Niektórzy mają dobrze,
ale pozostali
muszą walczyć o swoje.
Każdy ma rzewną historię. Ale ona nie usprawiedliwia nękania.
Jesteś gotów powiedzieć moim rodzicom?
Teraz jestem.
Nie chciałam przeszkadzać.
Nie szkodzi.
Mamo?
Przepraszam.
Robby, przepraszam.
Cabo było błędem.
Mogłaś posłuchać.
Tak. Wiem…
Wiem, że mnie przy tobie nie było.
Było mi tak ciężko.
Chcę to naprawić.
Ale…
znów muszę wyjechać.
Oczywiście.
Dokąd teraz? Kalifornia Dolna? Vegas?
Na odwyk.
Potrzebuję pomocy, skarbie.
Zrozumienie tego zajęło mi mnóstwo czasu.
Ale…
Picie, prochy…
Muszę się zmienić. Chcę tego, dla ciebie.
Świetnie, mamo.
Państwo LaRussowie powiedzieli, że możesz u nich zostać,
dopóki nie skończę programu.
Możesz też mieszkać z ojcem.
Nie.
Słuchaj.
Wiem, że nie macie najlepszych relacji,
ale to po części moja wina.
Nie chcę, żeby moje problemy z tatą nastawiały cię przeciw niemu.
Zależy mu na tobie.
Wiem, że chce być ci bliski.
Miguel wie, że umawiasz się z jego senseiem?
To tylko kolacja.
Zobaczymy. Poza tym nie wiem, co do niego czuję.
W tej kiecce wysyłasz jasny sygnał.
- Hej, Johnny. - Cześć.
Wow. Jesteś gotowa?
Pa.
Bawcie się dobrze. Nie zrób jej dziecka.
- Dziękuję. - Dobranoc, mamo.
Wtedy wyrzucili nas z wrotkowiska.
Jak mogła ci to zrobić? Tak mi przykro.
Nie rozumiem, co Miguel w niej widzi.
Przynajmniej oboje kogoś macie.
Tak.
Hej. Może wpadniesz później?
Moja mama wyjechała. Przyprowadź kumpli od karate.
- Robisz imprezę? - Tak. Będzie szalona.
Muszę kończyć, ale pomyślę o tym.
Do twojej wiadomości, tata i ja później wychodzimy.
Niech zgadnę. Wieczór homarów w klubie?
Aż tak przewidywalni jesteśmy?
Tak się składa, że zaprosił mnie na kolację i tańce.
- Fajnie. - Tak.
A twoje plany? Niech zgadnę.
Minigolf i mrożony jogurt.
Aż tak przewidywalna jestem?
Cokolwiek będziesz robić,
baw się dobrze i postępuj mądrze.
Wiem, że nie muszę się martwić.
Dzięki, mamo.
PRZYJDĘ
Chcę tego stwora.
Ośmiornica. Ciekawe.
Jak idzie trening Miguela?
Świetnie. Jest na dobrej drodze. Powinnaś być dumna.
Jestem. To dobry chłopak.
Dobry mężczyzna.
Masz rację.
Tak szybko dorasta.
Ma nową dziewczynę. Nie nadążam za tym wszystkim.
Tak. Nastolatkom trudno uniknąć odrobiny…
Bez przesady.
No nie wierzę.
- Cześć, jestem Amanda. - Carmen.
- Śliczne kolczyki. - Dziękuję.
Macie jakieś inne stoły?
Wszystkie są zarezerwowane. Przy barze mogą być miejsca stojące.
- Nigdy więcej. - Ten stolik może być?
Nie wiem. Może?
W porządku.
Znacie się?
Ich dojo karate są zwaśnione.
Poproszę margaritę Cadillac. Duży kieliszek.
Hej, ludzie. Tutaj.
Na pewno tego chcesz? Po tej sprawie z mamą?
Zdecydowanie. Muszę się oderwać.
Sporo osób już tu jest.
Pewnie Moon zaprosiła ludzi ze szkoły.
Przyniosłem tylko Trivial Pursuit.
Gdybym wiedział, że będzie tyle osób, wziąłbym Balderdash.
Załatwię cię następnym razem.
Chodźmy.
Sam. Cieszę się, że przyszłaś.
Piwo jest w ogródku, drinki w kuchni, a wegańskie parówki w piekarniku.
Nie wspominałaś, że zapraszasz Cobrę Kai.
Pomyślałam, że skoro wkrótce zaczyna się szkoła,
możemy przestać walczyć i znów się kumplować.
Pobożne życzenie.
Sam, zaufaj mi. Pozbądź się tej negatywnej energii.
Oczyść swoje czakry i trochę się zabaw.
Margarita Cadillac.
Dziękuję.
Mocno schłodzony Don Julio 70.
Dziękuję.
A dla tego stolika michelada.
Gracias.
- I piwo. - Dziękuję.
Chcesz coś powiedzieć?
Nie, Johnny.
Smacznego piwa.
Mówiłem ci, że muszę stworzyć drugą grupę?
Tylu mam chętnych na zapisy.
To świetnie. Jestem z ciebie dumna.
Uwielbiam pasję moich uczniów.
Może nie być ich tak wielu,
ale mają serce.
No dobrze. A więc jednak to robicie.
Nie chodzi o ilość, tylko o jakość.
Nie. Więcej znaczy lepiej.
W turnieju All Valley byłem tylko ja.
Nie potrzebowałem armii, tylko właściwych ciosów.
Skończyliście już porównywać rozmiary grup?
- Jesteście rodzicami Sam? - Tak.
Jestem mamą Miguela.
Przykro mi, że ze sobą zerwali.
- Tak. - Właśnie.
Mnie też.
Rozmawialiśmy właśnie o randkach w liceum.
Szalałam na punkcie chłopaków.
O Boże. Ja też.
Co tydzień chodziłam z innym.
Może zsuniemy stoliki?
- Nie trzeba. - To zły pomysł.
- Lepiej nie. - Świetny pomysł.
Przepraszam. Możemy zsunąć stoliki?
Oczywiście.
Nate!
Przybyła dusza towarzystwa.
Obróć się, skarbie.
- Siema, Bert. - Hej, Płaszczko.
Dobrze cię widzieć.
Myślałam, że idziemy na imprezę do twoich kumpli.
To moi kumple. Ich rodzice wyjechali.
Pij!
Tory obroniła tytuł mistrzyni!
Tak.
A kogo my tu mamy?
Chcesz zagrać w małą grę?
A może wolisz pić herbatkę, księżniczko?
Daj mi kubek.
Dobra.
Nowa runda.
Na pewno tego chcesz?
- Myślisz, że nie dam rady? - Nie o to chodzi.
Pij!
- Czym się zajmujesz? - Jestem rentgenolożką.
Wiem, czym wy się zajmujecie.
Widziałam billboardy. Dokopujecie konkurencji.
Nieźle na tym zarobiłeś.
- Zazdrościsz, że mogę tak unieść nogę. - Przekonamy się, kto uniesie wyżej?
- Serio? - Johnny.
- Zdecydowali państwo? - Tak.
Tortille z ośmiornicą bez śmietany.
Dobrze. A dla pani?
- Proszę… - Może pani zapisze, że bez śmietany?
Zapamiętam.
- Dla pani? - Nadziewane chili
z krewetkami zamiast mięsa i dodatkową kolendrą.
I bez kukurydzy.
Oczywiście.
Na pewno pani nie zapisze?
Na pewno.
To ja poproszę to samo,
żeby było łatwiej.
Z kukurydzą.
Dobrze. A dla pana?
Poproszę tacos z kurczakiem.
Tortille kukurydziane czy pszenne?
Te twarde.
Bez zieleniny.
Dziękuję za zamówienie.
Założę się, że coś pomylą.
Przepraszam, pójdę do toalety.
- Ja też. - Nie zostawiaj mnie.
Nie. Powinnaś zostać, kochanie.
- Nogi do góry! - Trzy, dwa, jeden.
Pij!
Nie poradzisz sobie?
Nie kibicujemy im. Nienawidzimy Miyagi-Do.
Dawaj.
Wiesz, jak odzyskać dziewczynę?
Być poza jej zasięgiem.
Patrz i ucz się.
Hej. Fajna fryzura.
Dzięki.
Twoja też. Kolczasta.
Każdy chce jej dotknąć. Zawsze odmawiam, ale ty możesz, jeśli chcesz.
Jestem Hawk.
- A ja… - Piper!
- Hej, kochanie. - Cześć.
Hawk.
Przepraszam. To Piper, moja…
Możesz to powiedzieć. Dziewczyna.
Wybacz. To nowe.
Tak. To naprawdę…
super.
Miło cię poznać.
Jestem Hawk.
Bardzo fajnie.
Jestem zaskoczony, widząc cię tutaj.
Myślisz, że jem ze śmietnika?
O co ci chodzi?
O ciebie.
Jesteś wrzodem na moim tyłku.
A ty niby jesteś aniołkiem?
Próbuję tylko prowadzić biznes.
Nie wiedziałem, że twój biznes to dewastacja dojo.
Nic o tym nie wiedziałem.
Tak jak o waszym popisie na festynie, co?
To akurat moja sprawka.
Ty i Kreese jesteście jak dwie krople trucizny.
Powiedz mu, że jeśli znów zagrozi
mnie i moim uczniom, wniosę oskarżenie.
Co zrobił Kreese?
Pojawił się znikąd,
bredząc coś o nadchodzącej wojnie.
Nie musisz się martwić.
Kreese odszedł i nie wróci.
Niech zgadnę.
Znowu umarł.
Mam nadzieję, że tym razem sprawdziłeś mu puls.
Po co w ogóle się z nim zadawałeś?
Myślałem, że się zmienił.
Byłem w błędzie, więc go odsunąłem.
Chcę ulepszyć Cobrę Kai.
Kreese odszedł na dobre.
- Hej. - Hej.
Hej.
Przegapiłyśmy coś?
- Nie. - Nadrabialiśmy zaległości.
Tylko to.
Rozmawiałyśmy o tym, jak dobrze, że zaczyna się szkoła.
Ponoć Robby idzie do West Valley.
Naprawdę? Jak to?
Zapisaliśmy go.
Mieszka z nami, więc musi się uczyć.
To dobrze. Nie powinien był rzucać szkoły.
Wreszcie się w czymś zgadzamy. Jest na to za mądry.
Oto dwie nadziewane chili,
tortille z ośmiornicą
i tacos z kurczakiem.
Dziękuję.
Wygląda dobrze.
Przepraszam, miało być bez śmietany.
Przepraszam. Już to zabieram.
A nie mówiłem? Czemu nie zapisała?
- Trzeba zapisywać. - Tak.
- Błąd nowicjuszki. - Biały pas.
Widziałeś nowy zwiastun Doktora Who?
To serial dla nerdów.
Moffat nie jest już głównym producentem.
Naprawdę? Od kiedy?
Jest nowy Doktor?
Jaki jest?
Jest kozacka.
To kobieta? Nie wierzę.
Odpuściłbym.
Ma kogoś nowego.
Porażka nie istnieje.
Właśnie takie podejście sprawiło, że cię rzuciła.
Potrzebujesz zdrowej dawki wewnętrznego spokoju.
Mnie pomogła.
Tak?
Tak myślałem.
Wciąż cienias.
Pij!
Jak ci idzie, LaRusso?
- Mogę tak całą noc. - Tak?
Hej, rudzielcu, polej wódki.
- Sam. - Daj mi to.
Pij!
Tory!
Pij!
Dasz radę, Tory!
Chyba ktoś tu przesadził z piciem.
- Nic ci nie jest? - Umyję się. Daj mi spokój.
- Pobrudził mi koszulę ciastem. - Bo położyłeś je na moim krześle.
- Nie. - Pomija szczegóły.
- Tak. - Następna runda?
Ostatnio w rundzie z LaRussem dostałem kopa w twarz.
Uwielbiam wieczór salsy.
- Mogę prosić do tańca? - Ależ możesz.
Nie. Nie umiem tańczyć.
Nauczę cię.
- Nie. - Będę twoim senseiem salsy.
Wygadasz, to cię zabiję.
- Jasne, że umie. - Nie martw się nim.
Skup się na mnie. Dobrze?
To podstawowy krok salsy.
Do przodu, razem.
Do tyłu, razem.
Do przodu, razem.
Do tyłu, razem.
- Cholera. - Patrz na mnie.
Podczas walki patrzysz na swoje stopy?
- Nie. - Nie.
Zawsze patrz w oczy.
No proszę, Johnny.
Niezłe ruchy.
Polej nam jeszcze.
Podwójnie.
Hej, co robisz?
Nie martw się, nic mi nie jest.
Nieprawda. Nie jesteś sobą.
Koniec picia.
Nie wolno mi imprezować?
Mogę tylko jeździć na wrotkach? Jesteś moim facetem czy nianią?
Poczekaj, pójdę po jedzenie.
Może powinnaś zwolnić.
Jesteś wkurzona, bo zmiażdżyłam twoją kumpelę.
To zemsta za zniszczenie naszego dojo.
Nie miałam z tym nic wspólnego. Tory i Miguel też nie.
Przecież Miguel oddał medal pana Miyagiego.
Nie oddał go.
Demetri znalazł go w dojo.
Nie, Miguel wam go przyniósł.
Dał go Robby’emu.
Sam?
Muszę się przewietrzyć.
Przepraszam.
Chcę wznieść toast.
Za Elia Moskowitza.
Wiesz, kto to?
Kto to?
Przepraszam.
Niektórzy z was znają go jako Hawka.
Ale pod tym strojem szalonego klauna
i litrami farby do włosów
wciąż jest starym, dobrym Eliem.
Moim binarnym bratem.
W każdym razie nim był.
A kim jest teraz?
Prawdziwym zerem.
Matematyczny humor.
- Wystarczy, Demetri. - Niech ten zadziorny fryz was nie zmyli.
To prawdziwy wrażliwiec.
Oglądaliśmy wszystkie filmy o Harrym Potterze.
Ryczał jak dziecko, kiedy umarł Zgredek.
Jeśli się nie zamknie, ja go zamknę.
Pamiętaj, co sensei mówił o litości.
Nie.
Proszę.
Dziwnie to przyznać, ale było nawet fajnie.
Nie róbmy tego za często.
O to nie musisz się martwić.
Ja zawsze będę Miyagi-Do, a ty Cobrą Kai.
Ale to nie znaczy, że musimy wojować.
To Kreese’owi zależało na wojnie,
nie mnie.
Mocny uścisk.
Chciałbym powiedzieć to samo.
Nie mogłeś się powstrzymać, co?
No co? Kozacki jest.
Chodźmy, Carmen.
- Miłej nocy. - Dobranoc.
Cześć, Sam. Wszystko w porządku?
Tak.
Nieważne.
Miguel, zaczekaj.
Przepraszam.
Za co?
Nie wiedziałam, że oddałeś medal.
Był bardzo ważny dla mojej rodziny…
i dla mnie.
Dlatego ci dziękuję.
No tak…
Nikt nie powinien go kraść. Cieszę się, że go odzyskaliście.
Ja też.
Nie. Nie powinniśmy.
Jestem z Tory.
- A ty masz… - Prze…
Przepraszam.
Muszę iść.
Jak mawiał idol Elia, Steve Jobs,
„powiem jeszcze jedno”.
Czy ktoś z was słyszał o enurezji?
Przestań.
To oczywiście termin medyczny.
A mówiąc wprost, to stare, dobre moczenie nocne.
Eli jest w tym zawodowcem.
Moja mama wyciągała specjalny materac, kiedy u nas spał.
Nazywała go „łóżkiem wodnym Elia”.
Walić litość. Jesteś trupem!
Musisz pokonać mnie.
- Nie wtrącaj się, zdrajco. - Zostaw go.
Bo co?
Ludzie, przestańcie. Jesteśmy przyjaciółmi.
Szykuje się chryja.
Gliny!
Demetri, masz szczęście. Policzymy się w szkole!
Nie mogę iść do więzienia. Mama mnie zabije.
No nie.
O kurde!
Tu jesteś. Szukałem cię. Musimy iść.
- Przepraszam, Robby. - Nie szkodzi, chodźmy.
Nie. Rodzice oszaleją, jeśli mnie tak zobaczą.
- Boże. - Widziałaś Tory?
Nie. Pewnie już wyszła.
Musimy uciekać.
No już.
Dobra.
No już!
Chłopaki!
Aleś uradowany.
Krew uderzyła mi do głowy od tańca.
Szybko się uczysz.
Miałem dobrą nauczycielkę.
Może następnym razem spróbujemy czegoś trudniejszego.
Bardzo chętnie.
No to dobranoc.
Dobranoc.
Już to mówiłem, ale wiesz.
Wiem.
Śpij dobrze, Johnny.
Ty też.
Dobranoc.
Mogłeś ją zaprosić, ćwoku.
Chwileczkę.
Już się stęskniłaś?
Cześć, tato.
Napisy: Marzena Falkowska