Dzień dobry, skarbie.
Hej, słoneczko.
Jesteś już w salonie?
Nie, jestem w dojo.
Chcę wcześnie przygotować plan lekcji.
Jasne, to ważne.
Ale przyjedziesz? Jemy lunch z Anoushem.
- To dzisiaj? - Tak.
Nie jest zadowolony.
Dużo dla nas robi. Nie mówiąc o tym, że dostał w brzuch.
Dobrze. Dziś będzie spokojnie.
Przyjadę. Nie martw się.
Dobrze? Kocham cię.
Robby?
Kto rano wstaje, temu…
Nieźle się tu urządziłeś.
Uczysz karate…
czy ogrodnictwa?
A więc do tego doszło?
Włamujesz się?
Chcę ci podziękować.
Za co?
Za przejęcie naszych najsłabszych żołnierzy.
To było miłe.
Żołnierzy.
To dzieci.
Wszyscy nimi byliśmy.
Możesz myśleć, że pokonałeś Johnny’ego.
Ale obiecuję ci,
że tym razem nie dam mu przegrać.
Co przegrać?
To nie jest wojna.
Ależ jest.
Wojna się nie kończy.
Pokój to tylko chwila ciszy między bitwami.
Myślałeś, że możesz zaatakować Cobrę Kai bez żadnych konsekwencji?
Oby twoi uczniowie byli gotowi.
Bo obiecuję ci,
że nasi będą.
Pozdrowienia dla pana Miyagiego.
Dobre.
To jagody acai, organiczny jarmuż i olej konopny.
Olej konopny? Nie naćpam się tym?
Raczej nie. Ma zrównoważyć twoją energię kinetyczną.
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Tęskniłam za tobą.
Która ci się bardziej podoba?
Często noszę białą koszulkę.
Co za różnica? I tak się spocisz.
Chwila.
Ktoś ci się podoba?
Nie, nikt.
Czy to Robby?
O Boże.
Od jak dawna…
Do niczego nie doszło.
Prawie doszło.
Miguel o tym wie?
Nie ma o czym.
To pokręcone.
Po ubiegłym roku wróciłam do karate, żeby uciec od dramatów.
Terapeuta mojej mamy mawia, że nie schowamy się przed swoim sercem.
Powinnaś założyć tę niebieską. Pasuje ci do oczu.
Dobra. A teraz buty.
Moje kondolencje, sensei.
Dzięki.
Jak pogrzeb?
Dobrze. Jak na pogrzeb.
No tak.
- Jak poszło, gdy mnie nie było? - Świetnie.
Sensei Kreese jest wymagający,
ale wie, jak wygrywać.
Kto ruszał moje rzeczy?
Co tu się stało?
Wprowadziłem tu trochę ładu.
Rachunki były nieopłacone, faktury spiętrzone.
Nie mogłem się powstrzymać.
Zadomawiasz się, co?
To zdjęcie zrobił kumpel.
KAPITAN ARMII USA MISTRZ KARATE
Ładne. Muszę zacząć zajęcia.
Załóżcie gi. Zaczynamy za pięć minut.
- Załóżcie gi? - Co?
Co się stało?
Nic. Myślałem tylko, że jedziemy do lasu na specjalny trening.
Dlaczego do lasu?
Uznałem, że już czas oddzielić mężczyzn od chłopców.
I od dziewcząt też.
Jak?
Coyote Creek.
Nie wiem, czy są na to gotowi.
Tylko tak możemy się przekonać.
Jesteśmy gotowi. Chcemy się wykazać.
Tak jest.
Decyduje sensei Lawrence.
Pojedziemy tylko i wyłącznie wtedy, kiedy się zgodzi.
Dobra, na co czekacie? Jedziemy.
O Boże. Ale gorąco.
Pocę się tam, gdzie nie wiedziałem, że mam pory.
W co ja ich wplątałem?
Dobra, ekipo.
Wstawajcie. Czas na trening.
Panie LaRusso, jest prawie 40 stopni.
Możemy dziś odpuścić?
Żartujesz?
Ta fala upałów to dar.
Dziś doświadczycie Shochu-Geiko.
Jakiego szoku?
Shochu-Geiko to japońskie ćwiczenia
wykonywane w największym upale.
Ciśniemy do granic możliwości.
Nie zawsze będziemy walczyć przy 20 stopniach.
Nie mieliśmy unikać walki?
Nie zawsze się da.
Walka może znaleźć was sama.
Chcę, żebyście byli gotowi.
Dziś zobaczymy, na co stać Miyagi-Do.
Panowie,
panie.
Witajcie w Coyote Creek.
Tworzycie dwie drużyny.
Czerwoną…
i czarną.
Celem jest zdobycie jak największej liczby opasek
drużyny przeciwnej.
Dziś ci naprzeciwko was nie są waszymi przyjaciółmi.
Nie są waszymi braćmi.
Są wrogami.
Ostatni na placu boju
- wygrywają. - Jak mamy zdobyć opaski?
Dowolnym sposobem.
Nie ma zasad.
Oceniajcie sytuację. To tylko ćwiczenie.
Tak, ale pamiętajcie,
że to wasze życie.
Stracicie ją…
i zginiecie.
Hej. Przepraszam za spóźnienie.
Cholerne korki na drodze 118. Wpisałem Coyote Creek do GPS-a.
Nic nie pokazał.
- Coś ty ze sobą zrobił? - A, to?
Zdecydowałem się na metamorfozę w stylu Hawka.
Szacun.
Od tej pory możecie nazywać mnie…
Płaszczka.
Dobra, Grubciu. Twoja drużyna.
Świetnie.
Dwa.
Pięć.
- Mam cię. - Kolej na Demetriego.
No już. Demetri, do środka.
Przygotuj się.
Trzy.
Sorki. Musisz to zablokować.
Sześć.
Nie cierpię tego.
No już, wstawaj.
Możemy zrobić sobie przerwę? Jest straszny upał.
Tak.
Chcecie ochłonąć?
Dobra. Mogę to załatwić.
A jeśli na końcu zostaniemy tylko my?
To będę musiała zerwać ci tę opaskę.
Ta opaska zostanie na swoim miejscu.
O kurde.
Jest twój.
Nie.
Panie przodem.
Dzięki.
Bez urazy.
Bez litości.
Nie mogliście znieść ciepła Shochu-Geiko,
więc może Kangeiko bardziej się wam spodoba.
Nie ma żadnych „geików” w spa?
Nie chodzi o ciepło czy zimno.
Chodzi o dostosowanie się do otoczenia i wykorzystanie go.
Co widzicie dookoła?
Mrożone steki.
Nie zwracajcie uwagi na mięso.
Widzę wasze oddechy.
Skurcze mięśni.
Zmianę postawy.
Jeśli wczujecie się w zimno, wyostrzy wasze zmysły.
Wtedy przewidzicie moment ataku i zawsze będziecie gotowi.
Ustawcie się w kręgu.
To od Daniela?
Tak. Nie przyjedzie.
Cześć. Mówi Daniel LaRusso.
Przepraszam, że…
- Co jest? - Sorki, paszczaku. Dziś jesteś wrogiem.
Mam już pięć ofiar.
Chyba zasłużyłem na Medal Honoru.
Siedem.
O to mi chodziło.
Pięć.
Dobra. Teraz Demetri.
Świetnie.
Dobra, raz kozie śmierć.
Dosłownie.
Przygotuj się.
Sześć.
No dalej. Wypatruj sygnałów.
Przewiduj. Dasz radę.
Dobra, skup się.
Dawaj, Demetri.
Nie mogę. Niech mi pan da chwilę.
Nic nie szkodzi. Dorwiesz ich innym razem.
Tobie też zabrali?
Tak.
Zostali tylko Hawk i Miguel.
Nie mogę, panie LaRusso.
Zimno, krzyki, dziura w skarpetce…
Nie wiem, skąd ją mam, ale mi przeszkadza.
Demetri,
jesteś najbardziej neurotyczną osobą, jaką znam.
Zawsze oczekujesz najgorszego.
Ale możesz obrócić to na swoją korzyść.
To znaczy, że przewidujesz.
To taki zmysł pająka.
W komiksie nazywa się to pajęczy zmysł.
Nie chodzi o to, kto jest najszybszy i najsilniejszy.
Chodzi o instynkt.
Użyj tego, co jest tutaj.
Dasz radę?
Dobra. Spróbujmy jeszcze raz.
Pamiętaj, przewiduj.
Dwa.
Udało mi się!
Pięć.
W porządku. Małe kroczki.
Małe kroczki, tak?
Brawo, szefie.
Nieźle.
Wszystko w porządku?
Tak.
Widzimy się w domu. Na dziś to wszystko.
Świetna robota.
Wreszcie godny rywal.
Więc to ty zniszczyłeś Miyagi-Do.
To wrogowie. Musiałem odesłać ich do szeregu.
Dlatego zniszczyłeś ich dojo i ukradłeś Medal Honoru?
Co cię to obchodzi?
Zabujałeś się w Sam i zrobiłeś się słaby.
Nie jestem słaby. I nie chodzi tu o nią.
Jasne, że nie.
Tak bardzo chcesz ten medal? To go sobie weź.
To Miguel i Hawk?
To już wszystko?
Teraz już wszystko.
Wykończ go.
Drużyna czarnych!
Tak!
Wygląda na to, że twój mistrz rozwija instynkt zabójcy.
Płaszczki mają to do siebie,
że spokojnie czekają na idealną okazję…
do ataku!
Drużyna czerwonych wygrywa!
Tak!
Brawo, Płaszczko.
Dziękuję, sensei.
Co to miało być? Nie tak cię uczyłem.
Tak uczył nas sensei Kreese.
To nie turniej, tylko życie.
Tak chcesz żyć?
Ładnie się urządziłeś.
Bardzo w stylu…
domowego dojo.
Dzięki.
Co ci się bardziej podobało, gorąco czy zimno?
Oba mają swoje plusy i minusy,
ale gdybym musiała wybierać, to…
temperatura pokojowa.
Takiej nie było.
A tobie?
Lubię gorąco.
Mieliśmy nie…
Mieliśmy.
Wyszedł.
Miałem mu postawić obiad w restauracji.
- Zadzwonię do niego. - Odszedł z pracy.
Złożył wypowiedzenie.
Co?
Tom Cole dał mu wyższe stanowisko. Lepsze pieniądze.
Czekał na naszą ofertę, ale go wystawiłeś.
Wiem. Mogę to łatwo naprawić.
- Wszystko mu wyjaśnię. - Nie chodzi o Anousha.
Chodzi o to, że nie dotrzymujesz słowa.
Miałeś wszystko balansować,
a co się dzieje?
Dzisiaj zawaliłem, ale to się nie powtórzy. Obiecuję.
- Będę bywał tu częściej. - Nie rozumiesz.
Nie mówię o salonie, tylko o nas.
Odkąd otworzyłeś Miyagi-Do, budzę się w pustym łóżku.
Sama prowadzę tę firmę.
Całe lato czuję się samotna,
bo prowadzisz obóz karate.
Przepraszam.
Skupiłem się na tym, żeby nauczyć te dzieciaki obrony.
Rozumiem.
Czasem, gdy skupiasz się na jednym,
tracisz z oczu wszystko inne, co się liczy.
Sam, ktoś przyszedł.
Sam.
- Co tu robisz? - Nie chcę walczyć.
Przyszedłem tylko coś oddać.
- Wiedziałem, że to ty. - Nie miałem z tym nic wspólnego.
Nie wszyscy jesteśmy dupkami.
Tylko… powiedz Sam, że mi przykro.
Kto to był?
Nikt. Ktoś pomylił domy.
Dziwne.
Idę do łóżka. To był ciężki dzień.
Tak.
To prawda.
Cześć, Johnny.
Przyszedłeś pogratulować mi zwycięstwa?
Musimy pogadać.
O czym?
O tym, co kładziesz do głowy moim uczniom.
Uczę ich tylko drogi pięści.
Tego samego, co ciebie.
Atakuj najpierw, atakuj mocno…
bez litości.
Właśnie w tym problem.
Czyżby?
Tak.
Cobra Kai musi się zmienić.
Twoje metody nie działały wtedy ani teraz.
Chcesz je zmienić na coś miłego i przytulnego jak kocyk?
Nie.
Cobra Kai zawsze będzie twarda.
Ale brak litości różni się od braku honoru.
Honor.
Coś ci powiem.
Na wojnie…
druga strona nigdy nie walczy z honorem.
Możesz mi wierzyć. Byłem tam.
Ciesz się, że nie wiesz.
Nie wiem, przez co tam przeszedłeś,
ale to dobre dzieciaki i nie muszą powtarzać naszych błędów.
Jedynym błędem jest uczenie ich słabości.
Jak wtedy, gdy wycofałeś się ze starcia z LaRussem.
Taka ma być nowa Cobra Kai?
Chcesz mnie wkurzyć. Nie uda ci się.
Odpowiadam za tych uczniów.
A ja odpowiadam za ciebie.
Nadal jesteś moim uczniem.
Martwię się o ciebie.
Wiem, co się stanie.
Stracisz czujność.
I wtedy się odsłonisz.
Dobra. Może tak ci się wydaje…
ale to moje dojo
i moje zasady.
Twoje dojo?
Zapomniałeś, kto założył Cobrę Kai?
Niczego nie zapomniałem.
Wiesz co?
Myślałem, że się uda, ale się myliłem.
- Słuchaj… - To koniec.
Nie chcę cię widzieć w tym dojo
nigdy więcej.
Napisy: Marzena Falkowska