‪สวัสดีครับ
‪เฮ้อ ค่อยยังชั่ว
‪ผมกลัวว่าคุณจะเป็นอีกคน
‪เขาออกจะ… จิตไม่ปกติ
‪เห็นสาธิตการต่อสู้ที่งานวัลเลย์เฟสต์วันก่อน
‪มีคนอยากให้ผมมาร่วมคลับนี้
‪ผมก็เลยรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องลองดูสักตั้ง
‪แต่ผมมีกฎพื้นฐานอยู่นะ
‪ผมอยากเอาวิธีของแฟลกฟุตบอล ‪มาใช้ในการฝึกคาราเต้ของผมมากกว่า
‪เป็นไปได้คือเรียนการต่อยกับเตะ ‪โดยไม่ต้องโดนต่อยหรือโดนเตะจริงๆ
‪และที่สำคัญเลย
‪ผมมีข้อแม้เรื่องพื้นที่ส่วนตัวอยู่
‪คอบร้าคนอื่นๆ จะต้องยอมรับเรื่องนั้น
‪โห รอยสักนั่นใช้ได้เลย
‪ไม่ได้จะมาจับผิดอะไรนะ
‪แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันถูกต้องตามหลักโครงสร้าง
‪คือว่าแม่เบี้ยของงูเห่าพ่นพิษอินโดจีน
‪เล็กกว่าเยอะ ส่วนลูกตาดำของมัน ‪จริงๆ แล้วต้องกลม
‪ไม่ใช่เป็นทรงตั้งแบบที่ช่างสักของคุณเลือกมาใช้
‪แต่ก็คงไม่ยากเกินไปถ้าจะแก้...
‪ลูกตาดำ
‪เวรเอ๊ย
‪เราน่าจะถ่ายวิดีโอตอนพวกเราเตะต่อย ‪แล้วโพสต์ขึ้นอินสตาแกรมนะ
‪ทุกคนเห็นเราที่วัลเลย์เฟสต์กันแล้ว ‪ไม่มีใครสนใจเลย
‪รู้ไหมว่าปัญหาคืออะไร ‪มิยากิโดเป็นเรื่องของการป้องกันตัว
‪การป้องกันตัวได้แชมป์นะ
‪ใช่ แต่คนเข้ามาเพื่อจะจู่โจม
‪คอบร้า ไคถึงได้เป็นที่นิยมมากกว่า
‪เข้าใจไหม เราต้องแสดงให้เห็นว่าเราก็สู้ได้
‪งั้นเราควรทำยังไงล่ะ
‪ไปหาเรื่องต่อสู้กันที่ห้างเหรอ
‪แล้วถ่ายวิดีโอเราป้องกันตัว
‪ความคิดนั่นก็ไม่แย่นะ
‪เป็นความคิดที่ห่วยเลยละ
‪พ่อคะ กำลังทำให้เรือกล้วยวิ่งได้เหรอคะ
‪พยายามอยู่
‪พ่ออยากไปหลังบ้านไหมคะ
‪สอนคาราเต้ให้เราได้นะ
‪พ่อเคยเล่าเรื่องงานแรกที่พ่อขายรถหรือเปล่า
‪เป็นร้านขายรถมือสองที่ทาร์ซาน่า
‪เจ้าของที่นั่นคิดว่าตัวเขาขายเก่งเสียเหลือเกิน
‪ความจริงคือลูกค้าได้กลิ่น ‪ความตอแหลของเขามาแต่ไกลเลย
‪เดือนแรกที่ทำที่นั่น พ่อขายได้มากกว่าเขาอีก
‪พ่อทำได้ไง
‪พ่อทำตามที่คุณมิยากิสอน
‪ปฏิบัติกับผู้คนด้วยความจริงใจ
‪มองตาเขา ขอให้เขาเชื่อใจ ‪แล้วพ่อก็ได้ความเชื่อใจมา
‪การโฆษณากับลูกเล่นทั้งหลาย อะไรพวกนั้น...
‪มันทำให้พวกเขาเข้าร้าน ‪แต่ไม่ได้ทำให้ขายรถได้
‪แบบเดียวกับคาราเต้นั่นแหละ
‪เราต้องเข้าถึงใจคนมากกว่านี้
‪เราต้องมองตาผู้คนเพื่อเชื่อมโยงกับพวกเขา
‪นั่นเป็นทางเดียวที่จะประสบความสำเร็จ
‪เอาละ พร้อมไหม
‪ใช่เลย
‪ไปตามร็อบบี้มา เราจะไปนั่งรถเล่นกัน
‪พวกนายต้องเข้าใจว่า ‪โมกาดิชูในยุค 90 เป็นขุมนรก
‪พวกแม่ทัพคุมเมืองทั้งแถบ
‪ฉันกับทีมถูกมอบหมายให้ล้างบางที่นั่น
‪คุณฆ่าแม่ทัพไปกี่คน
‪นายนับจำนวนมดทุกตัวที่เหยียบด้วยเหรอ
‪- โห ‪- เก๋ามาก
‪ไม่ นายขึ้นค่าเช่าฉันไปแล้วเมื่อหกเดือนก่อน
‪แค่ฉันมีนักเรียนเพิ่ม ‪ก็ไม่เห็นจะต้องขึ้นค่าเช่าอีกนี่นา
‪ฉันก็กำลังทำอยู่นี่ไง
‪นายมีนักเรียนเพิ่ม นายก็มีเงินเยอะขึ้น
‪นายมีเงินเยอะขึ้น ‪นายก็จ่ายค่าเช่าเพิ่มขึ้น ใช่ไหม
‪และฉันก็เอาห้องเก็บของให้นายฟรีๆ
‪ห้องนั่นเป็นส่วนหนึ่งของมันอยู่แล้ว
‪ฉันยอมให้นายเก็บของในนั้นฟรีๆ
‪- ฉันน่าจะเก็บค่าเช่านายนะเนี่ย ‪- โอ๊ย ก็ได้แต่น่าจะเท่านั้นแหละ
‪- เพื่อน ‪- "เพื่อน" ฉันไม่ใช่เพื่อนนาย
‪เราจับมือตกลงกันแล้ว
‪ก็เพราะนายเครดิตไม่ดีไง
‪เอาละ เรามาจับมือตกลงกันใหม่แล้วกันนะ
‪- เถอะน่า ‪- ได้สิ
‪ก็ได้ๆ
‪ออกไปจากสำนักของฉันได้แล้ว
‪ไม่ใช่ ออกข้างหลัง
‪ไอ้สารเลว
‪เออ อย่าให้ประตูตีตูดนายตอนออกไปละ
‪มันเป็นประตูฉัน
‪พวกมันมีอาวุธมากกว่า เรามีคนมากกว่า
‪จะบอกให้นะ รวันดาไม่ใช่ขี้ๆ
‪ไม่ใช่โซมาเลียเหรอครับ
‪โมกาดิชูอยู่ในโซมาเลีย ‪รวันดาเป็นคนละประเทศ
‪แน่นอน โซมาเลียสิ
‪ฉันใช้เวลาอยู่ในแอฟริกาตะวันออกนานมาก
‪มันก็คล้ายไปกันหมดน่ะนะ
‪ฟังนะ!
‪ฉันเห็นว่าเรามีสมาชิกใหม่
‪ทุกคน ตั้งแถว
‪ตั้งแถวให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
‪ได้เวลาที่จะดูว่านายมีดีอะไร
‪ยืดตัวขึ้น แฝดผมแดง
‪ขอโทษนะ ผู้ปกครองอยู่ในชั้นเรียนไม่ได้
‪มันเป็นเรื่องของประกันภัย
‪ผมไม่ใช่พ่อ ผม...
‪ผมมาเพื่อเตะให้กระจุยครับ
‪ฉันรู้จักนายจากที่ไหนหรือเปล่า
‪อ๋อใช่ ผมขายกระจกให้คุณ
‪เราค่อนข้างถูกชะตากัน คุยกันเรื่องวงร็อก
‪ฟังนะ นายแก่เกินไป นี่เป็นชั้นเรียนสำหรับวัยรุ่น
‪ผมรับได้นะ
‪ผมไม่กลัวเด็กๆ ครับ
‪แม่ผมก็ไม่คิดค่าเช่ากับผม
‪ผมก็เลยมีเงินใช้จ่ายเยอะ
‪ได้
‪เราจะถือว่านี่เป็นการทดลองแล้วกัน
‪ฉันคิดว่าสมาชิกกลุ่มที่แล้วของฉันน่าสมเพช
‪แต่ถ้านายทำตามที่ฉันสั่ง
‪อย่างน้อยนายก็มีโอกาสที่จะเป็นนักสู้
‪แต่จะทำแบบนั้นได้ นายต้องสู้
‪ดังนั้น
‪พวกนายคนไหนกล้าจัดการแชมป์บ้าง
‪ฉันจะจัดการเขาเอง
‪เธอเหรอ
‪ฉันเห็นการสาธิตของคุณที่วัลเลย์เฟสต์
‪พวกคุณทำการแสดงได้
‪ต่อสู้จริงๆ ได้หรือเปล่าล่ะ
‪น้ำเสียงเหมือนท้าทายเลย
‪ฉันชอบการท้าทาย
‪นายดิแอซ
‪แสดงให้สาวเก่งคนนี้ดูซิว่าคอบร้า ไคเป็นยังไง
‪ฟังนะ เธอแน่ใจเหรอว่าเธออยากทำ...
‪เอาละ เริ่มเกมได้
‪ปิดพื้นที่
‪เธอส่งสัญญาณท่า
‪อย่าให้ฉันรู้ว่าจะโดนอะไร
‪รู้ไหมล่ะว่าจะโดนอะไร
‪มั้ง
‪- ฉันชื่อมิเกล ‪- โทรี่
‪สะกดด้วยตัววาย
‪ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าการมาที่ชายหาด
‪จะช่วยเราหานักเรียนได้ยังไง
‪ฉันไม่ได้ตามหานักเรียน ฉันตามหาผู้ปกครอง
‪งั้นพ่อก็จะหาเด็กที่เชื่อฟังพ่อแม่เขาใช่ไหม
‪เปล่า พ่อจะหาพ่อแม่ที่จะทำทุกทาง
‪เพื่อปกป้องลูกของเขา
‪พ่อพยายามทุกวิถีทางที่จะโปรโมตมิยากิโด
‪ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผล...
‪ก็ไม่มีทางไหนแล้ว
‪เห็นไหม พ่อบอกว่าอะไร
‪วันเสาร์ที่นี่คนเยอะตลอด
‪- คุณลารุสโซ่ ‪- รถเท่ดีนะ ป๋า
‪- น่าจะพาฉันไปนั่งรถเล่นบ้างนะ ‪- ก็รู้อยู่ คนสวย
‪เรานั่งไปหาที่จู๋จี๋กันยังได้เลย
‪เฮ้ แจ็ค ดูโรเชอร์ ‪ลูกของเขาอยู่ที่เวสต์วัลเลย์ใช่ไหม
‪ลูกชาย ฉันคิดว่าใช่นะ
‪นั่นสิ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เปล่า ฉันแค่เคยทำงานที่นี่
‪จริงเหรอ เมื่อไหร่
‪ทำสองสามวันเมื่อฤดูร้อนที่แล้ว
‪ไม่เหมาะกับที่นี่น่ะ
‪ให้เดานะ รูปจู๋ใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪แม่อยากให้ฉันไปสโมสรริมหาดด้วย
‪ตายจริง ฟังดูน่าเศร้าเหลือเกิน
‪เปล่าน่ะ คือว่าผู้หญิงชื่อแซมคงจะอยู่ที่นั่น
‪แซมกับฉันมองหน้ากันไม่ติดน่ะ
‪ช่างเหอะ ฉันชื่อไอชานะ
‪- โทรี่ ‪- สร้อยข้อมือเท่ดีนะ
‪นี่เหรอ
‪ไม่ได้ใส่โชว์อย่างเดียวนะ
‪ครั้งหนึ่งเคยมีผู้ชายน่ากลัวพยายามจับตัวฉันที่ห้าง
‪แต่ฉันสกัดเขาไว้ได้ ‪แล้วก็ให้ของขวัญที่เขาไม่มีทางลืมได้เลย
‪โอ้โฮ
‪ดูเหมือนเธอรู้เรื่องการเตะต่อยดีอยู่แล้วนะ
‪เธอจะมาเข้าคอบร้า ไคทำไม
‪ฉันเรียนมวยเตะอยู่บ้าง
‪แต่ฉันอยากปิดตาพังแผ่นกระดานมาตลอดเลย
‪เธอเคยเห็นแล้ว
‪เคล็ดลับคือทำรูไว้ที่ผ้าปิดตา
‪- เจ๋ง ‪- ใช่
‪นี่ เธอไม่อยากไปชายหาดกับฉันหรอก ใช่ไหม
‪ถ้ามีเพื่อนไปด้วยคงจะดี
‪ฉันคงทรมานอยู่ที่ชายหาดทั้งวันสินะ
‪นายโดนข่มเหง แล้วไง
‪ช่างมันเถอะ นายได้เข้าสำนักคาราเต้แล้ว ‪นั่นละประเด็น
‪มันเป็นการทำร้ายร่างกายสาหัสนะ อีไล
‪ฉันไปหาข้อมูลมา
‪โทษจำคุกหนึ่งปีและปรับหนึ่งหมื่นเหรียญ
‪เลิกงอแงได้แล้ว เดเมทรี ‪นายก็รู้ว่าพวกขี้ฟ้องจะโดนอะไร
‪ก็จะได้รับการคุ้มกันไง
‪คนขี้ฟ้องจะได้แผล
‪ฉันนี่ไงได้แผล โดนเย็บหลายเข็มเลย
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ ไม่งั้นนายจะเสียใจ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไอ้ป๊อดเดเมทรีทนการฝึกกับคุณครีสไม่ได้
‪เขาไม่เหมาะกับคอบร้า ไค
‪(คอบร้า ไคไม่มีวันตาย)
‪ดูดีนะ
‪ครั้งนี้ฉันใช้เครื่องวัดระดับ
‪มีอะไร
‪ผมค่อนข้างกังวลเรื่องคุณครีส
‪เดเมทรี เพื่อนผมเข้ามาแล้วก็โดนเขาเล่นงาน
‪- เดเมทรี ‪- ใช่
‪คนที่ปากมากใช่ไหม
‪ใช่ ก็คงสมควรโดนแล้ว
‪ผมรู้ว่าพวกคุณเป็นเพื่อนเก่ากันมา ‪แต่เรื่องของเขาบางเรื่องไม่น่าเชื่อถือ
‪ฟังนะ จอห์น ครีสกับฉันรู้จักกันมานาน
‪เข้าใจไหม เขากับฉัน...
‪เรื่องมันซับซ้อน
‪เขามีปัญหาหลายเรื่อง ‪แต่ทุกคนสมควรได้รับโอกาสครั้งที่สอง
‪เข้าใจไหม ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪ฉันคอยจัดการอยู่
‪ก็ได้ครับ
‪เควินอยู่ม.4 แล้วเหรอ
‪เขาสนุกกับม.3 ไหม
‪ผมว่าก็ดีนะ
‪บอกตามตรง เขาไม่ได้เล่าอะไรเท่าไหร่
‪เล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา
‪ใช่ ผมพอเข้าใจเรื่องนั้น
‪เด็กพวกนี้เข้าใจยากนะ อย่างสมัยพวกเรา
‪แม่พวกเรารู้เลยว่ามีปัญหา ‪ตอนเราตาฟกช้ำเข้าบ้านมา
‪ทุกวันนี้เหรอ ลืมไปได้เลย
‪แค่คิดว่าเควินมีเรื่องชกต่อย ‪ภาพก็ลอยมาเลย
‪เขาคงจะคว้าจอยสติ๊ก
‪เพื่อใส่สูตรโกง
‪ผมถึงได้อยากเปลี่ยนไง ผมจะใช้วิธีเก่าน่ะ
‪อ๋อเหรอ คุณจะทำอะไร
‪แหม ถามมาได้
‪เอาเถอะ นี่ไม่ใช่ชายหาดเลย
‪พวกคนจรจัดเล่นโรลเลอร์เบลด
‪กับพวกที่พ่นเพลงฮิปฮอปใส่หน้าอยู่ไหนล่ะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวก็โผล่มาหลังแจกออเดิร์ฟ
‪มีอะไรเหรอ
‪ไอชาน่ะ
‪ตั้งแต่เกิดเรื่องที่วัลเลย์เฟสต์ ‪เราก็ไม่ได้คุยกันเลย
‪ฉันรู้สึกว่าเราควรปรับความเข้าใจ ‪แต่ขณะเดียวกัน
‪ฉันยังโกรธที่พวกเขามาทำลายการแสดงของเรา
‪ฉันว่าลองเข้าไปคุยเถอะ
‪อย่างแย่นะ ถ้ามีเรื่องชกต่อยขึ้นมา ‪เราก็อัดวิดีโอได้
‪ใครจะรู้ ฉันอาจได้ ‪นักเรียนมิยากิโดคนใหม่กลับมา
‪ไง
‪แล้วเป็นไงบ้างล่ะ
‪เธอก็รู้ว่าเรามีเรื่องกัน
‪เธอโกรธเรื่องอะไร
‪พวกเธอเป็นคนตบเท้าใส่ ‪การแสดงที่วัลเลย์เฟสต์ของเรานะ
‪ก็พ่อเธอมาโจมตีสำนักของเราก่อน ‪จะให้เราทำยังไงล่ะ
‪เขาไม่ได้โจมตีพวกเธอนะ
‪เปล่าเหรอ "คนขี้โกง" เนี่ยนะ เฉียบขาดมาก
‪เขาแค่พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪งั้นคอบร้า ไคก็ผิดสินะ
‪ไม่ได้ผิด ก็แค่...
‪เราทำอะไรกันอยู่
‪นี่วันหยุดหน้าร้อนของเรานะ
‪เราอยู่ที่ชายหาด ‪แต่มาเถียงกันเรื่องคาราเต้เนี่ยนะ
‪ทั้งที่เราน่าจะเถียงกันเรื่องผู้ชาย
‪หรือว่าใครจะได้ขนมปังเพรทเซลชิ้นสุดท้าย
‪ไม่นะ นั่นของฉัน
‪งั้นก็มีแค่เธอกับพ่อซิกส์แพ็ค ‪ฝึกกันตลอดฤดูร้อนน่ะเหรอ
‪ตายจริง ต้องหนักน่าดูเลย
‪เอาเถอะ
‪กะแล้วว่าต้องเป็นนาย
‪ฉันเคยพูดว่าถ้านายมาเหยียบที่นี่อีกจะเป็นยังไง
‪ฉันจะแจ้งตำรวจ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪ไม่ต้องห่วงครับ คุณนายลารุสโซ่
‪แค่จะเอาเด็กเกเรคนนี้ออกจากพื้นที่
‪งั้นบังเอิญว่าเด็กเกเรคนนี้เป็นแขกของเรา
‪คุณนายครับ ผมคิดว่าคุณไม่เข้าใจ
‪ไม่ ฉันคิดว่าคุณต่างหากที่ไม่เข้าใจ
‪ร็อบบี้เป็นแขกของเรา
‪จบนะ
‪ผมผิดเองครับ
‪มันเรื่องอะไรกัน ร็อบบี้
‪ก่อนผมมาเจอกับพวกคุณ ผมเป็นคนละคน
‪ผมกับเพื่อนๆ เคยทำเรื่องผิดพลาดไว้ที่นี่
‪- เธอทำร้ายใครหรือเปล่า ‪- เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น
‪แต่ก็ถูกของเขา
‪ผมควรออกไป
‪ไม่ นี่ ฟังนะ เราต่างก็ทำผิดพลาด
‪สำคัญว่าเราจะทำอะไรต่อไปต่างหาก ใช่ไหม
‪จะบอกให้รู้ไว้นะ ‪นายไม่รู้ซะแล้วว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร
‪รู้บ้างไหมว่าฉันทำอะไรได้
‪เพราะถ้านายกำลังจะหาเรื่อง
‪นายได้เจอแน่
‪ฉันจะเผาที่นั่นให้ราบเลยถ้าจำเป็น
‪จอห์นนี่
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪เรียบร้อยดี ฉันแค่เถียงกับคนที่โรงแรมนิดหน่อย
‪พอดีว่าฉันอยู่ที่ยูนิเวอร์แซลซิตี้เชอราตันน่ะ
‪ที่พักชั้นยอด
‪แต่ฉันคิดว่าแม่บ้านหยิบนาฬิกาฉันไปเรือนหนึ่ง
‪เออ นี่ ไว้เจอกันตอนเช้าตรู่เลยนะ
‪วันนี้สอนสนุกดี
‪ฉันคิดว่ามีคนที่มีแววสักสองคนอยู่ในกลุ่ม
‪ใช่
‪ถึงเวลาแล้วที่ต้องมีคนสอนให้เด็กพวกนี้ต่อสู้เป็น
‪ผมได้ยินแต่เรื่อง
‪- การรังแกกันมากขึ้นเรื่อยๆ ‪- ถูกต้อง
‪และสิ่งที่เจ๋งคือสำนักนี้อยู่ที่บ้าน
‪เราฝึกกันข้างนอกกลางธรรมชาติ ผมรวม...
‪ฉันได้ยินคุณสุภาพบุรุษ ‪เจื้อยแจ้วกันเรื่องคาราเต้หรือเปล่านะ
‪ไง แซนดร้า
‪แดเนียลกำลังเล่าเรื่องสำนักใหม่ของเขาให้ฟัง
‪ใครจะไปคิดว่าคาราเต้จะเป็นสิ่ง
‪ที่เปลี่ยนไอชาของฉันให้เป็นคนละคนเลย
‪เหรอ ใช่นักเรียนคุณไหม แดเนียล
‪เปล่า ไอชาเรียนที่...
‪คอบร้า ไค
‪เป็นสิ่งที่เยี่ยมที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเธอเลย
‪เธอเคยเจอช่วงเวลาที่ยากลำบากอยู่พักหนึ่ง
‪น่าสงสาร
‪แต่อาจารย์ลอว์เรนซ์
‪เขาได้ช่วยเธอไว้ในแบบที่ฉันไม่เคยฝันถึงเลย
‪เขามอบความมั่นใจให้เธอ
‪ทำให้เธอแกร่ง
‪ใช่ แต่ฟังนะ เราแกร่งได้โดยไม่ต้องก้าวร้าว
‪ซึ่งนั่นคือความแตกต่างระหว่างมิยากิโดกับ...
‪คอบร้า ไค พวกเขาแสดง ‪ที่วัลเลย์เฟสต์ไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ ว่ากันว่าเหมือนคอนเสิร์ตแวนแฮเลนเลย
‪- คือมันก็... ‪- ฉันมีคลิปในโทรศัพท์
‪- ใช่ไหม ‪- สุดยอด
‪ลูกผมน่าจะทำแบบนั้นบ้างนะ
‪- ดูหน้าอกเขาสิ ‪- ดูซะก่อน
‪ร็อบบี้ก็เลยย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา
‪พ่อแม่เธอยอมเหรอ
‪ก็มันไม่มีอะไรนี่ เราเป็นแค่เพื่อนกัน
‪ฉันก็จะไม่บอกมิเกลอยู่ดี
‪ไง
‪ดูสิว่าฉันได้อะไรมา
‪(วอดก้า)
‪- ไปเอามาจากไหน ‪- จิ๊กมาจากที่บาร์
‪ใจเย็น
‪พวกผู้ใหญ่กำลังเมากันหมด
‪ไม่มีใครสังเกตหรอกถ้าเราจะสนุกกันนิดหน่อย
‪เธอควรเอาไปคืน ไม่งั้นจะเดือดร้อนได้นะ
‪แล้วเธอคือ
‪อ้อ แซม นี่โทรี่ โทรี่ นี่แซม
‪อ้อ แซมนี่เอง
‪เหอะน่า ทำยังกับจะมีคนถามหาวอดก้าหนึ่งขวด
‪ฉันจิ๊กเครื่องเงินที่นี่สักครึ่งหนึ่งยังได้
‪- ก่อนใครจะเห็นเข้า ‪- เธอไม่ควรขโมยอะไรทั้งนั้น
‪เธอเป็นแม่ชีเหรอ
‪ไปเถอะ เราจะดื่มกันรึเปล่า
‪ก็ได้ แก้วเดียวนะ
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ใช่ ชื่อครีส จอห์น ครีส
‪คอ รอ สระอี สอ
‪แน่ใจนะ
‪มียูนิเวอร์แซลซิตี้เชอราตัน ‪มากกว่าหนึ่งที่หรือเปล่า
‪ใช่ ผมพูดจริง
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ไม่มีครับ
‪ขอโทษที คุณแค่ดูเหมือนเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
‪เพื่อนคุณชอบตกปลาเหรอ
‪ใช่ เขาชอบน่ะ
‪เก่งกว่าผมอีก
‪ตกไม่ค่อยได้เนอะ
‪ยังหรอก
‪ยังมีปลาในนั้นอีกเยอะ
‪ถ้าคุณมีของที่น่างับ
‪ในที่สุดปลาจะมาหาคุณเอง
‪คุณแค่ต้องอดทน
‪คุณเหมือนเพื่อนผมกว่าที่ผมคิดเอาไว้เยอะเลย
‪ฉันเสียใจเรื่องไอชาด้วยนะ
‪เขาอยากเป็นเพื่อนกับใครก็แล้วแต่เขา
‪นี่ มีใครเห็นกระเป๋าเงินของแม่ไหม
‪กระเป๋าเงินคุณหายไปเหรอครับ
‪มันต้องอยู่แถวนี้แหละ เธอกระจายกันหาได้ไหม
‪ฉันมั่นใจว่าต้องเจอแน่
‪ผมจะไปดูที่หาด
‪อาจมีคนเอาไปส่งให้ไลฟ์การ์ด
‪โทษนะ เธอดึงกางเกงในยัยนั่นขึ้นสุดเหรอ
‪ตึงเปรี๊ยะแตกโป๊ะเป็นสองส่วนเลยละ
‪ว้าย ตายแล้ว
‪นี่
‪กระเป๋าเงินของแม่ฉันหายไป
‪แย่จังเลย
‪เธอไม่รู้เรื่องนั้นหรอกเหรอ
‪เดี๋ยวนะ
‪เดี๋ยว เธอพูดอะไรน่ะ
‪เอากระเป๋าเงินมาให้ฉัน แล้วฉันจะไม่ฟ้องรปภ.
‪นี่ล้อเล่นกับฉันหรือไง
‪แซม โทรี่ไม่ได้ขโมยกระเป๋าเงินของแม่เธอ
‪ใช่สิ
‪แล้วก็ไม่ได้ขโมยขวดวอดก้า
‪แล้วก็ไม่ขโมยเครื่องเงินไปด้วย
‪ฟังนะ ฉันไม่ได้ปล้นแม่เธอเว้ย
‪เราไปกันเถอะ
‪ปล่อยฉันนะ
‪เธอเป็นอะไรไหม
‪คบเพื่อนได้ดีจริงๆ
‪เธอก็ไม่ควรไปกล่าวหาโทรี่แบบนั้น
‪นายคิดจะทำอะไรเนี่ย
‪ว่าแล้ว
‪ไม่ แต่นายได้เห็นหญิงใส่จีสตริงสีเขียวไหม
‪แหม พวก ฉันไม่คิดถึงเรื่องนั้นตอนนี้หรอก
‪เปิดประตูบ้านี่สิวะ
‪ไม่มีทางหรอก
‪นายควรระวังตัวเอาไว้ให้ดี
‪เอาละ ฟังนะ ไปเอาของแล้วเผ่นกันเถอะ
‪แบบนั้นเลย
‪ไอ้หมอนี่ พวก
‪ทุกหน้าร้อนก็ยังทำเรื่องแย่ๆ
‪นายมาทำอะไรที่นี่ ร็อบบี้
‪เจอของที่นายซ่อนไว้ นายต้องเอาไปคืนให้หมด
‪คืนกะผีน่ะสิ
‪นายไม่จำบทเรียนครั้งที่แล้วเหรอ
‪ไม่เป็นไร เราจะให้หลักสูตร ‪กระตุ้นความจำให้นายแล้วกัน
‪ก็มาสิ
‪โดนเข้าไป
‪นายลืมแล้วเหรอว่างานนี้ทำกันสามคน
‪ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ
‪ฉันบอกนายว่าอะไร
‪นี่สามอาทิตย์แล้ว ‪ที่ฉันต้องเจอกับความตอแหลของนาย
‪ฉันเตือนแล้วนะว่านายจะเจอดีแน่
‪นายสะเดาะล็อกตู้เก็บรองเท้าของฉัน ไอ้สวะ
‪เฮ้ย พอได้แล้ว!
‪นายอยากกลับออกไปอยู่ข้างถนนเหรอ จอห์น
‪อาศัยป้ายรถเมล์อยู่น่ะ
‪ฉันมีคนเป็นร้อยที่ต้องการเตียงของนายจะแย่
‪ขอโทษที คุณนาย
‪จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้ว
‪เด็กฉลาดอย่างนายนี่เรียนรู้ช้าเนอะ
‪บางทีเราอาจต้องฝากอะไรไว้ให้มันจำ
‪ปล่อยเขาไป
‪อย่าไปฟังเขา
‪ก็ได้ คุณปู่
‪มาลุยกันเลย
‪ปู่ของพวกนายรู้กระบวนท่าแบบนั้นไหมล่ะ
‪มา ไปกันเถอะ
‪คุณน่าจะบอกผม
‪นายรู้จักฉันตอนฉันรุ่งเรือง จอห์นนี่
‪มันออกจะปล่อยวางยาก
‪มีเรื่องจริงบ้างไหม
‪อัฟกานิสถาน ปานามา
‪การเดินทางไปตาฮีตี
‪หลังจากฉันเสียสำนักไปชีวิตก็ลำบาก
‪ฉันพยายามสมัครเข้าเป็นทหารใหม่ ‪แต่พวกเขาไม่รับฉัน
‪ตอนนี้พวกเขามีพวกจิตแพทย์ขี้โม้แล้ว
‪พวกเขาจะรู้เรื่องบ้าอะไร
‪พวกเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์
‪ส่วนใหญ่ยังไม่เกิดกันด้วยซ้ำ
‪แล้วเพื่อนที่ออกรบด้วยกันคนหนึ่งมาเสนองานให้
‪แต่ฉันรู้สึกเหมือนเป็นของให้ทาน
‪ฉันก็เลยไปตามที่ต่างๆ ทำนู่นทำนี่เรื่อยเปื่อย
‪แล้วฉันก็แก่ตัวลง
‪และสิบปีที่ผ่านมา ฉันอาศัยอยู่ในที่แบบนี้แหละ
‪แล้วฉันก็ได้ข่าวเรื่องที่นายทำที่ออลวัลเลย์
‪ฉันก็คิดได้ว่าฉันมีโอกาสครั้งที่สอง
‪แต่สิ่งที่ฉันได้พบพานมาทั้งหมดในชีวิต...
‪ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ค่า จอห์นนี่
‪ฉันคิดว่าฉันเกินเยียวยาแล้ว
‪ฟังดูเหมือนยอมแพ้เลย
‪แต่ผมถูกสอนว่า…
‪"สำนักนี้ไม่มีความพ่ายแพ้"
‪ใช่ไหม
‪จะไม่มีคอบร้า ไค ถ้าไม่มีจอห์น ครีส
‪คุณต้องการโอกาสแก้ตัว
‪ผมก็จัดให้
‪แต่คุณต้องพยายามทำในแบบของผมนะ
‪คุณรับได้ไหม
‪ได้สิ อาจารย์
‪(- ฉันไม่เอาแล้ว ‪- ช่วยคุยกับฉันที)
‪(- บาย ‪- เริ่มกันใหม่ได้ไหม ไอชา)
‪(โทรหาฉันหน่อย ไอชา…)
‪หัวเป็นไงบ้าง
‪ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย
‪ผมนี่ช่างโง่จริงๆ ที่เอาตัวเอง ‪เข้าไปในสถานการณ์แบบนั้น
‪เธอทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้อง
‪มีเรื่องดีๆ จากมันอยู่เหมือนกันนะ
‪ก็ได้ คุณปู่
‪มาลุยกันเลย
‪อดีตแชมป์ออลวัลเลย์จัดการโจรสามคน ‪โดยใช้มิยากิโดคาราเต้
‪รู้สึกเหมือนคลิปนี้จะดังได้นะ
‪คนแน่นสำนักก่อนเที่ยงแน่นอน
‪ไม่
‪มิยากิโดเป็นเรื่องของ ‪การป้องกันตัวเองและปกป้องคนอื่น
‪ไม่ได้ต้องการชื่อเสียง
‪คุณมิยากิไม่ได้จะรับฉัน ‪ตอนนั้นเขาไม่ได้หานักเรียน
‪เขารับฉันเพราะว่าฉันต้องการเขา
‪ฉันเข้าไปหาเขา ไม่ใช่เขามาหาฉัน
‪ถึงเวลาที่เราต้องอดทน ‪ปล่อยให้คนที่ต้องการเรามาหาเรา
‪ถูกไหม
‪ขอโทษนะครับ
‪ดูไม่ออกว่าประตูนั่นเป็นด้านหน้า ‪หรือผมควรจะกดกริ่ง
‪นั่นบ่อปลาคาร์ปใช่ไหม
‪- ค่าบำรุงรักษาเท่าไหร่ ‪- มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ครับ ผมอยากเรียนคาราเต้
‪เธอมาถูกที่แล้ว
‪การเตะกระแทกไปด้านหลังทำแบบนี้
‪ก้าวขา หมุนตัว เหวี่ยงขาเตะข้าง
‪แล้วถ้าศัตรูจู่โจมจากข้างหลังล่ะครับ
‪ถามได้ดีมาก
‪อาจารย์ครีส อยากสาธิตท่านี้ให้ดูไหม
‪ได้เลย อาจารย์ลอว์เรนซ์
‪- คุณแน่ใจนะ อาจารย์ ‪- ไม่ต้องห่วงหรอก
‪หัวใจสำคัญของท่านี้คือ ‪การทำให้ศัตรูคิดว่าเรากำลังถอย
‪แต่แค่ตอนที่เขาไม่ทันระวังตัวนะ
‪เราจู่โจมให้แรงที่สุดก็ตอนนั้นแหละ
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย