To się może zaraz skończyć.
Decyzja należy do was.
Kto zniszczył dojo Miyagi?
Wiecie, że nie lubię LaRussa,
ale takich rzeczy tu nie uczymy.
W każdym razie już nie.
Zapytam jeszcze raz. Kto zniszczył Miyagi-Do?
Nie ja, sensei.
Nigdy nie znieważyłbym innego dojo.
Zamknij jadaczkę, Grubciu.
Nie chcę wymówek. Chcę odpowiedzi.
Nie wiemy, kto to zrobił.
Ktoś coś wie.
Pytanie brzmi…
kto się złamie?
Dalej. Możemy to robić cały dzień.
Cześć, stary. Kopę lat.
Słuchaj, chciałbym pogadać, ale jestem w trakcie…
Chwila, co?
Jak bardzo źle?
Sensei, potrzebujemy przerwy na picie.
Dwie minuty przerwy.
Ogarnijcie się.
Myślę, że powinienem się przyznać.
Nic nie mów.
Zajmę się tym.
Tak, sensei.
Muszę coś załatwić.
Zastąpisz mnie?
Oczywiście.
Chcę, żebyś znalazł sprawcę.
Rób, co musisz.
Nie martw się.
Znajdę.
Jeśli chodzi o wczoraj…
Nic się nie stało,
więc nie musimy czuć się niezręcznie, prawda?
Prawda. Oczywiście.
Podnosicie to?
Bo mam wrażenie, że ja nie.
Jest za ciężki. Potrzebujemy wózka widłowego.
Jak oni go przewrócili?
O wiele łatwiej jest coś przewrócić, niż podnieść.
Bez obaw. Damy radę.
Przepraszam.
Czy to Miyagi-Do?
Tak.
Wracasz po kolejny łomot?
Hej, Robby.
Robby.
On też chciał bić Demetriego.
- Pewnie pomógł zniszczyć dojo. - To nie my.
Ale przepraszam za tamto w galerii.
Chcemy się uczyć Miyagi-Do.
Zalecałbym ostrożność. Wpuszczanie Cobry Kai do Miyagi-Do
to jak wpuszczanie dzikich za Mur.
A czy dzięki dzikim Jon Snow nie wygrał Bitwy bękartów?
Mogłem wybrać inną analogię.
Witamy was.
Miło cię poznać.
- Was również. - Dzień dobry, sir.
Możecie mi mówić „pan LaRusso”.
Chodźcie. Zaczniemy pierwszą lekcję.
GRANICA MIASTA
HOSPICJUM
Szukam mojego przyjaciela.
Johnny.
- Hej, Bobby. - Cześć.
Kopę lat.
Tak. Dobrze wyglądasz.
Parę zmarszczek więcej, ale nieźle.
A ty?
Tyle się modlisz, ale włosy coś ci nie odrastają.
No tak. Niestety Bóg tak nie działa.
Ale…
na pewno dużo się modlę, odkąd, no wiesz…
Tak. Jak on się czuje?
Ucieszy się na twój widok.
Pokój 112.
Oglądasz piłkę nożną?
Jest gorzej, niż myślałem.
Johnny.
Niepotrzebnie się fatygowałeś.
Planowałeś mnie odwiedzić?
Tak.
Jasne.
Boli?
Nie. Leki robią swoje.
Sprowadzili mi już księdza.
Jestem pastorem, Tommy.
Ale jeśli chcesz się wyspowiadać z długu, Bóg słucha.
Będziesz walczył.
Nie. To już robiłem.
Teraz jest tutaj.
Poza tym ty zawsze lepiej walczyłeś.
Bzdura.
Pamiętasz turniej w 1983 roku?
Pokonałeś Vidala i dotarłeś do półfinału.
- Tak. - Właśnie.
A kto mnie pokonał w finale?
No tak. Ale nie ułatwiłeś mi zadania.
Tak, skarbie. Wiem.
Dobrze. Ja ciebie też.
Muszę kończyć. Pa.
- Wybaczcie spóźnienie. - Hej, Jimmy.
- Hej, brachu. - Hej.
Jenny i dzieci pozdrawiają.
Pozdrów ich ode mnie.
No nie, znowu pani.
Dajcie mi chwilę.
Rozmawiałem z lekarzem.
Mogą go wypisać na dobę, ale sam nie wiem.
Da w ogóle radę dojść do auta?
O czym ty mówisz?
Nie powiedziałeś mu?
Nie możemy pozwolić, żeby Tommy tu gnił. Zasługuje na coś lepszego.
Masz jakiś pomysł?
Wycieczkę. Niech przeżyje dziką, pamiętną noc.
No nie wiem, w jego stanie…
Spadajmy stąd.
Nie przestawajcie.
Mnie się nie śpieszy.
Myślisz, że mogę się zrzygać?
- Nie. - W oddziałach SEAL ciągle rzygają.
Nie rzygaj.
Nie odpuści nam.
Musimy ustalić, kto to zrobił.
Na pewno gównojad.
Wal się.
- Co takiego? - Chcesz się bić?
Przestańcie!
Naprawdę chcecie wiedzieć, kto to?
To był Hawk.
Oraz Diaz.
I Robinson.
A także Nichols, Grubcio, Red.
Kiedy jedno z was działa, działacie wszyscy.
Żyjecie i umieracie,
ponosząc konsekwencje i ciesząc się korzyściami.
Bo wszyscy jesteście Cobrą Kai.
Główne dojo za pięć minut.
Zaraz zaczniecie prawdziwy trening.
Mogę poprowadzić naradę handlową, ale…
na pewno nie przyjedziesz?
To już drugi raz z rzędu.
Wiem i będę na następnej, obiecuję.
Mam wielu nowych uczniów i muszę spędzić tu dzień.
- Powiedz mi to w twarz! - Nic nie mówiłem.
Muszę zająć się czymś ważnym. Pogadamy wieczorem.
Czymś ważnym.
Jasne.
- Będziesz mi pojeżdżał? - Nie pojeżdżam ci.
To była konstruktywna krytyka.
- Co tu się dzieje? - Ten kujon nazwał mnie idiotą.
Nie może ot tak rzucać wyzwań.
Nie „rzuciłem wyzwania”. To on rzucił rośliną doniczkową.
- To był wypadek. - Dobra. Spokojnie.
- Jak masz na imię? - Chris.
- Chris, to Demetri. - Już się znamy.
Chciał mnie sprać, pamięta pan?
Czyli macie ze sobą na pieńku.
Nie.
Ten medal nie ma dwóch stron.
To on mnie zaatakował.
- Przeprosiłem cię już. - Wystarczy.
Dam wam obojgu misję.
Widzicie ten kamień?
- Postawicie go z powrotem. - Niby jak mamy to zrobić?
Dzięki pracy zespołowej.
Wierzę w was.
Jedziemy.
Pamiętacie, jak Tommy miał ten okropny podrabiany dowód
i barman podał nam pomyje?
A ja wszystko wypiłem,
bo nie wiedziałem, jak powinno smakować piwo.
Pamiętam.
Wkrótce to nadrobiliśmy.
Dutch tak się schlał, że ukradł tarczę.
Nie ukradł, tylko rozwalił.
Wtedy pierwszy raz trafił do poprawczaka.
Tak się spiłem, że przegapiłem urodziny Ali.
- Faktycznie. - Pamiętacie?
- Ale cię wtedy ochrzaniła. - Nie tylko.
Rzuciła mnie.
To jej strata, nie?
Dutch nadal siedzi w więzieniu w Lompoc?
Tak słyszałem.
Za Dutcha. Kiedy sędzia powiedziała: „Do dziesięciu…”
Miała na myśli do 20.
A ty, Johnny?
- Słyszałem, że robiłeś w murarce. - Nie w murarce. Raczej w stiuku.
Właściwie to otworzyłem dojo karate.
Co? Naprawdę?
Tak. W Resedzie.
Jest nieźle. Mam dobrych uczniów.
Jak się nazywa?
Nazywa się Cobra Kai.
Cobra Kai wróciła?
Nie tylko ona.
Walka.
Punkt.
Jeszcze raz.
Jakiś problem?
Walka trwa, dopóki nie wykończysz wroga.
Nie okazujesz wrogowi litości.
Czekaj!
Nie tego uczył nas sensei Lawrence.
Słucham?
Bezlitosność jest niehonorowa.
Tory zdobyła punkt.
To koniec.
Sensei Lawrence ma oczywiście rację.
W turnieju walka kończy się, kiedy zdobywamy punkt.
Ale w prawdziwym świecie
nie liczą się punkty.
Liczy się wygrana lub przegrana.
A w tym dojo nie ma przegranych.
No to…
jaki cel ma karate?
Atakuj najpierw, atakuj mocno, bez litości.
Nie. Cobra Kai wyprała wam mózg.
Oczyśćcie umysł i zastanówcie się.
Jaka jest najważniejsza lekcja, jaką czerpiemy z karate?
Nie bądź cieniasem?
Nie wierzę, że ich tu wpuścił.
Chce im pomóc się zmienić.
Nie zmienią się.
Uczuć nie da się zmienić.
Wszystko pięknie, ale ślepa siła niewiele tu da.
Masz lepszy pomysł, mądralo?
Słyszałeś o punkcie podparcia?
Tak myślałem.
Gdybyś uważał na fizyce,
wiedziałbyś, że punkt podparcia zmniejsza ilość siły wyjściowej
wymaganej do podniesienia przedmiotu.
Dobra. Patrz i ucz się.
Punkt podparcia? Chyba zwarcia.
Zwarcie to masz w głowie ty i twoja banda węży.
Przyznaj. Wcale nie chcesz być w Miyagi-Do. To tylko spisek.
- Że niby kłamię? - Bingo!
Demetri.
Nic ci nie jest?
Co robisz? Jesteśmy w tej samej drużynie.
Cobrą Kai jest się na zawsze.
To nieprawda.
Wiem, że to nieprawda, bo…
sam należałem do Cobry Kai.
To totalna głupota.
Wcale nie.
John Kreese to kłopoty.
Przez niego próbowaliśmy wcielić w życie tę bzdurną zasadę „bez litości”.
Ty miałeś najgorzej. Nie pamiętasz już?
Pamiętam, ale ludzie mogą się zmienić.
Tak samo jak Cobra Kai.
- Jasne. - Mówię poważnie.
Próbuję zmienić Cobrę Kai.
Kreese mi pomaga.
Ufasz mu, Johnny?
Znasz Kreese’a. Zawsze ma coś w zanadrzu.
Nie. Zmienił się.
Poza tym twoja księga wspomina chyba o przebaczeniu?
Wiem tylko, że każdy zasługuje na drugą szansę.
Wiecie, co myślę?
Że zagrałbym w bilard.
Zagracie ze mną w bilard?
Pewnie, że z tobą zagram, Tommy.
Chodź. Znajdziemy stół.
A ty dokąd, skarbie?
- Dopiero się poznaliśmy. - Łapy precz, dupku.
Mogę w czymś pomóc, szefie?
Tak.
Teraz my gramy.
Ale z ciebie brzydki łysol.
Wiecie co?
Możecie mnie cmoknąć w…
Dziękuję.
Cobra Kai sprzedaje moc,
siłę,
a kiedy się tam zapisałem…
byłem słaby.
To było w 1985 roku.
Wygrałem swój pierwszy turniej
i pan Miyagi nie chciał, żebym więcej startował.
Nigdy tak naprawdę
nie lubił idei walki o puchary.
Więc wdaliśmy się…
w ostrą kłótnię i co zrobiłem?
Poszedłem do Cobry Kai.
Nauczyłem się atakować najpierw, atakować mocno, bez litości.
Przez to zrobiłem się wściekły i agresywny.
Zmieniłem się.
Nigdy mi o tym nie mówiłeś.
Nie jestem z tego dumny, Sam.
Chodzi mi o to, że Cobra Kai może uwieść każdego.
Nawet mnie.
Przyznaję, że Cobra Kai daje nam siłę,
moc,
ale pakuje nas też w tarapaty.
Właśnie to mnie spotkało.
Miałem szczęście, że pan Miyagi zechciał znów mnie przyjąć.
Pamiętajcie, nieważne, kim byliście, zanim weszliście do tego dojo.
Liczy się tylko to,
że teraz
wszyscy jesteśmy Miyagi-Do.
To pieszczoty stopą czy trening?
Orientuj się.
Pokażę ci, jak to się robi.
Porąbane zajęcia, nie?
Nie bardzo.
Nie wydaje ci się, że niektóre nauki senseia Kreese’a…
są niewłaściwe?
W życiu chodzi o wygraną?
Kiedy byłam mała, moja mama pracowała w restauracji.
Przynosiła do domu resztki, żebym miała z bratem co jeść.
Kiedy jej szef się dowiedział, zwolnił ją.
Bez żadnego ostrzeżenia.
Uznał, że to wbrew polityce firmy.
Nie kradła. To jedzenie miało trafić do śmietnika.
Świat nie okazuje litości,
a my powinniśmy?
Niektórzy mają dobrze,
ale pozostali
muszą walczyć o swoje.
Nie tylko o punkt.
O wszystko.
Tak.
Podnieś ręce.
Dobra, obaj zróbmy to podparcie.
Razem, na trzy.
Raz,
dwa,
trzy.
Idzie.
Już prawie.
Pchaj to.
Dobra robota.
Widzieliście?
Kiedy działamy jako drużyna,
wszystko jest możliwe.
Co?
Fajnie dzisiaj było.
Wciąż umiesz się bić.
Wpadnij kiedyś do dojo.
Jasne. Jak za starych, dobrych czasów.
Gdzie się podział cały ten czas?
Nie wiem.
Jest coś, o czym ci nie mówiłem.
Uznałem, że nie musisz wiedzieć,
ale walić to.
Byłem zakochany w Ali.
Co?
W pierwszej klasie.
Mieliśmy razem lekcje. Ciągle ze sobą gadaliśmy.
Zbierałem się na odwagę, żeby się z nią umówić…
ale ktoś mnie uprzedził.
Dlatego zapisałem się do Cobry Kai. Chciałem mieć takie jaja jak ty.
Tylko bez smrodu.
Nigdy nie przestałem jej kochać.
Chodziłem potem z wieloma laskami, ale…
przy żadnej się nie odsłoniłem.
Nie tak jak przy Ali.
Wciąż masz to,
co jest najważniejsze, Johnny.
Czyli co?
Czas.
Wciąż masz czas.
Tak.
Czas na co?
Poznać kogoś.
Zmienić swoje życie.
Robić to, co chcesz.
Sam nie wiem.
Teraz chcę tylko dopilnować, żeby moi uczniowie
nie popełnili naszych błędów.
Nie chcę, żeby żałowali tego, co w życiu zrobili.
Dasz radę, Johnny.
Jesteś mistrzem.
Przodem do mnie.
Ukłon.
Sensei Kreese?
W czym mogę pomóc, panie Diaz?
Chciałem przeprosić za wczoraj.
Okazałem brak szacunku.
Jesteś lojalny wobec senseia Lawrence’a.
Za lojalność nie trzeba przepraszać.
Sensei Lawrence ma dobre intencje,
ale obawiam się, że… trochę się pogubił.
Razem dopilnujemy, żeby wrócił na właściwe tory.
Prawda?
Tak.
Dobrze.
Tommy.
- Obudź się. - Tommy.
- No już. - Obudź się!
No już!
Tommy.
Nie rób tego. Tommy, obudź się!
No już, Tommy.
Cobra Kai to nie hobby.
To nie klub.
Cobra Kai to wasi bracia…
i wasze siostry.
Jesteście Cobrą Kai do końca życia,
bo Cobra Kai…
nie umiera nigdy.
Napisy: Marzena Falkowska