‪เรื่องนี้จะจบลงได้ในทันที
‪พวกนายตัดสินใจเอาเองนะ
‪ใครพังสำนักมิยากิ
‪ทุกคนรู้ว่าฉันไม่ชอบลารุสโซ่
‪แต่เราไม่สอนเรื่องแย่พรรค์นั้นที่นี่
‪อย่างน้อยก็ไม่สอนอีกแล้ว
‪เพราะฉะนั้นฉันจะถามพวกนายอีกครั้ง ‪ใครพังมิยากิโด
‪ไม่ใช่ผมครับ อาจารย์
‪ผมจะไม่มีวันดูหมิ่นสำนักของคนอื่น
‪หุบปากนายซะ เจ้าตุ้ย
‪ฉันจะไม่เอาคำแก้ตัว ฉันจะเอาคำตอบ
‪อาจารย์ เราไม่รู้จริงๆ ว่าใครทำ
‪มีบางคนรู้อะไรบางอย่าง
‪คำถามคือ…
‪ใครจะเปิดปาก
‪ทำต่อไป เราทำได้ทั้งวันละ
‪ไง พวก ไม่คุยกันนานเลย
‪ก็ดี พวก ฟังนะ ฉันก็อยากคุย ฉันแค่กำลัง…
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪หนักแค่ไหน
‪อาจารย์ เราต้องการพักกินน้ำ
‪พักสองนาที
‪ตั้งหลักซะนะ
‪ผมว่าผมควรบอกอาจารย์ลอว์เรนซ์ ‪ว่าผมเป็นคนทำ
‪ไม่ต้องพูดอะไร
‪ฉันจะจัดการเอง
‪ครับ อาจารย์
‪ผมมีธุระต้องไปทำ
‪คุณดูแลแทนได้ไหม
‪ได้อยู่แล้ว
‪ผมอยากให้คุณหาว่าใครเป็นคนทำ
‪ทำในสิ่งที่ต้องทำ
‪อย่าห่วงเลย
‪ฉันจัดการแน่
‪ฟังนะ เรื่องคืนก่อนน่ะ…
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪งั้นก็ไม่มีเหตุผลให้รู้สึกอึดอัดใจ ใช่ไหม
‪ใช่ ถูกเผงเลย
‪พวกนายยกกันหรือเปล่า
‪เพราะฉันรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ช่างเถอะ มันหนักเกินไป เราจะต้องใช้รถยก
‪พวกนั้นทำมันล้มได้ยังไงล่ะเนี่ย
‪ทำล้มนั้นง่ายกว่ายกขึ้นเยอะเลย
‪ไม่ต้องห่วง เราจะเอามันขึ้นอีกครั้ง
‪ขอโทษนะครับ
‪นี่ใช่มิยากิโดหรือเปล่า
‪ใช่
‪กลับมาอัดอีกรอบเหรอ
‪นี่ ร็อบบี้
‪ร็อบบี้
‪นี่เป็นพวกที่รุมซ้อมเดเมทรี
‪- คงจะช่วยพังสำนักด้วย ‪- เรื่องนั้นเราไม่เกี่ยวนะ
‪แต่ฉันขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นที่ห้าง
‪เราแค่อยากเรียนมิยากิโดคาราเต้
‪เป็นผมจะระวังตัวนะ คุณแอล ‪ไม่ปล่อยพวกคอบร้า ไคเข้ามาในมิยากิโดง่ายๆ
‪มันเหมือนปล่อย ‪พวกคนเถื่อนหลังกำแพงให้เข้ามา
‪พวกคนเถื่อนช่วยจอน สโนว์ ‪ให้ชนะศึกลูกนอกสมรสไม่ใช่เหรอ
‪น่าจะเปรียบกับอย่างอื่นนะ
‪เรายินดีจะรับพวกเธอ
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪- ไง ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- สวัสดีครับท่าน
‪ไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่า "ท่าน" ‪แค่ "คุณลารุสโซ่" ก็ได้
‪ออกมาข้างหน้ากับฉัน เราจะเริ่มบทเรียนแรกกัน
‪(ซานเบอร์นาร์ดิโน เขตชุมชน)
‪(ศูนย์ดูแลผู้ป่วยซานเบอร์นาร์ดิโน)
‪ผมมาหาเพื่อน
‪จอห์นนี่
‪- ไง บ็อบบี้ ‪- ไง
‪ไม่เจอกันนานเลย
‪ใช่ นายดูดีนะ เพื่อน
‪มีริ้วรอยเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่แย่นัก
‪ใช่ แล้วนายล่ะ
‪ทั้งเทศน์ทั้งสวด นายคิดว่า ‪ผมนายจะงอกกลับขึ้นมาบ้างสินะ
‪ใช่ น่าเสียดายที่พระเจ้าไม่ใช้วิธีนั้น
‪แต่…
‪ฉันก็สวดมนต์บ่อยมากอยู่แล้ว ตั้งแต่…
‪อืม เขาเป็นไงบ้าง
‪เขาจะต้องดีใจที่ได้เจอนาย จอห์นนี่
‪ห้อง 112
‪ดูบอลเหรอ
‪อาการหนักกว่าที่คิดเอาไว้อีก
‪จอห์นนี่
‪ไม่เห็นจำเป็นต้องถ่อมาถึงที่นี่เลย
‪เออ นายจะมาหาฉันหรือไง
‪ใช่
‪จริงสินะ
‪เจ็บหรือเปล่า
‪ไม่เจ็บ ได้ยาดีน่ะ
‪ฉันเห็นว่าเขาหาพระให้ฉันแล้ว
‪ฉันเป็นบาทหลวง ทอมมี่
‪แต่ถ้านายอยากสารภาพ ‪เรื่องเงิน 50 เหรียญที่ยังติดฉัน
‪คนบนฟ้าฟังอยู่นะ
‪นายจะต้องสู้นะ
‪ไม่ละ ผ่านขั้นตอนนั้นไปแล้ว
‪มันอยู่ในนี้แล้ว
‪อีกอย่างนะ นายเป็นนักสู้ที่ฝีมือดีกว่ามาตลอด
‪เหลวไหลน่า
‪จำการแข่งขันในปี 83 ได้ไหม
‪นายโค่นวิดาลเพื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪ใครโค่นฉันได้ในรอบชิงนะ
‪ก็นั่นแหละ แต่นายก็ไม่ได้อ่อนข้อให้ฉัน
‪จ้ะ ที่รัก ผมรู้
‪เอาละ รักคุณเช่นกัน
‪เอาละ ต้องวางแล้ว บาย
‪- โทษทีที่มาช้า ‪- ไง จิมมี่
‪- ไง เพื่อน ‪- ไง
‪เจนนี่กับลูกๆ ฝากความห่วงใยมาให้
‪ฝากสวัสดีเจนกับหนุ่มๆ ด้วย
‪โอย คุณอีกแล้ว
‪พวกนาย ขอเวลาเดี๋ยวนะ
‪ฉันคุยกับหมอแล้ว
‪เขาออกไปได้ 24 ชั่วโมง แต่ฉันไม่รู้นะ
‪เขาจะไปที่รถไหวหรือเปล่าเถอะ
‪นายพูดเรื่องอะไร
‪นายไม่ได้บอกเขาเหรอ
‪ฟังนะ เราจะปล่อยให้ทอมมี่นอนเปื่อยอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪เขาคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้
‪นายมีแผนอะไร
‪ขับรถเที่ยว ให้เขามีคืนที่บ้าบิ่นให้จดจำ
‪ไม่รู้สิ พวก ด้วยอาการของเขา…
‪ไสหัวออกจากที่นี่กันเถอะ
‪ทำไปเรื่อยๆ
‪ฉันมีเวลาทั้งวัน
‪เธอคิดว่าจะเป็นอะไรไหมถ้าฉันอ้วกในนี้
‪- เป็นสิ ‪- หน่วยซีลอ้วกตลอดเวลา
‪ห้ามอ้วกนะ
‪เขาไม่ให้หยุดหรอก
‪เราต้องหาตัวคนทำให้ได้
‪ฉันว่าต้องเป็นไอ้ปากเหม็น
‪เฮ้ย ไปตายซะ
‪- นายว่าไงนะ ‪- จะเอาใช่ไหม
‪หยุด
‪อยากรู้กันจริงๆ เหรอว่าใครทำ
‪ฮอว์คเป็นคนทำ
‪แล้วก็ดิแอซ
‪กับโรบินสัน
‪และนิโคลัส เจ้าตุ้ย ไอ้แดง
‪เมื่อพวกนายคนหนึ่งเปิดศึก ทุกคนก็เปิดศึก
‪นายมีชีวิตและตายไป
‪กับผลของการกระทำและสิ่งที่ได้จากความสำเร็จ
‪เพราะว่านายทุกคนคือคอบร้า ไค
‪ที่ลานฝึกซ้อมหลัก ห้านาที
‪พวกนายกำลังจะได้เริ่มการฝึกที่แท้จริง
‪ไม่ ฉันประชุมการขายแทนได้อยู่แล้ว แต่…
‪คุณแน่ใจเหรอว่ามาไม่ได้
‪นี่เป็นครั้งที่สองติดกันแล้วนะ
‪ผมรู้ ผมสัญญาว่าจะเข้าครั้งต่อไป
‪ผมเพิ่งได้นักเรียนใหม่เป็นโขยง ‪ผมต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่
‪- ทำไมนายไม่พูดใส่หน้าฉันล่ะ ‪- ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
‪ตายละ ผมต้องไปจัดการเรื่องสำคัญ
‪คืนนี้เราค่อยคุยกัน
‪เรื่องสำคัญ
‪ใช่สิ
‪- คิดว่าฉันจะยอมให้นายหยามเหรอ ‪- ฉันไม่ได้หยามนาย
‪มันคือการติเพื่อก่อต่างหาก
‪- มีเรื่องอะไรกัน ‪- ไอ้เนิร์ดนี่เรียกผมว่าปัญญาอ่อน
‪ผมบอกเขาว่าจะเข้ามาท้าและหนีไปเฉยๆ ไม่ได้
‪ผมไม่ได้ "เข้ามาท้า"
‪เขาทำกระถางต้นไม้ตก
‪- มันเป็นอุบัติเหตุ ‪- เอาละ ทุกคน ใจเย็นนะ
‪- เธอชื่ออะไร ‪- คริส
‪- คริส นี่เดเมทรี… ‪- ครับ เรารู้จักกัน
‪เขาเคยพยายามจะกระทืบผม จำได้ไหม
‪เอาละ สรุปว่าพวกเธอมีเรื่องกัน
‪เปล่าฮะ
‪นี่ไม่ใช่สถานการณ์แบบที่เหรียญมีสองด้านเสมอ
‪เขาเป็นฝ่ายก้าวร้าวชัดๆ
‪- ฉันบอกนายแล้วว่าฉันขอโทษ ‪- พวกเธอ พอได้แล้ว
‪ฉันจะให้ภารกิจกับพวกเธอทั้งคู่
‪เห็นหินนี่ไหม
‪- พวกเธอจะต้องเอามันกลับขึ้นมา ‪- เราจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ใช้การทำงานเป็นทีมแบบเดิมๆ ไง
‪ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ
‪ไปซิ่งกัน
‪(ทะเลสาบบิ๊กแบร์)
‪แล้วก็มีตอนที่ทอมมี่ใช้บัตรประชาชนปลอมเห่ยๆ
‪บาร์เทนเดอร์ก็เลยเอาน้ำล้างจานมาเสิร์ฟให้
‪ฉันก็ดื่มหมดแก้วเลย
‪เพราะฉันไม่รู้ว่าเบียร์ควรจะมีรสชาติยังไง
‪ฉันจำเรื่องนั้นได้
‪แล้วเราก็แก้มือในสุดสัปดาห์ต่อมา
‪ดัทช์เมามาก เขาขโมยเป้าปาลูกดอก
‪ไม่ใช่ๆ เขาไม่ได้ขโมย เขาพังมัน
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเข้าคุกเด็ก จำได้ไหม
‪คืนนั้นฉันเมาหัวทิ่มจนลืมวันเกิดของอาลีไปเลย
‪- อ้อ จริงสิ ‪- จำได้ไหม
‪- เธอด่านายเละเลย ‪- เธอทำยิ่งกว่านั้นอีก พวก
‪เธอทิ้งฉันเลย
‪เธอต่างหากที่ต้องเสียดาย ไม่ใช่เหรอ
‪แล้วดัทช์ยังติดคุกอยู่ที่ลอมพอคใช่ไหม
‪ใช่ ล่าสุดรู้มาแบบนั้น
‪แด่ดัทช์ ตอนที่ศาลบอกว่า "ห้าถึงสิบ…"
‪จริงๆ เธอหมายถึงสิบถึงยี่สิบ
‪แล้วนายล่ะ จอห์นนี่
‪ล่าสุดได้ข่าวว่านายก่ออิฐเหรอ
‪ฉันไม่ได้ก่ออิฐ อาจจะฉาบปูนน่ะ
‪ที่จริงฉันเปิดสำนักคาราเต้
‪อะไร… จริงสิ
‪ใช่ อยู่ที่เรซีดา
‪มันก็ไปได้สวยนะ ได้นักเรียนดีๆ เยอะเลย
‪ชื่ออะไรล่ะ
‪มันชื่อคอบร้า ไค
‪นายเอาคอบร้า ไคกลับมาเหรอ
‪ใช่ ไม่ได้เอากลับมาทั้งหมดหรอก
‪ต่อสู้ได้
‪ได้แต้ม
‪อัดเขาอีก
‪เธอมีปัญหาหรือไง
‪การต่อสู้ยังไม่จบจนกว่าศัตรูของเธอจะสิ้นลาย
‪เธอไม่แสดงความปรานีต่อศัตรูของเธอ
‪เดี๋ยว
‪นี่ไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์ลอว์เรนซ์สอนพวกเรามานะ
‪ว่าไงนะ
‪การไร้ความปรานีมันไม่มีเกียรติ
‪โทรี่ได้แต้ม
‪มันก็จบแล้ว
‪ก็ถูกของอาจารย์ลอว์เรนซ์อยู่แล้วอะนะ
‪ในการแข่งขัน การต่อสู้จะหยุดเมื่อเราได้คะแนน
‪แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง
‪มันไม่ใช่เรื่องของการทำแต้ม
‪มันเป็นเรื่องของการเป็นผู้ชนะหรือผู้แพ้
‪และในสำนักนี้ไม่มีผู้แพ้
‪ดังนั้น…
‪อะไรคือจุดประสงค์ของคาราเต้
‪จู่โจมก่อน จู่โจมให้แรง ไม่ต้องปรานีครับ
‪ไม่ใช่ พวกเธอทุกคนถูกคอบร้า ไคล้างสมอง
‪ฉันอยากให้เธอทำใจให้ว่างและคิด
‪อะไรคือบทเรียนสูงสุดที่เราเรียนรู้จากคาราเต้
‪อย่าเป็นคนใจเสาะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อเธอให้พวกนั้นเข้ามา
‪พ่ออยากช่วยพวกเขาเปลี่ยนแปลง
‪ไม่เปลี่ยนหรอก
‪เปลี่ยนความรู้สึกกันไม่ได้หรอก
‪เออ พยายามได้ดีนะ ‪แต่ต้องใช้แรงสัตว์เท่านั้นถึงจะยกได้
‪นายคิดได้ดีกว่านี้ไหมล่ะ พ่อคนฉลาด
‪เคยได้ยินจุดฟัลครัมหรือเปล่า
‪แหงละ คิดว่าไม่เคย
‪ถ้านายตั้งใจเรียนฟิสิกส์
‪นายก็จะรู้ว่าจุดฟัลครัมเป็นจุดหมุนที่ลดปริมาณ
‪การออกแรงที่ใช้ยกวัตถุ
‪เอาละ ดูและเรียนรู้ซะนะ
‪จุดฟัลครัมเหรอ จุดไร้สาระมากกว่า
‪สิ่งเดียวที่ไร้สาระคือตัวนาย ‪กับลูกกะจ๊อกของนายข้างในนั้น
‪ยอมรับเถอะ นายไม่ได้อยาก ‪เข้ามิยากิโดจริงๆ หรอก
‪ทั้งหมดก็เป็นแค่แผนชั่ว
‪- หาว่าฉันโกหกเหรอ ‪- ถูกเผง
‪เดเมทรี
‪เดเมทรี เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เฮ้ย ทำอะไรกันน่ะ ‪ตอนนี้เราเป็นพวกเดียวกันแล้วนะ
‪เมื่อเป็นคอบร้า ไค ก็เป็นคอบร้า ไควันยังค่ำ
‪ไม่จริงเลย
‪ฉันรู้ว่ามันไม่จริง เพราะว่า…
‪ฉันเคยเป็นคอบร้า ไค
‪นี่เป็นเรื่องที่งี่เง่าที่สุดที่เคยได้ยินมา
‪มันไม่งี่เง่านะ
‪จอห์น ครีสถือเป็นข่าวร้าย
‪เรื่องบ้าพวกนั้นที่พวกเราเจอหลังจบ ม.ปลาย
‪จากการเอาคำว่า "ไม่ต้องปรานี" ‪ออกมาใช้ในสังคม
‪นายโดนหนักสุดนะพวก จำไม่ได้เหรอ
‪จำได้อยู่แล้ว แต่คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้
‪ก็เหมือนที่คอบร้า ไคเปลี่ยนแปลงได้
‪- ใช่สิ ‪- ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันพยายามจะเปลี่ยนคอบร้า ไค
‪และครีสก็มาร่วมทีม
‪นายเชื่อใจเขาไหม จอห์นนี่
‪นายก็รู้จักครีส เขามีแผนลับซ่อนอยู่ตลอด
‪ไม่หรอก เขาเป็นคนละคนแล้ว
‪อีกอย่าง ในคัมภีร์นาย ‪ก็พูดเรื่องการให้อภัยไม่ใช่เหรอ
‪เพราะฉันรู้แต่ว่า ‪ทุกคนสมควรได้รับโอกาสครั้งที่สอง
‪รู้ไหมว่าฉันคิดอะไร
‪ฉันคิดว่าฉันอยากแทงพูล
‪พวกนายอยากแทงพูลกับฉันไหม
‪ได้ ฉันจะแทงพูลกับนาย ทอมมี่
‪มาเถอะ ไปหาโต๊ะกัน
‪จะไปไหนที่รัก อะไรกัน
‪- เราเพิ่งกำลังจะรู้จักกันเอง ‪- อย่ามาโดนตัวฉันนะ ไอ้บ้า
‪มีอะไรให้ฉันช่วยไหม ลูกพี่
‪มี
‪เราเล่นต่อ
‪นั่นเป็นเด็กป่วยใกล้ตาย ‪ที่อุบาทว์ที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย
‪จะบอกให้นะ นี่คือสิ่งที่ฉันปรารถนา
‪นายอมจู๋ฉัน…
‪ขอบคุณ
‪คอบร้า ไคขายอำนาจ
‪พละกำลัง
‪และตอนที่ฉันเข้าร่วม ฉัน…
‪ฉันอ่อนแอน่ะ
‪ตอนนั้นปี 1985
‪ฉันเพิ่งชนะออลวัลเลย์เป็นครั้งแรก
‪แล้วคุณมิยากิไม่อยากให้ฉันแข่งอีกต่อไปแล้ว
‪เขาไม่เคยชอบความคิดเรื่อง
‪การต่อสู้เพื่อถ้วยรางวัลตั้งแต่แรกแล้ว
‪เพราะฉะนั้นเขากับฉันก็…
‪ทะเลาะกันครั้งใหญ่ แล้วสิ่งที่ฉันทำล่ะ
‪ฉันไปเข้าร่วมคอบร้า ไค
‪ฉันเรียนการจู่โจมก่อน ‪จู่โจมให้แรง ไม่ต้องแสดงความปรานี
‪แล้วมันก็ทำให้ฉันกลายเป็นเด็กที่ฉุนเฉียวรุนแรง
‪มันเปลี่ยนตัวฉัน
‪พ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังเลย
‪มันไม่ใช่สิ่งที่พ่อภูมิใจน่ะ แซม
‪แต่ประเด็นของฉันคือ ‪ใครๆ ก็ถูกคอบร้า ไคล่อลวงได้
‪แม้แต่ฉัน
‪ฉันยอมรับนะว่า ‪คอบร้า ไคทำให้เรารู้สึกแข็งแรงขึ้น
‪แกร่งขึ้น
‪แต่มันก็จะทำให้เราทุกคนเดือดร้อนเช่นกัน
‪ซึ่งนั่นเกิดขึ้นกับฉัน
‪ฉันแค่โชคดีที่คุณมิยากิยินดีที่รับฉันกลับมา
‪ดังนั้นจงจำไว้ มันไม่สำคัญว่าตัวเองเคยเป็นใคร
‪ก่อนก้าวเข้ามาในสำนักนี้
‪สิ่งสำคัญคือตอนนี้
‪วันนี้
‪เราทุกคนต่างเป็นมิยากิโด
‪นายเขี่ยขาเล่นหรือกำลังซ้อมเตะตวัดอยู่
‪คิดเร็วๆ
‪ให้ฉันทำให้ดูนะ
‪บทเรียนวันนี้บ้าดีเนอะ
‪ไม่ได้บ้าขนาดนั้น
‪เธอไม่คิดเหรอว่า ‪บางอย่างที่อาจารย์ครีสสอนเรา…
‪มันผิดน่ะ
‪ที่ว่าชีวิตเป็นเรื่องของการชนะเท่านั้น
‪แม่ฉันเคยทำงานที่ร้านอาหารหนึ่งตอนฉันเป็นเด็ก
‪แม่เอาของเหลือกลับบ้าน ‪ฉันกับน้องชายจะได้มีกิน
‪พอผู้จัดการรู้เรื่องเข้า เขาไล่แม่ออก
‪ไม่มีการตักเตือน ไม่มีการแจ้ง
‪เขาบอกว่ามันผิดกฎบริษัท
‪แม่ไม่ได้ขโมยนะ ‪อาหารนั่นจะต้องทิ้งลงถังขยะอยู่แล้ว
‪โลกนี้ไม่มีความปรานี
‪ทำไมเราต้องมีล่ะ
‪บางคนได้มาอย่างง่ายดาย
‪แต่พวกเราที่เหลือ
‪เราต้องสู้เพื่อสิ่งที่เป็นของเราทุกกระเบียดนิ้ว
‪ไม่ใช่แค่เพื่อทำแต้ม
‪แต่เพื่อทุกอย่าง
‪ใช่
‪ยกมือขึ้นมา
‪เอาละ ใช้ทั้งสองอันทำจุดฟัลครัมนะ
‪พร้อมกันนะ นับสาม
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪ได้แล้ว
‪เกือบแล้ว
‪ดันเลย เร็วเข้า
‪ดีมาก พวกเรา
‪เห็นหรือเปล่า
‪เราทุกคนทำงานกันเป็นทีม
‪ทุกอย่างก็เป็นไปได้
‪อะไรเนี่ย
‪วันนี้สนุกดีนะ จอห์นนี่
‪นายยังสู้ไหวอยู่นะเนี่ย เพื่อน
‪น่าจะแวะไปที่สำนักบ้าง
‪จริงสิ เหมือนวันเก่าๆ เนอะ
‪ให้ตาย เวลาผ่านไปเร็วชะมัด
‪ไม่รู้สิ
‪มีบางสิ่งที่ฉันไม่เคยบอกนาย
‪คิดว่านายไม่จำเป็นต้องรู้…
‪แต่ก็ช่างเถอะ
‪ฉันเคยหลงรักอาลี
‪อะไรนะ
‪ตอน ม.3
‪เราอยู่ในคาบแนะแนวเดียวกัน ‪เคยคุยกันตลอดเวลา
‪ฉันกำลังรวบรวมความกล้า ‪ชวนเธอออกเดต ตอนที่…
‪คนอื่นคาบไปกินก่อน
‪ฉันถึงได้เข้าร่วมคอบร้า ไค
‪ฉันอยากมีความกล้าเหมือนนาย
‪แต่ไม่บ้านะ
‪ฉันว่าฉันไม่เคยลืมเธอได้เลยจริงๆ
‪ถึงแม้หลังจากนั้นฉันจะเดตกับสาวมากมาย แต่…
‪ฉันไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจให้ใครสักคน
‪ไม่เหมือนกับอาลี
‪นายยังมีสิ่งหนึ่ง
‪ที่สำคัญกว่าสิ่งไหน จอห์นนี่
‪อะไรเหรอ
‪เวลา
‪นายยังมีเวลา
‪ใช่
‪เวลาสำหรับอะไรล่ะ
‪เจอคนใหม่
‪เปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง
‪ทำสิ่งที่นายอยากทำ
‪ไม่รู้สิ
‪ตอนนี้ทั้งหมดที่ฉันอยากทำคือ ‪ไม่ให้นักเรียนของฉันทำพลาดแบบเดียวกับ
‪ที่พวกเราเคยทำ
‪ฉันไม่อยากให้พวกเขามองชีวิต ‪ย้อนกลับมาแล้วรู้สึกเสียใจ
‪นายจะทำได้นะ จอห์นนี่
‪นายเป็นแชมป์
‪หันหน้าหาฉัน
‪โค้ง
‪อาจารย์ครีส
‪มีอะไรให้ช่วยรึ นายดิแอซ
‪ผมอยากขอโทษเรื่องเมื่อวาน
‪ผมทำหยาบคายที่ท้าทายการสอนของคุณ
‪นายให้เกียรติอาจารย์ลอว์เรนซ์ ‪ด้วยความจงรักภักดี
‪แล้วความจงรักภักดีก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษ
‪หัวใจของอาจารย์ลอว์เรนซ์อยู่ถูกที่แล้ว
‪แต่ฉันกลัวว่า… เขาสับสนนิดหน่อย
‪เราจะพร้อมใจทำให้เขา ‪กลับมาเข้ารูปเข้ารอยให้ได้
‪ใช่ไหม
‪ครับ
‪นั่นละ
‪ทอมมี่
‪- ทอมมี่ ตื่นสิ ‪- ทอมมี่
‪- ไม่เอาน่า ‪- ทอมมี่ ตื่นสิ!
‪- เร็วสิ! ‪- เร็ว
‪ทอมมี่
‪อย่าทำแบบนี้ ทอมมี่ ตื่น!
‪เร็วสิ ทอมมี่
‪คอบร้า ไคไม่ใช่งานอดิเรก
‪ไม่ใช่สโมสร
‪คอบร้า ไคเป็นทั้งพี่และน้อง…
‪ของนาย
‪พวกนายเป็นคอบร้า ไคไปตลอดชีวิต
‪เพราะว่าคอบร้า ไค…
‪ไม่มีวันตาย
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย