‪ไม่ คุณไม่เข้าใจ
‪ลูกชายของฉันโดนรังแกทุกวัน
‪ใช่ พวกนั้นเรียกเขาต่างๆ นานา
‪"ตัวประหลาด" "ขี้แพ้"
‪"ปากเหวอะ"
‪มันไม่ถูกต้อง
‪คุณต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪- คุณจะประกาศเหรอ ‪- อย่าให้เขาประกาศนะ
‪ขอร้องว่าไม่ต้องเอ่ยชื่อเขา
‪ฉันไม่อยากให้เขาอับอาย
‪ฉันมั่นใจว่ามันจะยุติเรื่องนี้ได้
‪แม่รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป
‪โรงเรียนจำเป็นต้องรู้
‪ว่าไม่ควรปล่อยให้พฤติกรรมแบบนี้เกิดขึ้น
‪แม่ไม่เข้าใจเหรอ ‪พวกนั้นไม่มีวันหยุดล้อผม เพราะผมเป็นคนขี้แพ้
‪ไม่จริงเลย
‪ตื่นซะที แม่ ผมเป็นตัวประหลาด
‪ผมไม่มีทางมีเพื่อนคนอื่นได้นอกจากเดเมทรี
‪ผมไม่มีทางมีแฟนได้
‪ผมไม่มีทางเป็นอะไรได้ ‪นอกจากเด็กที่มีปากแปลกประหลาด!
‪เรียบร้อยแล้ว น้อง
‪- ขอบใจ ริโค่ ‪- ไว้เจอกัน พวก
‪เธอสักอันนั้นให้ฉันเหรอ
‪มั้ง
‪เฮ้ย ไอ้แฝดทึ่ม หยิบกระเป๋าฉันซิ
‪เราจะไปแล้ว
‪รั้วทั้งแผงเหรอ
‪นั่นสัก 110 ตารางเมตรได้เลยนะ
‪ที่จริงแล้วต้องคูณสองนะ เธอลืมอีกด้านหนึ่งไป
‪ก็ได้ ผมเข้าใจ
‪คุณกำลังสอนเรื่องความจำของกล้ามเนื้อให้ผม
‪ทำไปหลายๆ ครั้ง ‪จะพัฒนาเทคนิคด้านคาราเต้ไปอย่างไม่รู้ตัว
‪เรามาเข้าเรื่องแล้วคุณก็ทำท่าให้ผมดูดีไหม
‪ร่างกายผมไม่ยืดหยุ่นมากนัก
‪และผมก็มีปัญหาเรื่องรักษาการทรงตัวนิดหน่อย
‪หวังว่านั่นจะไม่ใช่ปัญหานะ
‪แขนขาไม่สมส่วนน่ะ
‪อย่างนั้นแหละ ข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง
‪ผมใช้ลูกกลิ้งได้ไหม
‪วงซ้าย วงขวา
‪อย่างนั้นแหละ
‪อะไร
‪เสี้ยนน่ะฮะ
‪เสี้ยนใหญ่ด้วย
‪เราจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
‪แขนผมล้า
‪แล้วผมก็ปวดฉี่ตั้งแต่ก่อนเริ่มอีก
‪ไม่ค่อยพลิ้วเลยนะ อาจารย์
‪เอาละ ตั้งใจดูนะ
‪เขาล็อกคอฉันได้ ฉันล็อกข้อศอกเขาได้
‪ถ้าฉันพยายามจะดิ้นหลุด…
‪ฉันจะรัดแน่นและทำเขาหลับไปเลย
‪ถ้าฉันจัดการที่ซี่โครงเขา…
‪ก็จะไม่มีอะไรกำบังหน้าอกของเขา
‪ทางเลือกที่ตัดสินใจยากสองทาง
‪นายจะทำยังไง
‪ไม่ต้องนึกถึงผลที่ตามมา แล้วใส่ให้เต็มที่
‪นายอาจเจ็บตัว
‪แต่ไม่มีใครชนะได้โดยไม่ทำอะไรเลย
‪นายต้องเลือก
‪เป็นฝ่ายรุก
‪และใส่ให้เต็มแรง
‪วันนี้การเรียนสนุกดีนะ
‪ลูกเตะตวัดของคุณยังเจ๋งอยู่นะ
‪ฉันเกือบเสร็จนายด้วยหมัดฮุคนั่น
‪ผมคิดว่านักเรียนได้ความรู้จากบทเรียนเยอะเลย
‪แต่แน่นอนว่านักเรียนคนสำคัญที่สุดไม่อยู่
‪ลูกชายของนาย
‪มันไม่ถูกต้องนะที่เขา… อยู่ที่นั่น
‪เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ
‪ร็อบบี้ไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับผม
‪ผมพยายามแล้ว
‪พยายามแล้วเหรอ
‪งั้นนายก็แค่สอนบทเรียนพวกนี้
‪แต่ไม่ได้ใส่ใจมันจริงจังเหรอ
‪"ใส่ให้เต็มแรง"
‪ให้ตายเถอะ ยัสมินมีบิกีนีแบบเดียวกับฉันเลย
‪บอกยัยนั่นว่าอยู่ที่ฝรั่งเศสไปก็ได้นะ
‪นี่
‪อุ๊ย ต้องหลุดมือฉันแน่เลย
‪นายทำอะไรตรงนั้นน่ะ
‪ใส่ให้เต็มแรง
‪นั่นมอซซาเรลลาแท่งสุดท้ายของฉันนะ
‪ต้องจ่ายดอกด้วยสิ สมุน
‪นายเป็นอะไร
‪นายควรจะเห็นอันนี้
‪"อาจารย์ไม่มืออาชีพเลย"
‪"ไม่คำนึงถึงความปลอดภัยหรือพื้นที่ส่วนตัว"
‪"สถานที่ต้องปรับปรุงครั้งใหญ่"
‪ไอ้หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครเนี่ย
‪ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้ใช้มันในการต่อสู้ไหมนะ
‪แต่ถ้าเราโดนบังคับให้ไปแข่งเต้น เราก็พร้อม
‪เราแบ่งเป็นคนใส่เสื้อกับไม่ใส่เสื้อเหรอ
‪เพราะฉันอยากเป็นคนใส่เสื้อมากกว่า
‪ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องไม่ใส่เสื้อนะ ‪นอกจากว่าเธอต้องการ
‪ฉันให้เธอมีสิทธิ์เลือก
‪เดเมทรี มาทางนี้
‪เฮ้ คุณแอล ก่อนเราเริ่ม…
‪อะไร…
‪เป็นจดหมายจากแม่ผม ‪ขอให้ผมไม่ต้องใช้แขนกับขาหนักมาก
‪ดังนั้นถ้ามีบทเรียนอื่นที่ผมเรียนได้…
‪อาจเป็นสมุดแบบฝึกหัด
‪ทำท่า "ขัดพื้น" ให้ฉันดูซิ
‪คุณอยากให้ผมขัดอีกแล้วเหรอ มันก็เรียบแล้วนะ
‪ไม่ ไม่ใช่ให้ทำจริง…
‪ทำท่าน่ะ
‪ทำท่าให้ฉันดู จำได้ไหม
‪พร้อมนะ
‪- คุณเตะผม ‪- ทำไมเธอไม่กันไว้ล่ะ เดเมทรี
‪เธอก็รู้ นี่เป็นความจำของกล้ามเนื้อ
‪เผื่อว่าคุณไม่ทันสังเกต ผมไม่มีกล้ามเนื้อ
‪เธออยากอยู่ที่นี่หรือเปล่า เดเมทรี
‪- ก็ไม่เชิง ‪- งั้นเธอมาทำไม
‪ทั้งชีวิตผม
‪เอาเป็นว่า
‪เป็นคนไม่ป๊อปเท่าไหร่
‪แต่อย่างน้อยผมก็มีเพื่อนบ้าง
‪แล้วคอบร้า ไคก็เข้ามาเปิดในเมือง
‪มารู้ตัวอีกที เพื่อนๆ ผมก็ไปเรียนคาราเต้
‪และกลายเป็นลูกผู้ชายกัน
‪อันที่จริงผมโดนเพื่อนสนิทผมคุกคาม
‪ผมแค่อยากแสดงให้เห็นว่าผมก็ตอบโต้ได้
‪ฟังนะ ฉันเข้าใจว่าเธอกำลังเจอเรื่องอะไร
‪เข้าใจจริงๆ
‪แต่มิยากิโดไม่ใช่เรื่องของการอวดโก้
‪- มันเป็นเรื่อง… ‪- การป้องกันตัว ผมรู้
‪ปัญหาคือตัวผมอ่อนแอเกินไป
‪(หมายแจ้งขับไล่)
‪ขอโทษครับ
‪รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่อยู่ห้องนี้
‪ขอโทษนะ พูดอังกฤษได้ไหม
‪ไง นี่เจนนะ ลองพูดมาสิ ฉันอาจจะโทรกลับก็ได้
‪ผมจุกน่ารักจัง
‪ฉันบอกแล้วว่ารูปมันเห่ยมาก
‪ถ้าตอนนั้นเธอเป็นเพื่อนฉัน ‪ฉันจะเตือนว่านี่เป็นแฟชั่นชั่วครั้งชั่วคราว
‪ใช่ ฉันต้องอยู่กับมันไปห้าปี ‪ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ "โรเบิร์ต สเวย์ซี่ คีน" เหรอ
‪แม่ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของแพทริค สเวย์ซี่
‪เขาเป็นนักแสดงยุค 80
‪ใช่ ทำยังกับฉันไม่เคยดูเดอร์ตี้แดนซ์ซิ่ง ‪เป็นร้อยรอบอย่างนั้นแหละ
‪แม่ฉันบังคับให้ฉันดูตลอดเวลา
‪บังคับเหรอ
‪ก็ได้ ฉันอาจชอบเรื่องนี้
‪ฉันชอบการแสดงของเขา ‪ในเรื่องดอนนี่ ดาร์โกมากกว่า
‪หนังน่าสนใจนะ
‪เป็นเรื่องการเดินทางข้ามเวลา ‪ไม่ถูกใจเท่าที่ควร
‪เดี๋ยว วันนี้วันพุธใช่ไหม
‪ใช่
‪ดันเจียน ลอร์ดฉบับใหม่ออกแล้ว
‪พวกนายอยากได้อะไรจากร้านหนังสือการ์ตูนไหม
‪ไม่ละ ขอบคุณ
‪เอาละ เดี๋ยวฉันมา ‪อย่าให้ใครเอาไก่ฉันไปทิ้งนะ
‪เธออยากได้บราวนี่ซันเดที่เหลือไหม
‪ฉันจะไม่โกหกเธอนะ ฉันกินบราวนี่ไปแล้ว
‪กับวิปครีมแล้วก็ฮอตฟัดจ์ไปเยอะแล้ว
‪งั้นเธอก็เหลือไอศกรีมละลายให้ฉันน่ะสิ
‪ใช่ ของดีเลยนะเนี่ย
‪ถามจริง เธอกำลังทำอะไรอยู่
‪อะไรนะ เรื่องทะลึ่งเหรอ
‪- เปล่า ไม่ใช่เรื่องทะลึ่ง ‪- ขอดูหน่อยสิ น่านะ
‪ที่จริงฉันขอความเห็นเรื่องนี้จากผู้หญิงก็ได้เนอะ
‪แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่ขำ
‪ฉันสัญญาไม่ได้หรอก
‪แถ่นแท้น
‪เพลงเป็นของวงยุค 80…
‪- นั่นมัน… ‪- ใช่ แฟนเก่าฉันเอง แซม
‪(หัวใจฉันแตกสลายเมื่อไม่มีเธอ)
‪ดูอันนี้นะ
‪แซมกับฉันชอบปลาหมึกยักษ์
‪หรืออะไรแบบนั้น
‪มันเหมือนเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ของเรา
‪(ฟังเสียงหัวใจของเธอ)
‪แล้วเธอคิดว่าไง
‪ฉันคิดว่า…
‪เธอควรลบทิ้งไป
‪ใส่ถังขยะ ล้างถังขยะ ‪แล้วเอาแล็ปท็อปเธอไปเผาซะ
‪มันแย่ขนาดนั้นเหรอ
‪- มันทำให้เธอดูสิ้นหวัง ‪- ก็ฉันสิ้นหวังนี่
‪ใช่ แต่สาวๆ ไม่ชอบผู้ชายสิ้นหวัง
‪แล้วฉันจะบอกความรู้สึกให้แซมรู้ได้ยังไงล่ะ
‪ไม่ต้องบอก
‪ทำเหมือนว่านายลืมเธอไปแล้วหมดสิ้น
‪เหมือนไม่แคร์ แล้วเธอจะอยากได้นายคืน
‪แล้วนายรู้วิธีลืมเธอไหมล่ะ
‪หาอะไรทำสนุกๆ
‪ฉันรู้จักอยู่ที่หนึ่ง
‪ไม่ต้องห่วง คุณนายกู๊ดวิน
‪เจสันเตรียมอีคลาสไว้ให้คุณแล้ว ‪คุณไปทำธุระวันนี้ได้เลย
‪สวัสดีครับ ขอต้อนรับสู่ลารุสโซ่ ‪นอร์ทฮอลลีวูด
‪ร็อบบี้อยู่ไหน
‪อ๋อ เดี๋ยวนะ นายนี่เอง
‪ฉันเกือบตายอยู่บนป้ายโฆษณานั่น ‪เพราะเรื่องที่นายทำ
‪- นายติดรองเท้าออกซ์ฟอร์ดคู่ใหม่ฉัน ‪- ฟังนะ ฉันอารมณ์ไม่ดี
‪ฉันไปศูนย์รถลารุสโซ่มาแล้วสามที่
‪เขาบอกว่าร็อบบี้ทำงานอยู่ที่นี่ ‪บอกมาว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪เสียใจด้วย ฉันบอกไม่ได้
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านายกับแดเนียลมีเรื่องกัน
‪เขาเตะก้นนายตอน ม.ปลาย
‪นายก็รู้สึกร้อนรุ่มมาตลอด ‪แต่ฉันมีเรื่องต้องทำมากพอ
‪โดยไม่ข้องเกี่ยวกับ ‪ละครคาราเต้น้ำเน่าของนาย ฉะนั้น…
‪ก็ได้ๆ
‪นายแตะต้องตัวฉัน ‪นี่ไม่ใช่สำนักนะ นี่โลกความเป็นจริง
‪นายจะมาทุ่มใครไม่ได้ นี่เป็นสถานที่ทำงาน
‪- ร็อบบี้อยู่ไหน ‪- ให้ตายเถอะ
‪ฉันไม่รู้ เขาไม่อยู่ที่นี่ ‪คงอยู่บ้านแดเนียล เขาย้ายเข้าไปแล้ว
‪เขาอาศัยอยู่กับพวกลารุสโซ่เหรอ
‪พ่อมดแห่งนาร์โฟร์กลับมาเหรอ เขาเพิ่งตายไปนี่
‪ให้มันต่อเนื่องกันหน่อย
‪ยังอดใจรออ่านฉบับใหม่ไม่ไหวเหรอ
‪ผมสวยนะ
‪เป็นฮัลค์ตัวสีแดงหรือไง
‪ฉันเห็นนายรีวิวในเยลพ์
‪ลบมันทิ้งซะ
‪ซึ่งทำลายจรรยาบรรณการเขียนข่าวของฉันอะนะ
‪ฟังนะ ฉันขอโทษ แต่ต้องมีคนพูดอะไรสักอย่าง
‪และอีกอย่าง การลบมันทิ้ง ‪จะทำให้สถานะเยลพ์ชั้นยอดของฉันป่นปี้
‪ฉันบอกว่าลบมันทิ้ง
‪นายคิดว่าฉันกลัวนายเหรอ
‪ฉันรู้จักตัวจริงของนายนะ อีไล
‪ฉันว่านาย ร็อคสเตดี้กับบีบ๊อป
‪อย่ามายุ่งกับฉันเลย เข้าใจไหม
‪เยี่ยม มันก็จะเป็นแบบนี้สินะ
‪พาพวกมารุม
‪ลบมันทิ้ง ไม่งั้นเราจะเล่นงานนาย
‪นายจะทำร้ายฉันจริงๆ เหรอ
‪จะบอกให้นะ
‪นายไม่ได้รู้เรื่องคาราเต้คนเดียวหรอก
‪ฉันเพิ่งไปเข้าร่วมมิยากิโด
‪ก็ได้ ดูฝีมือนายหน่อยซิ
‪เฮ้ย ทำอะไรกันข้างหลังน่ะ
‪เวรเอ๊ย
‪- อะไรวะ ‪- โทษที
‪มันไปทางไหน
‪ไม่เอาน่า พวก
‪เราไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้
‪- เขาได้รับบทเรียนแล้ว ‪- ใครบอกให้นายคิด
‪กระจายกันหา
‪มาเร็ว
‪พวกเขาไปแล้วแน่เลย
‪มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้
‪นายเข้าร่วมคอบร้า ไคได้ ‪ถ้านายไม่ปอดแหกซะก่อน
‪อย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่คนเส็งเคร็ง
‪นายตายแน่
‪ถอยมา พวกนายต้องหลบไป
‪ฉันไม่อยากชกผู้หญิง
‪ก็ไม่ได้มีโอกาสหรอก
‪ห้าต่อสามเหรอ
‪สองคนครึ่งมากกว่า
‪เดเมทรี ระวัง!
‪ไม่นะ
‪เราเก็บไก่ไว้ให้เธอน่ะ
‪ขอบใจ
‪นายย้ายลูกฉันเข้าไปอยู่บ้านนายเหรอ
‪จอห์นนี่
‪อ้าว ไง คาร์เมน มีเครื่องซักผ้าที่นั่นเหรอ
‪ใช่
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
‪อ้อ เปล่า ผมสบายดี
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪คุณดื่มมาเหรอ
‪มา
‪- เข้ามา ‪- ก็ได้
‪เราจะไปที่บ้านคุณเหรอ
‪มันเหมือนตอนที่เราอยู่ที่สระ เธอไปทางซ้าย…
‪- ส่วนเธอไปทางขวา ‪- ใช่
‪ฉันก็ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪เธอลงมาจากโต๊ะสูงขนาดนั้นได้ยังไง
‪นี่ แม่บอกพ่อแล้ว พวกเธอเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ค่ะ พ่อ พวกเราไม่เป็นอะไร
‪เอาละ ดีแล้ว
‪ดี เกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪คือว่าพวกนั้นจะทำร้ายเดเมทรี
‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪พ่อโกรธพวกเราไหมคะ
‪ไม่ พ่อไม่โกรธ
‪รู้สึกภูมิใจต่างหาก
‪คาราเต้ไม่เพียงแต่เป็นการป้องกันตัว ‪มันคือการปกป้องผู้อื่นด้วย
‪แค่อย่าทำให้พ่อหัวใจวายแบบนั้นอีกก็แล้วกัน
‪แค่เราฝึกการต่อสู้ไม่ได้หมายความว่า ‪พ่ออยากเห็นลูกมีเรื่องมีราว
‪ส่วนเธอ
‪ฉันดีใจที่เธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้
‪ได้ข่าวว่าเธอวิ่งหางจุกตูดเลย
‪บางคนเรียนรู้เร็วกว่าคนอื่นๆ
‪อย่าท้อแท้นะ
‪แหม
‪ยอมรับความจริงเถอะ
‪ผมขัดพื้นไม่ได้
‪ผมลงแว็กซ์ไม่ได้ แล้วก็เช็ดออกแทบจะไม่ได้
‪ในขณะเดียวกันเราก็มีจอน สโนว์ ‪กับเดแนริส ทาร์แกเรียนอยู่ในนั้น
‪ส่วนผมเป็นแค่…
‪แซม ทาร์ลี่
‪แซม ทาร์ลี่ฆ่าไวท์ วอล์คเกอร์นะ
‪คุณดูมหาศึกชิงบัลลังก์เหรอ
‪อ้อ ฉันเชี่ยวชาญเรื่องนี้ดีมากเลยละ
‪และถ้ามันได้สอนอะไรให้เรา
‪นั่นก็คือใครๆ ก็เป็นฮีโร่ได้
‪ถูกไหม
‪มาเถอะ ทำท่าขัดพื้นให้ฉันดูซิ
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ใช่ ตรงไหนก็ดีทั้งนั้น
‪เร็วเข้า
‪เราจะทำแบบค่อยเป็นค่อยไปนะ
‪ตกลงไหม โค้งให้ฉัน
‪ขัดพื้น
‪มองตาฉัน
‪ขัดพื้น
‪อีกข้างหนึ่ง
‪สวย
‪เธอซ้อมเดเมทรีเรื่องรีวิวเยลพ์เหรอ
‪เธอคิดบ้าอะไรอยู่
‪เขาไปเข้าร่วมมิยากิโด
‪แล้วไง
‪- เขาเป็นเพื่อนเธอนะ ‪- ไม่ เขาเป็นไอ้เฉิ่ม
‪และจะเป็นไอ้เฉิ่มตลอดไป
‪จะบอกให้นะ
‪ฉันชอบอันนี้
‪และชอบพวกนี้
‪แต่ฉันจะไม่เดตกับนักเลง
‪- เธอจะไปไหน ‪- เราจบแล้ว
‪ไม่นะ
‪นี่หมายถึงชั่วนิรันดร์
‪ฉันก็ไม่ได้ขอให้ทำสักหน่อย
‪นี่
‪เฮ้ย!
‪นายไปมีเรื่องชกต่อยมาเหรอ
‪กับมิยากิโด
‪เราแพ้
‪เปล่าสักหน่อย
‪การต่อสู้จบลงก็ต่อเมื่อ…
‪นายพูดว่าจบเท่านั้น
‪ฟังดูเหมือนคุณกับคนชื่อแดเนียลมีปัญหาเยอะนะ
‪ปัญหา
‪คุณรู้เรื่องไม่ถึงครึ่งเลย
‪เขาเป็นหนามทิ่มแทงผมตั้งแต่ ม.ปลาย
‪เขาทำอะไรให้คุณตอน ม.ปลาย
‪เอาเป็นว่าเขาทำให้ชีวิตผมต้องทนทุกข์แล้วกัน
‪แล้วตอนนี้เขาให้ลูกชายผมย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน
‪ผมต้องการจบเรื่องนี้
‪ฉันเข้าใจว่าคุณโกรธ
‪ฟังดูเหมือนผู้ชายคนนี้เป็นคนแย่มากนะ
‪สุดๆ เลยละ
‪แต่มันจะยิ่งทำร้ายคุณนะ จอห์นนี่
‪มันไม่คุ้มกัน
‪เรื่องพวกนี้จบไม่สวยหรอก เชื่อฉันสิ
‪ฉันเห็นมากับตาแล้ว
‪สามีเก่าฉันมี… ศัตรูมากมาย
‪ทางเดียวที่จะจบเรื่องการชิงดีชิงเด่นได้ ‪คือไม่ใครก็ใครต้องปล่อยวาง
‪คุณต้องเป็นผู้ใหญ่กว่านี้
‪พร้อมนะ
‪สาม สอง หนึ่ง ไป!
‪ตายจริง เธอบ้าไปแล้ว
‪ใช่ ฉันเคยได้ยินคำนั้นมาก่อน
‪มึนหัวมาก
‪นายสนุกใช่ไหม
‪ใช่ ฉันสนุก
‪ตอนเธอบอกว่ามีสถานที่หนึ่ง
‪ฉันคิดว่ามันจะเป็นที่ ‪ที่เราต้องใช้บัตรประชาชนปลอม
‪เราไปที่แบบนั้นได้นะ
‪เพื่อนสาวฉันเป็นบาร์เทนเดอร์ที่คาฮวนกา
‪ไม่เอา ฉันออกจะชอบ ‪บรรยากาศของสนามเด็กเล่นร้าง
‪มันดูเหมือนเป็นสถานที่สุดเจ๋งที่จะ…
‪ต่อสู้กับเหล่าซอมบี้ที่ครองโลก
‪แย่ละ นี่กี่โมงแล้ว
‪- เรา… ‪- รอก่อน
‪แม่เจ้าโว้ย สุดยอดเลย
‪ทุกคืน สี่ทุ่มสามสิบหกนาทีเป๊ะ
‪เป็นเที่ยวบินสุดท้ายที่ออกจากเบอร์แบงก์
‪โห ครั้งหนึ่งแซมกับฉันเคยไป ‪ร้านไอศกรีมที่เบอร์แบงก์…
‪ให้ตายเถอะ
‪นายกำลังไปได้สวยเลย
‪นายไม่ได้เอ่ยชื่อนี้มาเกือบชั่วโมง
‪ใช่ ฉันขอโทษ
‪อาจารย์เพิ่งบอกว่าให้ใส่เต็มแรงและเป็นฝ่ายรุก
‪ฉันยังพยายามคิดอยู่ว่ามันหมายถึงอะไร
‪ฉันว่ามันก็หมายความตามนั้นแหละ
‪เหรอ
‪เป็นฝ่ายรุก
‪ยังไม่นอนเหมือนกันเหรอ
‪อะดรีนาลีนหลั่งเยอะเกิน
‪เอาสมอร์ไหม
‪ไม่เคยปฏิเสธมาร์ชแมลโลว์ฟรีอยู่แล้ว
‪โห เธอใช้เนยถั่วทำสมอร์เหรอ
‪ฉันเรียกมันว่า "แซมมอร์ส"
‪ฉันเป็นอัจฉริยะน่ะ
‪ฉันขอโทษ
‪- ไม่เป็นไร ‪- ไม่ คือว่าเธอต้องเข้าใจนะ ฉัน…
‪ฉันเจอเรื่องแย่ๆ มานาน
‪และตอนนี้ก็มีเรื่องดีเกิดขึ้นในที่สุด และ…
‪ฉันทำพังไม่ได้
‪ไม่ใช่ว่าเธอจะเป็นคนทำพังนะ แต่พ่อของเธอ
‪- เขา… ‪- มัน… ฉันเข้าใจ
‪ชักกระอักกระอ่วนใจแล้วสิ
‪ใช่
‪(มิยากิโด คาราเต้)
‪มาจบศึกกันเถอะ
‪พวกนั้นเอาเหรียญเกียรติยศของคุณมิยากิไปด้วย
‪พ่อคะ
‪(คอบร้า ไคไม่มีวันตาย)
‪เลือกเอา
‪ไม่นะครับ
‪ไชโย แดเนียลซัง!
‪เฮ้ ไชโย
‪ไชโย!
‪คุณลารุสโซ่
‪พ่อ จะไปไหนคะ
‪ทำได้ดี ดิแอซ
‪โค้ง เริ่มใหม่
‪- นายคิดจะทำบ้าอะไร ‪- ทำยังกับนายไม่รู้
‪ถอดรองเท้าออกจากเสื่อ ‪นายกำลังดูหมิ่นสำนักของฉันนะ
‪นายจะคุยกับฉันเรื่องดูหมิ่นสำนักจริงเหรอ
‪ทั้งที่เพิ่งทำกับสำนักฉันน่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร ‪ฉันไม่ได้ทำอะไรกับสำนักนาย
‪แบบเดียวกับที่นายไม่ได้ชกพนักงานของฉันสินะ
‪รู้ไหม จริงๆ แล้วใจหนึ่งฉันก็รู้สึกเห็นใจนาย
‪แต่นายทำให้ลืมได้ยาก ‪ว่าใครเป็นคนเลวในเรื่องทั้งหมดนี้
‪นายเรียกตัวเองว่าอาจารย์เหรอ ‪นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาจารย์คืออะไร
‪อาจารย์ต้องเป็นพี่เลี้ยง อาจารย์ต้องให้กำลังใจ
‪เขาไม่ได้สอนให้ทำลายและดูหมิ่น
‪ฉันบอกไปแล้ว ‪ว่าฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร ลารุสโซ่
‪ส่วนนายก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดเรื่องอะไรเหมือนกัน
‪ใช่ ฉันรู้ว่านายไม่…
‪นายไม่ได้เหรียญเกียรติยศด้วยการขโมยมันมา
‪ฉันจะเล่าเรื่องอาจารย์ของพวกเธอให้ฟังนะ
‪เขาอาจสอนวิธีการสู้ให้พวกเธอ
‪แต่เขาไม่รู้สักเรื่องถึงวิธีการ ‪ที่จะชนะในชีวิตอย่างแท้จริง
‪ถ้าพวกเธออยากช่วยตัวเองก่อนจะสายเกินไป
‪ประตูของมิยากิโดเปิดอ้าต้อนรับอยู่นะ
‪นายคิดว่าจะเข้ามาดึง ‪นักเรียนของฉันในนี้ได้เหรอ
‪แล้วนายจะทำยังไงล่ะ
‪นายก็รู้ว่าฉันจะไม่จู่โจมก่อน
‪ฉันจะไม่ทำตัวเป็นเด็กหรอก
‪ได้
‪เดี๋ยวเราได้รู้กัน
‪นายคิดว่าจะไปไหน
‪อะไรวะ คริส
‪ฉันไม่เคยชอบที่นี่เลย
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย