‪ไอ้เศษกระป๋องเอ๊ย
‪รื้อส่วนไปซื้อรถซิ่งดีกว่า
‪(ซาน เฟอร์นันโด วัลเลย์ ปี 1965)
‪สัปดาห์หน้าเป็นทีของ ‪ทีมนอเทรอดามที่จะถูกเตะก้น
‪ทำไมเธอต้องถลุงแต้มทีมสแตนฟอร์ดด้วย ‪ฉันรู้สึกแย่แทนพวกเขาเลย
‪นั่นมันคำถามประเภทไหน เบ็ตซี่
‪พวกนั้นเป็นคู่แข่ง เธอต้องไม่แสดงความปรานี
‪ขอบใจ
‪มองอะไรของแกวะ
‪ไอ้ขี้แพ้
‪โทษที
‪หมอนี่ไงที่มีแม่ฆ่าตัวตาย
‪- ถึงว่าทำไมมันประหลาดขนาดนี้ ‪- หยุดนะ!
‪เธอแหละเงียบ เบ็ตซี่
‪ไอ้ประหลาดก็คือไอ้ประหลาดนั่นแหละ
‪ถ้าชอบมันนัก ก็ตั้งคณะละครสัตว์สิ
‪คุณผู้หญิง ขอโทษที่ขัดจังหวะ ‪แค่คิดว่าเพื่อนๆ คุณดูหน่วยก้านดี
‪เราอาจให้พวกนายช่วยในเวียดนามได้
‪น่าทึ่งที่ระเบียบวินัยและการชี้นำ ‪เปลี่ยนให้นายเป็นอะไรได้
‪กองทัพมอบจุดมุ่งหมายแท้จริง ‪แก่ชายชาตรี นายจะว่ายังไง
‪นี่อาจเป็นนายก็ได้
‪ฟังแล้วฮึกเหิมมากครับ แล้วเราจะคิดดูแน่นอน
‪คุณผู้หญิง
‪(อนาคตคุณ ทางเลือกของคุณ ‪มาร่วมกองทัพสหรัฐฯ สิ)
‪ครีส โต๊ะมันไม่สะอาดเองหรอกนะ ‪กลับไปทำงานได้แล้ว
‪ครับ
‪ชีวิตไม่ยุติธรรมเสมอไป
‪บางครั้งโลกก็โหดร้ายได้
‪เพราะแบบนั้นนายเลยต้องหัด ‪ที่จะโหดร้ายเสียเอง
‪(จู่โจมก่อน จู่โจมให้แรง ไม่ต้องปรานี)
‪ความอ่อนแอเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้
‪การต่อสู้ที่โรงเรียนเป็นเรื่องน่าขายหน้า
‪พวกนายสูญเสียทหาร ก็แพ้สงคราม
‪แต่พวกนายจะไม่แพ้อีก
‪ดิแอซเป็นหนึ่งในพวกเรา
‪สิ่งที่พวกนั้นทำกับเขาก็เท่ากับทำกับเราทุกคน
‪และมันจะต้องไม่ผ่านไปโดยไร้คำตอบ
‪เราจะแสดงให้เห็นว่าเราไร้ปรานี
‪เราจะแสดงให้เห็นว่าเราไม่อ่อนแอ
‪เราจะจู่โจมกลับ และจะจู่โจมให้แรง
‪ฉันพูดชัดไหม
‪ครับ อาจารย์!
‪ฉันไม่ได้ยิน
‪ครับ อาจารย์!
‪(โรงพยาบาลกลางเวสต์วัลเลย์)
‪นี่มาจากเพื่อนตัวซีดๆ ของลูก ‪ชื่อเดเมทรีใช่ไหม
‪เขาบอกว่าพลาสติกไม่ทนต่อแสงยูวี ‪ดังนั้นอย่าวางไว้ใกล้หน้าต่าง
‪โอเค
‪ส่วนตะกร้านั่นมาจากบ้านลารุสโซ่จ้ะ
‪ไม่ อย่า มีอะไร มิกกี้ ลูกอยากได้อะไร
‪น้ำเหรอ
‪อาจารย์ล่ะฮะ
‪เอานี่ ซื้อน้ำผลไม้มาฝาก
‪ครีมทาแก้ปวดอยู่ในเก๊ะหน้ารถนะ
‪เหมือนน้ำครำเลย
‪ทนหน่อย ถ้าอยากหาร็อบบี้ให้เจอ ‪นายต้องตื่นเข้าไว้
‪งั้นก็ขับให้เร็วหน่อย ‪รู้สึกเหมือนนั่งเก้าอี้โยกอยู่เลย
‪หยุดเลย
‪เรากำลังทำภารกิจนะ
‪งั้นเราควรทำอะไรล่ะ ขับหารถแวนทั้งวันเหรอ
‪เปล่า แต่หวังว่าเพื่อนที่เรามีร่วมกัน ‪จะช่วยชี้เบาะแสให้ได้
‪บ้าอะไรวะ
‪เหยียดแขนขึ้น
‪แล้วกลับมาท่านมัสเต
‪สูดหายใจเข้าลึกๆ
‪สถานบำบัดเป็นแบบนี้เหรอ
‪นี่เป็นหนึ่งในศูนย์ที่ดีที่สุดในประเทศน่ะ
‪ไงจ๊ะ
‪มีสมาธิหน่อยได้ไหม ‪เรามาทำงานนะ ไม่ได้มาเล่นสนุก
‪ขอต้อนรับสู่ศูนย์บำบัดฟื้นฟูมาลิบูแคนยอน
‪คุณกำลังทำสิ่งที่กล้าหาญมากค่ะ
‪อะไรนะ
‪เปล่า ผมไม่ได้มาบำบัด
‪- ผมไม่ใช่พวกกาก ‪- ฉันเข้าใจ
‪แรกๆ มันอาจจะยากอยู่
‪แต่อย่าห่วง เดี๋ยวเขาก็ชินค่ะ
‪ผมแน่ใจเลยครับ
‪เออ หัวเราะไปเถอะ ลารุสโซ่
‪แชนนอน
‪ไงคะ
‪- ดีใจจังที่ได้เจอคุณ ‪- เหมือนกันครับ
‪ฝากขอบคุณอะแมนด้าด้วยนะ
‪น้ำมันหอมระเหยลาเวนเดอร์ที่ส่งมาให้ ‪ช่วยฉันจากโรคนอนไม่หลับได้จริงๆ
‪ยังเข้ากลุ่มแชร์เรื่องน่าชมเรื่องน่าห่วง ‪วันพุธอยู่ไหม
‪- ค่ะ ‪- เยี่ยมเลย
‪หวัดดี จอห์นนี่
‪หวัดดี
‪คุณดูดีนี่
‪คุณก็…
‪เหมือนกัน
‪ขอบใจ
‪ตอนแดเนียลบอกว่าเขาอยากคุยเรื่องร็อบบี้
‪ฉันไม่นึกว่าจะเห็นพวกคุณมาด้วยกัน
‪ใช่ ก็นะ
‪ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อตามหาลูกเรา
‪ฉันอยากหยุดพักจากที่นี่ จะได้ไปตามหาเขาด้วย
‪แต่ไลฟ์โค้ชของฉันแนะนำไม่ให้ทำค่ะ
‪ไลฟ์โค้ชเหรอ
‪ไหนๆ ก็ขนาดนี้แล้ว ‪เอาเงินไปโยนใส่กองไฟเลยสิ
‪รู้ไหม จอห์นนี่ การบำบัดช่วยฉันเยอะมาก
‪ที่จริงมันช่วยคนได้มากมายด้วย
‪ผมก็ดีใจที่คุณดีขึ้น ‪แต่ผมไม่ต้องการวันหยุดบำบัดหรอก
‪นั่นเพราะวันหยุดในความคิดคุณ ‪คือการไปดูโชว์มอนสเตอร์ทรัคไง
‪เจ้าทรัคคาซอรัสเจ๋งจะตาย คุณยังชอบมันเลย
‪- ฉันแกล้งทำหรอก ‪- แหลแล้ว ผมรู้ตอนไหนที่คุณแกล้งทำ
‪ทุกคน!
‪เราแค่อยากรู้ว่าคุณพอคิดออกไหม
‪ว่าร็อบบี้อาจไปที่ไหน คุณรู้จักเขาดีที่สุด
‪ที่ฉันรู้คือทุกครั้งที่ร็อบบี้เจอปัญหา ‪พวกสมองทึบนั่นอยู่ไม่ห่างหรอก
‪พวกสมองทึบไหน
‪ที่คนหนึ่งดูเหมือนคริส บราวน์
‪อีกคนดูเหมือนคนลาตินหน่อยๆ
‪เจ๋งเลย เจ้าหัวขวดหนึ่งกับหัวขวดสอง ‪เราจะหาพวกทุเรศนี่ได้ยังไง
‪ฉันรู้ว่าพวกนั้นอยู่ที่ไหน
‪(คอบร้า ไค คาราเต้)
‪ทุกคน
‪วันนี้พวกนายฝึกหนัก
‪ดังนั้นก่อนจะเลิกเรียน ฉันมีของขวัญเล็กๆ จะให้
‪ฉันอยากแนะนำเพื่อนให้รู้จัก
‪เจ๋งเลย มันชื่ออะไรครับ
‪ไม่รู้สิ
‪- ควรชื่อว่าอะไรดี ‪- ฮอว์คจูเนียร์
‪เบิร์ต นายคิดว่ายังไง
‪แคลเรนซ์ไหมฮะ
‪แคลเรนซ์
‪ดีนี่
‪เอานี่ รับไป
‪มันน่ารักมากเลย พวกเรา
‪เกือบได้เวลามื้อเที่ยงพอดี
‪ขอผมป้อนมันได้ไหมฮะ
‪ไม่ได้
‪แต่นายป้อนเจ้านี่ได้
‪มันชอบกินอะไรฮะ
‪มันชอบกิน…
‪แคลเรนซ์
‪ไม่เป็นไร มาสิ
‪มาเลย
‪เข้ามา
‪แบบนั้นแหละ
‪ผมทำไม่ได้
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันเข้าใจ
‪แคลเรนซ์เป็นเพื่อนนาย
‪ไม่เป็นไรถ้าจะปฏิเสธ
‪ใครอยากปฏิเสธอีกไหม
‪พวกนายออกจากทีมไปเลย
‪ออกไป!
‪- แต่… ‪- ฉันบอกให้ออกไป!
‪ไปสิ!
‪เสียใจที่เห็นเพื่อนๆ ตัวน้อยจากไปเหรอ
‪เปล่าครับ อาจารย์
‪เอาสิ พูดมาได้เลย ไอ้ลูกชาย
‪ไล่คนออกตอนนี้มันดีแล้วเหรอครับ
‪เราเสียลูกศิษย์ไปแล้ว ‪หลังจากการทะเลาะกันในโรงเรียน
‪นี่คือการลดเพื่อเพิ่ม
‪งูเห่าที่แท้จริงไม่สงสารอาหารของมันหรอก
‪นายมีปัญหากับเรื่องนั้นเหรอ
‪เปล่าครับ อาจารย์
‪ดี
‪ผมแค่ไม่เข้าใจแผนเลย
‪มิยากิโดกำลังปิดตัว เราอาจได้ลูกศิษย์ใหม่ๆ
‪เราจะได้แน่
‪เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม
‪เราต้องทำให้แก่นของเราแข็งแกร่งขึ้นก่อน
‪ดิแอซไม่อยู่แบบนี้ เราจะต้องการแชมป์คนใหม่
‪คนที่ไร้ความกลัว
‪และไร้ความปรานี
‪ยกไปให้แม่สิ
‪ขอบใจจ้ะ ลูกรัก
‪นี่
‪คุณยังไม่ได้ซ่อมท่อที่รั่วเลย
‪เธอก็ยังไม่ได้จ่ายค่าเช่า ก็ดูเอาว่าเป็นยังไง
‪ค่ะ ฉันจะจ่ายสัปดาห์หน้า ฉันทำสองกะอยู่
‪เดือนก่อนก็อ้างว่าแม่เป็นเบาหวาน
‪- ฟอกไต ‪- อีหรอบเดียวกันแหละ
‪ฉันไม่ได้มีหน้าที่จำข้อแก้ตัวของเธอ ‪หน้าที่ฉันคือเอาเช็คค่าเช่าไปขึ้นเงิน
‪ถ้าฉันทำงานไม่ได้ เธอก็อยู่ที่นี่ไม่ได้
‪อย่าทำแบบนั้นน่า คุณก็รู้ว่าแม่ฉัน…
‪การดูแลแม่เป็นเหตุผลเดียว ‪ที่เธอไม่ต้องเข้าสถานดัดสันดาน
‪ใช่ ฉันได้ยินเรื่องสาวๆ ตีกัน ‪ที่ทำให้เธอถูกไล่ออกแล้ว
‪คุณไม่ได้รู้อะไรเรื่องนั้นเลย
‪ฉันรู้เลยว่าถ้าหาโคลนกับสระได้ ‪ฉันคงขายตั๋วได้แน่
‪- ให้ไอ้หนุ่มที่พวกเธอตบแย่งกันนั่งแถวหน้า ‪- อย่าพูดถึงเขานะ
‪หนุ่มๆ ก็แบบนี้
‪ถ้าเธอควงหนุ่มใหญ่
‪แทนที่จะเป็นไอ้ละอ่อน
‪อะไรๆ อาจง่ายกับเธอมากขึ้น
‪เธออาจไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเช่า
‪คุณไม่ร้องเหมือนผู้ชายแน่ตอนถูกฉันหักข้อมือ
‪เป็นฉันคงไม่ทำแบบนั้น
‪เจ้าหน้าที่คุมประพฤติของเธอจะว่ายังไง
‪เอาเรื่องที่ฉันพูดไปคิดดูล่ะ
‪เธออาจมาเจอฉันคืนนี้ แต่ถ้าไม่…
‪ให้ฉันเห็นเช็คนั่นเป็นอย่างแรกเถอะ
‪เวลานันทนาการจะหมดใน 15 นาที
‪แย่กว่าศูนย์บำบัด แต่ก็ดีกว่าคุกเนอะ
‪ให้ฉันเป็นฝ่ายพูด โอเคไหม
‪นี่ไม่ใช่การขายรถบีเอ็ม ‪ให้คุณแม่พาลูกไปซ้อมฟุตบอลนะ
‪นี่โลกของฉัน ให้ฉันนำดีกว่า
‪ไอ้งั่งเควิน เจมส์ขี้กร่างเอ๊ย
‪เฮ้ย ไอ้ปัญญาอ่อน
‪- ว่าไงนะ ‪- เรากำลังตามหาร็อบบี้
‪ถ้าถึงขนาดออกตามหาเขาเองแบบนี้ ‪เขาคงฉิบหายสุดๆ
‪เริ่มพูดได้แล้ว ‪ไม่งั้นนายได้ใช้หลอดดูดไวน์ส้วมแน่
‪ป๊ะป๋าร็อบบี้พูดจาโคตรเบ่งเลย ‪เราเหมือนกลัวนายหรือไง
‪ควรกลัวนะ
‪ไม่คิดงั้นนะ เพื่อน ‪ดูหน้านายสิ นายถูกอัดยับมาแล้วนี่
‪พอที!
‪หยุดพล่ามแล้วบอกทุกอย่าง ‪ที่พวกนายรู้เกี่ยวกับร็อบบี้มา
‪ก็ได้ ให้ตายสิ ใจเย็นหน่อย ‪เราไม่ได้ตั้งใจดูหมิ่นนะครับ
‪ขอโทษครับ คุณลารุสโซ่
‪บ้าอะไรวะ พวกนายฟังเขาแต่ไม่ฟังฉันเนี่ยนะ
‪- ก็เขารู้วิธีเตะก้นคน ‪- และเขาก็ไม่ใช่ไอ้กุ๊ยจอมกร่างด้วย
‪- จอห์นนี่ ทำบ้าอะไรน่ะ ‪- เขาต่อยฉัน
‪- นายไม่เห็นเหรอ ‪- โอ้ โอเค
‪- พอได้แล้ว! ‪- บ้าเอ๊ย!
‪เริ่มพูดได้แล้ว เพราะฉันทำแบบนี้ได้ทั้งวัน
‪ไม่ เฮ้ๆ ไม่จำเป็นเลย
‪เย็นไว้ โอเคนะ
‪เราเคยหลอกต้มคนที่เทคทาวน์ในพาโนราม่า ซิตี
‪เขารู้วิธีเอาตัวรอดแถวๆ นั้น โอเคไหม
‪ขอให้พูดจริงเถอะ ไม่งั้นคราวหน้า ‪ฉันส่งเขากลับมาคนเดียวแน่
‪หาผ้าอนามัยให้เพื่อนหน่อยก็ดี
‪- บ้าอะไรวะ ฉันเลือดไหลเลยเนี่ย ‪- นายร้องไห้เหรอ
‪เธอก้าวหน้าขึ้นมากเลย ทำแบบนี้รู้สึกยังไง
‪- ครับ ‪- รู้สึกนะ
‪แล้วนี่ล่ะ
‪- ปกติครับ ‪- เยี่ยม
‪คุณยายตื่นเต้นมากเลยจ้ะ ‪กำลังทำอาหารที่บ้านอย่างเมามันเลย
‪ทัพเพอร์แวร์มีแต่ดุลเซ่ เด เลเช่
‪เยี่ยมเลยครับ แม่
‪แล้วนี่ล่ะ
‪ไม่ครับ
‪แบบนี้ล่ะ
‪ไม่ครับ
‪ไม่เป็นไร
‪คุณบอกว่าผลสแกนออกมาปกติใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪ผมจะเล่นคาราเต้ได้อีกไหมครับ
‪เอาทีละอย่างนะ หมอขอยืมตัวแม่เธอแป๊บหนึ่ง
‪- ครับ ‪- เชิญครับ
‪แม่เปิดทีวีให้นะ
‪เมื่อคืนทีมดอดเจอร์สแข่งจ้ะ
‪ขโมยเกมจากซานฟรานซิสโก ‪โดยส่งตัววิ่งออกสองตัว
‪ในอินนิ่งที่เก้า โดยฝีมือวิลเลี่ยมส์
‪วิลเลี่ยมส์ถูกทริเปิลเอดึงตัวมาเมื่อหกเดือนก่อน
‪เขามีค่าเฉลี่ยหวดลูกที่ 300 ‪และคุณพระ แอลเอดีใจเลยที่ได้ตัวเขามา
‪ระวังหน่อยได้ไหม
‪ฉันไม่อยากเสียเวลาห้าปีจากนี้ ‪แซะมันออกจากเบาะนะ
‪ขอบใจ
‪เราต้องคุยกันว่าจะทำอะไรตอนเจอร็อบบี้
‪- เขาเป็นลูกฉัน ฉันจะคุยกับเขาเอง ‪- แหงละ ที่ผ่านมาก็ได้ผลตลอด
‪- ว่าอะไรนะ ‪- เปล่า
‪รถนายร้องอยู่
‪- ไงจ๊ะ ที่รัก ‪- ไงคะ คุณอยู่ไหนเหรอ
‪ผมอยู่ในรถ
‪จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ก็อยู่ด้วย
‪ไงคะ จอห์นนี่
‪ไง อะแมนด้า
‪นี่นะ รู้อะไรไหม เอนกลับไปเลย คุยปกติๆ ก็พอ
‪เข้าใจนะ เราได้เบาะแสใหม่เกี่ยวกับร็อบบี้
‪เบาะแสเหรอ พวกคุณเป็นใคร ‪"แทงโก้กับแคช" เหรอ
‪แทงโก้กับแคชเป็นตำรวจปราบยาเสพติด ‪นี่มันต่างกันเลย
‪โอ้ ขอโทษด้วย ฉันผิดเอง
‪เรากำลังตามรอยอยู่ เช็กข้อมูลที่ได้มา
‪ใช่ ไอ้พวกงั่งในเรือนจำ ‪ยอมปริปากง่ายๆ เลย ปอดแหกจริงๆ
‪โทษนะ คุณพูดว่าเรือนจำเหรอ
‪เราแค่ไปคุยกับคนสองสามคนที่รู้จักร็อบบี้น่ะ
‪มันไม่ยอมพูด เราเลยต้องทุบมันสักหน่อย
‪- คุณทำอะไรนะ ‪- ผมไม่ได้ทุบใครนะ ที่รัก
‪มันเหมือนตำรวจดี ตำรวจเลวมากกว่าน่ะ
‪ที่จริงไม่มีตำรวจมากกว่าไหม ‪รู้ตัวนะว่าพวกคุณไม่มีใครเป็นตำรวจ
‪- แต่เราได้ข้อมูลมาแล้ว ‪- หมอนั่นสำรอกออกมาเหมือนกระดูกไก่เลย
‪เขาร้องไห้ด้วย
‪โอเค ฉันขอออกตัวก่อนว่า ‪ฉันไม่เห็นด้วยกับปฏิบัติการนี้
‪เราแค่ต้องหาเขาให้เจอก่อนตำรวจน่ะ
‪ผมไม่อยากให้ชีวิตเด็กนี่ถูกทำลาย ‪ถ้าผมช่วยเขาได้
‪ฉันรู้ค่ะ แดเนียล แค่…
‪ระวังด้วยนะ
‪ได้จ้ะ
‪นายต้องพูดถึงเรือนจำให้ได้เลยใช่ไหม แหงสินะ
‪ฉันจะไม่โกหกเมียนายเพื่อนาย
‪เข้าไปอีกห้อง
‪คุณหาฉันเจอได้ยังไง
‪ก็พูดได้ว่าฉันเคยลาดตระเวนที่เวียดนาม ‪ฝึกในกองกำลังพิเศษ
‪เคยทำปฏิบัติการแฝงตัว 18 เดือน
‪แต่ที่อยู่ของเธออยู่บนเอกสารน่ะ
‪- โทรี่ ใครมาเหรอ ‪- เปล่าค่ะ แม่
‪ฉันจะไม่กลับไปที่สำนัก
‪ไหงงั้น
‪ชั่วโมงบำเพ็ญประโยชน์ คุมประพฤติ ‪พยายามเอาใบเทียบวุฒิม.หก
‪ดูแลน้องชายกับแม่
‪แถมต้องจ่ายค่าเช่าเดือนนี้ให้ตรงเวลาอีก
‪ดูเหมือนชีวิตกำลังเล่นงานฉันอยู่
‪- เธอเล่นงานกลับได้เสมอ ‪- นั่นแหละที่ทำให้ฉันเจอปัญหา
‪รู้ไหม มิเกล…
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเป็นความผิดของฉัน
‪ฉันต้องอยู่ห่างปัญหาไว้ ‪ฉันเข้าสถานดัดสันดานไม่ได้
‪แม่ของเธอ…
‪เขาป่วยเหรอ
‪แม่ฉันก็ด้วย
‪ครั้งหนึ่ง
‪เราเคยอาศัยอยู่ในที่ที่มีเสน่ห์น้อยกว่านี้
‪ถ้าเธอเชื่อนะ
‪เชื่อเถอะ ที่นี่ไม่ได้มีเสน่ห์เลย
‪แล้วแม่คุณดีขึ้นไหมคะ
‪ไม่
‪ไม่เลย
‪มันเป็นความเจ็บป่วยที่ต่างออกไป
‪ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ
‪ฟังนะ ถ้าฉันกลับไปสำนักได้ ฉันก็จะไป
‪แต่ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าด้วยซ้ำ ‪อย่าว่าแต่ค่าเรียนคาราเต้เลย
‪แล้วถ้าฉันไม่คิดค่าเรียนเธอล่ะ
‪พวกนักเรียนคนอื่นๆ
‪พวกนั้นไม่ได้เกิดมาเป็นนักสู้เหมือนเธอ
‪ขอบคุณค่ะ แต่ฉันต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้ว
‪จะมัวมาเถลไถลไม่ได้
‪ไม่งั้น…
‪ไม่งั้นอะไร
‪ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ
‪- เธอนี่ใช้อารมณ์มากกว่าสตินะ รู้ตัวไหม ‪- อย่ายุ่งกับฉัน เดวิด
‪- อย่าให้ฉันจับได้ว่าเธอส่งสายตาแบบนั้นอีก ‪- ปล่อยฉันนะ!
‪เฮ้ย!
‪ไม่มีคนสอนให้เก็บไม้เก็บมือหน่อยเหรอวะ
‪อะไร แกแอบปิ๊งเธอหรือไง
‪ไอ้ตัวประหลาด
‪ถ้าแกคิดว่ามีโอกาสจีบติด แกก็บ้าแล้ว
‪แต่ฉันว่าความบ้าคงส่งต่อกัน ‪ในครอบครัวแกใช่ไหม
‪- หยุดนะ เดวิด! ‪- มันต่างหากที่อยากแส่เอง
‪ทีนี้เลยได้แส่สมใจ
‪หยุดนะ!
‪- นี่ หยุดนะ อย่ายุ่งกับเขา! ‪- ปล่อยนะโว้ย!
‪ไม่นะ ขอร้องล่ะ!
‪กลัวเหรอ ไอ้ตัวประหลาด
‪งั้นก็อย่าเปิดศึกที่แกชนะไม่ได้
‪ฉันสู้มาทั้งชีวิต ฉันแน่ใจเป็นบ้าว่าไม่ได้กลัวแก
‪ไม่เป็นไรนะ
‪แย่กว่านี้ก็เจอมาแล้ว
‪อยากให้ไปส่งไหม
‪คนเก็บเงินไม่เคยเห็นเขา ‪เอานี่ ซื้อที่นายอยากได้มาให้แล้ว
‪เทคทาวน์อยู่ทางนั้น เราจะไปถามดูที่นั่น
‪พวกเขาอาจให้วิดีโอกล้องวงจรปิดกับเรา
‪- ไม่อยากเชื่อว่านายกินของเห่ยๆ นั่น ‪- อะไร นายมันดีเกินกว่าจะกินอาหารปั๊มเหรอ
‪ใช่เลย
‪แหงละ
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪- อะไร ร็อบบี้เหรอ ‪- เปล่า มิเกลน่ะ
‪อะแมนด้าบอกว่าเขาฟื้นแล้ว
‪เยี่ยมเลย
‪มีข่าวดีกับเขาสักทีเนอะ
‪นั่นสิ
‪ดีจริงๆ
‪- เดี๋ยวนะ นั่นใช่… ‪- รถดอดจ์ คาราวาน
‪นั่นไงรถ เฮ้ย นี่ นายน่ะ
‪- ทำอะไรของนาย ‪- ขับรถไง
‪- ยอมก็บ้าแล้ว ‪- ก็ได้ งั้นฉันจะไปโดยไม่มีนาย
‪ใจเย็นไว้ล่ะ!
‪ให้ตาย เจ้านี้บินได้แฮะ
‪- เย็นไว้ พ่อตีนผี แค่ตามไปก็พอ ‪- เขาหนีฉันไม่ได้หรอก
‪ไฟแดง!
‪คุณพระ!
‪ช้าลงหน่อย!
‪แกคิดจะไปไหนไม่ทราบ
‪ไม่เอาน่า ใจร่มๆ หน่อย
‪เย็นไว้ ฉันขับเก่งสุดๆ
‪ระวัง!
‪ให้ตาย เจ๋งไปเลย
‪นายมีประกันน่า
‪แกคิดว่าจะไปไหน นั่นแกทำอะไร
‪- เร็วเข้า เราต้องวิ่งตาม ‪- วิ่งเหรอ
‪เดี๋ยวๆ อะไร ไม่วิ่ง!
‪เดี๋ยว จอห์นนี่ นี่มันเลยเถิดไปแล้ว จอห์นนี่
‪จอห์นนี่ ฉันจะโทรหาตำรวจ โอเคนะ
‪งานนี้เราไม่ถนัด
‪- บอกตัวเองเถอะ ฉันไม่กลัวหรอก ‪- ฉันไม่ได้กลัว รู้อะไรไหม ช่างเถอะ
‪- อยากทำอะไรก็ทำเลย ‪- จะกลับแล้วเหรอ
‪ทุกคน มาคุยกันดีกว่าน่า
‪นายเอารถไปได้เลย ‪เราแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรกับเด็กที่ขับมันมา
‪- แล้วเราจะไปตามทางของเรา ‪- ไปเรียกตำรวจมาน่ะสิ
‪เหมือนที่แกพูด
‪เปล่า ไม่มีตำรวจ เราตกลงเรื่องนี้กันได้
‪ไม่ก็จัดเลย
‪หลบ!
‪เด็กที่ขับรถมา เขาอยู่ไหน
‪เด็กไหน
‪จอห์นนี่ นายทำอะไร
‪ฉันขโมยมาจากเขาเมื่อเช้า ‪ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว
‪- นั่นยังไม่ดีพอ! ‪- จอห์นนี่ ไม่เอาน่า!
‪- ทำเกินไปแล้ว! ‪- เขาอยู่ไหน
‪- ฉันไม่รู้ สาบานได้ ‪- พอที!
‪- เป็นบ้าอะไรวะ ‪- ฉันเนี่ยนะ นายจะฆ่าหมอนั่นหรือไง
‪- เขารู้ว่าร็อบบี้อยู่ไหน ‪- เขาบอกนายทุกอย่างแล้ว
‪เขากลัวจนหัวหดแล้ว บ้าเอ๊ย
‪ฉันน่าจะรู้ดีกว่าจะมาร่วมมือกับไอ้บ้าอย่างนาย
‪นายเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง ลารุสโซ่
‪- อย่าทำอีกล่ะ ‪- เออ ไม่ต้องห่วง ไม่ทำแน่
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่านายเคยสอนเด็กๆ
‪เออสิ นายคงเป็นอาจารย์ที่ดีตายล่ะ
‪ดูสิ่งที่เกิดกับร็อบบี้สิ
‪ฉันเต็มใจยอมรับเวลาล้มเหลว โอเคไหม
‪และฉันก็อาจล้มเหลว
‪หรือไม่เขาอาจได้นายมาเยอะเกินไป
‪นายจะไปไหน
‪ฉันมีที่ต้องไปแล้วกัน
‪เอาควรรถนั่นไปคืนที่ร้านดีกว่า
‪ฮัลโหล
‪ไม่ครับ มีแค่ผม จอห์นนี่…
‪โอเค ช้าลงหน่อย
‪ครับ ผมกำลังไป
‪โทษนะ
‪ฉันไม่อยู่ ถ้าอยากซักผ้าก็มาใหม่พรุ่งนี้
‪ฉันอยากคุยกับนายเรื่องโทรี่ นิโคลส์หน่อย
‪ขอเดานะ ยัยนั่นติดเงินนายล่ะสิ
‪ต่อคิวได้เลย
‪เปล่า ฉันก็แค่คนกลาง ‪ที่คอยดูแลความเป็นอยู่ของเธอ
‪ฟังนะ ตาเฒ่า ฉันไม่รู้จักนาย
‪แต่ถ้าเป็นห่วงความเป็นอยู่ของเธอ ‪ก็จ่ายค่าเช่าเธอมา
‪หรือไม่เธอก็ทำบางอย่างได้ เพื่อให้ฉันเอ็นดู
‪บ้าเอ๊ย!
‪เวรเอ๊ย!
‪ฉันขอโทษ!
‪- นายเป็นปู่เธออะไรแบบนั้นหรือไง ‪- อะไรแบบนั้นแหละ
‪- ขอล่ะ นายไม่อยากทำแบบนี้หรอก ‪- คิดว่าอยากนะ
‪ต้องมีคนสอนให้นายเก็บไม้เก็บมือให้เป็น
‪โอเค ฉันจะทำตามที่นายต้องการ อย่าเลยน่า
‪ดี
‪งั้นมานัดแนะอะไรกันหน่อย
‪ไง
‪ไงครับ
‪ฉัน…
‪ต้องแอบเข้ามาอยู่เรื่อย
‪เลยเก็บเจ้านี้ไว้จากคราวก่อน
‪หน้าคุณไปโดนอะไรมา
‪ฉันไปมีเรื่องกับเครื่องจ่ายทิชชูมาน่ะ
‪แล้วก็ไอ้งั่งสองสามคนที่อู่รื้อรถเถื่อน
‪นายเอาที่พยุงคอออกแล้วนี่ นั่นดีเลย
‪ฉันคิดเสมอว่าเฮดเกียร์มีไว้สำหรับพวกเนิร์ด
‪หมอบอกแม่ว่าผมอาจเดินไม่ได้อีก
‪อะไรนะ ไม่หรอก
‪พวกเขาไม่รู้เรื่องนั้นหรอก
‪พวกนั้นไม่รู้ว่านายแกร่งแค่ไหน
‪อาจารย์…
‪ผมทำตามที่คุณสอนผม
‪ผมแสดงความปรานี
‪แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดกับผม
‪ฉันไม่รู้
‪คุณไม่รู้เหรอ
‪ผมเชื่อใจคุณ
‪ผมทำทุกอย่างที่คุณบอกให้ทำ
‪มิเกล ฉัน…
‪มองผมสิ!
‪ออกไปเลย
‪- มิเกล นายจะ… ‪- ออกไปซะ!
‪ขอร้องล่ะ!
‪ไปสักที
‪มันจะต้องโอเค ร็อบบี้
‪เราจะหาทางออกเรื่องนี้
‪แม่สัญญา
‪เดี๋ยวแม่มานะ โอเคไหม
‪กินต่อไปก่อนนะ
‪- เขาไม่เป็นไรนะ ‪- เขาไม่โอเคเลยค่ะ แดเนียล
‪เขาเอาแต่พูดราวกับว่าจะออกจากเมือง
‪- ขอร้อง คุณต้องช่วยเขานะ ‪- ได้ครับ
‪- แต่คุณต้องเชื่อใจผมนะ ‪- ค่ะ
‪เราจะแก้ไขเรื่องนี้
‪ไง
‪ทรงผมหล่อดี
‪ขอโทษที่ทำให้คุณต้องตามเก็บกวาดนะครับ
‪ผมจะจ่ายค่ารถคืน ผม…
‪ฉันว่ารถนั่นไม่ใช่แบบที่เธอชอบอยู่แล้ว
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าเธอตัวลำพังต้องลำบากมากแน่
‪แซมโอเคไหมครับ
‪แซม…
‪เป็นห่วงเธอ
‪เราทุกคนเป็นห่วง
‪พ่อเธอก็ด้วย
‪ร็อบบี้ ฉันต้องขอโทษเธอ
‪แต่เรื่องนี้ผมเป็นคนก่อ ผมเตะมิเกล…
‪ฉันรู้ว่าเธอโทษตัวเอง แต่ฉันทำให้เธอผิดหวัง
‪สิ่งที่ฉันพูดกับเธอคราวก่อนที่เราเจอกัน มัน…
‪เลวร้ายมาก
‪- ฉันขอโทษ ‪- ไม่ครับ คุณพูดถูก
‪การช่วยผมเป็นเรื่องผิดพลาด ‪เพราะผมมันเปลี่ยนไม่ได้
‪เราต่างทำผิดพลาด ร็อบบี้
‪แต่ความผิดพลาดของเราไม่ใช่ตัวตนที่เราเป็น
‪เธอเรียนรู้จากความผิดพลาดได้
‪ฉันจะช่วยเธอเอง
‪ฉันพูดจริง
‪ฟังนะ
‪ขั้นตอนต่อไปจะยากมากๆ เลย โอเคไหม
‪แต่นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด
‪ฉันคุยกับทนายแล้ว เขาอธิบายว่ามัน…
‪- คุณทำอะไรลงไป ‪- ฉันบอกพวกเขาว่าเธอจะมอบตัว
‪- เชื่อเถอะ โทษจะเบาลงมาก ‪- ไม่ๆ ผมทำไม่ได้
‪- เธอทำได้และต้องทำด้วย ‪- คุณพูดเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ผมหนี
‪เปล่า ฉันพยายามช่วยเธอต่างหาก
‪นี่ อย่ารุนแรงกับเขานะ!
‪ร็อบบี้ นี่แค่ชั่วคราว ‪ฉันจะช่วยเธอผ่านมันไปให้ได้
‪ฉันจะไปเยี่ยมทุกวัน ฉันสัญญา
‪อย่าเสียเวลาเลย
‪ลูกรัก ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‪แม่สัญญาจ้ะ
‪เราแข็งแกร่งทัดเทียมกับลูกโซ่ที่อ่อนแอที่สุด
‪เมื่อเรากำจัดลูกโซ่เหล่านั้น
‪นี่คือสิ่งที่เหลืออยู่
‪เราคือทีมเดียวกัน
‪ที่มีเป้าหมายเดียวร่วมกัน
‪นิโคลส์
‪ขอต้อนรับกลับมา
‪ขอบคุณค่ะ
‪ปัญหาที่ฉันมีน่ะ
‪ได้รับการจัดการแล้ว
‪จริงเหรอ
‪งั้นมาเข้าแถว เรามีงานต้องทำ
‪หมัดตรง
‪เตรียมตัว
‪- ฉันคงทำใจเรื่องนี้ไม่ได้แน่ ‪- ก็แค่ฝึกพื้นฐาน
‪เธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร
‪แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรอเธอ
‪สัญญานะว่าจะกลับมาหาฉัน
‪สัญญาเลย คนสวย
‪ฉันจะกลับมาอย่างวีรบุรุษ
‪พวกนายถูกสอนมาทั้งชีวิตว่าให้เป็นคนดี
‪แต่ความดีนั้นขึ้นอยู่กับมุมมอง
‪จำไว้เสมอว่าศัตรูของพวกนาย ‪คิดว่าสิ่งที่พวกเขาทำคือสิ่งที่ถูกต้อง
‪พวกเขาคิดว่าตัวเองคือฮีโร่ ‪และพวกนายคือตัวร้าย
‪แต่พวกนายได้รู้ความจริงแล้ว
‪ไม่มีความดี
‪ไม่มีความเลว
‪มีแค่ความอ่อนแอ…
‪หรือแข็งแกร่ง
‪ยามนี้เมื่อเรากำจัดจุดอ่อนไปแล้ว
‪ได้เวลาแสดงความแข็งแกร่ง
‪ถ้าพวกนายทำเช่นนั้น
‪ฉันสัญญาเลย
‪จะไม่มีใครหยุดพวกนายได้
‪คำบรรยาย มนัสวี ศักดิษฐานนท์