ATAKUJ NAJPIERW
ATAKUJ MOCNO
BEZ LITOŚCI
Miguel?
Gratuluję.
Zawsze wiedziałem, że to osiągniesz.
Wygrałeś.
Cobra Kai wróciła na swoje miejsce.
Na szczyt.
Wszyscy nas skreślili.
Myśleli, że już po nas.
Ale teraz widzą…
że prawdziwa historia dopiero się zaczęła.
Myślałem, że nie żyjesz.
Nie tylko ty, młody.
Bardzo długo mnie nie było.
Miło cię widzieć.
Wciąż masz temperament, co?
Podoba mi się to.
Podoba.
Pewnie dlatego twój uczeń jest mistrzem.
Dobrze go wyszkoliłeś.
Tak jak ja wyszkoliłem ciebie.
Zapomniałeś.
Nauczyłem cię wszystkiego.
Nie wszystkiego.
Nieźle, panie Lawrence.
Nieźle.
Słuchaj.
Nie chcę walczyć.
Chcę pogadać.
O czym?
Jak uczyłeś mnie nieczystej walki?
Jak zniszczyłeś mój puchar?
Jak chciałeś mnie zabić?
Nie chciałem cię zabić.
Idź do diabła, sukin…
Jak teraz smakuje drugie miejsce?
I kto przegrał?
Hej.
Przestań!
- Puść go! - Nie!
Nie może oddychać!
Zabijesz go.
Zabijesz…
Litość dla starszego pana.
To bardzo honorowe.
I głupie.
To od pana Miyagiego?
Tak. Najlepszy prezent urodzinowy.
Nie miałem ostatnio czasu,
żeby dobrze się nią zaopiekować.
Coś mi mówi, że czeka mnie woskowanie.
Nie martw się.
Mamy przedtem dużo pracy.
Rób większe koła.
Tak, większe.
I pamiętaj. Wdech, wydech.
Nie, czekaj. Przesuń to w tył.
Tylko trochę.
Musi być idealna równowaga.
Widzisz?
Hej.
- Hej. Wraca robotnik. - Muszę przyznać,
że dobrze znów pobrudzić sobie ręce.
Gdzie Sam?
Na górze.
Wciąż przeżywa rozstanie z Miguelem.
Specem od ciosu poniżej pasa?
Przykro mi, ale ostrzegałem ją.
Danielu.
Co?
Mam się martwić, że zerwała z łobuzem z Cobry Kai?
Zgadzam się z tatą.
Dzięki, Anthony. Wiesz co?
Może zamiast jechać na obóz, potrenujesz w Miyagi-Do?
Razem z Robbym.
Będą same obowiązki czy karate też?
Obowiązki to część treningu.
- Jeśli zaczniesz od… - Wolę obóz.
Kochanie, nie chcę po prostu, żebyś brał na siebie zbyt wiele.
Cieszę się, że wróciłeś do karate,
ale utrzymasz balans między prowadzeniem dojo
a innymi zajęciami?
Balans to moja specjalność.
Nie chcę, żeby dzieci ze szkoły Sam i Anthony’ego myślały,
że można oszukiwać.
Łobuzy nie mogą wygrać.
Ktoś musi coś zrobić.
Tak, ale czemu koniecznie ty?
Bo wiem, jak pokonać Cobrę Kai.
Zrobiłem to 30 lat temu.
I mogę to powtórzyć.
Dwadzieścia do przyłożenia!
Przyłożenie! Ale Hogan dziś gra! Udało mu się złapać piłkę…
…dzisiejsza cena to 24,99. Jeśli zamówisz teraz, dorzucimy kapcie za…
Gratuluję, sensei.
Dzięki.
Wejdziesz?
Naprawdę dobre.
Jak to się nazywa?
Tres leches.
To znaczy „trzy mleka”.
Lepsze niż mleko, które pijałem.
Miguel ma szczęście.
Z wielu powodów.
Kiedy się tu przeprowadziliśmy, było mu ciężko.
Kto by pomyślał, że parę miesięcy potem cała hala będzie mu kibicować.
Ale…
mówiąc szczerze, nie jestem pewna, czy wszystko mi się podobało.
Miał taką…
specyficzną minę.
Chyba po prostu…
taki ma wyraz twarzy, kiedy skupia się na walce, prawda?
Nie martw się. To dobry chłopak.
Nie pozwolę mu zbłądzić.
Chwileczkę.
Halo.
Posłuchaj. Spotkajmy się o 8 rano w barze Smitty.
To była pomyłka.
ZABLOKOWAĆ?
ZABLOKOWANY
Zastanawiacie się, co robi ekipa
po zdobyciu mistrzostwa?
Odpowiedź? Zajada zwycięskie nachos!
Mieliśmy pić, ale kelnerka nie przyjęła podrobionego dowodu Hawka.
Nie mów o tym. Moi rodzice cię obserwują.
Przepraszam państwa.
Tak czy siak, do później. Bez litości, leszcze.
Miło tak świętować zwycięstwo.
Ty nie masz z nim nic wspólnego.
No to świętuję z opóźnieniem
nasze zwycięstwo w konkursie informatycznym.
Pamiętasz?
Demetri i Eli
Binarni bracia
Daj spokój z tym kujoństwem.
Gdzie Miguel? Skrzydełka stygną.
NIE ZNALEZIONO UŻYTKOWNIKA
El Serpiente. Tu jesteś.
Tak świętujesz pierwsze miejsce?
Zablokowała mnie.
Co robisz w razie bloku?
Kontrujesz.
Tylko może tym razem jej nie bij.
Co, za wcześnie?
Nie poddawaj się.
Zmarnowałem już swoją szansę u Sam.
Daj jej trochę czasu. Zmieni zdanie.
Albo i nie.
Jesteś mistrzem.
Możesz mieć każdą laskę w dolinie.
Jesteś jak Drake. Ciesz się tym.
Nie wiem, czy chcę nim być.
Nie martw się, nie jesteś.
- Dzięki, że jesteś. - Streszczaj się.
Wiedzą już panowie?
- Nie jestem głodny. - Jak wołowina?
W porządku.
Proszę wysmażoną.
Do tego filiżankę kawy.
Gorącej jak ty, laleczko.
Jasne.
Przypomina mi taką pannę z Panamy.
Byłem tam w 1989 roku.
Pomagałem jednostce Delta dorwać Noriegę.
Czego chcesz?
Słyszałeś o brumacji?
Niektóre zwierzęta przesypiają zimę w norach.
Mówisz o hibernacji.
Nie. Hibernują zwierzęta stałocieplne.
Zmiennocieplne, takie jak węże, brumują.
Wąż zakopuje się w norze.
Różnica polega na tym,
że nie zasypia.
Czuwa
przez całą zimę,
czekając na dobrą chwilę, by wypełznąć.
Ta chwila nadeszła.
Czyżby?
Młody,
zjeździłem cały świat.
Po zamknięciu Cobry Kai
musiałem walczyć, żeby przeżyć.
Znów się zaciągnąłem.
Walczyłem w Pustynnej Burzy, szkoliłem oddziały SEAL w Afganistanie.
Wszystko na czarno.
Zakopałem się
i czekałem.
Ale kiedy wyszedłem z nory,
świat nie był taki sam.
Nasze społeczeństwo osłabło.
Dzieciaki są rozpieszczone.
Dostają puchary za sam udział.
Coś trzeba zrobić.
Ktoś musi wkroczyć
i zmienić włażenie w tyłki na kopanie tyłków.
Po to tu jesteśmy.
Świat potrzebuje Cobry Kai.
Niezła gadka.
Problem w tym, że nie ma „nas”.
Mogę ci pomóc.
Nie trzeba.
Tak ci się wydaje, ale ci uczniowie…
Trzymaj się z dala od moich uczniów.
Zniszczyłeś mi życie.
Spieraliśmy się, ale czy zniszczyłem ci życie?
Nie przesadzaj.
Przede mną nie miałeś żadnego życia.
- Pamiętasz? - Tak.
Tak, pamiętam.
Pamiętam, że robiłeś to, co robisz teraz.
Szukałeś mojej słabości.
Ale nie jestem już dzieckiem.
A ty moim senseiem.
Cobra Kai ma jednego senseia.
Mnie.
I tak już zostanie.
I masz rację.
Świat może potrzebuje Cobry Kai,
ale my ciebie nie.
- Hej. - Cześć.
Uważaj. Ten bębenek uratował mi życie.
- Przepraszam, że go ruszam. - Nie, to tylko zabawka.
Z drugiej strony w Miyagi-Do pozory mogą mylić.
To Medal Honoru.
Najwyższe odznaczenie wojskowe w USA.
Pan Miyagi był bohaterem wojennym?
Owszem.
Czyli miał życie poza bonsai i kata.
A to co?
Cieszę się, że pytasz.
Pierwsza zasada Miyagi-Do Karate.
Karate służy tylko do obrony.
Druga zasada Miyagi-Do Karate.
Najpierw naucz się pierwszej zasady.
Liczy się tylko ona.
Pewnie zrobiłby wyjątek dla Cobry Kai.
Kiedy tata się dowie, co tu robimy,
będzie w szoku.
Za tydzień dostanę prawko.
Mama da mi swoją sentrę
i walnę jej niebieski pasek na całej długości.
Subtelne. Nieźle.
Mamy nowych uczniów.
Świeży narybek.
To mistrzowie.
- Badaj. - Przestań.
Odsuńcie się, młotki.
- Przepraszam. - Otworzę drzwi.
Chcecie należeć do Cobry Kai?
Przed wami długa droga.
Widzieliście to?
Czemu to zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
Co?
Co tu się stało?
Sensei urządził imprezę?
Musiała być ostra, skoro się paliło.
Patrz, ile tu szkła.
Nie zaprosił nas?
Szkło.
Cisza!
Dziś dojo jest zamknięte dla nowych.
Chcieliśmy się zapisać.
Muszę się powtarzać?
- Wynocha. - Tak, proszę pana. Sensei.
Chodźmy.
Ruchy. Wróćcie jutro.
I przynieście kasę.
Ustawić się!
- Musiało być dziko, sensei. - Świętowałeś?
Co miałem świętować? Moi uczniowie to cieniasy.
Diaz, Hawk, do mnie.
Hawk.
Zaatakowałeś odwróconego plecami rywala?
Tak, sensei.
Diaz.
Celowo uderzałeś w kontuzjowany bark?
Tak, sensei.
Tacy z was twardziele?
Co? Za trudne pytanie?
Trzeba wam pomóc?
- Panno Robinson. - Tak.
Dwie kobry w dżungli.
Jedna zabija silnego lwa,
druga kaleką małpę.
Którą kobrą chcesz być?
Tą, która zabija lwa.
- Czemu? - Bo zabija silniejsze zwierzę.
Zgadza się!
Cobra Kai to twardziele.
A największy twardziel pokonuje rywala,
kiedy ten jest najsilniejszy.
Nie kiedy się odwróci,
nie kiedy ma kontuzję.
Zrozumiano?
Tak, sensei.
Koniec z oszukiwaniem…
i nieczystą walką.
Od tej pory to zagrywki cieniasów.
- Nie chcecie nimi być, prawda? - Nie, sensei.
Dobrze.
Stąd białe pasy. Zaczynamy od nowa.
Diaz, Hawk, 50 pompek na kostkach.
- Panno Robinson, rozgrzewka. - Tak, sensei.
Pozycja do walki.
Cios prosty. Gotowi?
KOBRY ZWYCIĘŻAJĄ W TURNIEJU
Sensei, możemy porozmawiać?
O co chodzi?
Co to miało być?
Kara za wygranie turnieju?
- Chcę was czegoś nauczyć. - A co z „bez litości”?
Mieliśmy wygrywać za wszelką cenę.
Tak.
Może ja też się jeszcze uczę.
Nie rozumiem. Nie było problemu z atakowaniem innych.
Po co litować się nad Robbym?
Posłuchaj.
Nie nauczono mnie różnicy między litością a honorem
i zapłaciłem za to.
Jestem taki surowy,
bo masz potencjał, żeby być lepszy ode mnie.
Chcesz tego, prawda?
Tak, sensei.
Dobrze.
To przestań jęczeć i skończ ćwiczenia.
Ty też się wal, Bert.
Co ona mówi?
Hej.
Co tu robisz?
W końcu postanowiłaś się zapisać? Przyda się druga dziewczyna.
Jasne.
Chciałam się z tobą spotkać.
Może pojedziemy na wycieczkę albo do klubu plażowego?
Chciałabym, ale musimy obejrzeć film Więcej niż wszystko w domu Hawka.
Mamy go potem omawiać z senseiem.
Chcesz iść?
Myślałam o spotkaniu tylko z tobą.
Może jednak pójdziesz.
Powinniście pogadać i oczyścić atmosferę.
Może innym razem.
Dobra. Przepraszam.
Na razie.
Do zobaczenia.
Uwaga, dział hydrauliczny. W alejce 12 czeka klient.
Alejka 12.
- Cześć. - Hej.
Szukam lustra o wymiarach cztery na osiem.
- Metallica! Rewelka. - Czad.
Otóż to. Lata 80. były najlepsze.
Najlepsze w całej historii, nie?
Miałem wtedy jakieś pięć lat, ale co tam. Pamiętasz Golfiarzy?
- Jasne. - Pamiętasz tego susła,
który tańczył?
Robił jakoś tak.
Ciekawe, czy to był prawdziwy suseł,
- czy zrobili to… - Nie wiem, stary.
Balowałem wtedy z laskami. Masz to lustro czy nie?
Tak.
Pewnie. Zaraz wracam.
Dobrze. Dziękuję.
Tutaj, panie LaRusso.
To wkręt do tarasu. Jeśli powiesimy na nim półkę,
będzie dźwigać cały ciężar i w końcu się pod nim załamie.
Tak naprawdę potrzebujemy kotwy parasolkowej.
Właśnie. Dwóch takich.
- Są mniejsze. - Tak.
Ale mają sekret. Widzisz tę sprężynę?
Przechodzi przez drewno, otwiera się i używa całej ściany do podparcia półki.
Chwila, jaka z tego lekcja?
Nie mogę robić wszystkiego sam i muszę w życiu polegać na innych?
Nie. Uczyłem cię o półkach.
Jeśli widzisz tu metaforę, jesteś mądrzejszy niż ja.
Hej, fanie Metalliki.
Lustro jest gotowe.
Zapraszam do kasy.
Johnny.
Zaraz. LaRusso Auto?
Tniemy ceny.
Superreklama.
Kocham karate. Nigdy nie trenowałem,
bo mama mi nie pozwalała.
Wyglądacie podobnie. To pański syn?
- Jak leci? Jestem Raymond. - Hej.
Zanieś lustro na rampę. Daj mi chwilę.
Jasne.
Co tu robicie?
Pracujemy nad małym projektem. To wszystko. A ty?
To samo.
Daj mi to. Pójdę zapłacić.
Spotkamy się przy aucie.
…zgłoszenie na linii 3.
Specjalista ogrodniczy, zgłoszenie na linii 3.
Jak twoje ramię?
Już lepiej.
Nie dzięki tobie.
Wiem, że jesteś wkurzony.
Masz do tego prawo.
Próbuję się zmienić.
Jasne.
Nie chcę kwasów między nami.
Zaprzepaściłeś szansę, każąc Diazowi walczyć nieczysto.
Nie kazałem mu walczyć nieczysto.
Słuchaj.
Wiem, że powinienem ci wybaczyć, ale teraz to trochę trudne.
Więc mnie torturujesz, trenując z tym fiutem?
Nie znasz pana LaRussa.
Nigdy mu nie dorównasz.
Jak poszło?
Jak zawsze.
Rywalizacja z panem jest ważniejsza niż ja.
Nieźle.
Pamiętaj tylko, że takie kopnięcie ma moc, ale wystawia cię na atak.
Cześć, tato.
Nie wiedziałem, że tu przychodzisz.
Musiałam coś przetrawić.
Byłem zajęty budowaniem dojo
i wiem, że nie mieliśmy okazji pogadać o tobie i Miguelu.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Opowiadałem ci o mojej pierwszej dziewczynie?
Byłem w twoim wieku.
Ona grała w innej lidze.
Piękne oczy, cudowny uśmiech.
Myślałem, że to już na zawsze.
Naprawdę.
Co się stało?
Wyprowadziłem się z New Jersey.
W Kalifornii spotkałem nową dziewczynę, Ali.
Wtedy byłem pewny, że to ta jedyna.
Judy była świetna, ale to…
była prawdziwa miłość.
I co się stało z Ali?
To opowieść na inny dzień.
Po niej jest inna.
I kolejna.
Wiesz, o co mi chodzi?
Myślimy, że świat kręci się wokół jednej osoby,
ale potem poznajemy kogoś nowego.
Wiem, że to trudne.
To boli, ale każdy to przeżywa.
Ale nie każdy ma szaloną sektę karate, która pierze mózg połowie szkoły.
Dlatego otwieram Miyagi-Do.
Żebyśmy mogli pokonać Cobrę Kai.
Nie chcę z nimi walczyć.
Nie są moimi wrogami, tylko przyjaciółmi.
Przynajmniej nimi byli.
Dzięki, że próbujesz pomóc.
Pewnie myślisz, że dobrze się spisałeś.
Ale ten niebieski pas nic nie znaczy.
Słyszysz mnie?
Tak, sensei.
Czy to łzy, panie Lawrence?
Co się stało? Uraziły cię moje słowa?
Nie, sensei. To przez mojego ojczyma.
Coś ci powiem.
Kiedy zaczynasz płakać, przegrywasz.
A ja nie uczę przegranych.
Rozumie pan, panie Lawrence?
Tak, sensei.
Nie słyszę cię.
Tak, sensei.
To kim jesteś?
Jestem zwycięzcą.
- Głośniej! - Zwycięzcą!
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
Nic nie szkodzi.
Co to była za kata?
To nie kata.
To medytacja, której nauczył mnie pan Miyagi.
Pomaga mi się skupić.
Nie był pan skupiony?
Teraz jestem.
Od turnieju myślę tylko o tym, jak zniszczyć Cobrę Kai.
- I już pan wie? - Tak.
Nie zniszczymy jej.
Cobra Kai to nie wróg.
Nie ma wrogów.
Twój tata i jego uczniowie są tacy jak my.
Po prostu źle ich nauczono.
Miyagi-Do Karate nie będzie z nimi walczyć,
tylko pokaże im inną drogę.
Lepszą drogę. Dla nich i dla każdego w dolinie.
Macie jeszcze miejsce?
Tak.
Świetnie tu.
Dom został pomalowany, a taras oszlifowany.
- Czyli mi się upiekło? - Nie.
Znajdziemy ci jakąś robotę. Chodź tu.
No dobrze.
Nie minęła doba, a podwoiłem liczbę uczniów.
Mam dobre przeczucia.
Powinniście odpocząć,
bo tego lata
spędzicie tu razem mnóstwo czasu.
Powiem tylko jedno…
i sobie pójdę.
Co takiego?
Przepraszam.
Wiem, że byłem zbyt surowy.
Byłeś młody,
a ja przesadziłem.
Byłeś najlepszy.
Miałeś ogromny potencjał.
Nie mogłem patrzeć, jak przegrywasz.
Wiem, że bywam twardym sukinsynem,
ale gdybyś widział to, co ja widziałem…
To i tak nie zmienia tego, co zrobiłem.
Przez lata żałowałem tamtej nocy.
Kiedy usłyszałem, że wskrzesiłeś Cobrę Kai,
pomyślałem, że może mam okazję się zrehabilitować.
Wierz mi, niczego nie pragnę bardziej
niż kolejnej szansy.
Zrozumiem, jeśli nie chcesz mnie widzieć.
Ale pamiętaj, że to ja zawsze cię dopingowałem.
Byłbym zapomniał.
Naprawiłem ci go.
DRUGIE MIEJSCE TURNIEJ KARATE 1984
Może i byłeś drugi,
ale moim zdaniem
zawsze walczyłeś lepiej.
Na razie, młody.
Zaczekaj.
Napisy: Marzena Falkowska