‪นายทำบ้าอะไรวะ เข้ามาในบ้านฉันเนี่ยนะ
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪ฉันพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง ‪ปล่อยให้อดีตเป็นอดีต
‪แต่นายก็ยังไม่พอใจที่มันเป็นแบบนั้น
‪พูดเรื่องอะไรของนาย ‪นายพาคอบร้า ไคกลับมาได้แล้วไง
‪ฉันพูดถึงรถของฉัน
‪- รถนายทำไม ‪- แหงล่ะ พยายามได้ดีนี่
‪รู้ไหม ไอ้งั่งเพื่อนนายอาจเผา ‪ย่านที่ฉันอยู่เลยก็ได้
‪- พวกงั่งไหน ‪- ไม่ต้องมาแกล้งโง่
‪ไอ้เวรนั่นบอกชื่อนายทันที
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการมัน ‪กับเพื่อนสิงห์มอเตอร์ไซค์แล้ว
‪ลูอี้ โอเค ฟังนะ
‪ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น ‪แต่ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้
‪ญาติฉันทำของเขาเอง
‪แปลกใจตายล่ะ พวกลารุสโซ่ก็เหมือนกันหมด
‪พวกนายมันเน่าหนอนกันทั้งบ้าน
‪- ระวังปากหน่อย จอห์นนี่ ‪- อัดเขาเลย พ่อ
‪แอนโธนี่ กลับเข้าไปในบ้าน
‪ฟังที่พ่อนายพูดดีกว่า เจ้าหนู ‪นายไม่อยากเห็นนี่หรอก
‪นี่! ฉันจะขอนายดีๆ นะ
‪ไสหัวออกไปจากบ้านฉัน ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ
‪โอ้ นายกลัวงั้นเหรอ
‪รู้ไหม นี่มันไร้สาระสิ้นดี ฟังนะ…
‪อยากเอางั้นเหรอ
‪เข้ามาเลย จอห์นนี่! ‪อยากจัดใช่ไหม งั้นเอาเลย
‪- มาสิ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- พ่อกำลังจะสู้กับหมอนั่นฮะ ‪- อะแมนด้า ขอล่ะ กลับเข้าไปข้างใน
‪นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับอาจารย์ลอว์เรนซ์
‪พวกคุณเหมือนจัดการเรื่องนี้ได้ดีสุดๆ เลย ‪ก็แค่บ่ายวันเสาร์ปกติ
‪ผู้ชายโตๆ กันแล้วสองคนกำลังจะอัดกัน ‪ให้ตกสระน้ำเนี่ยนะ
‪รู้ไหม ถึงฉันจะอยาก…
‪ดูคุณกับศัตรูคาราเต้จากวัยเด็กซัดกันแค่ไหน
‪ฉันก็ไม่อยากให้มีเลือดเปื้อนลานบ้าน
‪เพราะงั้นจะว่ายังไงคะ ‪ถ้าเราแก้ปัญหานี้ตอนกินมื้อเช้าแทน
‪อยากเข้าข้างในไหม
‪กินก็ไม่เสียหาย
‪(เตรียมสอบพีแซท วันเสาร์ ‪นามสกุลขึ้นต้นด้วย ก. ถึง ง.)
‪เป็นอะไรน่ะ
‪ใกล้หมดเวลาสอบแล้วนะ
‪นี่แค่สอบซ้อมน่า เย็นไว้
‪นายก็พูดง่ายสิ นายมีแฟนแล้วนี่
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้นด้วย
‪ฉันต้องทำให้ดีในการสอบซ้อม ‪เพื่อที่จะทำได้ดีในการสอบจริง
‪ฉันจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ
‪ซึ่งจะนำไปสู่ที่ฝึกงานดีๆ ‪จากนั้นก็งานที่จ่ายเงินดีๆ
‪ต่อจากนั้น
‪หลังจากเลื่อนขั้นสองสามครั้ง
‪ฉันก็น่าจะมีความมั่นใจ ‪ขอสาวฮอตร้อนฉ่าสุดๆ ไปเดต
‪นายมีคาราเต้ ส่วนฉันต้องเล่นเกมยาว
‪หวัดดี
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- ได้ โอเค
‪ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้น
‪ไม่เอาน่า ฉันมั่นใจว่านายทำได้สุดยอดอีกแน่ๆ
‪ใช่ คือฉันแค่…
‪ไม่มีสมาธินิดหน่อย
‪ทำไมล่ะ
‪เรื่องการแข่งน่ะ
‪ฉันไม่มีเวลาเตรียมตัวมากนัก
‪ยังไงนายก็ต้องทำได้ดีกว่าฉันอยู่ดี
‪เจ้าคนที่นั่งหน้าฉันไม่ได้อาบน้ำมาแหง
‪ทำฉันลืมวิธีคำนวณปริมาตรของวงกลมหมดเลย
‪แต่เขาช่วยฉันจำคำว่า "กลิ่นไม่พึงประสงค์" ได้
‪แล้วเมื่อคืนเธอทำอะไรเหรอ
‪ก็แค่กินมื้อค่ำกับที่บ้าน
‪ฉันอยากเจอพวกเขาบ้าง
‪ฉันไม่เคยไปบ้านเธอเลย
‪ฉันก็ไม่เคยไปบ้านนายเหมือนกัน
‪เรายินดีต้อนรับเธอทุกเมื่อที่เธออยากมา
‪แม่ฉันคงดีใจมากที่ได้เจอเธอ
‪หรือไม่ฉันไปบ้านเธอก็ได้นะ
‪ไปเจอแม่เธอ
‪พ่อเธอ
‪คืนนี้ไม่เหมาะจริงๆ แต่เราน่าจะไปที่เวนทูร่ากัน
‪ฉันเลี้ยงน้ำปั่นสองแก้ว ‪ที่ร้านซอลต์แอนด์สตรอว์ดีไหม
‪นั่นสิ
‪ฉันควรไปฝึกดีกว่า
‪เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน
‪ก็ได้
‪แต่ฉันจะโทรหาทีหลัง
‪ได้เลย
‪จอห์นนี่ ฉันได้ยินว่าคุณเปิดสำนัก
‪ดีจังเลยค่ะ
‪เคยดี จนสามีคุณไปทำให้ค่าเช่าเพิ่มเป็นสองเท่า
‪ก็นายพ่นสเปรย์รูปกะปู๋บนหน้าฉัน
‪นายพยายามแบนฉันไม่ให้แข่งออลวัลเลย์
‪โอเค ทุกคน อย่าทำแบบนี้ดีกว่า
‪- เขาเผารถผม! ‪- ฉันไม่ได้เผารถนาย
‪ฉันคือคนที่ซ่อมรถให้นาย จำได้ไหม
‪ใช่ มันคงไม่ต้องซ่อม
‪ถ้าลูกสาวนายกับเพื่อน ‪ไม่ขับชนมันตั้งแต่แรก
‪เขาพูดเรื่องอะไรคะ
‪ที่เขาพูดก็เรื่องโกหกไงล่ะ ‪รถนั่นกลิ่นเหล้าหึ่งเลย
‪เขาอาจเมาแล้วขับไปเสยเสาโทรศัพท์เองก็ได้
‪- ถามลูกสาวนายสิ ‪- นี่ รู้อะไรไหม
‪ฉันสนุกมากที่ได้รื้อฟื้นความหลัง ‪แต่เราบางคนมีที่ให้ต้องไป
‪ฉันจะไม่ไปจนกว่าจะได้เงินคืนเรื่องรถ
‪ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่เกี่ยวด้วย
‪- ต้องมีสักคนเกี่ยว ‪- โชคดีนะ
‪เรารู้จักใครบางคนที่เป็นตัวแทนขายรถ ‪ที่พอจะช่วยได้
‪อยากให้ผมยกรถให้ไอ้เวรนี่เหรอ
‪ได้ยินแล้วนี่ว่าลูอี้ทำอะไร
‪ขอที อย่าให้ต้องพูดถึงลูอี้ดีกว่า
‪ฉันไม่ได้บอกว่าต้องเป็นรถออดี้ ‪หรือแอคิวร่าด้วยซ้ำ
‪แค่ยกรถเทิร์นสักคันให้เขา
‪- คุณโชคดีที่พ่อผมไม่ฆ่าคุณ ‪- เหรอ
‪นายโชคดีที่ฉันไม่ฆ่าเขา
‪- ผมจะบอกพ่อว่าคุณพูดแบบนั้น ‪- ดี ฉันก็อยากให้เขารู้
‪- บ้านนายมีซอสมะเขือเทศไหม ‪- มี
‪หาเอาเองสิ
‪ไอ้ทุเรศ
‪เด็กเปรต
‪หลังจากทุกอย่างที่หมอนี่ทำ ‪ผมกลับเป็นคนที่ต้องชดใช้เหรอ
‪แค่ยกรถให้เขา ‪แล้วไล่เขาไปจากชีวิตคุณตลอดไป
‪เอาน่า กินอะไรหน่อย ‪นายจะได้รู้สึกดีขึ้น
‪ก็บอกว่าไม่หิวไง
‪- ฉันยังคิดว่านายเวอร์ไปเองอยู่ดี ‪- ฉันไม่ได้เวอร์ไปเอง
‪ฉันรู้ว่าเห็นอะไร
‪โอเค นายเห็นเธอกินมื้อค่ำ ‪กับไอ้เวรสักคนแล้วไง
‪- อาจเป็นพี่ชายหรืออะไรแบบนั้นก็ได้ ‪- ไม่ใช่
‪พี่ชายไม่มองน้องสาวแบบนั้น
‪ขึ้นอยู่กับว่านายอยู่ส่วนไหนของประเทศ
‪ฟังนะ ฉันแค่ไม่อยากเจอแบบเดียว ‪กับที่อาจารย์เจอ
‪โอเค งั้นก็ไปหาเจ้าหมอนี่แล้วอัดให้เละ
‪เขาจะได้ไม่มีโอกาส
‪อย่าไปฟังอีไลนะ
‪ฮอว์คต่างหาก
‪เออ อะไรก็ช่าง
‪ความจริงคือแซมไม่ได้ทำอะไร ‪ที่ทำให้นายไม่ควรเชื่อใจเธอ
‪- ใช่ ฉันว่านายพูดถูก ‪- ใช่สิ
‪นังบ้านั่น
‪อะไร
‪รู้เรื่องวิดีโอเตะหักไม้กระดาน ‪ที่ฉันโพสต์ลงเว็บไหม
‪- รู้ ‪- ดูสิว่ายัสมินคอมเมนต์ว่ายังไง
‪(ประทับใจจัง ไม่อยากเชื่อ ‪ว่าสายคาดนั่นพันรอบเอวได้)
‪- ให้ตาย ‪- ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง
‪เอาเป็นเราลักพาตัวเธอ
‪แล้วให้ริโค่ เพื่อนฉัน ‪สักคำว่า "นังบ้า" บนหน้าเธอไหม
‪เย็นไว้หน่อย ฮอว์ค
‪ฉันได้ยินน้ำเสียงนาย และฉันก็ไม่ชอบด้วย
‪เดี๋ยว
‪ฉันได้ไอเดียดีกว่าอีก ดูนี่
‪(ปาร์ตี้ของยัสมินย่ะ ‪ห้าโมงเย็นที่แคนยอน วีไอพีเท่านั้น)
‪วันนี้ยัสมินจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่แคนยอนเหรอ
‪ไม่หรอก ถ้าเราจู่โจมก่อน
‪ใช่เลย
‪โอเค เลือกเลย
‪- นึกว่านายขายปอร์เช่ซะอีก ‪- ใช่ ฝันไปเถอะ
‪เลือกสักคันแล้วไปให้พ้น ฉันไม่ได้มีเวลาทั้งวัน
‪- คันนี้เป็นไง ‪- ฟอเรสเตอร์เหรอ ฉันเหมือนเลสเบี้ยนหรือไง
‪นี่ รถทุกคันที่นี่
‪แพงกว่าไอ้กระป๋องที่นายขับอีก
‪- ไอ้กระป๋องนั่นเต็มไปด้วยความทรงจำ ‪- ยังไงก็ช่างเถอะ
‪คันนี้ไม่เลวนี่
‪- ชาเลนเจอร์ปี 2009 เครื่อง 5,8 ลิตร ‪- นี่ 5,7 หรอก
‪อะไร นายรู้เรื่องรถเหรอ
‪- ผู้ชายแบบไหนไม่รู้บ้าง ‪- เอาละ พ่อคนฉลาด ฉันจะไปเอากุญแจ
‪นายจะได้ไสหัวไปสักที
‪เดี๋ยว มันเป็นอะไร
‪หมายความว่าไง คิดว่าฉันขายรถย้อมแมวเหรอ
‪ฉันไม่เชื่อใจนาย
‪ก็ได้
‪อยากลองขับไหมล่ะ ฉันจะให้นายลองขับ
‪ฉันอยากลองขับ
‪ชีล่า เรียกร็อบบี้ให้พาหมอนี่ไปขับรถที
‪- วันนี้ร็อบบี้หยุด ‪- แล้วอานุชล่ะ
‪- เขาอยู่กับลูกค้า ฉันโทรตามลูอี้ได้ ‪- อะไรนะ ไม่ๆ
‪ลูอี้ไม่ได้รับอนุญาตให้มาเหยียบแถวนี้อีกแล้ว
‪โอเค ช่วยทำความสะอาดเจ้าชาเลนเจอร์นี่ ‪แล้วเอากุญแจให้ผมได้ไหม
‪- ขอบคุณ ‪- ได้เลยค่ะ
‪- นายมีรุ่นนี้สีดำไหม ‪- ได้ เดี๋ยวจัดให้
‪แม่คะ เห็นพ่อไหม หนูต้องคุยกับพ่อค่ะ
‪พ่อไม่อยู่จ้ะ และแม่ต้องคุยกับลูก
‪สองสามเดือนก่อน ลูกไปชนแล้วหนีมาหรือเปล่า
‪พระเจ้า
‪หนูไม่ได้ขับนะคะ แม่ สาบานได้
‪- ยัสมินต่างหาก ‪- แม่ไม่สนว่าใครขับ
‪ลูกควรบอกเราเรื่องนี้สิ
‪ลูกรู้ตัวบ้างไหมว่าก่อปัญหาอะไรไว้
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอโทษไปก็ไม่หายหรอก
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะพูดแบบนี้ ‪แต่ลูกถูกกักบริเวณ
‪เอามือถือมาเลย
‪อะไรนะ ทำไมคะ
‪เพราะแม่รู้ว่าตราบที่ลูกมีอินเทอร์เน็ต
‪การให้ลูกอยู่แต่ในห้อง ‪ก็เหมือนส่งไปเล่นนั่นแหละ ทีนี้ก็ส่งมา
‪อย่าลืมโน้ตบุ๊กกับนาฬิกาอัจฉริยะด้วยฮะ
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า ช้าๆ หน่อย ‪ตามหลักแล้วรถนี่ยังไม่เป็นของนายนะ
‪เย็นไว้น่า คุณหนูแดเนียล
‪- รถคันนี้มีลำโพงกี่ตัว ‪- มีพอแล้วกัน
‪นี่ไง
‪ฟังเอาเลย
‪นายชอบสปีดวากอนเหรอ
‪ผู้ชายแบบไหนไม่ชอบบ้าง
‪- แต่ถ้านายไม่ชอบ… ‪- เปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪เฮ้ๆ จอดก่อน ตรงนี้เลย ‪จอดๆ ขอแป๊บหนึ่ง
‪นี่บ้านเก่าฉัน
‪เคยมีต้นปาล์มสามต้นตรงนั้น
‪ฉันจำได้ว่าเคยเตะก้นนายแถวหัวมุมนั่น
‪เหรอ
‪แล้วมันจบยังไง
‪หวัดดี สบายดีไหม ขอบใจ
‪นี่มัน…
‪บ้าแบบเหลือเชื่อเลยที่ได้กลับมาที่นี่
‪มีน้ำในสระซะด้วย
‪ไม่เคยมีโอกาสได้ลงไปว่ายเลย
‪บ้านฉันมีสระใหญ่กว่านี้สองเท่า
‪พนันเลยว่านายมี
‪พูดแบบนั้นหมายความว่าไง
‪คงดีไม่น้อยล่ะสิ มีพ่อรวยที่ให้นายได้ทุกอย่าง
‪ฉันไม่ได้มีพ่อรวย
‪พ่อเลี้ยงรวยต่างหาก
‪เขาโคตรเฮงซวยเลย
‪อันนั้นฉันไม่รู้
‪ใช่ เดาว่าแม่คงอยากให้ฉันมีชีวิตที่ดีกว่าตัวเอง
‪เลยให้สิ่งต่างๆ ที่แม่ไม่เคยมี
‪รู้ไหม แม่คิดว่าเราไปได้สวยกับที่นี่แน่
‪แม่รู้สึกดีมาก บอกได้เลย แดเนียล
‪ใช่ พวกแม่ๆ ดีขนาดนั้นเลย
‪ฉันอยากดื่มหน่อย มีบาร์อยู่ตรงหัวมุม
‪แต่นี่มันกลางวันแสกๆ นะ ‪เราต้องกลับไปทำเอกสาร
‪ใช่ ดีนะที่กุญแจอยู่กับฉัน
‪จอห์นนี่ มาน่า เราต้องกลับไปนะ ‪หมอนี่มันเฮงซวยจริงๆ
‪โอเค หยิบไปให้แน่ใจว่าพอนะ
‪ฉันเชิญทุกคนมาเลย
‪"วีไอพีเท่านั้น" มะเหงกสิ
‪ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดี ‪ว่าเราจะซื้อแอลกอฮอล์ยังไง
‪ขอที อย่าประเมินพลังของฮอว์คต่ำไป
‪(แซม เธออยู่หรือเปล่า นี่ โทรมาหน่อย…)
‪ไม่เอาน่า เธออยู่ไหน
‪พระเจ้า ฉันรักอินเทอร์เน็ตจัง ‪มันทำอะไรได้เยอะเลย
‪ทั้งแช็ตกับเพื่อน ดูวิดีโอ ชอปปิงออนไลน์
‪นายได้ตกนรกแน่ รู้ตัวใช่ไหม
‪คนเจ๋งๆ ก็ตกนรกกันทั้งนั้น
‪ลูกๆ เงียบหน่อยจ้ะ แม่มีงานต้องทำเพียบเลย
‪ขอเถอะค่ะ แม่ ให้หนูรับสายเถอะ
‪- เจ๋ง ‪- อ่านหนังสือต่อได้แล้ว
‪มีคนขอเป็นเพื่อนอีกแล้ว
‪เฮ้ แซม ฉันเองนะ
‪ฉันอยากโทรมาขอโทษเรื่องเมื่อวันนี้
‪ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ
‪แต่วันนี้ฉันอยากเจอเธอจริงๆ
‪คอบร้า ไคจะจัดปาร์ตี้ที่แคนยอน
‪เรากำลังจะไปที่นั่นกัน แค่…
‪มาได้เมื่อไรก็บอกนะ
‪แค่นี้แหละ
‪หวัดดี
‪เมื่อคืนได้ดูการแข่งหรือเปล่า ‪เห็นปูอิกทำโฮมรันไหม
‪ไม่ได้ดู แต่ได้ยินว่าเขาหวดลูกแรง ‪ไปถึงพระจันทร์แน่ะ
‪ใช่ เมื่อคืนฉันไปที่บาร์กับเพื่อนๆ จากที่ทำงาน
‪- คลั่งกันทั้งร้าน ‪- ฉันก็อยากไป
‪แต่แฟนฉันดันลากไปดูหนังเห่ยๆ น่ะ
‪พวกสาวๆ ก็แบบนี้
‪- ใช่เลย ‪- แล้วทั้งหมดนี้เท่าไร
‪ต้องขอตรวจบัตรนายก่อน
‪ยอกันเกินไป
‪คิดว่าฉันอายุไม่ถึงจริงๆ เหรอ
‪ตรงนั้นน่ะลูกฉันเอง
‪ใช่ ยังไงก็ต้องขอตรวจก่อน
‪กฎหมายกำหนดน่ะ
‪ได้สิ ได้เลย ต้องทำตามกฎหมาย
‪ได้อยู่แล้ว
‪ช่างหัวมันวะ
‪วอดก้าแปดขวดตรงนั้นด้วยเป็นไง
‪ได้
‪อาจเป็นโดรนที่ผมซื้อจากเว็บแอมะซอน
‪เดี๋ยว ลูกซื้อโดรนเหรอ
‪หวัดดี แอนโธนี่
‪นายน่ะเอง
‪- ไงจ๊ะ ร็อบบี้ เป็นไงบ้าง ‪- ไงครับ คุณนายแอล
‪ผมมาฝึกกับคุณลารุสโซ่น่ะครับ
‪- เขาอยู่หลังบ้านไหม ‪- ไม่อยู่จ้ะ วันนี้เขาออกไปจัดการ…
‪รู้ไหม ไม่เป็นไร เข้ามาสิ เธอรอเขาในนี้ก็ได้
‪(โทษที แม่ฉันยึด…)
‪นี่
‪อย่าแม้แต่จะคิดเชียว
‪หวัดดี
‪เป็นไงบ้าง
‪เป็นนักโทษไง
‪ขอออกไปจากที่นี่ทีเถอะ
‪บาร์เทนเดอร์
‪ของผมเอาเบียร์คูร์สแบงเควท ‪ส่วนแม่สาวนี่เอาน้ำอัดลมเชอร์รีเทมเพิล
‪โซดาเฉยๆ ก็พอครับ ขอบคุณ
‪โอเค แก้วเดียวนะ แล้วไปจากที่นี่กัน
‪แล้ว…
‪พ่อเลี้ยงนายเป็นคนเส็งเคร็งเหรอ
‪สมัยนั้นฉันก็นึกว่านายอยู่ดีมีสุข
‪มีรถหรูๆ มีมอเตอร์ไซค์…
‪มันก็มีช่วงดีๆ อยู่
‪จากนั้นฉันก็กลับมาบ้านแล้วถูกหาเรื่องทุกวัน
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณ
‪เพราะงั้นฉันเลยเข้าคอบร้า ไค
‪ครีสสนใจฉันมากกว่าที่ฉันได้รับจากที่บ้านอีก
‪สำหรับฉัน เขาเป็นมากกว่าอาจารย์ ‪จะว่าเขาเป็นพ่อก็ได้
‪พูดไปนายคงไม่เข้าใจ
‪พ่อฉันตายตอนฉันแปดขวบ
‪คุณมิยากิก็เป็นเหมือนพ่อฉัน
‪มันบ้าสุดๆ เลย
‪เราต่างเจอแบบอย่างคาราเต้ของตัวเอง
‪ใช่ แต่ของนายไม่ได้หักถ้วยรางวัล
‪แล้วพยายามจะฆ่านาย
‪นั่นก็จริง
‪รู้อะไรไหม ผมขอเคเทล มาร์ตินี่ ‪ออนเดอะร็อก มะกอก ขอเย็นเจี๊ยบด้วยครับ
‪แล้วก็นี่อีกสองขวด
‪ถึงสักที
‪- นายขับรถโคตรห่วยเลย ‪- พล่ามไปเถอะ
‪ไม่มีทาง
‪เจ๋งเลย คนพวกนี้มาถึงเร็วขนาดนี้ได้ไง
‪ถามจริง มูน ‪พวกนี้ดูเหมือนคนที่ฉันจะเชิญเหรอ
‪ไคเลอร์ ไปบอกขี้แพ้พวกนี้ให้ออกไปจากที่นี่ที
‪ได้เลย
‪เดี๋ยวนะ
‪รู้อะไรไหม ไปหาที่อื่นกันดีกว่า
‪หรือไม่เราก็กลับบ้านก็ได้ เข้าใจที่พูดไหม
‪- ไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไร ‪- นั่นสิ นี่เรื่องของเธอ
‪พวกนายนี่มันปอดแหกจริงๆ
‪- รู้ตัวใช่ไหม ‪- เออ อะไรก็ช่าง
‪- เดี๋ยว ‪- บรัคส์ มาเร็ว
‪- มูน ทำบ้าอะไรน่ะ ‪- ฉันแค่จะไปหาเบียร์ดื่ม
‪เราก็มีเบียร์
‪โอกาสสุดท้ายนะ
‪ยังไม่ติดต่อมาเลยเหรอ
‪ไม่เลย
‪มือถือเธออาจแบตหมด
‪ช่างเถอะ
‪มาเริ่มปาร์ตี้โดยไม่รอเธอกัน
‪น่าเบื่อสุดๆ
‪- ร็อบบี้ เกิดอะไรขึ้น โอเคไหม ‪- ครับ ผมทำข้อเท้าแพลงนิดหน่อย
‪ไม่น่าเป็นอะไรมาก ‪แต่ผมอาจไถสเกตกลับบ้านลำบากหน่อย
‪ฉันไม่รู้ว่าแดเนียลจะกลับเมื่อไร ‪เธออยากให้ขับไปส่งไหม
‪ครับ แต่ผมรู้ว่าคุณต้องทำรายงานให้เสร็จ ‪ผมรอได้ครับ
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก แซมจ๊ะ
‪คะ ผู้คุม
‪คะ
‪ร็อบบี้ข้อเท้าแพลง ต้องให้คนขับไปส่งบ้าน
‪ส่งเขาแล้วกลับมาทันที เข้าใจไหม
‪ค่ะ ได้เลย โอเค
‪มาเถอะ
‪นายอยากให้ช่วยไหม
‪ไม่หรอก ทนหน่อยก็คงดีขึ้น
‪นี่ไงล่ะ
‪ดีขึ้นแล้ว
‪เดี๋ยวนะ นี่นายแกล้งเล่นบทไคเซอร์ โซเซ่เหรอ
‪ก็เธอบอกว่าเป็นนักโทษ ‪ฉันเลยคิดว่าควรแหกคุกพาเธอออกมา
‪แล้ว…
‪ไปไหนกันดี
‪ไปปาร์ตี้ ฟังดูเป็นไง
‪ฟังดูเยี่ยม
‪เจ๋ง แฟนฉันอาจสงสัยแล้ว ‪ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน
‪ไปกันเถอะ
‪ไม่อยากให้เขารอเนอะ
‪มีสปาเกตตีติดเต็มหน้านายเลย
‪- โคตรจี้ ‪- ไม่มีสปาเกตตีติดหน้าฉันสักหน่อย
‪ติดหน้าอกหรอก แล้วซอสนั่นก็อย่างแสบ
‪ใช่ ยิ่งจี้เข้าไปใหญ่
‪เชิญหัวเราะตามสบาย ‪ได้ยินว่าอาลีชกนายทันทีเลยหลังเกิดเรื่อง
‪ใช่ ฉันสมควรโดนแล้ว
‪แม่สาวนั่นน่าทึ่งจริงๆ
‪ใช่เลย
‪- เดี๋ยวนี้ได้เจอเธอบ้างไหม ‪- ไม่เลย
‪ไม่เจอเป็นสิบๆ ปีแล้ว ‪ได้ยินว่าเธอเจอแฟนตอนเรียนหมอ
‪อาลีเป็นหมอแล้วเหรอ
‪ฉันรู้ว่าเธอฉลาด
‪แต่นึกว่าเธอจะฮอตพอให้ไม่ต้องทำงาน
‪ใช่ เธอเป็นกุมารศัลยแพทย์ ‪สามีเธอเป็นนักมะเร็งวิทยา
‪ฟังทึ่มน่าดู
‪ไม่รู้สิ ไม่เคยเจอเขาสักครั้ง
‪พวกเขาอยู่ที่เดนเวอร์
‪สำหรับคนที่ไม่ได้คุยกับอาลีเป็นสิบๆ ปี
‪นายรู้เรื่องเธอเยอะจนน่ากลัว…
‪ฉันเห็นเธอในเฟซบุ๊กน่ะ
‪เฟซบุ๊กคืออะไร
‪ถามจริง จอห์นนี่
‪ไม่เอาน่า
‪อาลี มิลส์ ชวาร์เบอร์เหรอ ‪นั่นนามสกุลเธอตอนนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- ว้าว ตกต่ำนะเนี่ย
‪มีรูปไหม ฉันอยากเห็นว่าเธอเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่มี นายต้องเป็นเพื่อนเธอก่อนถึงจะดูได้
‪ฉันไม่เคยขอเป็นเพื่อนกับเธอ
‪- ไหงงั้น ‪- เพราะฉันเป็นชายที่มีความสุขกับการแต่งงาน
‪ฉันไม่ต้องแอบตามดูรูปแฟนเก่าน่ะสิ
‪อีกอย่าง เธอก็ไม่เคยขอเป็นเพื่อนฉัน
‪เดี๋ยวนะ นั่นสามีเธอเหรอ
‪ขอดูหน่อยว่าไอ้ขี้แพ้นี่หน้าตายังไง
‪- ดูหน้าโง่ๆ นั่นสิ ‪- ใช่
‪งั่งสุดๆ เลย
‪ขออีกแก้วครับ
‪อีกขวดเหรอ
‪นายโอเคนะ
‪ฉันสบายดี ไอชา
‪- ขอบใจ ‪- ก็ดี
‪โอ้ ฉันว่าน้ำอัดลมมิสเตอร์พิบส์หมดแล้วล่ะ
‪ฉันดื่มขวดสุดท้ายไป
‪นี่ มูน
‪มานี่
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪นายโกนผมครึ่งหัว ไปสักลาย ‪แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ
‪ก็ได้ ฉันจะบอกความลับให้
‪มันไม่ใช่แค่ทรงผม หรือรอยสักที่หลัง
‪มันคือวิถีชีวิต เพื่อน นายต้องสัมผัสถึงพลังงาน
‪และแค่อยู่กับปัจจุบัน
‪เป็นคำพูดฟังดูลึกล้ำ ‪แบบแม็คคอนาเฮย์ที่สุดที่เคยได้ยินเลย
‪อยู่กับปัจจุบัน
‪หวัดดี
‪ฉันเห็นในเฟซบุ๊กว่าเป็นวันเกิดเธอ
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ขอโทษด้วยถ้ามารบกวน
‪ปกติฉันไม่คุยกับเพศตรงข้ามน่ะ
‪ยกเว้นแม่ฉัน
‪ขนาดนั้นก็ยังหวั่นๆ เลย
‪ปกติฉันจะคอยดูจากที่ไกลๆ น่ะรู้ไหม
‪ไม่ใช่ในแบบพวกสตอล์กเกอร์น่าขนลุกนะ
‪คิดว่าฉันเป็นผู้ชื่นชมอยู่ห่างๆ แล้วกัน
‪โอ้ พระเจ้า
‪ไอ้พวกขี้แพ้
‪ไปได้สวยแฮะ
‪- บางอย่างแบบ… ‪- นี่!
‪คิดว่ามาพังงานเลี้ยงฉันนี่ตลกนักเหรอ
‪ไม่ใช่งานเลี้ยงของเธอสักหน่อย ‪เพราะเรามาถึงก่อน
‪ใช่สินะ ฉันรู้จักเธอ
‪กับแก๊งคาราเต้กระจอกๆ ที่คิดว่าตัวเองเจ๋ง
‪แต่เราทุกคนจำได้ว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นใคร
‪เธอมันก็แค่นังอัปลักษณ์ ‪ส่วนเพื่อนเธอก็มีแต่ตัวประหลาด
‪มาเถอะ มูน กลับกันได้แล้ว
‪ไม่ ฉันจะอยู่
‪ฉันขอโทษไอชาในสิ่งที่เคยทำแล้ว ‪เธอเองก็ควรทำ
‪ช่างหัวเธอ
‪เธอเหมาะกับพวกนี้แล้ว
‪นี่ ยัสมิน
‪- อะไร ‪- ฉันช่วยเธอเดินไปที่รถนะ
‪ไม่ต้องปรานีย่ะ นังบ้า!
‪ไปแว็กซ์ขนซะบ้าง!
‪ทุเรศจริงๆ
‪โอเค
‪ฉันก็ชอบขับเร็วนะ แต่เมื่อกี้บ้ามากเลย ‪โชคดีนะที่เรายังไม่ตาย
‪โทษที ฉันแค่… ‪ฉันรู้ว่ามิเกลกำลังรออยู่น่ะ
‪เธอสายแค่นิดเดียว เรื่องใหญ่ตายล่ะ
‪เขาไม่ควรโหดกับเธอนักสิ
‪ไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอก
‪ขอบใจ
‪ฉันยังไม่ได้บอกพ่อเลยว่าคบกับมิเกล
‪และก็คิดว่ามิเกลรู้แล้ว ‪ว่าฉันกำลังปิดเรื่องเราเป็นความลับ
‪มันเลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
‪ทำไมเธอต้องปิดเป็นความลับล่ะ
‪เพราะพ่อฉันเกลียดอาจารย์ของมิเกล
‪เกลียดแบบเข้าไส้เลย
‪และฉันรู้ว่าถ้ารู้เข้า พ่อจะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
‪แล้วฉันก็รู้สึกผิดมากด้วย
‪เพราะฉันบอกทุกคนทุกเรื่องมาตลอด
‪โทษที ฉันรู้นี่ฟังเหมือนละครน้ำเน่า
‪ไม่หรอก
‪ฉันก็เป็น
‪ฉันต้องขอให้ช่วยล่ะ
‪ก็แค่…
‪โอเค มันชันกว่าที่ฉันคิดไว้นิดๆ
‪โอเค ฉันคงลงเนินนั่นเองไม่ได้แน่
‪พ่อเธอบอกว่าฉันควรทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ
‪- อย่างนั้นเหรอ ‪- เฮ้
‪- ว่าไง ‪- หวัดดี
‪- หมอนี่ใคร ‪- ไง ฉัน…
‪เดี๋ยวนะ นี่แฟนเธอเหรอ
‪ใช่ มิเกล ใจเย็นไว้ ‪นี่ร็อบบี้ เขาทำงานให้พ่อฉัน
‪โอ้ ทำงานให้พ่อเธอเหรอ ‪โอเค สมเหตุสมผลขึ้นเยอะเลย
‪หมายความว่าอะไรไม่ทราบ
‪เดี๋ยวนะ นี่นายดื่มมาเหรอ
‪ไม่สิ ไม่ต้องวกมาหาเรื่องฉันเลย
‪ฉันทั้งส่งข้อความ ทั้งโทรหาเธอทั้งวัน
‪- แต่เธอตอบฉันไม่ได้สักครั้งเลยเหรอ ‪- ฉันทำไม่ได้จริงๆ
‪- แม่ฉันยึดมือถือไป ‪- โอ้ สะดวกดีจริงๆ
‪- นี่ พวก แค่… ‪- นายไปให้พ้นเลย
‪มิเกล หยุดนะ
‪- เฮ้ย อยากลองทำแบบเมื่อกี้อีกไหม ‪- ลองอีกเหรอ
‪อย่านะ
‪- แซม ฉันขอโทษ ‪- ให้ตาย นายมันทุเรศจริงๆ
‪เมื่อกี้มันบ้าอะไร
‪พ่อฉันพูดถูกเรื่องคอบร้า ไค
‪โชคดีกับการแข่งแล้วกัน เพราะฉันจะไม่ไป
‪ใช่ ฉันรู้
‪แซม
‪แซม เดี๋ยว
‪นี่
‪สร่างกับผีสิ นายโชคดีแล้วที่ไม่เจอตำรวจบนถนน
‪- ไปเจอกันบนเสื่อเป็นไง ‪- ฉันไม่ได้ตอบตกลงนะ
‪ไม่เอาน่า ครั้งเดียว
‪เหมือนตอนจบของร็อกกี้ ภาคสามไง
‪ใช่ ตอนที่ร็อกกี้กับอะพอลโลชกกันเล่นๆ ‪เอางั้นก็ได้
‪แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ
‪ได้เลย
‪อ้าว ร็อบบี้
‪คุณลารุสโซ่ ผมมีบางอย่าง ‪ต้องคุยกับคุณจริงๆ ครับ
‪อะไรวะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- จอห์นนี่ ฉันลืมบอกไปเลย
‪นายไม่ใช่คนเดียวที่มีลูกศิษย์นะ ‪ฉันเองก็มีลูกศิษย์เหมือนกัน
‪- เป็นบ้าอะไรของนายวะ ‪- นายสิเป็นบ้าอะไร
‪นี่ พ่อ ถอยไปเลย
‪- พ่อเหรอ ‪- ถ้าอยากสู้กับเขา
‪พ่อก็ต้องสู้กับผมก่อน
‪ล้อเล่นกันแหง
‪- คุณลารุสโซ่ ผมกำลังจะบอกคุณพอดี ‪- ทั้งหมดนี่หลอกกันเหรอ
‪เป็นเกมประสาทบ้าๆ ‪ที่เธอพยายามใช้หลอกฉันใช่ไหม
‪- เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น ‪- เธอโกหกฉัน
‪- ขอล่ะ คุณ… ‪- ออกไปนะ
‪แล้วอย่ากลับมาบ้านนี้อีก ที่ร้านขายรถด้วย ‪ไม่ต้องมาอีกเลย
‪เข้าใจไหม อย่าได้โผล่มาอีก
‪ผมแค่…
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์