Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem.
Czy nie w ten sposób najczęściej szukamy przebaczenia?
Tak.
Jakie są jego inne formy?
Przebaczenie bliźnich.
Oraz moje ulubione: przebaczenie samemu sobie.
To chyba najtrudniejsze,
ale skoro Bóg może wybaczyć, my także.
Gówno prawda.
Pamiętasz Reno
i mamuśki w hotelu?
- Johnny… - Czy Bóg nam to wybaczy?
Tak, nawet to.
Przebaczenie jest sednem chrześcijaństwa.
Dobrze wiedzieć. Rzadko bywam w kościele.
Bardzo przepraszam.
Mój przyjaciel przechodzi trudne chwile.
Radzę sobie.
Johnny, jestem w trakcie kazania.
- Może usiądziesz? - Ten gość
był kiedyś niezłym świrem.
Bójki, chlanie,
- imprezy. - Co on mówi?
Szkoda, że już nie zaliczasz.
Ile razy mam powtarzać? Nie jestem księdzem.
Wolno ci zamoczyć? Bosko.
Wybacz, Ojcze.
Co?
WŁADCA MUCH
Funkcjonariusz Williams proszony na świetlicę.
Angel. Słodki aniołek.
Twoja matka przysłała fajną paczkę.
Mięsne pierożki? Pełen wypas.
Podziękuj jej.
Słuchaj…
Pierożki pierożkami, ale to nasz stół.
W mordę.
Chyba jest głuchy.
To nasz stół!
Nie jesteś głuchy, tylko głupi.
- Na co się gapisz? - W porządku?
Robby Keene.
Telefon.
- Halo? - Robby? Dobrze cię słyszeć…
Robby?
Nie chce ze mną rozmawiać.
- Uważa, że go zdradziłem. - Pomogłeś mu.
Dostałby surowszy wyrok.
To nie zmienia faktu.
To nastolatek.
Przejdzie mu.
Ja nienawidziłam twojego kuzyna jak nikt inny,
ale muszę przyznać,
że jest niezłym sprzedawcą.
Dzieci wyfrunęły z gniazda.
Niech matula korzysta z życia.
Wystarczy wsiąść i odlecieć. Śmiało.
- Wychodzimy na prostą? - Wciąż mamy niską sprzedaż.
Usuwamy z reklamy nawiązania do karate,
żeby odciąć się od bijatyki w szkole.
Żadnego dokopywania konkurencji i siekania cen.
Musimy podnieść sprzedaż.
Obecne wyniki nie zachwycą producentów.
LaRussowie!
Tom Cole. Co on tu robi?
Macie Keuriga. Polecam Nespresso.
Klienci ustawiają się w kolejce.
Ale potrzeba dwóch, trzech osób, żeby stworzyć kolejkę.
Czego chcesz, Cole?
Podobno siadła wam sprzedaż.
Dzieciak w śpiączce to słaba reklama.
Poważnie? Przychodzisz tu z nim i pozwalasz mu tak mówić?
- Taki już jest. Przywykniesz. - Czego chcesz?
Nie chcę walczyć. To twoja działka. Przychodzę jako przyjaciel.
Pomyślałem sobie: „Tom, LaRussowie idą na dno.
Nie mają klientów ani Nespresso.
Tylko ty możesz im pomóc”.
Dlatego mam propozycję.
Chcesz kupić auto?
Dan… Auto? Nie.
Cały ten kram.
Cześć.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Jak się masz?
Wybacz, głupie pytanie.
Nie szkodzi.
W piątek mam operację.
Ściągają kogoś spoza stanu, podobno czyni cuda.
To wspaniale, prawda?
Nie robię sobie nadziei.
Operacja kosztuje. Mama się zadłuży.
I nie ma gwarancji.
Jeśli ktoś ma szanse, to ty.
To robota Tory?
Tak. Nie jest tak źle.
Jasne.
Wyglądam groźniej.
- Przykro mi, że tak wyszło. - Nic nie zrobiłeś.
To jej odbiło.
Miała ciężkie życie.
- Jej mama choruje… - Każdy ma jakiś bagaż.
- To żadne usprawiedliwienie. - Jasne.
Przyniosłam ci kartkę.
MYŚLĘ O TOBIE OŚMIORNIŚCIE!
Tamta.
Ośmiornica? Ciekawe.
Miguel, tak mi przykro.
Z powodu wszystkiego.
W porządku.
El Serpiente!
- Pójdę już. - Dobra.
Masz czelność przyłazić po tym, co zrobił twój chłopak?
Nie obchodzi mnie, co myślisz. Chcę tylko pomóc.
Dość już zrobiłaś, księżniczko.
- Cześć, stary. - Jak leci?
Fajne wyrko. Trzymasz się?
Jak oni pakują kawę do ciasta?
Johnny…
Co to miało być?
Jesteś zły, ale nie obwiniaj się o to, co zrobił Robby.
Nie wolno mi go odwiedzać.
Dostałem dozór po incydencie na parkingu podziemnym.
Masz szczęście, że tylko tyle.
I że znajomy ksiądz szepnął słowo sędziemu. Dzięki.
Nie jestem księdzem.
Obiecaj mi coś.
Rób dobre rzeczy,
bądź lepszym człowiekiem.
Już próbowałem.
Poświęciłem się dla uczniów. Chciałem, by byli twardzi i wyrozumiali.
- Myślałem, że tak trzeba. - Słusznie.
To dlaczego tak wyszło?
Mnie się należało.
- Ale Robby i Miguel to dzieciaki. - Wiem.
To niesprawiedliwe.
Nie postępujemy słusznie, bo dobrze na tym wychodzimy,
tylko dlatego, że tak trzeba.
Chłopaki cię potrzebują.
Bądź przy nich, czy ci wychodzi, czy nie.
Pomogę ci z Robbym.
Wpuszczą cię w towarzystwie duchownego.
Może pójdziemy jutro?
- Byłoby świetnie. - Dobrze.
A co do operacji Miguela,
kościół może złożyć datek, choć nie spłaciliśmy nowego dachu.
Nie zamierzałem prosić.
Spytaj ojczyma. Wciąż jest dziany, prawda?
Zapomnij. Marzy, żebym błagał go o kasę.
Coś wymyślę.
Na pewno.
- Dzięki, stary. - Zdrowa rozmowa.
Mówisz poważnie? Chcesz kupić nasz salon?
- Wcześniejsza Gwiazdka, Danny. - To nie jest gwiazdkowa oferta.
- Ani nawet bonus dla sekretarki. - Teraz to asystentki.
Doprawdy?
Wierzę w karmę.
Co leci w górę przez barierkę, musi spaść.
Dolina przemówiła. Nikt nie chce robić interesów z łobuzem.
- Pomagam tylko odkupić winy. - Po pierwsze, nie jestem łobuzem.
Po drugie, codziennie odwiedza nas mnóstwo klientów.
Radzimy sobie dobrze.
Wyglądasz, jakbyś prawie w to wierzył.
Bardzo przekonujące.
Jeśli to wszystko jutro zniknie, co zrobisz?
Spróbuj ugrać cokolwiek,
zanim zostaniesz z niczym.
Dlaczego pracujesz dla tego głąba?
Mówisz jak typowy makaroniarz.
Bez takich. Nie używaj tego słowa, jest nasze.
Czyżby?
Nie wiem. Ale nie podoba mi się twój ton.
Dobra.
- Nadal na Lankershim? - Nie.
Mam dwupokojowe mieszkanie w Outpost.
- Brawo, stary. - Dzięki.
Chcę się przenieść, mieszkam przy dyskoncie.
Okolica do bani. Sami degeneraci.
Wkrótce coś dorwę, skoro biznes się kręci.
Nie liczyłbym na to.
O czym mówisz?
Anoush, ty coś wiesz. Mów.
Nie wiesz tego ode mnie.
Cole podpisał umowę na wyłączność z Doyoną w Tokio.
Dystrybuują wszystkie japońskie auta.
- To my sprzedajemy japońce. - Już niedługo.
Cole nakłonił Doyonę, by producenci ucięli z wami współpracę.
- Umowa Daniela zostanie zerwana. - Wynocha. Nie sprzedamy ci salonu.
Dobrze. Twoja strata.
Faroush, spadamy.
Co za tupet. Skąd pewność, że sprzedamy mu salon?
Słuchajcie…
musimy pogadać.
ZBIÓRKA PIENIĘDZY DLA MIGUELA
Proszę.
Uważaj!
Żwawo. Ustawiło się sporo samochodów.
Stu, ruchy okrężne w lewo i w prawo.
Świetnie. Moon.
Dzięki, że ściągnęłaś cheerleaderki. Świetnie wabią klientów.
- Myślałam, że jesteś feministką. - Feministką proseksualną.
Nasze ciała są formą wyrazu.
Możemy być następni?
Jasne.
Mycie i woskowanie czy tylko mycie?
- Ty to ogarniasz? - Jasne, wyszoruję cię na cacy.
- Żadnych smug? - Należą się dwie dychy. Dzięki.
Dziękuję.
Wykorzystują Miguela jako reklamę.
Nie jest z Miyagi-Do. Myślą, że się wywiną?
Nic z tego.
Mówiąc szczerze, to ciężka fizyczna praca.
Dźwiganie mebli, wieszanie obrazów. Prezesi stale przemeblowują biura.
Wykonywałem prace konserwacyjne, więc wiem, jak to jest.
Napisałeś, że masz doświadczenie z komputerami.
Pamiętam, jak wejść do Internetu.
Zrobię, co pan zechce.
Przyjdę wcześniej, będę pracował do późna.
Muszę dorobić.
Chodzi o chłopaka, którego czeka operacja.
Rodzina potrzebuje siana.
To bardzo szlachetne. Masz wszystko, czego szukamy.
Świetnie.
Jeszcze jedno.
Nie napisałeś, czy byłeś notowany.
Pogadajmy jak zwykli faceci.
Chodziło o jazdę na gazie, drobną kradzież?
To tylko formalność. Każdy coś ma.
Dobra. Cóż…
Ostatnio zgarnęli mnie za pijaństwo.
Napaść i pobicie.
Oraz…
„umyślne zniszczenie własności”.
Niekoniecznie w tej kolejności.
Rok temu aresztowano mnie za pobicie nieletniego.
Nieletniego?
Kilku nieletnich. Zachowywali się jak fiuty.
Miło, że mogę o tym powiedzieć.
Kiedy zaczynamy, szefie? Jaki jest plan?
Niestabilny. Sam jesteś niestabilny.
OGŁOSZENIA O PRACĘ
Uczniowie z liceum West Valley zajęli się wolontariatem.
Myją auta, kwestując na szlachetny cel.
Zebraliśmy ponad 1000 $. W Miyagi-Do skupiamy się na pomaganiu.
Czy nie uczeń Miyagi-Do posłał Miguela Diaza do szpitala?
To był wypadek.
Taką mam nadzieję.
Miguel potrzebuje naszej pomocy.
Kochamy cię, Miguel.
Dziękuję, Samantho. Zbiórka nadal trwa.
Twoja dziewczyna?
Chyba przejadła jej się wanilia.
Zasmakowała w horchacie.
Kto wie? Może przerzuci się na mocno paloną.
- Może zamknij gębę. - Wybacz, frajerze.
- Karateka chce pomachać łapami. - Wiadomo.
Tak.
Śmiało.
Jeden strzał, zanim stracisz zęby.
Karate służy do obrony.
Zobaczymy, jak sobie radzisz.
Na rozgrzewkę. To nie koniec.
Wracajcie na prycze. Zamykamy oddział.
Zwijamy się stąd. Frajer dostał nauczkę.
LOMBARD
Patrzcie, kogo przywiało.
Daj spokój.
Znów chcesz mi opchnąć to samo gówno?
Wcale nie tobie. Pojechałem nawet do Winnetki.
Mamy trzy lokale.
Zdziwiłbyś się, ile można zarobić, odsprzedając ćpunom ich obrączki.
Ile za komputer?
Po co mi używany laptop?
Taki mi sprzedałeś!
Teraz jest bardziej zużyty.
Wystarczy wymienić baterie. Wyczerpały się.
One się nie wyczerpują.
Podłączyłeś go?
- Mówiłeś, że jest bezprzewodowy. - Bo jest…
Nieważne.
Masz coś jeszcze poza śmieciami?
Masz tu same bezużyteczne śmieci.
- Dlaczego twoje są lepsze od moich? - Moje mają wartość.
Chcesz forsy, przynieś coś wartościowego.
Mam dodge’a caravana z ’93.
Poważnie? Z ’93?
Sprawdźmy jego wartość.
Jest odtwarzacz kaset, szara welurowa tapicerka.
Welurowa?
Ciekawe.
- Co tam piszą? - „Wypad z mojego lokalu”.
- Jest bezwartościowy. - Co mam zrobić?
Nie mam nic cennego.
To znajdź kogoś, kto ma.
- Co tak pusto? - Zamknęliśmy wcześniej.
Okopiemy się, aż coś wykombinujemy.
Jak lunch z Anoushem?
Dobre wieści są takie, że znów rozmawiamy.
A złe takie, że mówił prawdę.
Cole powołał się na szkolny skandal.
Od przyszłego miesiąca ma wyłączność z Doyoną.
Jeśli stracimy tę umowę, co powstrzyma innych producentów?
Na to liczy Cole.
Odwiedzimy Cole’a i pokażemy mu odwet z Jersey.
Co zrobisz?
Skrzykniesz kumpli i znów oberwiecie?
Możemy to omówić.
Chyba nie mamy wyboru.
Jeśli chcemy wyjść na plus, musimy sprzedać salon Cole’owi.
Za dzieciaka marzyłem o własnym aucie.
Mama miała rozklekotanego kombiaka.
Trzeba go było pchnąć, żeby odpalił.
Potem pan Miyagi dał mi forda z ’47 i…
nigdy tak się nie cieszyłem.
Od tamtej pory kocham auta.
Pan Miyagi wciągnął mnie w sprzedaż. To nie był mój pomysł.
- Myślałem, że handlowcy są śliscy. - Pieprzony stereotyp.
Ale pan Miyagi powiedział:
„Daniel-san,
podążaj za pasją.
Kto pracuje z pasji, jest bogatszy od tego,
kto pracuje dla pieniędzy”.
Miał rację.
Nie planowałem mieć najlepszego salonu w dolinie.
Chciałem, by klienci odczuwali taką ekscytację jak ja,
gdy dostałem pierwsze auto.
To mi przyświecało i dlatego odnieśliśmy sukces.
Daniel, bez Doyony nie mamy szans.
Podoba mi się to, co stworzyliśmy.
I że zrobiliśmy to razem.
Nie chcę tego stracić, ale nie mamy wyjścia.
Jeśli nie sprzedamy salonu Cole’owi, wylądujemy na bruku.
Louie, może…
dokończymy inwentaryzację.
Zamknij oczy.
Zaufaj.
Skup się.
Wyobraź sobie drzewo.
Namaluj je w myślach do ostatniej igły.
Oczyść umysł, myśl tylko o drzewie.
Nie istnieje nic innego.
Tylko drzewo.
Już?
Otwórz oczy.
Bez jaj.
To twoje wyro?
Nie wiedziałem, potrzebuję poduszki.
Mogę?
Tak myślałem, miękka fajo.
Nie mówiłem?
Uwaga. Jutrzejsze widzenia.
Valasquez, Binder, Espinoza, Keene.
Bądźcie gotowi z samego rana.
Wie pan, kto przyjdzie?
„Lawrence, John”.
„Nierówności płacowe kobiet”. Dobre sobie.
Proszę, proszę.
Któż to wrócił?
Nie zabawię dłużej, niż muszę.
Jak to twoje karate?
Nie wypaliło?
Jestem w szoku!
Nie chodzi o mnie. Pewien chłopak, Miguel…
Słyszałem.
Twój syn i uczeń mieli kiepski wzorzec.
Spokojnie, Rocko.
Zacząłeś, jakbyś przyszedł po pomoc.
Szkoda, żebyś zaprzepaścił…
okazję do wypłaty.
Pomożesz mi?
Tego nie powiedziałem.
Możesz mnie gnoić, ile wlezie.
Ale Miguel nie zasłużył na taki los. Muszę go wesprzeć.
Moimi pieniędzmi.
Ty dupku.
- Odwdzięczyłbym się, ale nie mam jak. - Bo jesteś nieudacznikiem
jak twój ojciec.
Wszystko możesz o mnie powiedzieć, ale przynajmniej byłem obecny.
Za to całe życie mnie gnoiłeś.
Chcę być lepszy.
Odwiedzę Robby’ego.
I zrobię wszystko, by pomóc rodzinie Miguela.
Papież John Lawrence Pierwszy!
Uzdrowiciel dzieci.
- Brawo! - Pomożesz czy nie?
Szkoda, żeby incydent z sekretarką wyciekł do prasy.
Z haszparagiem „me too”.
Nie zaszedłem tak wysoko, dbając o reputację.
Wynoś się stąd.
Dziad bez serca.
Nie zapominaj o tym, kolego.
- To był świetny dzień. - Pewnie.
- Wybrałeś złą stronę. - Oddaj!
Nie ma jak dobroczynność.
Miguel dostanie to od Cobra Kai.
- Nawet o tym nie myśl. - Chcemy opłacić mu operację.
Zapłacicie.
Danielu, Amando.
Wiem, że trudno to przełknąć.
Porażka, nawet hojnie popita,
nigdy nie smakuje dobrze.
Ale to tylko biznes.
Przejrzeliśmy ofertę i mamy tylko jedno wyjście.
Zapewniam, że oddam temu miejscu należny szacunek.
Zabierzcie drzewka. Nikt nie będzie ich pielęgnował.
Faroush, przed tobą nowy właściciel LaRusso Van Nuys.
Nie tak szybko.
Nanieśliśmy poprawki.
Strona dziewiąta.
Nie rozumiem. Sprzedajecie salon czy nie?
Gdy piekło zamarznie.
W takim razie was zmartwię.
- Podpisałem wyłączność z… - Doyoną.
Tak.
Wiemy.
Zapomniałem powiedzieć. Zaproponował mi dawną posadę.
A że zna moje imię i nie jest skończonym błaznem,
zgodziłem się.
Gracie ostatni koncert na Titanicu. To wasz pogrzeb.
Jeszcze żyjemy, Tommy.
Jasne.
Będziemy walczyć.
Nie ma już odwrotu.
Oby plan wypalił.
Musi.
Co? To nie jest pewne?
- O co chodzi? - Jest twój tata?
Pracuje. A co?
Cobra Kai zabrali kasę i…
Spuścili mi ostry łomot.
Nie wiem, komu to przekazać.
Na leczenie Diaza.
Hojny datek.
Mogę powiedzieć rodzinie od kogo?
Wolałbym nie.
Oczywiście.
Cześć.
Wychodzę.
Pani Diaz, chirurg przyjechała z lotniska.
Ma kilka pytań.
Dziękuję.
Pójdę już.
Muszę gdzieś być.
Miguel…
potrzebuje cię.
Proszę.
Pomódl się z nami.
Dobrze, zostanę.
Daj mu trochę czasu.
Nie przyjdzie. Wiedziałem.
Jesteś pewna?
Cobra Kai trenują. Musimy nadgonić.
Mogę przejąć pałeczkę.
Jestem gotów wzbogacić repertuar o kilka nowych ruchów.
A jeśli twój tata się dowie?
Nie dowie się. Wyjechał.
Pan LaRusso?
Czekają na pana.
TOKIO, JAPONIA
Napisy: Krzysztof Kowalczyk