Co za złom.
Trzeba kupić porządną furę.
DOLINA SAN FERNANDO, 1965
Za tydzień Notre Dame dostaną łomot.
Musieliście tak zmiażdżyć Stanford? Aż mi ich szkoda.
Co to za pytanie?
Przeciwnikom nie okazuje się litości.
Dziękuję.
Na co się gapisz,
frajerze?
Przepraszam.
To jego matka się zabiła.
- Dlatego jest dziwolągiem. - Przestań!
Wyluzuj, Betsy.
To dziwoląg, i tyle.
Jeśli tak ci się podoba, załóż cyrk.
Pani wybaczy.
Koledzy są dobrze zbudowani. Potrzebujemy takich ludzi w Wietnamie.
Nie do wiary, ile może zdziałać właściwa dyscyplina.
Armia nadaje człowiekowi cel w życiu.
To możecie być wy.
Inspirujące. Zastanowimy się.
Proszę pani.
WYBIERZ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ ZACIĄGNIJ SIĘ
Kreese! Stoliki same się nie sprzątną.
- Do roboty! - Tak jest.
Życie bywa niesprawiedliwe.
A świat okrutny.
Dlatego musicie nauczyć się okrucieństwa.
UDERZAJ PIERWSZY, MOCNO, ZERO LITOŚCI
Słabość jest niedopuszczalna.
To kpina, co pokazaliście w szkole.
Straciliście żołnierzy i przegraliście bitwę.
Ostatni raz.
Diaz był jednym z nas.
Jego krzywda dotyka nas wszystkich.
Nie zostawimy tego bez odpowiedzi.
Nie okażemy litości.
Ani słabości.
Uderzymy w odwecie ze zdwojoną siłą!
Jasne?
Tak, sensei!
Nie słyszę!
Tak, sensei!
SZPITAL WEST VALLEY
Od tego bladego kolegi, Demetriego.
Mówił, że folia przepuszcza UV, więc nie kładź przy oknie.
Dobrze.
Kosz jest od państwa LaRusso.
Powoli. Czego potrzebujesz?
Wody?
Gdzie sensei?
Wziąłem ci sok.
W schowku są przeciwbólowe.
Wygląda jak rzygi.
Pij. Jeśli znajdziemy Robby’ego, będziesz na chodzie.
Jedź szybciej. Czuję się jak w bujanym fotelu.
Wyłącz.
Mamy misję.
Jaki jest plan? Rozglądać się za autem?
Nie. Może dowiemy się czegoś od wspólnej znajomej.
Że co?
Do góry…
i powrót.
Głęboki wdech.
Tak wygląda odwyk?
Jeden z najlepszych ośrodków w kraju.
Cześć.
Skup się. Nie przyjechaliśmy dla przyjemności.
Witam w Malibu Canyon Recovery.
Wykazałeś się dużą odwagą.
Co?
Nie chcę się zapisać.
- Nie jestem mięczakiem. - Rozumiem.
Początki bywają trudne.
Przywyknie.
Z pewnością.
Śmiej się, LaRusso.
Shannon.
Cześć!
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Podziękuj Amandzie.
Olejek lawendowy pomógł mi na bezsenność.
Chodzisz na spotkania terapeutyczne?
- Tak. - Świetnie.
Cześć, Johnny.
Cześć.
- Dobrze wyglądasz. - Ty…
też.
Dzięki.
Daniel powiedział, że chce pogadać o Robbym.
Nie sądziłam, że wpadniecie obaj.
Cóż… Najważniejsze, żeby nasz syn się znalazł.
Chciałam zrobić sobie przerwę, żeby go poszukać,
ale trener rozwoju osobistego mi to odradził.
Trener rozwoju?
Puszczanie forsy z dymem.
Odwyk naprawdę mi pomógł.
Jak wielu ludziom.
Fajnie, że ci lepiej. Ja nie potrzebuję takich wczasów.
Na wczasy najchętniej wybrałbyś się na pokaz monster trucków.
Truckasaurus był przegięty. Podobało ci się.
- Udawałam. - Wiem, kiedy udajesz.
Przestańcie.
Może ty wiesz, dokąd pojechał Robby, gdy zabrał auto.
Znasz go najlepiej.
Zawsze gdy pakował się w kłopoty, pojawiały się te ćwoki.
Kto?
Jeden wygląda jak Chris Brown,
a drugi ma coś z Latynosa.
Głupi i głupszy.
Jak ich znajdziemy?
Wiem, gdzie są.
Grupo.
Ciężko ćwiczyliście.
Zanim wyjdziecie, coś wam pokażę.
Poznajcie mojego kolegę.
Super. Jak się wabi?
Nie wiem.
- Propozycje? - Jastrząb Junior.
Bert, masz pomysł?
Clarence?
Clarence.
Dobrze.
Potrzymaj go.
Jest uroczy.
Dochodzi pora obiadu.
Mogę go nakarmić?
Nie.
Ale jego tak.
Co zje?
Zje Clarence’a.
Nie bój się, podejdź.
Śmiało.
No chodź.
Właśnie tak.
Nie mogę.
W porządku. Rozumiem.
To twój przyjaciel.
Możesz się sprzeciwić.
Ktoś jeszcze?
Wylatujecie z drużyny.
Wynocha!
- Ale… - Wynocha.
Już!
Przykro ci, że wyrzuciłem twoich kumpli?
Nie, sensei.
Możesz mówić otwarcie.
Czy to dobry moment na cięcia?
Jest nas mniej od czasu bójki w szkole.
Nie liczy się ilość, a jakość.
Kobry nie litują się nad pożywieniem.
Masz z tym problem?
Nie, sensei.
Dobrze.
Tylko tego nie rozumiem.
Po zamknięciu Miyagi-Do możemy pozyskać uczniów.
Pozyskamy.
W swoim czasie.
Najpierw musimy nabrać sił.
Potrzebujemy nowego mistrza na miejsce Diaza.
Kogoś, kto nie okazuje strachu…
ani litości.
Zanieś mamie.
Dziękuję, kochanie.
Woda nadal cieknie.
Nie zapłaciłaś czynszu. Widzisz związek?
Zapłacę za tydzień. Biorę dwie zmiany.
W zeszłym miesiącu wykręcałaś się cukrzycą mamy.
- Dializą. - Jeden pies.
Nie jestem od śledzenia wymówek, tylko pobierania czynszu.
Jeśli nie płacicie, nie możecie tu mieszkać.
Nie rób tego. Moja mama…
Tylko jej choroba uchroniła cię przed poprawczakiem.
Słyszałem o bójce, przez którą wyleciałaś.
Nic nie wiesz.
Mogłem przynieść basen z błotkiem i sprzedawać bilety.
- Wasz chłoptaś siedziałby z przodu. - Ani słowa o nim.
Chłopaki.
Gdybyś miała faceta
zamiast chłopca,
byłoby ci łatwiej.
Nie martwiłabyś się o czynsz.
Powtórzysz to ze złamanym nadgarstkiem?
Nie radzę.
Co powiedziałby twój kurator?
Przemyśl to sobie.
Może wpadniesz wieczorem? Jeśli nie…
pierwszego przynieś czek.
Za 15 minut koniec widzeń.
Gorsze niż odwyk, lepsze niż pudło.
Ja będę gadał.
Nie chodzi o wciskanie beemek matkom.
To mój świat. Patrz i się ucz.
Cholerny Kevin James.
Hej, kretyni!
- Co? - Szukamy Robby’ego.
Z takimi łowcami głów ma przechlapane.
Gadaj, bo będziesz pił samogon przez słomkę.
Tatko robi się groźny. Myślisz, że sramy po gaciach?
Powinniście.
Nie bardzo. Widziałeś swój ryj? Wyklepany na cacy.
Dość pieprzenia! Gadajcie, co wiecie o Robbym.
Dobra, bez nerwów. Nie chcieliśmy pana urazić.
Przepraszamy, panie LaRusso.
Słuchacie jego, a nie mnie?
- Skopał nam dupy! - Nie jest pizdeczką!
- Co z tobą? - Uderzył mnie!
Nie zareagujesz?
- Dość! - Cholera!
Gadaj. Mogę tak cały dzień.
To nie jest konieczne.
Tylko spokojnie.
Skubaliśmy frajerów w Tech Town w Panorama City.
Zna ten rewir. W porządku?
Obyś mówił prawdę,
bo następnym razem naślę go samego.
Załatw koleżce tampon.
- Cholera, krwawię. - Beczysz?
Robisz postępy. Czujesz to?
Tak.
A to?
- Też. - Świetnie.
Babcia się ucieszyła. Zabrała się za gotowanie.
Pakuje kajmak do pudełek.
Bosko, mamo.
Czujesz to?
Nie.
A to?
- Nie. - W porządku.
Przecież wyniki były dobre.
Tak.
Będę mógł ćwiczyć karate?
Nie od razu.
Pomówię z twoją mamą. Możemy?
Włączę telewizor.
Wczoraj grali Dodgersi.
Możesz uważać?
Nie chcę ich wydłubywać z tapicerki.
Dzięki.
Pomyślmy, co zrobimy, gdy go znajdziemy.
- To mój syn. Pogadam z nim. - Jakby to działało.
- Co powiedziałeś? - Nic.
Twój wóz dzwoni.
- Cześć, kochanie. - Gdzie jesteś?
W aucie.
Jest ze mną Johnny.
Cześć, Johnny.
Czołem, Amanda.
Nie musisz się nachylać.
Mów normalnie. Dobra?
Mamy nowy trop.
Trop? Jesteście Tango i Cash?
Tango i Cash zajmowali się narkotykami. To zupełnie co innego.
Wybacz, nie wiedziałam.
Jedziemy sprawdzić pewną informację.
Szmaciarze z pierdla wszystko wyśpiewali. To pipy.
Z pierdla?
Pomówiliśmy z ludźmi, którzy znają Robby’ego.
Oklepaliśmy ich i zaczęli gadać.
- Co zrobiliście? - Nikogo nie uderzyłem.
Byliśmy raczej jak dobry i zły glina.
Nie jesteście glinami. Zdajecie sobie z tego sprawę?
- Tak, ale zdobyliśmy informacje. - Paplał jak na spowiedzi.
Rozbeczał się.
Powiem wprost, jestem przeciwna tej akcji.
Musimy znaleźć Robby’ego przed glinami.
Nie chcę, żeby spaprał sobie życie.
Wiem, Danielu.
Bądź ostrożny.
Dobrze.
Musiałeś wspomnieć o więzieniu? Oczywiście.
Nie będę ściemniał twojej żonie.
Idź do pokoju.
Jak pan mnie znalazł?
Byłem zwiadowcą w Wietnamie, zostałem dobrze wyszkolony.
Półtora roku tajnych operacji.
Twój adres był w dokumentach.
- Tory, kto to? - Nikt, mamo.
Nie wrócę do dojo.
Dlaczego?
Prace społeczne, dozór i chcę skończyć szkołę.
Opiekuję się bratem i mamą.
Nie mogę spóźnić się z czynszem.
Życie mi dokopało.
- Zawsze możesz oddać. - Przez to mam problemy.
Miguel…
Skończył tak przeze mnie.
Muszę unikać kłopotów. Nie mogę iść do poprawczaka.
Twoja matka choruje?
Moja kiedyś też chorowała.
Mieszkaliśmy w mniej przyjemnym miejscu.
Wierz mi na słowo.
Tu wcale nie jest przyjemnie.
Wyzdrowiała?
Nie.
Niestety.
To był inny rodzaj choroby.
Wtedy tego nie rozumiałem.
Gdybym mogła, wróciłabym do dojo.
Ale nie mam forsy na czynsz ani karate.
A gdybyś nie musiała płacić?
Inni uczniowie
nie są urodzonymi wojownikami.
Dzięki. Muszę lecieć do roboty.
Biorę wszelkie nadgodziny.
Inaczej…
Co?
Nieważne.
- Masz więcej tupetu niż rozsądku. - Zostaw mnie!
- Nie próbuj posyłać zalotnych spojrzeń. - Puszczaj!
Łapy cię świerzbią?
A co, lecisz na nią?
Czubek.
Odbiło ci, jeśli myślisz, że masz szanse.
Ale to pewnie rodzinne.
- Przestań! - Mógł się nie wtrącać.
Jego problem.
Przestań!
- Zostaw go! - Zjeżdżaj!
Nie! Proszę!
Boisz się, czubku?
Trzeba było nie zaczynać.
Walczę całe życie. Ciebie się nie boję.
W porządku?
Bywało gorzej.
Podwieźć cię?
Kasjerzy go nie widzieli. Kupiłem.
Tech Town jest za rogiem. Tam zapytamy.
Może dadzą nam zapis monitoringu.
- Jak możesz to jeść? - Nie zniżysz się do żarcia ze stacji?
Owszem.
No tak.
Dzięki Bogu.
- Robby? - Nie, Miguel.
Jest przytomny.
Świetnie.
W końcu dobre wieści.
Fakt.
Bardzo dobre.
- Czy to nie… - Dodge caravan.
To ten wóz. Stój!
- Co robisz? - Ja prowadzę.
- Zapomnij. - Możesz zostać.
Ostrożnie.
Ma kopa.
- Po prostu za nim jedź. - Nie ucieknie.
Czerwone!
Jezu.
Zwolnij.
Nie zwiejesz.
Spokojnie.
Luz, świetnie prowadzę.
Uważaj!
Cudownie!
Masz ubezpieczenie.
Dokąd to? Co ty kombinujesz?
- Rusz się, idziemy za nim. - Idziemy?
Nie.
Odpuść, Johnny!
Zaczekaj, wezwę gliny.
To nas przerasta.
- Mów za siebie, ja się nie boję. - Nie boję się.
- Jak chcesz. Radź sobie sam. - Już wychodzisz?
Możemy się dogadać.
Zatrzymajcie auto. Powiedzcie tylko, co z chłopakiem.
- I spadamy. - Wezwiecie gliny.
Sam mówiłeś.
Żadnych glin. Dogadamy się.
Albo i nie.
Padnij!
Gdzie dzieciak od vana?
Jaki dzieciak?
Johnny, co ty wyprawiasz?
Zwinąłem mu wóz. Więcej nie wiem.
- To za mało. - Chodź.
- Przesadzasz! - Gdzie jest?
- Nie wiem. - Przestań!
- Oszalałeś? - Ja? Chciałeś go zabić?
- Wie, gdzie jest Robby! - Powiedział tyle, ile wie.
Był przerażony. Boże!
Niepotrzebnie poprosiłem o pomoc świra.
Sam się do mnie zwróciłeś.
- Nie rób tego więcej. - Nie zamierzam.
Nie wierzę, że uczyłeś dzieci.
Odezwał się nauczyciel. Pięknie wyszkoliłeś Robby’ego.
Potrafię przyznać się do porażki.
Może go zawiodłem.
A może za bardzo przypomina ojca.
Dokąd jedziesz?
Mam sprawy.
Odstaw wóz do salonu!
Halo?
Jestem sam. Johnny…
Powoli.
Już jadę.
Przepraszam.
Mnie tu nie ma. Pranie zrobisz jutro.
Chcę porozmawiać o Tory Nichols.
Niech zgadnę. Wisi ci forsę? Ustaw się w kolejce.
Jestem osobą postronną. Kieruje mną troska.
Nie znam cię, dziadku.
Jeśli się o nią troszczysz, zapłać jej czynsz.
Albo niech inaczej wkupi się w moje łaski.
Szlag!
O cholera!
Przepraszam.
- Jesteś jej dziadkiem? - Niezupełnie.
- Proszę. Nie chcesz tego. - Przeciwnie.
Nauczysz się trzymać ręce przy sobie.
Zrobię, co zechcesz. Daj spokój.
Dobra.
Dogadamy się.
Cześć.
Czołem.
Musiałem się zakraść.
To z ostatniego razu.
Co się panu stało?
Walczyłem z podajnikiem papierowych ręczników.
I kilkoma zbirami w dziupli.
Dobrze, że zdjęli ci stabilizator.
Tylko cieniasy go noszą.
Mówią, że mogę nie stanąć na nogi.
Co takiego?
Brednie.
Nie wiedzą, jaki jesteś silny.
Sensei…
Zrobiłem to, czego mnie pan uczył.
Okazałem litość.
Dlaczego mnie to spotkało?
Nie wiem.
Nie?
Ufałem panu.
Zrobiłem, jak pan kazał.
- Miguel… - Niech pan na mnie spojrzy!
Wynocha.
- Nie możesz… - Jazda stąd!
Proszę.
Niech pan idzie.
Będzie dobrze, Robby.
Coś wymyślimy.
Obiecuję.
Zaraz wrócę.
Jedz.
- Jak się trzyma? - Kiepsko.
Chyba zamierza wyjechać z miasta.
- Pomóż mu. - Pomogę.
- Musisz mi zaufać. - Jasne.
Będzie dobrze.
Cześć.
Fajna fryzura.
Przepraszam za ten bajzel.
Zapłacę za furę…
I tak do ciebie nie pasowała.
Domyślam się, że było ci ciężko.
Co z Sam?
Sam…
martwi się o ciebie.
Jak wszyscy.
Twój tata też.
Powinienem cię przeprosić.
To wszystko moja wina.
- Wypchnąłem Miguela… - Tak czujesz, ale to ja cię zawiodłem.
To, co ostatnio powiedziałem, było…
okropne.
- Wybacz. - Miał pan rację.
Nie warto mi pomagać, nie zmienię się.
Wszyscy popełniamy błędy.
Ale błąd nie świadczy o człowieku.
Możemy się na nich uczyć.
Pomogę ci w tym.
Słowo.
Posłuchaj.
To nie będzie lekka przeprawa.
Ale tak będzie najlepiej.
Rozmawiałem z prawnikiem. Wyjaśnił mi, że…
- Co jest? - Oddasz się w ręce władz.
Wyrok będzie łagodniejszy.
- Nie mogę! - Nie masz wyjścia.
Zagadał mnie pan.
Chciałem pomóc.
Spokojnie!
To przejściowa sytuacja. Pomogę ci przez to przejść.
Codziennie będę cię odwiedzał.
Obejdzie się.
Kochanie, będzie dobrze.
Obiecuję.
Siłę drużyny wyznaczają najsłabsi zawodnicy.
Gdy ich wyeliminujemy,
oto co zostaje.
Tworzymy drużynę.
I łączy nas wspólny cel.
Nichols.
Miło, że jesteś.
Dzięki.
Mój problem…
się rozwiązał.
Doprawdy?
Ustaw się. Mamy co robić.
Cios prosty.
Gotowi?
- Chyba nie dam rady. - To tylko unitarka.
Wiesz, o czym mówię.
Będę na ciebie czekać.
Obiecujesz, że wrócisz?
Obiecuję, laleczko.
Wrócę jako bohater.
Wpajano wam, że macie być dobrzy.
Ale dobro jest kwestią perspektywy.
Wróg zawsze myśli, że postępuje słusznie.
Że jest bohaterem, a wy złoczyńcami.
Wiecie, jaka jest prawda.
Nie ma dobrych
ani złych.
Są tylko słabi i silni.
Wyzbyliśmy się słabości,
pora pokazać siłę.
Jeśli to zrobicie,
zapewniam,
że będziecie niepokonani.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk