‪(จู่โจมก่อน)
‪(จู่โจมให้แรง)
‪(ไม่ต้องปรานี)
‪มิเกลเหรอ
‪ยินดีด้วยนะ
‪นายทำสิ่งที่ฉันคิดมาตลอดว่านายทำได้
‪นายชนะแล้ว
‪คอบร้า ไคกลับมายืนจุดเดิม
‪กลับมาเป็นดาวเด่น
‪ทุกคนตัดเราออกจากใจไปแล้ว
‪พวกเขาคิดว่าเราจบแล้ว
‪แต่ตอนนี้พวกเขารู้ว่า...
‪เรื่องจริงนั้นเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเอง
‪ผมคิดว่าคุณตายแล้ว
‪นายไม่ได้คิดคนเดียวหรอก เจ้าหนู
‪ฉันหายไปเป็นเวลานานมาก
‪ดีใจที่ได้เจอนายนะ
‪ยังมีนิสัยหัวร้อนอยู่เหรอ
‪แต่ฉันชอบ
‪ฉันชอบ
‪มิน่านักเรียนของนายถึงได้เป็นแชมป์แล้วตอนนี้
‪นายฝึกเขามาอย่างดี
‪เหมือนที่ฉันเคยฝึกให้นาย
‪นายลืมไปแล้ว
‪ว่าฉันเป็นคนสอนนายทุกเรื่อง
‪ไม่ทุกเรื่องซะหน่อย
‪ไม่เลวนี่ นายลอว์เรนซ์
‪ไม่เลวเลย
‪ฟังนะ...
‪ฉันไม่อยากปะทะ
‪ฉันแค่อยากมาคุย
‪คุยเรื่องอะไร
‪ที่สอนให้ฉันสู้ด้วยวิธีสกปรกน่ะเหรอ
‪ที่ทำลายรางวัลอันดับสองของฉันน่ะเหรอ
‪ที่พยายามจะฆ่าฉันน่ะเหรอ
‪ฉันไม่เคยพยายามจะฆ่านาย
‪ไปลงนรกซะ ไอ้สาร...
‪ตอนนี้ได้ที่สองรู้สึกยังไงล่ะ
‪ตอนนี้ใครเป็นไอ้ขี้แพ้
‪เฮ้ย
‪เฮ้ย ไม่เอาน่า
‪- นี่ ปล่อยเขาไป ‪- อย่านะ
‪เร็วสิ เขาหายใจไม่ออก
‪คุณจะทำเขาตาย
‪ทำเขาตาย
‪แสดงความปรานีให้กับคนแก่
‪ช่างน่านับถือนัก
‪และโง่ด้วย
‪คุณมิยากิให้สิ่งนี้คุณเหรอเนี่ย
‪ใช่
‪เป็นของขวัญวันเกิดที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‪ช่วงนี้ไม่ค่อยมีโอกาสมาที่นี่
‪เพื่อมาเอาใจใส่มันเท่าที่ควร
‪ผมรู้สึกได้ว่าอนาคตผม ‪ต้องเจอกับกระป๋องน้ำยาเคลือบ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪เรามีอะไรให้ทำก่อนหน้านั้นเยอะเลย
‪ตีวงให้ใหญ่ขึ้น
‪ใช่ ใหญ่ขึ้น
‪และจำเอาไว้นะ หายใจเข้า หายใจออก
‪ไม่ใช่ เดี๋ยวๆ เลื่อนของเธอถอยไปอีกนิด
‪หน่อยนึง
‪มันจะต้องได้สมดุลพอดี
‪เห็นไหม
‪ไง
‪- ไงคะ คนงานกลับมาแล้ว ‪- ขอบอกเลยว่า
‪มันรู้สึกสุดยอดเลยที่ออกแรงทำงานหนักอีกครั้ง
‪แซมไปไหนล่ะ
‪อยู่ข้างบน
‪ยังเสียใจเรื่องที่เลิกกับมิเกลอยู่เลย
‪นายล้มแล้วซ้ำน่ะเหรอ
‪ผมไม่อยากพูดว่าบอกลูกแล้ว แต่ผมบอกลูกแล้ว
‪แดเนียล
‪อะไร
‪ผมต้องเสียใจที่ลูกสาวผม ‪เลิกกับนักเลงตัวพ่อของคอบร้า ไคเหรอ
‪เรื่องนี้ผมเห็นด้วยกับพ่อ
‪ขอบใจนะ แอนโธนี่ เอางี้ไหม
‪ฤดูร้อนนี้ลูกน่าจะยกเลิกไปค่าย ‪แล้วมาเข้าทีมมิยากิโด
‪จะได้ฝึกกับร็อบบี้
‪ยังให้ทำงานบ้าน ‪หรือมีการฝึกคาราเต้จริงๆ บ้างไหม
‪งานบ้านเป็นส่วนหนึ่งของมัน
‪- ถ้าลูกเริ่มต้นกับ... ‪- ผมจะไปค่ายนั่นแหละ
‪นี่ ที่รัก ฉันแค่อยากแน่ใจว่า ‪คุณไม่ได้จับปลาหลายมือนัก
‪ฉันดีใจที่คุณค้นพบคาราเต้อีกครั้ง
‪แต่เปิดสำนักเป็นของตัวเองเนี่ย ‪คุณแน่ใจหรือว่าคุณรักษาสมดุล
‪กับทุกสิ่งที่คุณทำอยู่ได้
‪ความสมดุลเป็นเรื่องถนัดของผม
‪ฟังนะ ผมไม่อยากให้แซมกับแอนโธนี่ ‪ไปโรงเรียนเดียวกับพวกเด็กๆ
‪ที่คิดว่าขี้โกงแล้วลอยนวลได้
‪เราให้พวกอันธพาลชนะไม่ได้
‪ต้องมีใครทำอะไรสักอย่างสิ
‪ใช่ แต่ทำไมต้องเป็นคุณล่ะ
‪เพราะผมรู้วิธีปราบคอบร้า ไค
‪ผมทำได้เมื่อ 30 ปีที่แล้ว
‪ให้ทำอีกครั้งก็ได้
‪อีก 20 หลาจะไปถึงจุดทัชดาวน์
‪ทัชดาวน์! โฮแกน!
‪โฮแกนโชว์ฝีมือการเล่นได้สุดยอด
‪เขาจับลูกบอลได้…
‪ราคาของวันนี้คือ 24,99
‪และหากคุณสั่งตอนนี้ ‪เราจะแถมรองเท้าแตะเข้าคู่กัน…
‪ยินดีด้วยค่ะ อาจารย์
‪ขอบคุณ
‪อยากเข้ามาไหม
‪อร่อยมากเลย
‪มันเรียกว่าอะไรนะ
‪เทรเลเชส
‪มันแปลว่านมสามชนิด
‪อร่อยกว่านมที่ผมเคยดื่มอีก
‪มิเกลโชคดีนะ
‪โชคดีหลายเรื่องเลยละ
‪ตอนที่เราย้ายมาที่นี่ใหม่ๆ ‪มิกกี้อยู่อย่างลำบากทีเดียว
‪ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากนั้นไม่กี่เดือน ‪จะมีสังเวียนที่มีคนมากมาย
‪ส่งเสียงเชียร์เขา
‪แต่ว่า...
‪บอกตามตรงนะ มันก็มีบางช่วง ‪ที่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันชอบในสิ่งที่เห็น
‪เขามี...
‪สีหน้าแบบนั้น
‪แต่นั่นก็เป็นแค่...
‪เขาเรียกว่าอะไรนะ ‪สีหน้าขึงขังตอนแข่ง ใช่ไหม
‪อย่าห่วงเลย มิเกลเป็นเด็กดี
‪ผมไม่ปล่อยให้เขาหลงผิดหรอก
‪แป๊บนึงนะ
‪ฮัลโหล
‪ฟังนะ ร้านอาหารสมิตตี้ส์ไดเนอร์ แปดโมงเช้า
‪โทรผิดน่ะ
‪(บล็อก MIGUEL_DIAZ818 หรือไม่)
‪(MIGUEL_DIAZ818 ถูกบล็อก)
‪คุณอาจสงสัยว่าทีมเขาทำอะไรกัน
‪หลังจากที่พวกเขาได้แชมป์
‪คำตอบคือนาโชส์แห่งชัยชนะ
‪เราควรจะได้ดื่มกัน
‪แต่เด็กเสิร์ฟไม่เชื่อบัตรประชาชนปลอมของฮอว์ค
‪นี่ อย่าพูดถึงเรื่องนั้นสิ พ่อแม่ฉันติดตามเธออยู่
‪ขอโทษค่ะ คุณกับคุณนายมอสโควิตซ์
‪แต่เอาเถอะ ไว้เจอกันคราวหน้า ‪ไม่ต้องปรานีนะ พวกตัวแสบ
‪ขอบอกเลยนะว่าดีจังที่ได้มาปาร์ตี้ฉลองชัยชนะ
‪ใช่ แต่นายไม่ได้มีส่วนอะไรกับชัยชนะไง
‪ก็ฉันคิดว่ามันเป็นปาร์ตี้ย้อนหลัง
‪ที่เราชนะการแข่งขัน ‪เขียนโปรแกรมที่ค่ายคอมพิวเตอร์
‪จำได้ไหม
‪เดเมทรีกับอีไล
‪พี่น้องเลขฐานสอง
‪เฮ้ย หยุดทำเรื่องเฉิ่มๆ ได้ไหม
‪นี่ มิเกลไปไหนเนี่ย ปีกไก่จะเย็นหมดแล้ว
‪(ซาแมนธ่า ลารุสโซ่ ‪ไม่พบบัญชีชื่อนี้)
‪นายอสรพิษ อยู่นี่เอง
‪นายฉลองรางวัลที่หนึ่งแบบนี้เหรอ
‪เธอบล็อกฉัน
‪แล้วนายต้องทำไงเมื่อโดนบล็อก
‪ต่อยคืนไง
‪แต่ครั้งนี้อย่าต่อยเธอจริงๆ แล้วกัน
‪อะไร เร็วไปเหรอ
‪นี่ ฉันหมายความว่าอย่ายอมแพ้
‪ไม่มีประโยชน์หรอก ‪ทุกโอกาสที่มีฉันทำพังเอง
‪ให้เวลาแซมหน่อยนะ เดี๋ยวเธอก็กลับมา
‪หรือไม่กลับ
‪ตอนนี้นายเป็นแชมป์แล้ว
‪นายหาสาวคนไหนก็ได้ที่ต้องการในวัลเลย์
‪นายเหมือนเดรคแล้ว เต็มที่เลย
‪ไม่แน่ใจว่าฉันอยากเป็นเดรคไหม
‪ไม่ต้องห่วงหรอก นายไม่ใช่อยู่แล้ว
‪ขอบใจที่มานะ
‪รีบคุยเถอะ
‪พร้อมสั่งหรือยังคะ
‪- ผมไม่หิว ‪- แฮชเนื้อบดเป็นไง
‪ก็ดีค่ะ
‪ผมขอแบบสุกๆ เลย
‪และเอากาแฟแก้วนึง
‪ร้อนจัดจ้านแบบคุณเลยนะ แม่คนสวย
‪ได้ค่ะ
‪ทำให้นึกถึงสาวที่ฉันเคยรู้จักที่ปานามา
‪เคยอยู่ที่นั่นช่วงหนึ่งในปี 89
‪ช่วยหนุ่มๆ หน่วยเดลต้า ‪จัดการไอ้เวรโนริเอกานั่น
‪คุณต้องการอะไร
‪นายรู้จักการเก็บตัวของสัตว์ไหม
‪ในฤดูหนาว สัตว์บางตัวจะฝังตัวเองอยู่ในรู
‪นอนอยู่ในนั้นหลายเดือน
‪มันเรียกว่าการจำศีล
‪ไม่ใช่ นั่นใช้กับสัตว์เลือดอุ่น
‪สำหรับสัตว์เลือดเย็นอย่างงู มันคือการเก็บตัว
‪งูฝังตัวเองอยู่ในรู
‪สิ่งเดียวที่แตกต่างกันคือ...
‪งูไม่นอนหลับ
‪มันตื่นอยู่ตลอด
‪ตลอดฤดูหนาว
‪รอปรากฏตัวในช่วงเวลาที่เหมาะ
‪และช่วงเวลานั้นก็มาถึงแล้ว
‪อ้อ งั้นเหรอ
‪เจ้าหนู
‪ฉันไปมาแล้วทั่วโลก
‪หลังจากคอบร้า ไคปิดตัว
‪ฉันรู้ว่าฉันต้องสู้ต่อเพื่อจะมีชีวิตอยู่
‪ฉันจึงเข้าเป็นทหารอีก
‪ฉันสู้รบในปฏิบัติการพายุทะเลทราย ‪ฉันฝึกหน่วยซีลที่อัฟกานิสถาน
‪นอกตำราทั้งนั้น
‪ฝังตัว
‪รอ
‪แต่เมื่อฉันปีนออกจากรู
‪โลกก็ไม่เหมือนเดิม
‪สังคมของเราอ่อนแอลง
‪เด็กๆ ทุกวันนี้มีคนคอยพะเน้าพะนอ
‪แค่เข้าแข่งก็ได้รับรางวัลแล้ว
‪มันต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ต้องมีคนก้าวเข้ามา
‪หยุดการเลียก้นและหันมาเอาจริง
‪เราถึงมาที่นี่ไง
‪โลกนี้ต้องการคอบร้า ไค
‪นั่นเป็นการพูดได้ดีนะ
‪ปัญหาเดียวคือจะไม่มีคำว่า "เรา"
‪ฉันแค่บอกว่าฉันช่วยนายได้
‪ผมไม่ต้องการให้คุณช่วย
‪นายอาจคิดว่าไม่ต้องการให้ฉันช่วย ‪แต่นักเรียนพวกนั้น...
‪อย่าเข้าใกล้นักเรียนของผมนะ เข้าใจไหม
‪คุณทำลายชีวิตผมมาแล้ว
‪จอห์นนี่ เราเห็นต่างกัน ‪แต่ถึงขั้นทำลายชีวิตนายเลยเหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪นายไม่มีชีวิตก่อนมาเจอฉันด้วยซ้ำ
‪- จำได้ไหม ‪- จำได้
‪ใช่ ผมจำได้
‪ผมจำได้ว่าตอนนั้นคุณทำสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้
‪พยายามหาจุดอ่อนในตัวผม
‪แต่ผมไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
‪และคุณก็ไม่ใช่อาจารย์ผมด้วย
‪ที่คอบร้า ไคมีอาจารย์เพียงคนเดียว
‪ผม
‪และมันจะคงอยู่แบบนั้น
‪คุณพูดถูกนะ
‪โลกนี้อาจต้องการคอบร้า ไค
‪แต่เราไม่ต้องการคุณ
‪- ไง ‪- ไงฮะ
‪เบามือหน่อย กลองนั่นช่วยชีวิตฉันไว้นะ
‪- ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจแตะต้องมัน ‪- ไม่หรอก มันก็แค่ของเล่น
‪ก็อีกแหละ ไม่ใช่ทุกอย่างที่มิยากิโด ‪เป็นอย่างที่เห็นเสมอไป
‪นั่นคือเหรียญเกียรติยศ
‪เป็นเกียรติสูงสุดที่กองทัพสหรัฐฯ ‪มอบให้เป็นรางวัล
‪ผมไม่รู้เลยว่าคุณมิยากิเป็นวีรบุรุษสงคราม
‪ใช่แล้วละ
‪คิดว่าคงไม่ได้มีแค่บอนไซกับคาตะ
‪พวกนี้คืออะไร
‪ดีใจนะที่ถาม
‪กฎข้อแรกของมิยากิโด คาราเต้
‪คาราเต้มีไว้สำหรับป้องกันตัวเท่านั้น
‪กฎข้อที่สองของมิยากิโด คาราเต้
‪ไปเรียนกฎข้อแรกเสียก่อน
‪มันมีแต่กฎข้อแรกจริงๆ
‪ผมคิดว่าคุณมิยากิจะยกเว้นให้คอบร้า ไคนะ
‪ผมหมายถึง ‪เมื่อพ่อผมรู้เรื่องว่าเรากำลังทำอะไรกัน
‪พ่อจะอึ้งจนทำตัวไม่ถูกเลยละ
‪เอาละ ฉันจะได้ใบขับขี่อาทิตย์หน้า
‪แม่จะให้รถเซ็นทราฉัน
‪ฉันคิดจะใส่แถบสีน้ำเงินตรงกลางรถ
‪ฝากระโปรงจรดท้าย
‪เฉียบเลย ฉันชอบ
‪ดูเหมือนเรามีนักเรียนใหม่มานะ
‪ไก่อ่อน
‪นั่นแชมป์
‪- ดูนี่นะ ‪- อย่าเลย
‪เฮ้ย เจ้าทึ่ม ถอยสิ
‪- ขอโทษที ‪- ฉันเปิดประตูให้
‪พวกนายอยากเป็นคอบร้า ไคละสิ
‪หนทางยังอีกยาวไกล
‪พวกนายเห็นนั่นไหม
‪นายทำแบบนั้นทำไม
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
‪อะไรเนี่ย
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ดูเหมือนอาจารย์จัดปาร์ตี้นะ
‪ต้องแจ๋วแน่เลยถ้ามีไฟไหม้ด้วย
‪ดูสิเศษกระจกเยอะเลย
‪ทำไมเขาไม่ชวนเรานะ
‪กระจก
‪เงียบ!
‪วันนี้สำนักปิดรับนักเรียนใหม่
‪เราได้ดูการแข่งขันเลยอยากมาลงชื่อ
‪ต้องให้ฉันพูดอีกครั้งไหม
‪- ออกไป ‪- ครับผม
‪อาจารย์ เร็วเข้า ไปเถอะ
‪ไปเลย ให้ไว กลับมาใหม่พรุ่งนี้
‪เอาสมุดเช็คมาด้วยนะ
‪ทุกคน จัดแถว
‪- ปาร์ตี้ต้องมันส์แน่เลย อาจารย์ ‪- ฉลองทั้งสุดสัปดาห์เหรอฮะ
‪ฉลองอะไร นักเรียนฉันมีแต่พวกหน้าตัวเมียทั้งนั้น
‪ดิแอซ ฮอว์ค มาข้างหน้า
‪ฮอว์ค
‪นายโจมตีศัตรูตอนเขาหันหลังให้หรือเปล่า
‪ครับ อาจารย์
‪ดิแอซ
‪นายตั้งใจจู่โจมที่แผลของศัตรูไหม
‪ครับ อาจารย์
‪คิดว่ามันทำให้นายเก๋านักเหรอ
‪เป็นอะไร คำถามยากเกินไปเหรอ
‪นายอาจต้องการคนช่วย
‪- คุณโรบินสัน ‪- ค่ะ อาจารย์
‪งูเห่าสองตัวในป่า
‪ตัวหนึ่งฆ่าสิงโตที่แข็งแรงที่สุด
‪อีกตัวฆ่าลิงพิการ
‪เธออยากเป็นงูเห่าตัวไหน
‪ตัวที่ฆ่าสิงโตค่ะ อาจารย์
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะมันฆ่าสัตว์ที่แข็งแรงกว่า
‪ถูกต้อง!
‪คอบร้า ไคคือการทำตัวให้เก๋า
‪และคนเก๋าที่เจ๋งที่สุดคือคนที่โค่นศัตรู
‪ตอนที่เขาแข็งแรงที่สุด
‪ไม่ใช่ตอนที่เขาหันหลังให้
‪ไม่ใช่ตอนที่เขาบาดเจ็บ
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจ อาจารย์
‪นั่นหมายความว่าห้ามมีการโกงอีก
‪ห้ามต่อสู้ด้วยวิธีสกปรกอีก
‪จากนี้ไป
‪นั่นเป็นการกระทำของคนขี้ขลาด
‪- พวกนายไม่อยากเป็นคนขี้ขลาดกันใช่ไหม ‪- ไม่อยาก อาจารย์
‪ดี
‪ฉันถึงให้พวกนายใส่สายขาว ‪เราจะเริ่มต้นกันใหม่
‪ดิแอซ ฮอว์ค วิดพื้นด้วยข้อนิ้ว 50 ครั้ง
‪คุณโรบินสัน นำการอบอุ่นร่างกาย
‪ค่ะ อาจารย์
‪ตั้งท่า
‪หมัดแย็บ พร้อมนะ
‪(ทีมคอบร้าคว้าชัยครั้งแรกที่ออลวัลเลย์)
‪อาจารย์ ผมขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ต้องการอะไร
‪เมื่อกี้คืออะไร
‪ทำโทษเราที่ชนะการแข่งขันเหรอ
‪- ฉันสอนบทเรียนให้นาย ‪- ครับ แล้วเรื่อง "ไม่ต้องปรานี" ล่ะ
‪อาจารย์สอนให้เราชนะทุกวิถีทาง
‪ใช่
‪ฉันอาจจะกำลังเรียนรู้อยู่บ้างเหมือนกัน
‪ผมไม่เข้าใจ อาจารย์ไม่เคยมีปัญหา
‪ที่เราโจมตีคนอื่นๆ
‪ทำไมถึงสงสารร็อบบี้ คีน
‪ฟังนะ
‪ฉันไม่ได้ถูกสอนเรื่องความแตกต่าง ‪ระหว่างความปรานีกับเกียรติ
‪ซึ่งฉันได้ชดใช้กรรมไปแล้ว
‪ถ้าฉันเคี่ยวเข็ญกับนายมาก
‪มันก็เป็นเพียงเพราะนาย ‪มีโอกาสที่จะดีกว่าที่ฉันเคยเป็น
‪นายต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪ครับ อาจารย์
‪เอาละ
‪เลิกคร่ำครวญเป็นสาวน้อย ‪แล้วออกไปฝึกซ้อมต่อให้เสร็จ
‪ใช่ นายก็ไปตายซะ เบิร์ต
‪เธอพูดอะไร
‪ไง
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เปลี่ยนใจมาร่วมทีมคอบร้าจนได้ใช่ไหมล่ะ
‪เรายังต้องการผู้หญิงอีกคน
‪นั่นสิ
‪ที่จริงฉันมาเผื่อว่าเธออยากไปเที่ยว
‪ฉันคิดว่าเราอาจจะไปเดินเขา ‪หรือไปสโมสรริมหาด
‪ฉันก็อยากไปนะ ‪แต่พวกเพื่อนๆ กับฉันต้องไปบ้านฮอว์ค
‪เพื่อดูหนังเรื่องพ่อครับ อย่ายอมแพ้
‪อาจารย์บอกว่า ‪เราต้องเตรียมตัวมาคุยกัน ก็เลย...
‪เธออยากมาไหม
‪ฉันคิดไว้ว่าบางทีน่าจะมีแค่เรา
‪เธอก็มาเถอะ
‪พวกเธอได้คุยกันก็ดี เปิดอกคุยเลย
‪ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน
‪ก็ได้ ขอโทษทีนะ
‪เจอกัน
‪ไว้เจอกัน
‪แผนกท่อประปาโปรดทราบ ‪มีลูกค้ารออยู่ที่ช่อง 12
‪ช่อง 12
‪- ไง พวก ‪- ไง
‪ฉันกำลังจะเปลี่ยนกระจกขนาดสี่คูณแปด
‪- เมทัลลิกา แจ๋ว ‪- เจ๋งไปเลย พวก
‪เจ๋งจริงๆ พวก ของยุค 80 เป็นยุคที่ดีที่สุดเลย
‪ยุคที่ดีที่สุด ใช่ไหมล่ะ
‪คือตอนนั้นผมอายุห้าขวบเอง แต่ก็นะ
‪จำเรื่องแคดดี้แช็คได้ไหม
‪- จำได้อยู่แล้ว ‪- ใช่ จำตัวโกเฟอร์
‪ที่เคยเต้นได้ไหม
‪เสียงอะไรประมาณนั้น
‪นี่ คำถามคือ นั่นเป็นโกเฟอร์ตัวจริงๆ ‪ที่ต้องทำแบบนั้น
‪- หรือมันเป็นสิ่งที่เขาทำ... ‪- ฟังนะ พวก ฉันไม่รู้
‪สมัยนั้นฉันปาร์ตี้กับสาวๆ นายมีกระจกหรือเปล่า
‪มีสิ
‪แน่นอน คือ... เดี๋ยวผมมา
‪ได้ ขอบคุณ
‪คุณลารุสโซ่ มันอยู่ตรงนี้
‪ไม่ใช่ นั่นเป็นสกรูเกลียวไม้ ‪เราใช้มันแขวนหิ้งก็ได้
‪แต่สกรูจะเป็นตัวออกแรงอยู่ตัวเดียว
‪สุดท้ายมันจะพังตอนรับน้ำหนักอันนี้
‪สิ่งที่เราต้องการจริงๆ คือพุกยึดผนัง
‪ใช่ เอามาสองอัน
‪- ไม่ใหญ่เท่าไหร่ ‪- ไม่เลย
‪แต่มันมีเคล็ดลับเล็กน้อย เห็นสปริงนี่ไหม
‪พอมันทะลุเนื้อไม้ ‪มันจะกางออกและให้ผนังทั้งหมด
‪พยุงหิ้งเอาไว้
‪เดี๋ยวนะ ผมขอถอดบทเรียนจากเรื่องนี้
‪คุณกำลังหมายความว่าในชีวิต
‪ผมทำทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ได้ ‪ผมต้องพึ่งคนอื่นใช่ไหมฮะ
‪ไม่ใช่ ฉันก็แค่สอนเธอเรื่องการติดตั้งหิ้ง
‪แต่เอาเรื่องนั้นมาเปรียบก็ได้
‪เธอเป็นนักเรียนที่ดีกว่าที่ฉันเคยเป็น
‪ไง หนุ่มเมทัลลิกา
‪เราเตรียมกระจกนั่นให้คุณแล้ว
‪ไปจ่ายเงินที่ด้านหน้าได้เลย
‪จอห์นนี่
‪โห ลารุสโซ่ออโต้เหรอ
‪หั่นราคา
‪ผมชอบโฆษณานั่นมาก
‪ผมชอบคาราเต้เหมือนกัน แต่ไม่เคยได้ลอง
‪แม่ผมคงไม่ยอม ก็เลย...
‪นี่ นายหน้าเหมือนเขาเลย นี่ลูกชายคุณหรือเปล่า
‪- เป็นยังไงบ้าง ผมชื่อเรย์มอนด์ ‪- นี่ พวก
‪เอากระจกไปไว้ตรงที่ขนของ ขอเวลาแป๊บนะ
‪อ้อ ได้เลย
‪พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่
‪แค่กำลังวางแผนงานนิดหน่อย ก็เท่านั้น นายล่ะ
‪เหมือนกัน
‪เอาพวกนั้นมา ฉันจะไปจ่ายเงิน
‪เจอกันที่รถ
‪กรุณารับสายสาม
‪ผู้เชี่ยวชาญด้านสวนคนไหนสะดวก ‪กรุณารับสายสามด้วย
‪ไหล่เป็นไงบ้าง
‪ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
‪ไม่ใช่เพราะพ่อหรอก
‪พ่อรู้ว่าลูกโกรธพ่อ
‪ลูกมีสิทธิ์โกรธ
‪แต่พ่อพยายามเปลี่ยนแปลง
‪แน่ล่ะ
‪พ่อไม่อยากให้มีความรู้สึกที่ไม่ดีระหว่างเรา
‪ใช่ พ่อดูจะเป็นคนทำลายมัน ตอนพ่อบอกดิแอซ
‪ให้ใช้วิธีสกปรกต่อสู้กับผม
‪พ่อไม่ได้บอกให้มิเกลใช้วิธีสกปรกกับลูก
‪ฟังนะ
‪ผมรู้ว่าผมควรให้อภัยพ่อหรือยังไงก็ช่าง
‪แต่ตอนนี้ มันก็ยากหน่อย
‪ลูกก็เลยทรมานจิตใจพ่อ ‪ด้วยการไปฝึกกับไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ
‪นี่ พ่อไม่รู้จักคุณลารุสโซ่นะ
‪เขาเป็นคนดีกว่าที่พ่อจะเป็นได้ด้วย
‪เมื่อกี้เป็นไงบ้าง
‪ก็เหมือนที่เคยเป็น
‪ห่วงเรื่องการชิงดีชิงเด่นกับคุณมากกว่าห่วงผม
‪ไม่เลวนี่
‪อย่าลืมนะว่าท่าย่อตัวเตะกลับหลังนั่นอาจรุนแรง
‪แต่ลูกจะทำให้ตัวเองโดนโจมตีได้ง่าย
‪ไงคะ พ่อ
‪ไม่ยักรู้ว่าลูกเข้ามาในนี้อีก
‪แค่ฝึกอะไรบางอย่างค่ะ
‪ฟังนะ พ่อยุ่งกับการสร้างสำนักนี้มาก
‪พ่อรู้ว่าเราไม่ได้มีโอกาสคุย ‪เรื่องลูกกับมิเกลกันจริงจังสักที
‪หนูไม่อยากคุยเรื่องนั้นค่ะ พ่อ
‪พ่อเคยเล่าเรื่องแฟนคนแรกของพ่อให้ฟังหรือยัง
‪ตอนนั้นพ่อก็วัยเดียวกับลูก
‪เธอสูงเกินเอื้อมพ่อเลย
‪ตาสวย ยิ้มสดใส
‪พ่อก็คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นตลอดไป
‪พ่อคิดจริงๆ
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪คุณย่าพาเราย้ายออกจากนิวเจอร์ซีย์
‪มาที่แคลิฟอร์เนีย พ่อก็เจอกับสาวคนใหม่ อาลี
‪ครั้งนี้พ่อมั่นใจว่าเธอเป็นคนที่ใช่
‪คือจูดี้ก็ดีมากนะ แต่นี่...
‪นี่เป็นรักแท้
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับอาลี
‪เรื่องนั้นเอาไว้เล่าวันหลังนะ
‪แล้วก็มีอีกเรื่องหลังจากเรื่องนั้น
‪แล้วก็เรื่องนั้น
‪ที่พ่อหมายถึงนะ แซม
‪ลูกคิดว่าโลกนี้หมุนรอบคนคนเดียว
‪แต่แล้วลูกก็เจอคนใหม่
‪พ่อรู้ว่ามันยาก
‪มันเจ็บปวด แต่ทุกคนต้องผ่านมันไปให้ได้
‪ใช่ แต่ไม่ใช่ทุกคน ‪ที่มีลัทธิคาราเต้เพี้ยนๆ
‪ที่ล้างสมองเด็กครึ่งโรงเรียน
‪พ่อถึงได้กำลังจะเปิดมิยากิโดนี่ไง
‪เราจะได้สู้กลับ โค่นคอบร้า ไคเลย
‪หนูไม่อยากสู้กับพวกเขา
‪พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของหนู พวกเขาเป็นเพื่อนหนู
‪อย่างน้อยก็เคยเป็น
‪ขอบคุณที่พยายามช่วยนะคะ พ่อ
‪ฉันว่านายคิดว่าตัวเอง ‪ทำดีมากแล้วแน่เลย นายลอว์เรนซ์
‪แต่เพียงเพราะฉันให้สายน้ำเงินกับนาย ‪ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอกนะ
‪เข้าใจไหม
‪ครับ อาจารย์
‪น้ำตาไหลเหรอ นายลอว์เรนซ์
‪เป็นอะไรไป รับสิ่งที่ฉันพูดไม่ได้หรือไง
‪เปล่าครับ อาจารย์ พ่อเลี้ยงผม เขา...
‪ฉันจะบอกอะไรให้นะ
‪น้ำตาไหลออกจากตานายเมื่อไหร่ นายแพ้แล้ว
‪แล้วฉันก็ไม่สอนพวกขี้แพ้ด้วย
‪เข้าใจไหม นายลอว์เรนซ์
‪ครับ อาจารย์
‪ฉันไม่ได้ยิน
‪ครับ อาจารย์
‪แล้วนายเป็นอะไร
‪ผมเป็นผู้ชนะครับ อาจารย์
‪- ดังอีก! ‪- ผมเป็นผู้ชนะ!
‪(มิยากิโด คาราเต้)
‪ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪นั่นคือคาตะแบบไหน
‪นี่ไม่ใช่คาตะ
‪มันเป็นรูปแบบของการทำสมาธิ ‪ที่คุณมิยากิสอนให้ฉันใช้
‪เมื่อไหร่ที่ฉันหลุดจากสมาธิ
‪คุณเคยหลุดจากสมาธิเหรอ
‪ไม่อีกแล้วละ
‪ตั้งแต่การแข่งขันครั้งนั้น
‪ฉันเอาแต่คิดถึงวิธีทำลายคอบร้า ไค
‪- แล้วตอนนี้ได้คำตอบหรือยัง ‪- ได้แล้ว
‪คำตอบคือเราจะไม่ทำลาย
‪คอบร้า ไคไม่ใช่ศัตรู
‪มันไม่มีศัตรู
‪พ่อของเธอ นักเรียนของเขา ‪พวกเขาก็เหมือนเธอกับฉัน
‪พวกเขาแค่ได้รับการสอนที่ผิดวิธี
‪เป้าหมายของมิยากิโด คาราเต้ ‪ไม่ใช่การต่อสู้กับพวกเขา
‪แต่แสดงให้พวกเขาเห็นวิธีอื่น
‪ถูกไหม วิธีที่ดีกว่า ‪สำหรับพวกเขาและทุกคนในวัลเลย์
‪รับได้อีกสักคนไหมคะ
‪ได้สิ
‪ที่นี่ดูเยี่ยมไปเลย
‪คือว่าบ้านก็ทาสีแล้วและเททรายลงบนลานแล้ว
‪- หนูก็รอดตัวแล้วสิ ‪- เปล่า
‪เราจะหางานบางอย่างให้ลูกทำ มานี่สิ
‪เอาละ
‪ยังเปิดไม่ถึง 24 ชั่วโมงเลย ‪ฉันมีคนลงชื่อสองคนแล้ว
‪มันต้องไปได้ดีแน่
‪เอาละ พวกเธอทั้งคู่ควรพักผ่อนได้แล้ว
‪เพราะฤดูร้อนนี้
‪พวกเธอจะได้ใช้เวลาด้วยกันตรงนี้เยอะเลย
‪ฉันแค่อยากพูดเรื่องนึง...
‪แล้วก็จะไป
‪ได้ เรื่องอะไร
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันคิดได้ว่าฉันกดดันนายมากเกินไป
‪ตอนนั้นนายยังเด็ก
‪ส่วนฉันก็ทำเกินไป
‪นายเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุด
‪นายมีแววมาก
‪ฉันแค่ทนเห็นนายแพ้ไม่ได้
‪ฉันรู้ว่าฉันอาจเป็นไอ้สารเลวจอมโหด
‪แต่ถ้านายเห็นบางสิ่งที่ฉันได้เห็น...
‪พูดยังไงก็คงแก้ไขสิ่งที่ฉันทำลงไปไม่ได้
‪หลายปีมานี้ฉันรู้สึกเสียใจเรื่องคืนนั้น
‪แต่พอฉันได้ยินว่า ‪นายนำคอบร้า ไคกลับมา ฉัน...
‪ฉันคิดว่านี่อาจเป็นโอกาส ‪ที่ฉันจะได้ไถ่ปาบให้ตัวเอง
‪เพราะเชื่อฉันเถอะ โลกนี้ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้
‪มากไปกว่าการได้รับโอกาสอีกครั้ง
‪ฉันเข้าใจถ้านายไม่อยากเห็นหน้าฉันอีก
‪แต่อย่าลืมนะว่าฉันเป็นคนที่สนับสนุนนายอยู่ตลอด
‪เกือบลืมไปแน่ะ
‪ฉันซ่อมให้นายแล้ว
‪(อันดับที่สอง ‪ออลวัลเลย์คาราเต้ 1984)
‪มันอาจเขียนว่าอันดับที่สอง
‪แต่ในสายตาฉัน
‪นายเป็นนักสู้ที่เก่งกว่านั้นเสมอ
‪เจอกันนะ เจ้าหนู
‪เดี๋ยวก่อน
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย