‪(คอบร้าไค)
‪อย่ามอง เก๊กไว้
‪เร็วเข้า หยิบของแล้วออกไปจากที่นี่
‪ไปเร็ว เราไม่มีเวลามากนะ
‪พระเจ้าช่วย ริค เป็นอะไรไหม
‪ร็อบบี้ ลูกเป็นอะไร
‪ผมเป็นอะไรน่ะเหรอ
‪แม่ไม่มาที่นี่หลายวันแล้ว ผมก็คิดว่ามีคนบุกเข้ามา
‪เอาละ แม่ขอโทษ
‪แม่แค่มาเอาของสองสามอย่าง
‪เพราะริคกำลังจะพาแม่บินไปคาโบ
‪- ติดกับคาโบ ‪- นั่นแหละ
‪เดี๋ยว แม่จะไปเม็กซิโกเหรอ
‪กับหมอนี่เนี่ยนะ ไปนานแค่ไหน ‪คือว่าเราต้องจ่ายค่าเช่านะ แล้วผมก็ไม่มี...
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เพราะว่าริค ‪เดือนนี้คุณจะจ่ายให้ใช่ไหม
‪- ฉันจัดให้ เพื่อน ‪- นั่นแหละ
‪อ้อ ฉันต้องเอาอันนั้น
‪แม่จะกลับมาเมื่อไหร่
‪สองสามวันน่ะ
‪อาทิตย์ครึ่ง เป็นอย่างมาก
‪ใช่
‪บ้านทั้งหลังก็จะเป็นของลูก
‪อย่าปาร์ตี้หนักนักนะ
‪พรุ่งนี้แม่จะโทรหานะ ลูกรัก
‪แม่รักลูกนะ
‪นี่
‪ทำร้ายเธอเมื่อไหร่ ครั้งหน้านายจะลุกไม่ขึ้นแน่
‪งานนี้ไม่เบา
‪(มิยากิโด คาราเต้)
‪(ไอชา โรบินสัน)
‪ไง ไม่ได้ข่าวจากเธอตั้งนาน คิดถึงฉันไหม
‪มากเลยละ
‪อย่าวางสายนะ ไอชาไม่รู้ว่าฉันใช้โทรศัพท์เธอ
‪เธอต้องการอะไร
‪ฉันรู้ว่าฉันทำพัง ฉันทำผิดพลาด
‪ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪ใช่ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น
‪นี่ ฉันจะทำทุกอย่าง ฉัน…
‪ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้
‪ฟังนะ มิเกล ฉัน…
‪ฉันคุยตอนนี้ไม่ได้ ‪บอกให้ไอชาโทรกลับหาฉันได้ไหม
‪ฉันคิดว่าไอชาโทรมา
‪อยากคุยกับใครก็เรื่องของเธอ
‪ไง ทุกคน
‪ดีเลย มากันครบในวันแรก
‪แล้วบทเรียนแรกคืออะไรคะ
‪เดี๋ยวก็รู้ ตามฉันมา
‪เร็วเข้า
‪ถ้าจะเล่นกันในทราย
‪- เราไปที่ชายหาดไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ ไม่ใช่วันนี้
‪สำนักนี้ไม่ได้มีนักเรียนมากกว่าหนึ่งคนมานานแล้ว
‪พวกเธอคิดว่ามีสองคน ‪ก็มีการตั้งรับเป็นสองเท่าใช่ไหม
‪ไม่ใช่ หลักสำคัญของมิยากิโด คาราเต้คือ
‪เคลื่อนไหวเป็นวงกลมเสมอ
‪และการใช้เทคนิควงล้อ
‪เดี๋ยวพวกเธอจะได้เห็นว่า ‪คนสองคนแข็งแรงเหมือน 20 คนได้
‪ทีนี้ พวกเธอพร้อมไหม
‪พร้อมครับ คุณลารุสโซ่
‪ลุยเลยค่ะ
‪เอาละ เข้าไปอยู่ในวงกลม
‪หันหน้ามาหาฉัน โค้ง
‪หันหน้าเข้าหากัน โค้ง
‪ไม่ครับ เราเปิดรับคนใหม่อยู่ตลอด
‪เรามีเรียนตอนสี่โมงกับห้าโมงเย็น
‪แต่มันเต็มเร็วนะครับ
‪ไม่ครับ เรารับทั้งชายและหญิง
‪เพศอะไรนะ
‪เฮ้ย นี่โทรมาอำกันใช่ไหม
‪คิดว่าไง
‪ไอ้งั่งหนึ่งกับไอ้งั่งสองดีไหม
‪ฉันคิดว่าเป็นแมรี่-เคทกับไอ้เบื๊อกมากกว่า
‪- คือฉันชื่อคริส... ‪- ฉันสั่งให้พูดแล้วเหรอ
‪พวกนายก็ พวกเขาแค่แหย่เล่นน่ะ
‪- ขอบใจ เพื่อน ‪- อีกอย่าง ทุกคนรู้ว่านายชื่อ
‪หน้าตูดกับขยะเปียก
‪ฉันเอาหน้าตูด
‪(อนาคตคือผู้หญิง)
‪เวรตะไล
‪นั่นใคร
‪ไม่รู้สิ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
‪ไม่มี
‪- แต่ฉันอาจช่วยนายได้ ‪- ไง
‪อาจารย์...
‪คุณเป็นบ้าอะไร ผมบอกว่าพรุ่งนี้ไง
‪อ้อ จะพรุ่งนี้ วันนี้ ใครจะคอยจดล่ะ
‪สวย
‪ทีนี้ ขอดูวงล้อ
‪ไม่ พวกเธอทั้งคู่ต้องเข้าขากันอย่างลงตัว ‪ไม่อย่างนั้นเทคนิคนี้จะไม่ได้ผล
‪"เทคนิค" เหรอ รู้สึกเหมือนเต้นกันมากกว่า
‪ใช่ เราจะใช้ท่าเต้นแร้งเต้นกา ‪หมุนตัวไปมากันตอนไหน
‪เอาละ ทุกคน เชื่อฉันนะ
‪ถ้าพวกเธอสองคนเก่งเรื่องนี้ ‪จะไม่มีใครมาแหย็มได้
‪เร็วเข้า มาลองกันใหม่
‪ลง แซม ยกแขนซ้ายขึ้น ‪ไม่สิ พร้อมกัน… ทำไปพร้อมๆ กัน
‪เราจะทำพร้อมกันได้ยังไง ‪ในเมื่อเรามองไม่เห็นกัน
‪เธอต้องใช้ความรู้สึกว่าคู่หูกำลังทำอะไร
‪ถึงแม้จะมองไม่เห็นเขา
‪เราจะทำได้ยังไงกัน
‪ใช้พลังเหรอ
‪(อะแมนด้า ‪งานด่วน มาเดี๋ยวนี้)
‪เวร พ่อต้องไปช่วยแม่ทำอะไรบางอย่างนะ
‪แค่ใช้ความรู้สึกเอานะ พ่อจะกลับมาให้เร็วที่สุด
‪ตกลงนะ ทำต่อไป
‪(จู่โจมก่อน จู่โจมให้แรง ไม่ต้องปรานี)
‪นักเรียน เรามีแขก
‪นี่คือคุณครีส
‪เขาเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์
‪ทำเหมือนว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้
‪นายดิแอซ
‪นำอบอุ่นร่างกาย
‪ตั้งท่า!
‪เตะด้านหน้า
‪ชกไปข้างหน้า
‪แย็บข้าง
‪นั่นมันอะไรกัน
‪พวกเราก็แค่แกล้งทำเล่น
‪อีกตั้ง 11 เดือนครึ่ง ‪กว่าจะถึงออลวัลเลย์ครั้งหน้า
‪ใช่ อีกอย่างนะ เรารู้วิธีใช้ลูกเตะอยู่แล้ว
‪อ้อ ใช่สิ จริงเหรอ งั้นนายก็รู้ทุกอย่างแล้วสินะ
‪ไม่เหลืออะไรให้เรียนแล้วละสิ
‪ตลกอะไรนักหนาเหรอ คุณโรบินสัน
‪หนูขอโทษค่ะ อาจารย์ อาจารย์ไม่เข้าใจหรอก
‪ลองดูสิ
‪มันคือวิถีงูโด
‪วิถีงูโดคืออะไร
‪เงียบ!
‪พรุ่งนี้เช้า ตีห้า
‪ที่มุมถนนฟุลตันกับเรย์เมอร์
‪ถ้าไม่มา ออกจากทีมไปเลย
‪เลิกชั้นได้
‪เดี๋ยว ขอทำความเข้าใจหน่อย
‪วิครับข้อเสนอของโคล ‪โดยไม่ยอมให้เราเสนอสู้ด้วยซ้ำ
‪แล้วยังดึงพนักงานขายดีเด่นของเราไปสองคน
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪ผมมั่นใจว่านี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ ‪ที่เขาดึงพนักงานขายของเราไป
‪ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือน ผมรู้จักเขาดี
‪ถ้าเราจะทำให้ถึงยอด
‪คุณกับฉันจะต้องลงมาทำเอง
‪และเอาใจใส่กับที่นี่สัปดาห์นี้
‪ไม่ได้ ผมเพิ่งเริ่มสอนซาแมนธ่ากับร็อบบี้
‪ผมหยุดในวันแรกไม่ได้
‪แต่ฉันคิดว่าความสมดุลคือเรื่องที่คุณถนัดเสียอีก
‪เราต้องขายรถกี่คันเพื่อให้ถึงยอด
‪- สิบคัน ‪- สิบ...
‪ก็ได้ โทรหาชีล่าให้เอาสูทจากตู้เสื้อผ้ามาให้ผม
‪เราจะทำให้ถึงยอดในวันนี้
‪ที่รัก ฉันรู้ว่าคุณอยากกลับไปที่สำนักของคุณ
‪แต่คุณขายรถสิบคันในวันเดียวไม่ได้
‪ผมทำไม่ได้ แต่เราทำได้
‪งามงดใช่ไหมล่ะครับ
‪ถ้าคุณกำลังหารถราคาดี คุณโชคดีแล้วละ
‪- แค่ดูเฉยๆ ‪- ไม่คิดค่าดูหรอกครับ
‪แต่คุณกำลังมองหาอะไรกันแน่
‪มันมีเสียงรอบทิศทางระบบ 5,1 ‪จอความละเอียดสูง
‪และระบบความปลอดภัยที่ครอบคลุม
‪เยี่ยมไปเลย ใต้ฝากระโปรงมีอะไร
‪เครื่องยนต์ 2,0 เทอร์โบ ไอ-สี่
‪แต่ในสายตาฉัน คุณดูเป็นผู้ชาย ‪ที่ชอบเครื่องยนต์วีแปดมากกว่า ใช่ไหมคะ
‪(ยอดขายรถ)
‪ผมอยู่ที่นั่นในปี 84 ลูกเตะนั่นสุดยอดไปเลย
‪- ขอบคุณครับ ‪- ผมว่ามีคน
‪- รบกวนให้คุณทำท่านั้นตลอดเวลาแน่ ‪- อ้อ ไม่รบกวนเขาเลยค่ะ
‪อันที่จริงคุณอยากถ่ายรูปกับเขาที่ทำท่านั้นไหมล่ะ
‪อยากสิ
‪- อยากค่ะ ‪- ยิ้มกว้างนะ
‪ผมให้ได้มากสุดเท่านี้
‪คุณคะ เราคิดว่าคุณเอาจริง
‪ผมเอาจริง จริงแท้แน่นอน
‪ถ้างั้นก็ดูเหมือนวันนี้เรายังตกลงซื้อขายกันไม่ได้
‪ผมอยากขอบคุณที่ให้โอกาสเราเป็นธุระให้นะครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪แด่แดนนี่กับแมนดี้
‪ยังคงเป็นทีมขายที่เก่งที่สุดในวัลเลย์
‪สนุกดีนะ
‪คุณเก่งมาก
‪ไม่ คุณนั่นแหละเก่งมาก
‪จริงๆ นะ บางครั้งฉันก็ลืมไปว่า ‪คุณเป็นพนักงานขายที่เก่งแต่เกิด
‪ผมแค่อยากสอนคาราเต้ได้เก่งเหมือนกัน
‪โธ่เอ๊ย
‪มิยากิโดเปิดได้วันเดียวเอง ‪อย่ากดดันตัวเองมากนัก
‪มันก็แค่คุณมิยากิ...
‪คือว่าเขาเป็นครูที่ยอดเยี่ยมมาก
‪เขามีเคล็ดลับต่างๆ ‪ที่ช่วยให้ผมเรียนรู้ และผม...
‪ไม่รู้สิ
‪ก็ได้งั้น
‪คิดเคล็ดลับของตัวเองขึ้นมาสิ
‪คุณไม่ต้องเป็นคุณมิยากิ
‪คุณแค่ต้องเป็นคุณลารุสโซ่
‪เอาละ ฉันจะไปบอก ‪ให้ทีมฝ่ายบริการกลับบ้านเร็วได้
‪ขอบคุณนะ ที่รัก
‪อย่าใส่น้ำเยอะเกินไป
‪ต้องทำให้มันเนียนข้น
‪อาจารย์ เราผสมปูนกันทำไม
‪ห้ามถาม
‪ได้ครับ
‪คนไปเรื่อยๆ
‪พวกเขาจะปวดกล้ามเนื้อแน่นอน ‪แต่ถ้านายอยากทำให้พวกเขาแกร่ง
‪นายต้องมอบสิ่งที่ทำให้พวกเขากลัว
‪ไม่มีใครกลัวปูนเล็กๆ น้อยๆ หรอก
‪เดี๋ยวก็กลัว
‪ขอบใจนะ คัตเตอร์ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง
‪นี่ นายไม่เห็นพูดเรื่องเด็กๆ เลย จอห์นนี่
‪นายอยากให้จ่ายค่าเหล้าให้หรือเปล่า
‪ถ้าโดนจับได้ นายรับไปนะ
‪อะไรวะ
‪นี่ หมุนตัวครั้งแรกตามเข็มหรือทวนเข็มนะ
‪ฉันจำไม่ได้ สำคัญตรงไหน
‪ท่าเต้นโง่ๆ จะปกป้องเราตอนต่อสู้กันได้ยังไง
‪พ่อคะ
‪พ่อ ทำอะไรน่ะ
‪คุณมิยากิสร้างมันก่อนเขาตายไม่กี่ปี
‪เขาบอกว่ามันคือสัญลักษณ์ของความสมดุล
‪แต่วันนี้ มันจะไม่สร้างสมดุลให้บอนไซ
‪มันจะช่วยให้เธอสองคนเรียนรู้เทคนิควงล้อ
‪เข้าไปสิ
‪พ่ออยากให้เราเข้าไปในนั้นเหรอ
‪ใช่
‪น่าจะบอกให้เราเอาชุดว่ายน้ำมาด้วย
‪แหม น้ำแค่นี้ไม่เจ็บหรอก
‪นั่นแหละ ค่อยๆ ไป
‪โอ๊ย น้ำเย็น
‪แหม มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
‪ขึ้นไปอยู่คนละข้าง
‪- ตายแล้ว พ่อ หนูเหยียบอะไรเนี่ย ‪- ไม่มีอะไร อย่าห่วงเลย
‪ถ้าเราทำเรื่องนี้บนพื้นดินไม่ได้ ‪แล้วจะทำบนนี้ได้ยังไง
‪บนพื้นดินมันจับความเคลื่อนไหวของคู่หูได้ยาก
‪บนแผ่นไม้นั่น เชื่อฉันสิ พวกเธอจะรู้สึกได้ทันที
‪เร็วเข้า ขึ้นไปบนนั้น
‪นั่นแหละ ค่อยๆ ใจเย็นๆ
‪เอาละ หาสมดุลของตัวเอง
‪- พ่อ ‪- หาสมดุลของตัวเอง แซม ลูกเอาอยู่
‪เข้าใจไหม อย่างนั้นแหละ
‪มองที่ร็อบบี้
‪รับรู้ความรู้สึกกันไว้
‪อย่างนั้นแหละ
‪เอาละ ตั้งท่าเริ่มต้น
‪อย่างนั้นแหละ
‪ดี แบบนั้นเลย
‪นั่นแหละ
‪เอาละ เริ่มต้นได้ไม่เลวนะ
‪- แค่หาการทรงตัวให้ได้ ‪- ผมไม่เห็นว่าจะหาอะไรเจอเลย
‪พ่อ ทำความสะอาดอันนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪เร็วเข้าทุกคน กลับขึ้นไป เมื่อกี้ดีมาก เร็วๆ
‪นายคิดว่าการชนะออลวัลเลย์ ‪ทำให้มีสิทธิ์อู้งานได้งั้นเหรอ
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪การได้แชมป์หนึ่งครั้งไม่ได้มีความหมายอะไร
‪แชมป์ที่แท้จริงไม่เคยหยุดฝึกฝน
‪พวกนายต้องพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ...
‪ไม่งั้นก็ติดอยู่ที่เดิม
‪มันก็เหมือนปูนในรถคันนี้
‪ถ้าโม่นั่นไม่หมุน ปูนข้างในจะแข็ง
‪และติดแหง็ก
‪อยากให้เกิดกับตัวเองแบบนั้นเหรอ
‪ไม่ครับ อาจารย์
‪ดี
‪งั้นก็ปีนเข้าไปข้างในทำให้มันหมุนซะ
‪อะไรนะ
‪อาจารย์ เราขอโทษที่แกล้งเล่นกัน
‪เราได้รับบทเรียนแล้ว
‪เข้าไป!
‪อาจารย์ มันดูเป็นอันตราย ‪เฉพาะควันอย่างเดียวก็...
‪เงียบ!
‪ผู้ชายคนนี้ได้นำทางพวกนายไปสู่ยอดเขา
‪แล้วยังตั้งคำถามเขาเหรอ
‪ดูพวกนายสิ ดูพวกนายทุกคนสิ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกน่าสมเพชก๊กนี้
‪ไปแข่งขันในออลวัลเลย์มา
‪แถมชนะอีกต่างหาก
‪เป็นปาฏิหารย์สุดๆ
‪แล้วใครเป็นคนรับผิดชอบปาฏิหาริย์นั้น
‪จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์
‪นักเรียนที่เก่งกาจที่สุด ‪ในประวัติศาสตร์ของคอบร้า ไค
‪นักเรียนของฉัน
‪คุณเป็นอาจารย์ของอาจารย์เหรอ
‪ควรจะเชื่อไว้เถอะ ไอ้หนู
‪และจะบอกให้ว่า ‪ฉันไม่เคยฝึกนักเรียนที่แกร่งกว่านี้
‪ตลอดชีวิตของฉัน
‪ดังนั้นถ้ารู้ว่าอะไรดีต่อพวกนาย
‪ก็ควรฟังสิ่งที่เขาพูดทุกคำ
‪ผมจะทำครับ อาจารย์
‪ฉิบหาย
‪เอาละ ทีนี้จำไว้นะ...
‪จำไว้ว่าให้ใช้ประสาทสัมผัสทุกส่วน
‪รู้สึกถึงตำแหน่งของคู่หูตัวเอง
‪พิลึกชะมัด
‪แหงสิ
‪อย่าเอาแต่ยืนสิ
‪อยากติดแหง็กเหรอไง
‪หมุน!
‪มาเถอะ
‪- พร้อมนะ ‪- พร้อม หนึ่ง...
‪- สอง สาม ‪- สาม...
‪นี่ ช้าๆ สิ
‪- ใช่ ฉันรู้สึก ‪- ขอบใจนะ
‪เร็วเข้า ผลักเข้าไป
‪- เอาเลย ‪- เร็วเข้า หมุนมันเลย!
‪เอาละ เร็วเข้า ทุกคนเลย หมุน
‪นายเคยทำแบบนี้มาก่อนไหม
‪อย่าห่วงเลย ผมเอาอยู่
‪เร็วเข้า ผลักเลย
‪เร็วเข้า อย่ามัวแต่ยืนเฉยๆ ผลัก
‪เร็วเข้า ลุยเลย
‪เอาละ อย่างนั้นแหละ
‪เร็วขึ้นอีก
‪นั่นแหละ พวกนายต้องผลักไปเรื่อยๆ
‪พร้อมกัน!
‪เอาละ เร็วเข้า กลับขึ้นไป
‪อย่าท้อแท้ พวกเธอทำดีขึ้นทุกครั้ง
‪ลุกขึ้น เร็วเข้า ลุกขึ้นสิ พวก
‪ผลักไปเรื่อยๆ เร็วเข้า ลุย
‪พวกนายทำได้ ลุยเลย
‪ผลักไปเรื่อยๆ เราทำได้
‪เอาละ ผลักต่อไป เร็วขึ้น!
‪อย่างนั้นแหละ
‪แบบนั้น!
‪เร็วเข้า!
‪ต้องอย่างนี้!
‪ใช่เลย
‪ใช่เลย เจ๋งใช่ไหม
‪- เย่! ‪- เอาละ เร็วเข้า
‪พวกนายทุกคนควรภูมิใจในตัวเองนะ
‪ฉันรู้ว่าฉันภูมิใจ
‪พ่อแม่นายก็จะภูมิใจด้วย ‪ถ้าเล่าให้พวกเขาฟังว่าวันนี้เราทำอะไรกันที่นี่
‪ซึ่งเราจะไม่เล่า
‪พวกนายมุ่งมั่นต่อไปเหมือนแชมป์
‪ไม่เคยหยุดนิ่ง
‪ไม่เคยรู้สึกพอใจ
‪ไม่เคยยอมแพ้
‪และถ้าพวกนายผลักดัน ‪และมุ่งไปข้างหน้าอยู่เรื่อยๆ
‪พวกนายจะไปถึงจุดที่ไม่เคยใฝ่ฝันถึงด้วยซ้ำ
‪นี่ นานมากกว่าตัวฉันจะแห้ง แต่...
‪วันนี้แจ๋วมากเลย
‪ใช่
‪ฉันคิดว่าสุดท้ายเราก็ทำได้
‪ใช่ อ้อ เธออยากให้ไปส่งไหม
‪ไม่
‪นี่
‪ฉันขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้นะ
‪ฉันแค่...
‪มีเรื่องอะไรบางอย่างที่บ้านน่ะ
‪แม่ฉันออกจากบ้านไป ‪และคงขาดจ่ายบิลเดือนนี้
‪แต่เราเจอกันพรุ่งนี้นะ
‪ได้สิ
‪เจ๋ง
‪ไม่เลวสำหรับมือใหม่เลยเนอะ
‪ผมอาจจะได้ขึ้นมาอยู่บนผนังนี้บ้าง
‪- พ่อคะ ‪- จ้ะ
‪มีเวลาสักเดี๋ยวไหมคะ
‪มีสิ มีเรื่องอะไร
‪พ่อรู้เรื่องที่บ้านของร็อบบี้ดีแค่ไหน
‪ไง ร็อบบี้
‪ครับ
‪คุณลารุสโซ่ มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪ฉันอาจโกหกว่าอยู่แถวนี้พอดีก็ได้นะ
‪แม่เธออยู่บ้านหรือเปล่า
‪นี่ ฟังนะ
‪ไม่เป็นไร
‪เข้าใจไหม
‪โถ ช่างน่าสงสารจัง
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว
‪ผมรู้ เรามีห้องว่างนี่
‪ผมเอาฟูกลมมาไว้ในห้องนอนแขก
‪- จนกว่าเราหาเฟอร์นิเจอร์ได้ ‪- เอาละ ใจเย็น
‪ใช่ คืนนี้เขาอยู่ที่นี่ได้อยู่แล้ว
‪แต่เรากำลังพูดถึงระยะยาว ‪เราต้องคุยกับผู้ปกครองเขา
‪ก็ผมพยายามโทรหาแม่เขาแล้ว ติดต่อไม่ได้เลย
‪เขามีพ่อนะ
‪จะบอกให้นะ จอห์นนี่ ฉันนึกไม่ถึงเลย
‪มันอาจเกิดเรื่องผิดพลาดได้ชั่วพริบตา
‪อาจมีคนตายได้
‪ในฐานะอาจารย์ก็ถือว่ากล้ามาก ‪ที่ให้นักเรียนตัวเองเจอเรื่องแบบนั้น
‪ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪ก็ไม่ได้บอกว่าไม่รู้
‪ขอบคุณที่วันนี้อุตส่าห์สร้างแรงกระตุ้นให้นะ
‪พวกเขาต้องการมัน
‪ช่วยอะไรได้ก็จะช่วย
‪นายกับฉันไปหาอะไรดื่มกันดีไหม ฉันเลี้ยงเอง
‪- ไม่เอาอะ ‪- เถอะน่า
‪นายจะได้เล่าบทเรียนของพรุ่งนี้ให้ฉันฟังได้
‪พรุ่งนี้คุณจะกลับมาใช่ไหม
‪ก็ถ้านายไม่ว่าอะไร
‪อาจารย์อยู่บ้านไหม
‪ผมใช้กุญแจสำรองเพื่อเอาอาหารมาส่งนะ
‪แม่ผมไม่อยากให้คุณ ‪กินเนื้อตากแห้งเป็นอาหารเช้าพรุ่งนี้อีกแล้ว
‪โอเค
‪ร็อบบี้ คีน
‪เฮ้ย
‪ต่อไปมาพูดใส่หน้าฉันสิ
‪(พวกนายมันหน้าโง่ทั้งคู่)
‪นี่แหละอเมริกา พ่อหนุ่ม ไม่ชอบก็ออกไปซะ
‪มันเป็นไอ้ชาติชั่วจริงๆ เลยนะ
‪ตายแล้วกะผีน่ะสิ
‪ใครจะรู้ล่ะเนอะ
‪เหล่าแก๊งกลับมารวมตัวกันทุกคน
‪เกือบทุกคนน่ะ
‪ขอแสดงความเสียใจด้วย
‪นายโชคดีนะที่เขาไม่อยู่
‪ข้อนิ้วนายเป็นไงบ้างล่ะ ครีส
‪นี่มันอะไรกัน ‪คอบร้า ไคโฉมใหม่ของนายเหรอ จอห์นนี่
‪นายไม่รู้หรอกว่าพูดเรื่องอะไรอยู่
‪แหงล่ะ ฉันเห็นมามากพอแล้ว
‪นายอาจจะอยากเห็นเพิ่มอีกสักหน่อย
‪เพราะชายคนนี้จะทำให้คอบร้า ไค ‪โตขึ้นและดีขึ้นกว่าที่เคย
‪นายล่ะมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันมาเพื่อจะถามนาย...
‪แต่ฉันได้คำตอบแล้ว
‪นายทั้งคู่จะได้เจอฝันร้ายที่คาดไม่ถึงเลยละ
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย