‪นี่แหละครับ ทุกท่าน ช่วงเวลาที่พวกเรารอคอย
‪เขากลับมาเพื่อปกป้องตำแหน่ง
‪จากคอบร้า ไค คาราเต้
‪มิเกล ดิแอซ
‪เตรียมพร้อม
‪(กรรมการ)
‪ได้เวลาคาราเต้แล้ว
‪หันเข้าหากัน คำนับ
‪หันหน้ามาทางนี้ คำนับ
‪ตั้งท่า สู้!
‪มิเกล!
‪วันนี้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ‪ที่โรงเรียนมัธยมเวสต์วัลเลย์
‪ที่อธิบายได้เพียงอย่างเดียว ‪ว่าเป็นการจลาจลคาราเต้แบบเต็มรูปแบบ
‪ทำให้เหล่านักเรียนและอาจารย์ตกใจ ‪และสร้างความตื่นตระหนกไปทั่ววัลเลย์
‪เรามีเรื่องให้กังวลมากพออยู่แล้ว
‪นี่ยังมีเรื่องแก๊งคาราเต้ในโรงเรียนอีกเหรอ
‪ได้ยินว่ามีการทะเลาะกันที่ห้างสองสามเดือนก่อน
‪นึกว่าคาราเต้เลิกฮิตไปตั้งแต่ยุค 80 แล้วนะ
‪วันนี้เหล่านักเรียนได้จัดงานชุมนุมอย่างสงบ ‪เพื่อสวดมนต์และร้องเพลง
‪สิทธิที่จะรัก
‪เราไม่ต้องชกกัน เฮ้
‪ไปกินมื้อสายแล้วเป็นเพื่อนกันเถอะ
‪คืนนี้โรงเรียนมัธยมเวสต์วัลเลย์ ‪จัดการประชุมภายในชุมชนขึ้น
‪เพื่อตอบคำถามและช่วยบรรเทาความตื่นกลัว
‪เขายังอยู่อีก สี่ชั่วโมงแล้วนะ ‪เขาเริ่มทำให้ลูกค้าคนอื่นกลัวแล้ว
‪- ไปบอกเขาสิว่าได้เวลากลับแล้ว ‪- ฉันให้บิลเขาเมื่อสองแก้วก่อน
‪ตอนนี้เขาไม่ยอมจ่าย
‪บอกว่าเขาไม่ได้สั่งเบียร์คูร์สไลต์ ‪แต่สั่งคูร์สแบงเควท
‪ก็ได้ เดี๋ยวคนนี้ฉันจัดการเอง
‪คุณครับ
‪ได้เวลาจ่ายเงินแล้วกลับแล้ว
‪ไลต์เบียร์มีไว้สำหรับพวกไก่อ่อน
‪- ผมต้องเรียกตำรวจไหม ‪- ไม่รู้สิ ต้องไหม
‪ตำรวจยังคงตามหาตัวร็อบบี้ คีนที่หนีไป
‪หลังจากเตะมิเกล ดิแอซ เพื่อนนักเรียน ‪จากระเบียงชั้นสอง
‪ให้ตกลงมาบนบันไดตรงนี้เลยค่ะ
‪คีนถูกไล่ออกตั้งแต่นั้น
‪ส่วนดิแอซยังอยู่ในโคม่า ‪ที่โรงพยาบาลกลางเวสต์วัลเลย์
‪หมอวินิจฉัยอาการของเขา…
‪เฮ้ย ฉันดูอยู่นะ
‪โทษที ไม่ยักรู้ว่านั่นทีวีนาย ไอ้เกลอ
‪เปลี่ยนกลับช่องเดิมนะ
‪วันนี้มีแข่งเบสบอล ‪ถ้านายอยากดูข่าว ก็ดูทางมือถือสิวะ
‪ฉันไม่มีมือถือเว้ย
‪โยนทิ้งไปแล้ว
‪ดูหมอนี่สิ
‪อาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไรวะ ไอ้งั่ง
‪กลิ่นตัวหึ่งอย่างกับขี้หมาเปื้อนขี้มาอีกที
‪- เปลี่ยนกลับช่องเดิม ‪- ไอ้น้อง
‪นายอยู่ที่บาร์นะ
‪คนเขาอยากดูกีฬากัน
‪ไม่มีใครสนพยากรณ์อากาศ ‪หรือเด็กนอนโคม่าหรอก
‪ลอยไปแล้วครับ!
‪- ต้องแบบนี้สิวะ! ‪- ใช่เลย!
‪ไปกันเถอะ เพื่อน
‪เอาไปเลย ไอ้เกลอ
‪อุ๊ย โทษทีว่ะ
‪โคตรขี้แพ้เลยว่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪แกบ้าเหรอ คิดว่าฉันจะทิ้งรถไว้ที่นี่เนี่ยนะ
‪นี่เจ้าหญิงของฉันเลย
‪โอเค แกอยากทำอะไร
‪อยากกลับบ้าน หรือไปร้านเจลลีส์
‪- ไปหาส่องสาวแซ่บๆ กันดีกว่า ‪- ต้องทำด้วยเหรอ
‪ยังไงแกก็กลับไปขัดจรวดคนเดียวในห้องน้ำอยู่ดี
‪คิดว่าทำบ้าอะไรอยู่วะ
‪เตะก้นแกไง
‪ให้ตาย
‪บ้าอะไรวะ
‪โทรเรียกตำรวจเลย
‪แกตายแน่ เพื่อนเอ๊ย
‪(ตำรวจแอลเอ - จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์)
‪เราจะไม่กลับถ้าไม่ได้คำอธิบาย
‪ไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาจะกล้า ‪พักการเรียนแซมตั้งสองสัปดาห์
‪ฉันจะตอกหน้ากรรมการโรงเรียน ‪ว่าพวกเขาไร้ความสามารถสุดๆ
‪อย่างน้อยพวกเขาก็พักการเรียน ‪เด็กสาวต้นเรื่องด้วย
‪นังเด็กนั่นควรติดคุกชอว์แชงค์ด้วยซ้ำ
‪- ใจเย็นน่า ‪- "ใจเย็นน่า" เหรอ ทุกคนโกรธเรา
‪- ร้านเราเงียบอย่างกับเมืองร้าง ‪- มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
‪แย่สิคะ
‪แดเนียล ชื่อของเราเสียหาย
‪กลายเป็นว่า "เราเตะคว้าแชมป์" ‪ไม่ใช่สโลแกนที่น่ารักแล้ว
‪เมื่อลูกศิษย์คุณไปเตะคู่แข่งตกระเบียงจริงๆ
‪ฟังนะ
‪ฉันขอโทษ ฉันแค่หัวร้อนนิดหน่อย
‪ไม่หรอก
‪ผมสิขอโทษ
‪ผมทำให้เราต้องเจอแบบนี้
‪ผมสัญญาเลยว่าจะหาวิธี ‪ทำให้เราพ้นเรื่องนี้ให้ได้ มาเถอะ
‪ทุกคน นั่งลงด้วยครับ
‪ขอบคุณทุกคนที่มา
‪คณะกรรมการโรงเรียนทุกคน ‪เป็นห่วงความปลอดภัยของนักเรียน
‪- ตอนนั้นครูหายหัวไปไหน ‪- พวกคุณโกรธ
‪แต่คู่มือสมาคมการศึกษาแห่งชาติบอกไว้ชัดเจน
‪ห้ามครูคนไหนเข้าไปขวาง ‪ในการทะเลาะกันของนักเรียน
‪แล้วไอ้ครูที่ทำร้ายเด็กล่ะ
‪คุณกระเบนไม่เคยทำงานที่นี่ครับ
‪ล่าสุดที่เราได้ยิน เขาถูกคุมประพฤติ ‪และห้ามเข้าใกล้เด็กๆ ในรัศมี 500 ฟุต
‪เราจะรู้ได้ยังไงว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก
‪เรามีโครงการใหม่ชื่อว่า "กอด ไม่ต่อย"
‪- เหมือนโครงการแดร์ แต่ใช้ได้ผลจริง ‪- ทางแก้ของคุณคือให้กอดเด็กเหรอ
‪ที่จริงคือให้พวกแกกอดกันค่ะ
‪ที่ครูแนะแนวแบลตต์จะบอกก็คือ ‪จะไม่มีคาราเต้อีกแล้วครับ
‪จากนี้ไปเราจะไม่ทน
‪คุณไม่เห็นต้องทำให้เรื่องนี้ ‪เหมือนเรื่องฟุตลูส เวอร์ชันคาราเต้เลย
‪คาราเต้ไม่ใช่ปัญหา
‪ตอนผมเรียนที่นี่ ผมถูกแกล้ง คาราเต้ช่วยผมไว้
‪แหลน่ะสิ ได้ยินว่าคุณต่างหากที่แกล้งคนอื่น
‪ผู้ปกครองครับ ขอร้อง เราช่วย…
‪เราพยายามแก้ปัญหา ‪และจัดการเรื่องนี้อย่างเหมาะสมที่สุดอยู่นะ
‪โทษนะคะ มันจะเหมาะสมได้ยังไง ‪ในเมื่อลูกสาวเราถูกพักการเรียน
‪ทั้งที่เกือบโดนอันธพาลขาโหดกะซวกหน้าหลุด
‪ก็ลูกคุณไปตะลอนๆ อยู่กับแฟนของแม่สาวคนนั้นนี่
‪โอเค ไม่ครับ
‪- อะไรนะ ‪- ใครพูด
‪ลูกสาวเราไม่มีส่วนในเรื่องไหนทั้งนั้น
‪อย่าทำตัวสูงส่งหน่อยเลย ลารุสโซ่ ‪คุณนั่นแหละที่สอนคาราเต้มิยากิให้เด็กๆ
‪ลูกศิษย์ของคุณนั่นแหละที่ทำร้ายดิแอซ
‪หว่านพืชยังไงก็ได้ผลแบบนั้น
‪โอเค ไม่ครับ ไม่เอาน่า ‪เราต้องอยู่ในความสงบ ขอล่ะ ทุกคน
‪ช่วยนั่งลงด้วย
‪เอาละ
‪ใจเย็นหน่อยครับ ขอล่ะ ทุกคน
‪เฮ้ย เจ้าผมทอง
‪นี่ดูเหมือนติดเชื้อไหม
‪- อรุณสวัสดิ์ ลู ‪- เอานี่
‪เรามีอะไรบ้างล่ะ
‪พวกติดยา
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ไอ้หนุ่มร้านแอปเปิลบีส์
‪นายเป็นอะไรกับร้านอาหารแฟรนไชส์ ‪ห่วยๆ หนักหนา
‪รู้นะ แฮปปี้อาวเออร์มันก็ควรสุขสันต์
‪เดี๋ยวนะ ลูกชายนาย ‪คือคนที่เตะเด็กนั่นตกระเบียงนี่
‪ขยะหล่นไม่ไกลถังล่ะสิ
‪ร็อบบี้ไม่เหมือนฉันสักนิด
‪- เขาเป็นเด็กดี ‪- เขาเป็นผู้ร้ายหลบหนี
‪งั้นเหรอ
‪งั้นนายมายืนจ้ออะไรตรงนี้ ‪ไม่ควรออกไปตามหาเขาหรือไง
‪เขาอาจทำพลาด ‪ไม่ได้แปลว่าชีวิตเขาจบสิ้นสักหน่อย
‪ไปบอกเด็กที่เขาฆ่าสิ
‪ฆ่าเหรอ หมายความว่าไงที่ว่าฆ่า
‪เกิดเรื่องกับมิเกลเหรอ
‪ฉันไม่ใช่หมอ
‪แต่หลังจากโคม่าสองสัปดาห์
‪โคม่าชนะเสมอ
‪(วัลเลย์นิวส์ แชมป์คาราเต้ท้องถิ่นต่อสู้ยื้อชีวิต)
‪(โรงเรียนมัธยมเวสต์วัลเลย์)
‪(รปภ.)
‪- ไง พวก ‪- คนจริงมาแล้ว
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ปีนี้มันแน่
‪วันที่หนึ่ง ยกสอง ไปลุยกันเลย พวกเรา
‪เบบี๋ม.สี่ ที่ 11 นาฬิกา
‪ไงจ๊ะ สาวๆ ฉันรู้ว่ามาใหม่อาจน่ากลัว
‪ใครเจอปัญหาอะไร มาหาพี่นะจ๊ะ พี่น่ะ…
‪ฉี่รดที่นอนกับถูกเตะอัดตู้รางวัลนั่นใช่ไหม
‪เรารู้แล้ว
‪ให้ตาย
‪หวัดดี เดเมทรี
‪มีคนรู้จักฉันอะ
‪มนุษย์เพศหญิงซะด้วย
‪นายดังใหญ่แล้ว เมท
‪มีอะไรจะพูดไหม
‪เออ ดูหนังสือไวยากรณ์เล่มใหม่ของฉันสิ
‪มีแต่เรื่องฟาดปั๊วะเลย พอจะนึกออกนะ
‪รปภ.ทั้งโรงเรียน ‪ก็ไม่พอปกป้องก้นผอมๆ ของนาย
‪ฉันไม่ต้องใช้รปภ.หรอก
‪ตรงนี้เรียบร้อยดีไหมจ๊ะ
‪โอ้ เพื่อนกันทั้งนั้นฮะ
‪- ใช่ไหม สหาย ‪- ใช่เลย
‪พวกเธอไม่ต้องไปที่ไหนเหรอ
‪ครับ ครูแบลตต์
‪ไงจ๊ะ น้องวินหน้า
‪ที่นี่เป็นอะไรไป
‪ฉันไปปารีสหน้าร้อนเดียว ‪พวกขี้แพ้ก็ครองโรงเรียนแล้วเหรอ
‪เป็นฉันจะทำตัวให้ดีขึ้น ‪เด็กครึ่งหนึ่งที่นี่เป็นคาราเต้แล้ว
‪นั่นทำให้ไอชาเป็นนังตัวแสบเหรอ
‪ไม่ได้ข่าวเหรอ หลังจากตีกัน ‪พ่อแม่ย้ายไอชาไปเข้าโรงเรียนเอกชน
‪พวกเขาถึงกับขายบ้านด้วย
‪อย่างน้อยก็มีข่าวดีแฮะ
‪สำหรับเธอน่ะสิ ฉันรู้สึกแย่แทนแซมเลย ‪แซมกับไอชาเป็นเพื่อนกันมานาน
‪ขอบคุณค่ะ
‪ยัยนั่นมาแล้ว
‪ร็อบบี้ นายทำอะไรลงไป
‪เย็นไว้ กัปตันมาร์เวล ‪เราพวกเดียวกัน จำได้ไหม
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪(ลารุสโซ่ออโต้กรุ๊ป)
‪ขอล่ะครับ ผมต้องหาเขาให้เจอ ‪เขาชื่อร็อบบี้ คีน
‪เค-อี-อี-เอ็น-อี
‪หรืออาจใช้ชื่อนายก.
‪ก็ได้ ขอบคุณครับ
‪- ไร้ประโยชน์จริงๆ ‪- ที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้ข่าวเหรอคะ
‪ไม่เลย บ้านพักพิงคนไร้บ้าน ‪ก็เจอทางตันเหมือนกัน
‪นี่ หัวหน้า คุณนายหัวหน้า ‪ฉันเจอบางอย่างในคอมฯที่นายต้องไปดูล่ะ
‪และไม่ต้องห่วง คราวนี้ไม่ใช่หนังโป๊แน่
‪ก็ได้ ลูอี้ เดี๋ยวฉันตามไป
‪ไม่อยากเชื่อว่าเราจะจ้างเขาต่อ
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบขี้หน้าเขา
‪แต่เขาเป็นคนแรกที่มาหาเรา ‪ตอนที่แซมได้รับบาดเจ็บ
‪ถึงสิ่งที่เขาทำมันเลวร้าย ‪แต่เขาก็เป็นห่วงครอบครัวเรา
‪อ้อ แล้วก็นะ
‪ฉันซื้อเบเกิ้ลมาด้วย
‪แต่นายต้องรีบย้ายก้นมา ‪ไม่งั้นได้กินรสแครนเบอร์รีเห่ยๆ แน่
‪ฉันไม่ได้สั่งด้วยซ้ำ แบบว่าใครเขากินกัน
‪ตอนแรกฉันนึกว่า ‪เป็นแค่จุดกะพริบบนจอ แต่เปล่าเลย
‪มันชัดเจนสุดๆ
‪- ฉันกำลังดูอะไรอยู่ ‪- นี่เป็นพวกรถไว้เทิร์น
‪ฉันทำแผ่นตารางไว้ ตัวเลขพวกนั้น มันไม่ตรงกัน
‪- แน่ใจนะว่าทำถูก ‪- ฉันทำรายการสินค้าเป็นน่า
‪ฉันทำงานที่ร้านแฟตซัลส์ทั้งหน้าร้อน ‪รายการสินค้าต้องเป๊ะ
‪ไม่เหมือนขายรถที่นี่หรอก รู้นะ
‪มีไก่ชิ้น ชีสแท่ง หอมทอด น้ำสลัดรัสเซียน…
‪- พริกฮาลาปีโน่… ‪- โอเค เข้าใจแล้ว รถเราหายไปคันเหรอ
‪ที่จริงที่หายไปคือ…
‪ดอดจ์ คาราวาน รุ่นปี 93
‪เหมือนจะหายไปสองสัปดาห์แล้ว
‪ร็อบบี้จะขโมยรถได้ไหม
‪เขามีรหัสรั้ว
‪ทำไมถึงขโมยรถกระป๋องนี่ล่ะ
‪เพราะเขารู้ว่าเราจะไม่สังเกต
‪- พระเจ้า เราต้องโทรหาตำรวจ ‪- ไม่ ยังก่อน
‪พูดอะไรของคุณ
‪เราติดจีพีเอสรถทุกคัน ตำรวจตามรอยเขาได้
‪ทนายบอกว่าถ้าตำรวจเจอเขาตอนหนี ‪พวกนั้นจะลงโทษเขาอย่างหนัก
‪เขาจะเป็นเด็กที่ถูกไล่ออกและมีประวัติความผิด
‪แต่ถ้าเราเจอเขาก่อน แล้วกล่อมให้เขามอบตัว
‪เราทำให้คดีเบาลงได้
‪เรายังช่วยเขาได้
‪เอาละ หาเลขตัวถัง ‪แล้วส่งข้อความเรื่องจีพีเอสให้ฉัน
‪รู้ไหม จะบอกให้เลยนะ ‪เป็นผมคงเอาเฟอร์รารีไปแล้ว
‪จริงเหรอ
‪(เอพลัสพลัสพลัส ประกันตัว)
‪อย่าพลาดวันขึ้นศาลล่ะ ‪ไม่งั้นฉันจะตามล่านายเหมือนหมาข้างถนนเลย
‪เดี๋ยวก็ได้รู้กัน ไอ้น้อง
‪(โรงพยาบาลกลางเวสต์วัลเลย์)
‪มิกกี้
‪นี่แม่นะ
‪แม่รักลูกมากนะจ๊ะ
‪กลับมาหาเราเถอะ
‪เราอยู่ตรงนี้
‪หวังว่าจะได้ยินแม่นะ
‪เขาได้ยินค่ะ
‪แค่ย้ำให้เขารู้ว่าคุณอยู่ตรงนี้
‪พูดถึงสิ่งต่างๆ ที่เขารัก
‪ไงจ๊ะ มิเกล
‪ยายว่าทีมดอดจ์เจอร์สจะได้เล่นเพลย์ออฟล่ะ
‪ถึงยายจะคิดว่าพวกเขาจะแพ้อีหรอบเดิมก็ตาม
‪รักหลานนะ
‪เรารักลูกนะ มิเกล
‪ได้แต้ม
‪นับหนึ่ง…
‪มีอะไรให้ช่วยคะ
‪- ครับ ผมมาหามิเกล ดิแอซ ‪- เขาอยู่ไอซียูค่ะ
‪เป็นครอบครัวหรือเปล่า
‪เปล่าครับ แต่…
‪แค่ครอบครัว หมอกับคนไข้ถึงเข้าไอซียูได้
‪หยวนๆ ให้หน่อยไม่ได้เหรอ
‪มันเป็นกฎค่ะ
‪คุณช่วยแบบว่า…
‪แหกกฎไม่ได้เหรอ
‪เถอะน่า นอกกรอบหน่อย
‪แค่ครอบครัว หมอกับคนไข้ถึงเข้าไอซียูได้
‪ไม่สนุกเลยอะ
‪(หมอกับคนไข้เท่านั้น)
‪(เครื่องติดตามจีพีเอส ลารุสโซ่กรุ๊ป)
‪มาน่า ร็อบบี้
‪เธออยู่ไหน
‪(ลารุสโซ่ออโต้กรุ๊ป)
‪- เช็กยางให้ด้วยนะคะ ‪- ครับ
‪- ไงคะ เจอเขาไหม ‪- ไม่เลย
‪เจอจีพีเอส แต่ไม่เจอรถ
‪เขาคงจำได้ว่า ‪เราติดเครื่องติดตามรถเทิร์นทุกคัน
‪ผมกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีกแล้ว
‪มีที่ไหนแถวๆ นั้นที่เขาอาจไปไหมคะ
‪มีอยู่ที่หนึ่ง
‪หวัดดี
‪ผมหมอแอล…
‪เหงียน
‪ผมแค่ต้องผ่านประตูนั่นเข้าไป
‪นี่ หมอ
‪ผมมีไอ้…
‪คุณไม่ใช่หมออะ
‪โทษที
‪ผมว่าผมต้องหาหมอล่ะ
‪(มิยากิโดคาราเต้)
‪(อิน-แอนด์-เอาท์เบอร์เกอร์)
‪แซม
‪พ่อ มาทำอะไรที่นี่คะ
‪ลูกล่ะมาทำอะไรที่นี่ ร็อบบี้อยู่ด้วยไหม
‪ไม่ค่ะ ได้ข่าวจากเขาแล้วเหรอ
‪เปล่า พ่อกำลังตามหาเขาอยู่น่ะ ‪เดี๋ยวสิ ทำไมไม่อยู่ที่โรงเรียน
‪หนูนึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว
‪แต่แล้ว…
‪ทุกคนจ้องมาที่หนู
‪หนูแค่อยากออกไปจากที่นั่น
‪ก็เลยมาที่นี่
‪คือแวะอิน-แอนด์-เอาท์ก่อน แล้วมาที่นี่
‪พ่อเข้าใจ
‪เชื่อเถอะ ‪พ่อเจอเรื่องทะเลาะมาเยอะพอจนเข้าใจ
‪มันต่างไปเวลาเป็นเด็กผู้หญิงค่ะ
‪ถึงจะชนะ ก็ไม่เท่หรือแกร่งเลย
‪ทุกคนจะคิดว่าเราบ้า
‪แล้วหนูก็คิดถึงเรื่องที่มิเกล ‪กับร็อบบี้ต้องเจอ และหนู…
‪หนูรู้สึกผิดมากเลย
‪ไม่ใช่ความผิดของลูกนะ
‪ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนลูกจะเกิดเสียอีก
‪ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อกับจอห์นนี่ ‪ก็คงไม่มีการทะเลาะกันตั้งแต่แรก
‪นี่เป็นความผิดของพ่อ
‪หนูนึกว่าเราเป็นพวกคนดีเสียอีก
‪เราเป็น
‪อย่างน้อยก็พยายามเป็น
‪นั่นแหละที่สำคัญที่สุด
‪แต่มีเรื่องหนึ่งที่พ่อรู้แน่ๆ มันคือ…
‪ลูกวิ่งหนีปัญหาไม่ได้
‪พ่อก็หนีปัญหาของพ่อไม่ได้
‪มานี่มา
‪เราอาจต้องให้เขาค้างคืน
‪ห้องแล็บตรวจเจอเลือดในฉี่เขา
‪อ๋อ นั่นเหรอ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪เมื่อคืนเพิ่งไปมีเรื่องมา แค่นี้ขี้หมูขี้หมา
‪ปกติสองสามวันก็หายแล้ว
‪แต่เจ้านี่สิที่กวนใจผม
‪ทาครีมนวดหน่อยก็หายใช่ไหม
‪รอตรงนี้นะคะ
‪ไง พวก
‪โทษทีที่ไม่ได้มาหาเลย
‪แม่นายไม่อยากให้ฉันอยู่ใกล้น่ะ
‪โทษเขาไม่ได้หรอก
‪ตอนนั้นฉันนึกว่าฉันช่วยนาย
‪นายเรียนรู้เร็วมาก แข็งแกร่งขึ้นมาก
‪แต่ฉันทำให้นายผิดหวัง
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ไม่รู้ว่านายได้ยินฉันไหมนะ ไอ้หนู
‪แต่ฉันรู้ว่านายเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้
‪นายแค่ต้องสู้ต่อไป
‪อย่าได้ยอมแพ้
‪นายทำได้
‪- ฉันรู้ว่านายทำได้ ‪- ทานโทษนะคะ
‪อนุญาตให้แค่ครอบครัวเข้ามาในนี้
‪ครับๆ จะไปแล้ว
‪(ไม่มีความกลัวในสำนักนี้)
‪จอห์นนี่
‪บ้าอะไรวะเนี่ย
‪เราปิดแล้ว
‪สำนักนี้กำลังตกแต่งใหม่อยู่
‪นายคิดว่าไง
‪จอห์นนี่อยู่ไหน
‪ตอนนี้เขาไม่อยู่
‪แต่เดี๋ยวก็กลับมา
‪โชคร้ายเนอะ เรื่องที่เกิดในโรงเรียน
‪น่าเศร้าจริงๆ
‪แต่ฉันโทษร็อบบี้ไม่ได้หรอก
‪เพราะนายก็รู้ว่าคนพูดว่าอะไร
‪ศิษย์เลวไม่มีอยู่จริง
‪คงเจ็บปวดแน่เลยที่เห็นชื่อมิยากิถูกลากไปปู้ยี่ปู้ยำ
‪อยากเห็นสีหน้าของไอ้งั่งตัวเล็กนั่นจริงๆ
‪ไอ้งั่งตัวเล็กนั่นเตะก้นนายมาแล้ว
‪มากกว่าหนึ่งครั้งด้วย
‪นายโชคดีที่เขาสอนคาราเต้ที่แท้จริงให้กับฉัน
‪ฉันเลยจะไม่สู้กับนาย
‪โอ้ แต่เดี๋ยวได้สู้แน่
‪มันเลี่ยงไม่ได้
‪แต่คราวนี้
‪จอห์นนี่กับฉันจะเป็นฝ่ายจบมัน
‪จบแบบสิ้นซากเลย
‪นายจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
‪ตราบที่ฉันยังอยู่แถวนี้
‪นายรู้ว่าจะหาฉันได้ที่ไหน
‪(จู่โจมก่อน จู่โจมให้แรง ไม่ต้องปรานี)
‪ไปได้ ขอบใจมาก
‪เห็นยัยนั่นไหม
‪อยากพูดอะไรงั้นเหรอ พูดต่อหน้าฉันสิ
‪ก็ว่างั้นแหละ
‪จอห์น นายไม่รับโทรศัพท์…
‪พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น
‪เอาหัวไปชนมาน่ะ
‪ต้องการอะไร
‪ฉันไปที่สำนักของนาย
‪เลยเห็นอาจารย์เก่าของนาย
‪เกิดอะไรขึ้น ไหนนายบอกว่าเขาไปแล้ว
‪ฉันไม่อยากคุยตอนนี้ โอเคนะ ฉันปวดหัว
‪ต้องนอนหน่อย
‪ฉันมีเบาะแสของร็อบบี้
‪พยายามตามหาเขาเองอยู่น่ะ
‪แต่ฉันคิดว่า…
‪นายอาจอยากช่วย
‪ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้ไปมากกว่านาย ‪แต่ฉันรู้ว่าเราต่างอยากให้ร็อบบี้ปลอดภัย
‪เขาอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น ไม่มีคนคอยช่วย
‪เหตุผลที่เด็กพวกนี้ต้องเจอปัญหา ‪ก็เป็นเพราะเรา
‪ไม่ต้องปรานี
‪เราจะปล่อยให้พวกแกเจ็บปวด ‪เพราะปัญหาของเราไม่ได้
‪รหัสน้ำเงิน การหายใจเร็วขึ้น
‪ทางเดียวที่จะยุติเรื่องนี้คือร่วมมือกัน
‪นั่นแหละ
‪นายจะว่ายังไง
‪ได้แต้ม ผู้ชนะ
‪(ร็อบ การ์ริสัน ปี 1960 - ปี 2019 ‪คอบร้า ไคไม่มีวันตาย)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์