฉันบอกเขาว่าต้องเป็นฮาร์เลย์นะ ‪ไม่งั้นฉันไม่ขึ้น
‪- ใช่ ผมก็เหมือนกัน ‪- ใช่
‪แล้วคุณขับรถอะไรล่ะ
‪ฉันเป็นสาวประเภทมัสแตงนะ
‪- เดี๋ยวผมมานะ ที่รัก ‪- ฉันจะรอตรงนี้
‪เวรตะไล
‪อเมริกาจะล่มสลายแล้ว
‪นี่ คุณอยากทานอาหารไหม ‪ฉันรู้จักร้านเบอร์เกอร์อร่อยๆ นะ
‪ผมขอโทษนะ
‪ผมต้องไปแล้ว
‪อะไร ไม่อยากได้เบอร์ฉันเหรอ
‪มาเลย ยังได้อีกคน
‪ไง พวก
‪ฉันได้ยินที่นายพูดถึงคาร์เมน
‪ถ้านายจะทำแบบนั้น ก็เลิกกับเธอซะ
‪อ๋อ นายคือเพื่อนบ้านใช่ไหม
‪นายชอบเธอเหรอ พวก
‪ขอบใจที่แนะนำนะ ฉันก็มีคำแนะนำให้นาย
‪ไสหัวไป
‪อย่านะ
‪นายโชคดีนะที่ฉันปรานี
‪นี่ปรานีแล้วเหรอ
‪อย่าเข้าใกล้คาร์เมนอีก เข้าใจไหม
‪จะว่ายังไงก็ตาม ฉันจะเทเธอ
‪- นายจะทำไมนะ ‪- ฉันจะไม่ยุ่งกับเธอ ฉันจะหายไปเลย
‪ต้องทำอย่างนั้นอยู่แล้ว
‪พวก
‪ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะ…
‪อ้อ ไง ร็อบบี้
‪ไง
‪มีคนชมชุดฉันสองคน
‪แต่ใครๆ ก็คิดว่าฉันเป็นคนที่ชื่อแดน จอห์นสัน
‪เธอเคยได้ยินไหม
‪ไม่เคย
‪ไม่ว่าเขาเป็นใคร ฉันว่าเขาน่ารักแน่ๆ
‪อุ้ย เป็นอะไรไหม
‪อุ๊ย ขออภัยค่ะ องค์หญิง
‪แซม
‪อะไรกันเนี่ย แซม
‪- อะไร ฉันเหรอ ยัยนั่น… ‪- เป็นอะไรไหม โทรี่
‪- ขอบใจ ‪- เอาละ พอกันที
‪ออกไปเลย
‪- เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ ‪- ออกไป
‪นี่อะไร
‪คุณไม่ควรทำงานดึกขนาดนี้
‪ใช่ ก็อานุชไม่อยู่แล้ว
‪ต้องมีคนดูรายงานซื้อขายวันนี้
‪ใช่ แต่ผมอยากให้คุณลืมเรื่องนั้นไป
‪ผมอยากให้คุณจำเรื่องอื่นแทน
‪สิบหกปีที่แล้ว
‪งานเลี้ยงเปิดตัวครั้งใหญ่ จำได้ไหม
‪ทดสอบสติกันหรือเปล่า
‪ไม่เอาน่า คุณจำได้ ตอบไปตามนั้นสิ
‪การเปิดตัวครั้งแรกของเรา
‪สนุกกับปาร์ตี้นะ ซื้อรถด้วย
‪- ตามผมมา ‪- เราจะไปไหนกัน
‪- มาเถอะ ‪- อ้อ ก็ได้
‪- นี่เลย ‪- เดี๋ยว คุณจะทรมานฉันเหรอ
‪ไม่หรอก ไม่ต้องห่วง มันคือไซเดอร์อัดก๊าซ
‪เราทิ้งงานเปิดตัวใหญ่ของเรา
‪เราควรดื่มให้กับสิ่งที่ดี
‪เอาเป็นว่า…
‪ดื่มให้กับการมี…
‪ของของเราในที่สุดดีไหม
‪แล้วตัวน้อยนี่ล่ะ
‪เธอเหรอ ไม่ เธอเป็นของผม ‪คนต่อไปเป็นของคุณ
‪ก็ได้ แด่สิ่งที่เป็นของเรา
‪เปิดเพลงหน่อยดีไหม
‪โห คุณเตรียมมาพร้อมจริงๆ
‪คุณนึกไม่ถึงหรอก
‪อย่าบอกฉันนะว่านี่เป็นไซเดอร์ตัวเดียวกัน
‪ไม่มีทาง
‪นี่…
‪คือของดี
‪งั้นนี่ก็คือแผนการใหญ่สินะ
‪รำลึกความหลังกันเหรอ
‪ไม่เลวนะ
‪มันเป็นคืนที่น่าจดจำสำหรับศูนย์รถ
‪ลืมศูนย์รถไปเถอะ
‪สิ่งที่ผมจำได้มากที่สุดเกี่ยวกับคืนนั้น ‪คือการนั่งที่เบาะหลังในรถคันนั้น
‪มีแค่คุณกับผมที่วาดอนาคตด้วยกัน
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าผมบกพร่องในหน้าที่ไป ‪เมื่อสองสามเดือนที่ผ่านมา
‪ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคอบร้า ไคและ…
‪ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ…
‪คิดถึงคุณมิยากิ
‪การเปิดสำนักนั้นทำให้รู้สึกเหมือน
‪เขากลับเข้ามาในชีวิตผมอีกครั้ง
‪ฉันรู้
‪ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องล้มเลิกสิ่งนั้น
‪แต่ผมก็รู้ว่าถ้าเขาอยู่ที่นี่ตอนนี้ เขาจะ…
‪บอกผมว่า "ลืมเรื่องคาราเต้เถอะ
‪จดจ่ออยู่กับสิ่งที่สำคัญ"
‪งั้นเหรอ
‪แล้วนั่นคืออะไรล่ะ
‪หวัดดีจอห์นนี่
‪เฮ้ เป็นไงบ้าง
‪ฉัน…
‪ควรต้องออกไปกับเกรแฮม แต่…
‪ดูเหมือนเขาเบี้ยวฉัน
‪ช่างเขาเถอะ
‪คุณไม่คู่ควรกับไอ้ขี้แพ้แบบนั้น
‪คุณคู่ควรกับผู้ชายที่ควรจะโผล่หน้ามา
‪ใครก็ตามจะโชคดีที่ได้ออกเดตกับคุณ
‪คุณชวนฉันออกเดตอยู่เหรอ
‪แล้วถ้าผมทำอยู่ล่ะ
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย