‪เมื่อคืนสนุกดีนะ
‪เราต้องทำแบบนั้นให้บ่อยขึ้น
‪แน่นอน
‪คุณคิดว่าลูกๆ ไม่ได้ยินเสียงเราใช่ไหม
‪ลูกไม่ได้ยินเสียงผมหรอก
‪โอ๊ย อย่ามา
‪ไง แซม อรุณ…
‪ไปไหนนะ
‪แอนโธนี่ เห็นพี่สาวลูกไหม
‪ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวาน ตอนผมกลับมาจากค่าย
‪ทำวาฟเฟิลให้ผมได้ไหม
‪ไม่เอาแบบที่แช่แข็งนะ เอาอันที่ทำสดใหม่เลย
‪ไง นี่แซมเอง ฝากข้อความไว้นะ
‪ยังให้ฝากข้อความอยู่ตลอดเลย
‪ร็อบบี้ก็ไม่รับสายเหมือนกัน
‪- คุณว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันไหม ‪- ก็พวกเขาเป็นวัยรุ่น…
‪ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดฤดูร้อน
‪ไม่มีทาง ผมไม่พร้อมจะรับเรื่องนั้น คือว่าผม…
‪เชื่อใจร็อบบี้ แซมต้องไม่เป็นอะไร
‪ต้องใช้รหัสผ่าน
‪อย่ามองฉันแบบนั้น ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
‪(แซมจ๊ะ เป็นอะไรไหม)
‪เขาถามทำไมว่าลูกเป็นอะไรไหม
‪(เมื่อคืนเธอเมาหนักมาก ‪นั่งอูเบอร์กลับใช่ไหม)
‪ลูกดื่มเหล้าเหรอ
‪(ไม่อยากเชื่อว่าตำรวจมา)
‪ตำรวจเหรอ
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- ผมน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว
‪ค้นหาไอโฟนของฉัน
‪นี่ไง
‪ลูกอยู่ระหว่างถนนเชอร์แมนเวย์กับซาติคอย
‪ไปทำอะไรที่เรซีดานะ
‪(แด่พ่อ รัก ร็อบบี้)
‪มีอัปเดตใหม่อีกเหรอ
‪- ฉันเพิ่งได้มานะ ‪- พ่อ
‪ขอบคุณที่ให้เรามาค้างที่นี่เมื่อคืนนะฮะ
‪ไม่มีปัญหา
‪แต่พ่อจะต้องบอกลารุสโซ่เรื่องนี้นะ
‪- นี่ลูกเขา ‪- ได้โปรดอย่าบอก
‪ถ้าเขาเห็นเธอสภาพนี้ เขาจะช้ำใจมาก
‪ผมรับผิดเอง
‪ผมจะบอกว่าผมเมาและบอกให้แซมพาผมมาที่นี่
‪น่าจะอยู่ตรงนี้
‪อะไรวะเนี่ย
‪จอห์นนี่
‪โอ๊ย ไม่นะ
‪จอห์นนี่ ให้ไวเลย ฉันเห็นรถนายข้างนอก ‪ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน เปิดประตู
‪เอาละ ไปอยู่อีกห้อง พ่อจัดการให้เอง
‪จอห์นนี่
‪- ไง พวก ‪- ลูกสาวฉันอยู่หรือเปล่า
‪อยู่ ใจเย็นก่อนนะ
‪ไม่ต้องบอกให้ฉันใจเย็น เธออยู่ไหน
‪เมื่อคืนพวกเขาสุดเหวี่ยงมาก
‪เด็กๆ ก็ทำเรื่องแบบนี้ อย่าตื่นตูมเกินไป
‪อ้อ นายเป็นใครมาสอนฉันเรื่องการเลี้ยงลูก
‪นายต้องเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
‪- เฮ้ย ‪- ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไร
‪จนกว่านายจะใจเย็น
‪- แซม ‪- นายเป็นบ้าอะไร
‪สู้ได้!
‪เกิดอะไรขึ้นข้างนอก
‪นายอยากยุติเรื่องนี้ใช่ไหม
‪จัดมาเลย
‪- พ่อ หยุดนะ ‪- อย่า
‪แซม เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรหรือเปล่า
‪- เปล่าค่ะ หนูสบายดี ‪- แล้วทำไมไม่โทรหรือส่งข้อความหาพ่อแม่
‪คุณลารุสโซ่ครับ เป็นความผิดผมเอง ‪ผมเป็นคนพาเธอมาที่นี่
‪เดี๋ยว อย่าเริ่มเชียวนะ
‪ฉันให้โอกาสเธอครั้งที่สอง
‪เรื่องทั้งหมดนี่เป็นความผิดพลาด ‪ถ้าเธออยากมีจุดจบแบบเขา
‪ก็แล้วแต่เธอ
‪- เอาละ มาเร็ว แซม ‪- ขอร้องนะ พ่อ
‪แซม พ่อไม่อยากฟัง ไปได้แล้ว
‪(ขอต้อนรับการกลับมา นักเรียน!)
‪(โรงเรียนมัธยมปลายเวสต์วัลเลย์)
‪หวัดดี
‪ไง
‪(เป็นอะไรหรือเปล่า ‪โทรี่ โทรหาฉันทันทีเลยนะ)
‪ยังไม่ได้ข่าวจากโทรี่เหรอ
‪- ยังเลย แล้วเธอล่ะ ‪- เธอไม่ตอบข้อความฉันหรอก
‪- ฉันชักเป็นห่วงแล้วนะ ‪- หลังงานปาร์ตี้ฉันหาเธอไม่เจอด้วยซ้ำ
‪เธอคิดว่าเขาโดนตำรวจจับไหม
‪ไม่รู้สิ
‪แต่ขาดเรียนวันแรกไม่ใช่สัญญาณที่ดีนะ
‪ใช่
‪พ่อต้องมาจอดข้างหน้านี่เลยเหรอ
‪ถ้าวันนี้อยากขับรถของตัวเอง ‪ก็ไม่ควรทำเรื่องแบบนั้น
‪พ่อ หนูต้องขอโทษกี่ครั้งกัน
‪หนูทำผิดพลาด
‪ทุกคนต่างทำผิด
‪แต่เมื่อลูกเจอเรื่องเดือดร้อน ‪ลูกต้องมาหาพ่อหรือแม่
‪ไม่ใช่… หมอนั่น
‪หนูขอโทษที่ไม่ได้มาหาพ่อกับแม่
‪แต่นั่นเป็นความผิดของหนู ไม่ใช่ร็อบบี้
‪พ่อคิดว่าพ่อช่วยเขาได้ แต่…
‪แต่เขามีครอบครัวของเขา ‪พ่อก็ต้องดูครอบครัวของพ่อ
‪ช่วยพ่ออย่างหนึ่งได้ไหม
‪ปีนี้ตั้งใจเรียนพื้นฐานแคลคูลัสเถอะนะ
‪พ่อเตรียมดินสอกับกระดาษให้
‪ไม่แน่ใจว่าลูกต้องใช้อะไร
‪ขอบคุณฮะ
‪พ่อหากระเป๋าแฟ้มไม่ได้ มันยังฮิตอยู่ไหม
‪- ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ‪- พ่อมีอันหนึ่งเป็นรูปเครื่องบินรบ
‪มันเจ๋งมาก
‪โอเคไหม ตื่นเต้นกับวันแรกหรือเปล่า
‪ไม่ฮะ
‪ผมแค่รู้สึกแย่เรื่องแซมกับครอบครัวลารุสโซ่
‪ผมรู้ว่าพ่อไม่อยากฟัง แต่คุณลารุสโซ่ดีกับผม
‪มิยากิโดคาราเต้ช่วยผมได้เยอะ
‪(มิเกล ดิแอซ)
‪คืองี้ฮะ ที่ผมจะบอกก็คือพ่อกับเขาน่าจะเรียนรู้
‪จากกันได้บ้างนะ
‪เอาละ ลูกไปเถอะ
‪ขอบคุณที่ขับรถมาส่งนะ พ่อ
‪สวัสดี คุณได้เข้าสู่ระบบตอบรับสมาร์ตโฟน
‪ของจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ ‪อาจารย์ของคอบร้า ไคคาราเต้
‪กรุณาฝากข้อความไว้
‪แล้วผมจะติดต่อกลับเมื่อมีโอกาส
‪ขอโทษนะฮะ
‪ผมเป็นเด็กใหม่ที่โรงเรียนนี้
‪คุณช่วยผมหาห้องเรียนของครูซานติโนได้ไหม
‪ไง
‪มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ฉันรู้สึกเหมือนไอ้งั่ง
‪เราน่าจะกลับบ้าน บอกความจริงกับพ่อแม่ฉัน
‪ขอโทษนะ
‪ไม่ มันเป็นความผิดของฉันด้วย
‪ต่อไปนี้
‪จะไม่โกหกอีกแล้ว
‪ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ
‪มิเกลเอาเหรียญเกียรติยศให้ฉัน
‪แล้วฉันก็วางมันไว้ในสวนหลังบ้าน ‪จะได้มีคนมาเจอมัน
‪เธอทำแบบนั้นทำไม
‪ฉันไม่อยากให้เขามาทำคะแนนกับเธอ
‪แล้วเราก็เพิ่งจะจูบกัน…
‪ฉันว่าฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย
‪ขอบคุณ
‪ที่บอกความจริงกับฉัน
‪มันก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้ยกภูเขาออกจากอก
‪ร็อบบี้…
‪ฉันเข้าสายในวันแรกไม่ได้
‪ไว้เจอกัน
‪อรุณสวัสดิ์นักเรียนและคณะอาจารย์
‪ขอต้อนรับสู่ปีการศึกษาใหม่ ‪ที่โรงเรียนเวสต์วัลเลย์
‪ฉันหวังว่าทุกคนสนุกกับหน้าร้อนอันสดใส ‪และพร้อมที่จะกลับเข้าสู่
‪- ปีการศึกษา ‪- เพื่อน นายจูบแซมเหรอ
‪- ใช่ ‪- แจ๋ว
‪ไม่เห็นแจ๋วเลย ฉันไม่น่าทำแบบนั้นกับโทรี่
‪ยึดติดอยู่กับสาวคนเดียวทำไม
‪ฉันวางแผนจะทำให้สับรางแทบไม่ทัน ‪ก่อนสอบกลางภาคเลย
‪- อะไรนะ ‪- นี่ พวก
‪ฉันแค่อยากบอกว่าฉันฉี่รดที่นอนจนอายุ 13
‪ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอายเลยนะ
‪ไปให้พ้นหน้าฉันเลย
‪- หมอนั่นมีปัญหาอะไร ‪- ไม่รู้
‪คุณยังสามารถซื้อตั๋วละครเพลงภาคฤดูใบไม้ร่วง
‪(ครูใหญ่โลเปซ)
‪ซึ่งจะเป็นผลงานจากเรื่องกรีสที่ฮิตทั่วโลก
‪ผมชื่นชมมากที่คุณมีไฟ ‪กล้าจะลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนี้
‪แต่นี่เป็นช่วงเวลาที่ไม่เหมาะอย่างมาก
‪ส่วนประวัติการทำงานคุณก็ไม่เข้าเกณฑ์
‪คุณมีประสบการณ์ตรง ‪ในการเป็นผู้รักษาความปลอดภัยบ้างไหม
‪คุณ…
‪อ้อ เจ้ากระเบน แค่คำเดียวครับ เจ้ากระเบน
‪ผมไม่มีประสบการณ์แบบนั้นโดยตรง ‪แต่ไม่นานนี้ผมเพิ่งชนะ
‪การต่อสู้ระหว่างทีมดำกับทีมแดงที่ไคโยตี้ครีก
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪แต่สำหรับสังคมคาราเต้ มันเป็นเรื่องใหญ่มาก
‪อาจารย์ของผมพอใจกับพัฒนาการของผมมาก ‪ซึ่งผมคิดว่าในที่สุด
‪คุณจะได้เห็นสายเหลืองคาดอยู่ที่พุงผม
‪งั้นหรือ
‪คุณมีห้องทำงานที่สวยงามมากเลยนะ ขอบอก
‪มันยอดเยี่ยมมาก
‪คำถามที่ผมอยากถามคุณคือ…
‪บรรยากาศที่ห้องพักครูเป็นยังไง
‪และสุดท้ายนี้ ขณะที่เราเริ่มเข้าสู่ปีการศึกษาใหม่
‪สิ่งสำคัญคือจงจำไว้ว่าให้ใจกว้างและยอมรับ
‪เพื่อนๆ ของเราทุกคน ไม่ว่าจะ…
‪นี่ อะไร… เธอเข้ามาในนี้ไม่ได้นะ
‪ไม่นะ
‪เอาคืนมา!
‪เธอไม่ได้รับอนุญาต…
‪ซาแมนธ่า ลารุสโซ่
‪เธอรู้ดีว่าทำอะไรไป ‪และถึงเวลาที่เธอจะต้องชดใช้แล้ว
‪ฉันจะไปหาเธอแน่ นังตัวแสบ
‪ฉันเห็นสิ่งที่เธอทำที่งานปาร์ตี้
‪เธอจูบมิเกล
‪ฉัน…
‪กลับเข้าไป
‪เออ จัดการเลย
‪ไม่เป็นอะไรนะ
‪หยุด
‪ปล่อยเธอไป
‪เฮ้ย!
‪สงบสติก่อนนะ ฉันมั่นใจว่าเราหาทาง…
‪พวก เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ความคิดดี ฉันจะไปตามครู
‪มันเริ่มแล้ว!
‪เย่!
‪- ฉันจะไม่ต่อยก่อน ‪- แย่จัง
‪นายแพ้แน่ ไอ้เด็กเรียน
‪ก็เข้ามาสิ ไอ้โง่
‪หยุดต่อสู้กัน!
‪หยุดนะ!
‪อ๋อ นายจะเอาใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า ทุกคน ‪พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ
‪เลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว
‪ตามรปภ. มาที่ทางเดินหลักเดี๋ยวนี้
‪ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการได้
‪เจ๋ง
‪เธอหยุดซะทีได้ไหม
‪เป็นอะไร สู้ไม่ได้ล่ะสิ
‪คุณต้องทำอะไรสักอย่างนะ คุณพาล์มเมอร์
‪นี่ พอได้แล้ว!
‪เลิกคิดเลย ฉันได้ค่าจ้างไม่เยอะพอ
‪ไม่เอาอีกแล้ว
‪ครั้งนี้นายโกงไม่ได้หรอก
‪ชอบท่านั้นไหมล่ะ ฉันเรียนมาจากพ่อนาย
‪เอาเลย ซัดเขาเลย
‪ไป!
‪น่าจะอยู่กับคอบร้า ไคนะ
‪ไม่งั้นนายก็เก๋าไปแล้ว
‪ทีนี้ใครกันที่เก๋า
‪(ห้องคอมพิวเตอร์)
‪เดเมทรี
‪ฉันรู้ว่านายอยู่ในนี้
‪คิดไว้แล้วว่านายต้องมาหลบ ‪ในห้องคอมฯ ไอ้เด็กเรียนเอ๊ย!
‪ฉันไปหานายแน่
‪แบร่
‪ฉิบหาย!
‪มานี่ เดเมทรี!
‪โทรี่ พอแล้ว!
‪เดี๋ยว!
‪แซม!
‪นายซวยแล้วตอนนี้
‪ออกไปให้พ้น
‪เฮ้ย! ไม่เอา!
‪หยุด มานี่
‪- ไม่ มาเลย ‪- ให้ผมอัดเขา
‪- พวกเธอจบแล้ว ‪- ไม่จบ ไอ้ขี้แพ้ มาสิ
‪เธอรู้วิธีต่อสู้อยู่วิธีเดียวเหรอ
‪ใช้วิธีสกปรก
‪นี่ไม่ใช่การแข่งขันจ้ะ
‪มันไม่มีกฎ
‪อย่าโกรธกันนะ
‪ขอโทษนะ อีไล
‪อันนั้นสำหรับที่ฉวยโอกาสจากแซม
‪- ฉันไม่มีวันทำหรอก ‪- แล้วมันเกิดขึ้นได้ไง
‪ไม่ต้องปรานี
‪เธอไม่ได้รักนาย เธอรักฉัน
‪ฉันไม่ได้ถูกสอนเรื่องความแตกต่าง ‪ระหว่างความปรานีกับเกียรติ
‪ซึ่งฉันได้ชดใช้กรรมไปแล้ว
‪ถ้าฉันเคี่ยวเข็ญกับนายมาก
‪มันก็เป็นเพียงเพราะนายมีโอกาสที่จะดีกว่า
‪ที่ฉันเคยเป็น
‪ต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪ฉันขอโทษ
‪มิเกล!
‪หลีกทางหน่อย
‪ขอรถพยาบาล ‪มาที่โรงเรียนเวสต์วัลเลย์
‪ร็อบบี้ เธอทำอะไรลงไป
‪(ประวัติศาสตร์ของโอะกินะวะ)
‪แดเนียล
‪ฉันเพิ่งได้รับสายจากที่โรงเรียน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪จะเปลี่ยนมันยังไงเนี่ย
‪ไอ้สมาร์ตโฟนบ้า
‪พระเจ้าช่วย มิเกล!
‪คาร์เมน
‪คุณเห็นเรื่องพวกนี้มาเยอะมาก
‪คุณก็รู้ว่าอีก 24 ชั่วโมงข้างหน้าเป็นช่วงอันตราย
‪แต่เขาจะรอดใช่ไหม
‪เราจะทำทุกอย่างที่ทำได้
‪ขอตัวนะคะ
‪ผมเสียใจด้วยนะ
‪เสียใจเหรอ
‪ก่อนมิเกลมาเจอคุณ เขาเป็นเด็กน่ารัก
‪เขาหลีกเลี่ยงการต่อสู้
‪แล้วดูสิ่งที่คุณทำสิ
‪คาร์เมน อย่าเพิ่งเลย
‪ฉันไม่อยากเจอคุณอีก
‪ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‪แม่จะทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นถูกไล่ออก
‪หนูไม่สนใจยัยโทรี่
‪หนูแค่อยากให้มิเกลไม่เป็นอะไร
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าร็อบบี้จะทำอย่างนั้น
‪มันเป็นความผิดของหนูเอง
‪ไม่นะ
‪อย่าพูดแบบนั้น แซม
‪(ข้อความที่ยังไม่ได้เปิด ‪จากมิเกล ดิแอซ)
‪อาจารย์ครับ นี่มิเกลนะ
‪เมื่อเช้าผมไปเคาะประตูห้อง ‪แต่คิดว่าคุณออกไปแล้ว
‪ผมมีปัญหาเรื่องผู้หญิง
‪คุณเก่งเรื่องพรรค์นี้มากกว่าผม
‪ผมจะไปแวะที่สำนักหลังเลิกเรียน
‪แม่ผมเข้างานคืนนี้
‪เราไปกินเบอร์เกอร์กันที่ร้านที่คุณชอบก็ได้
‪เอาละ ไว้คุยกันนะฮะ
‪นักเรียน
‪เรามีแขกมาหา
‪คุณคิดว่าคุณทำบ้าอะไรอยู่
‪มันดูเหมือนอะไรล่ะ ‪ฉันก็กำลังสอนนักเรียนของฉันน่ะสิ
‪ของคุณเหรอ
‪นายทำให้พวกเขาผิดหวัง ‪ตอนที่พวกเขาต้องการนายมากที่สุด
‪ต้องมีคนมาย้ำเตือนพวกเขาว่าทำยังไงจึงจะชนะ
‪ทั้งที่ฉันทำทุกอย่างให้นายอะนะ
‪มิเกลต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะคุณ
‪เขาแสดงความปรานีให้ร็อบบี้ คีนเพราะคุณ ‪ถ้าเขาตาย…
‪มันเป็นความผิดคุณ
‪ฉันเคยเตือนนายเรื่องนี้แล้ว
‪ฉันเคยบอกนายว่าไม่ให้แสดงความอ่อนแอ
‪ออกไป
‪นี่เป็นสำนักของฉัน
‪อ้อ ลืมบอกไป
‪ตอนนายออกนอกเมืองไป ฉันได้คุยกับเจ้าของที่
‪ปรากฏว่าเขาไม่ชอบนายนัก
‪แต่นายก็รู้ปัญหาเรื่องสัญญาปากเปล่าพวกนั้น
‪มันไม่มีการรับประกัน
‪คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‪ทำได้อยู่แล้ว
‪ฉันเป็นคนก่อตั้งคอบร้า ไค
‪มันเป็นของฉัน
‪เป็นเสมอมา
‪และจะเป็นตลอดไป
‪ฉันจะไม่ยอมให้นักเรียนของฉันแพ้
‪ถึงแม้พวกเขาต้องได้รับบทเรียนอย่างหนัก
‪วันหนึ่งนายจะขอบคุณฉันเรื่องนี้ จอห์นนี่
‪คิดผิดแล้วล่ะ
‪คุณต้องการคอบร้า ไค…
‪ก็เอาไปเลย
‪นักเรียน…
‪ชกไปข้างหน้า
‪เรียกหมอดิลลอนมาที่ห้องพยาธิวิทยา
‪ลูกไปไหนล่ะ
‪ผมซื้อแซนด์วิชที่ลูกชอบมา
‪ยังรอลูกกลับมาจากเอกซเรย์อยู่เลย
‪ตอนนี้หมอคิดว่าลูกอาจซี่โครงแตก
‪โอ๊ย ตายจริง
‪เรื่องนี้ต้องจบลงนะ แดเนียล
‪ผมรู้ว่าคุณพูดถูก ผมสาบานเลย
‪ผมจะไม่ปล่อยให้คอบร้า ไคลอยนวลไปได้
‪- ผมจะไม่… ‪- พอทีกับคอบร้า ไค
‪ไม่เห็นหรือว่าการชิงดีชิงเด่นงี่เง่านี้เป็นยังไง
‪ลูกสาวเราเข้าโรงพยาบาล
‪- ห้ามมีคาราเต้อีก ‪- ตกลง ก็ได้
‪- อะแมนด้า ผมรู้ว่าคุณพูดถูก ‪- ห้ามมีคาราเต้อีก
‪มันจบแล้ว
‪ฉันสวมชุดนี้ตอนฝึกซ้อม ‪เตรียมการแข่งขันครั้งแรกในปี 81
‪ฉันอยากมอบให้นาย
‪ใครเจ๋ง
‪- บอกซิว่านายเจ๋ง ‪- ผมเจ๋ง
‪เป็นเพราะคอบร้า ไค
‪อย่ายอมรับการพ่ายแพ้
‪สิ่งหนึ่งที่ดีที่สุดในชีวิตฉันคือการได้สอนนาย
‪ฉันจะอยู่ข้างนายตลอดไป
‪และจะคิดถึงประโยชน์ของนายเสมอ
‪ผมพยายามเต็มที่แล้ว ผมคิดว่าผมทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ผมขอโทษ
‪อย่าห่วงเลย มิเกลเป็นเด็กดี
‪ผมจะไม่ให้เขานอกลู่นอกทาง
‪(อาลี มิลส์ ชวาร์เบอร์ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนคุณ)
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย