‪อภัยให้ลูกด้วย พระบิดา ที่ลูกมีบาป
‪พวกเราส่วนใหญ่คิดแบบนี้ใช่ไหม ‪เวลาคิดถึงการให้อภัย
‪ใช่ค่ะ
‪แต่ถ้าเป็นการให้อภัยในรูปแบบอื่นล่ะ
‪การให้อภัยผู้อื่น
‪และที่ผมโปรดปรานเป็นการส่วนตัว ‪การให้อภัยตัวเอง
‪นี่อาจเป็นสงครามที่ยากที่สุด แต่ฟังนะครับ
‪หากพระเจ้าทรงให้อภัยได้ คุณเองก็ทำได้
‪แหลทั้งเพ!
‪แล้วเรื่องคราวนั้นที่รีโน่ ‪กับแม่ๆ เด็กทีมฟุตบอลที่โรงแรมไฮแอทล่ะ
‪- จอห์นนี่… ‪- พระเจ้าให้อภัยเราคนไหนเรื่องนั้นไหม
‪ให้สิ แม้แต่เรื่องนั้นด้วย
‪การให้อภัยเป็นแก่นหลักของคริสต์ศาสนา
‪ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย ไม่ค่อยชอบไปโบสถ์น่ะ
‪ขอโทษครับ ขอโทษด้วย ทุกคน ‪เพื่อนผมกำลังเจอเรื่องทุกข์ใจน่ะครับ
‪ไม่มีอะไรที่ผมรับมือไม่ได้หรอก
‪จอห์นนี่ ฉันกำลังเทศน์อยู่นะ ‪นายช่วยไปหาที่นั่ง…
‪รู้ไหม สมัยก่อนหมอนี่น่ะเก๋าตัวพ่อเลย
‪ทั้งทะเลาะวิวาท ดื่มเหล้า
‪- เฝ้างานเลี้ยง ‪- เขาว่าอะไรนะ
‪แย่เนอะที่นายอึ๊บสาวไม่ได้แล้ว
‪ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้ง ฉันไม่ใช่พระ
‪แปลว่าจู๋นายยังได้จิ้มอยู่ล่ะสิ เจ๋ง
‪อภัยให้ลูกด้วย
‪อภัยเรื่องอะไร
‪(วัยเยาว์อันสูญสิ้น)
‪เจ้าหน้าที่ไรอัน มาที่ศูนย์นันทนาการด้วย
‪นางฟ้าชัดๆ
‪นางฟ้าผู้น่ารัก
‪พัสดุข้าวของที่แม่แกส่งมาโคตรเจ๋งเลย
‪เอ็มปานาด้าเนี่ยนะ เหนือระดับจริงๆ
‪อย่าลืมขอบคุณแม่แกให้ฉันด้วยล่ะ
‪แต่ก็นั่นแหละ
‪จะมีเอ็มปานาด้าหรือไม่มี นี่ก็โต๊ะเราว่ะ
‪ให้ตายชักสิ
‪ไอ้เด็กนี่ต้องหูหนวกแน่
‪ฉันบอกว่านี่โต๊ะเราไงวะ!
‪แกไม่ได้หูหนวก แค่โง่ฉิบเลย
‪- มองอะไรวะ ไอ้เด็กใหม่ ‪- นายโอเคไหม
‪ร็อบบี้ คีน
‪โทรศัพท์
‪- ฮัลโหล ‪- ร็อบบี้ หวัดดี ดีจังที่เธอรับสาย
‪ร็อบบี้…
‪เขายังไม่ยอมรับสายผมเลย
‪- เขาคิดว่าผมหักหลังเขา ‪- คุณช่วยเขาไว้ค่ะ
‪เขาคงโดนโทษหนักกว่านี้ถ้าคุณไม่ช่วย
‪นั่นไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ง่ายขึ้นเลย
‪เขาเป็นเด็กวัยรุ่น
‪คนเราเปลี่ยนความคิดกันได้
‪แบบว่าไม่มีใครเกลียด ‪ลูกพี่ลูกน้องคุณมากกว่าฉัน และ…
‪แม้แต่ตอนนี้ฉันยังต้องยอมรับ
‪เขาเป็นเซลล์ที่เก่งพอตัว
‪ลูกนกโผบินจากรังแล้ว ถึงเวลาแม่นกได้บินบ้างสิ
‪เพราะงั้นทำไมไม่โดดขึ้นรถนี่ ‪แล้วโผบินไปเลยล่ะ คุณแม่คนสวย
‪- ธุรกิจกระเตื้องขึ้นบ้างไหม ‪- ไม่ค่ะ ยอดขายยังต่ำอยู่
‪ฉันให้ทีมมาร์เก็ตติ้ง ‪เอาเรื่องคาราเต้ออกหมดแล้ว
‪เราจะได้ห่างๆ จากเรื่องทะเลาะกัน ‪ในโรงเรียนหน่อย
‪ไม่มี "เตะคว้าแชมป์" หรือ "สับราคา" แล้ว
‪เราเลยต้องเน้นที่การขายอย่างเดียว
‪ผู้ผลิตรถจะไม่ชอบใจกับตัวเลขของเราแน่
‪ลารุสโซ่!
‪ทอม โคล เขามาทำบ้าอะไรที่นี่
‪นายมีเครื่องทำกาแฟคูริกสินะ ‪น่าจะใช้ยี่ห้อเนสเปรสโซ่
‪ลูกค้าต่อคิวใช้บริการกันเลย
‪แต่ก็นั่นแหละ ต้องมีลูกค้า ‪สองสามคนก่อนถึงจะต่อเป็นแถวได้
‪ต้องการอะไร โคล
‪ได้ยินว่าที่นี่ยอดขายไม่ค่อยดี
‪ทำเด็กนอนโคม่าก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันพูดถูกไหม
‪เอาจริงเหรอ อานุช นายเดินเข้ามากับหมอนี่ ‪แล้วให้เขาพูดกับฉันแบบนี้เหรอ
‪- เขาก็พูดจาแบบนี้ นายก็ชินแล้วนี่ ‪- ต้องการอะไรคะ ทอม
‪เย็นไว้ ฉันไม่ได้มาชวนทะเลาะ ‪นั่นมันงานถนัดของนาย
‪ฉันมาในฐานะเพื่อน ฉันคิดกับตัวเองว่า "ทอม
‪พวกลารุสโซ่กำลังลำบาก
‪ไม่มีลูกค้า ไม่มีเครื่องเนสเปรสโซ่
‪นายเท่านั้นที่ช่วยพวกเขาได้"
‪ฉันเลยมายื่นข้อเสนอให้
‪นายอยากซื้อรถสักคันเหรอ
‪แดน รถสักคันเหรอ เปล่า
‪ฉันอยากได้หมดนี่เลย
‪หวัดดี
‪หวังว่าคงไม่เป็นไรที่จู่ๆ ฉันโผล่มาแบบนี้
‪เป็นยังไงบ้าง
‪แบบว่า โทษที ถามโง่ๆ เนอะ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันมีผ่าตัดวันศุกร์
‪ได้หมอจากรัฐอื่นที่อาจสร้างปาฏิหาริย์ให้ได้
‪แบบนั้นก็เยี่ยมน่ะสิ
‪ฉันจะไม่หวังมากหรอก
‪การผ่าตัดใช้เงินเยอะ แม่ฉันได้เป็นหนี้แน่
‪และก็ไม่มีอะไรรับรอง ‪ว่ามันจะได้ผล แต่ก็นั่นแหละ
‪ถ้าจะมีใครทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ คนนั้นก็คือนาย
‪นั่นฝีมือโทรี่เหรอ
‪ใช่ ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก
‪ใช่เลย
‪ก็ทำให้ฉันดูห้าวดี
‪- ขอโทษเรื่องนั้นด้วย แซม ‪- นายไม่ได้ทำอะไร
‪ยัยนั่นเลือกที่จะทำบ้าๆ เอง
‪โทรี่มีชีวิตลำบากน่ะ
‪- แม่เขาป่วยและ… ‪- ใครๆ ก็มีเรื่องให้เศร้าทั้งนั้น
‪- นั่นไม่ทำให้นายมีสิทธิ์รังแกใคร ‪- ใช่
‪ฉันแค่อยากเอานี่มาให้น่ะ แค่การ์ด
‪(ฉันหมึกถึงนาย!)
‪ฉันอยากได้เจ้านั่น
‪ปลาหมึกยักษ์ น่าสนใจนี่
‪มิเกล ฉันเสียใจจริงๆ
‪สำหรับเรื่องทั้งหมดนี่
‪ไม่เป็นไร
‪นายอสรพิษ!
‪- ฉันต้องไปแล้ว ‪- โอเค ได้เลย
‪ยังกล้ามาที่นี่อีกนะ ‪หลังจากที่แฟนเธอทำกับมิเกลแบบนั้น
‪ฉันไม่สนว่านายคิดอะไร ฉันแค่อยากช่วย
‪ฉันว่าเธอทำมาพอแล้ว เจ้าหญิง
‪ไง เพื่อน เป็นไงบ้าง โอเคนะ
‪ชอบเตียงนายว่ะ
‪ยังไหวใช่ไหม
‪ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ‪พวกนั้นเอากาแฟใส่ในเค้กได้ยังไง
‪จอห์นนี่…
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪ฉันรู้ว่านายหงุดหงิด ‪แต่อย่าโทษตัวเองในสิ่งที่ร็อบบี้ทำสิ
‪ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เจอลูกด้วยซ้ำ
‪ไม่ได้รับอนุญาตเพราะเหตุการณ์เล็กๆ ‪ในโรงจอดรถคราวนั้น
‪ใช่ นายโชคดีแล้วที่โดนแค่คุมประพฤติ
‪ฉันโชคดีที่รู้จักพระ ‪ที่ไปกล่อมผู้พิพากษาให้ ขอบใจนะ
‪ไม่ใช่พระโว้ย
‪งั้นมาทำข้อตกลงกันเป็นไง
‪นายต้องสัญญาว่าจะทำเรื่องดีๆ
‪เป็นคนที่ดีกว่าเดิม
‪ฉันเคยลองมาแล้ว
‪ฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับลูกศิษย์ ‪สอนพวกเขาให้แกร่งและให้ปรานี
‪- นึกว่ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง ‪- ก็ทำ
‪แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้นล่ะ
‪ถ้าอยากลงโทษฉันก็เอาเลย
‪- แต่ร็อบบี้กับมิเกลเป็นแค่เด็ก ‪- ฉันรู้
‪ฉันรู้ มันไม่ยุติธรรม
‪ต้องจำไว้ว่านายไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้อง ‪เพราะมันให้ผลลัพธ์ดีเสมอ
‪นายทำสิ่งที่ถูกต้องเพราะมันคือสิ่งที่ถูกต้อง
‪เด็กสองคนนั้นต้องการนาย
‪และนายต้องอยู่เคียงข้างพวกเขา ‪ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาดีหรือไม่
‪ฉันช่วยนายเรื่องร็อบบี้ได้
‪สถานพินิจจะยอมให้นายเข้า ‪ถ้านายมีคนในวงการศาสนาไปด้วย
‪พรุ่งนี้ไปเจอกันที่นั่นเป็นไง
‪- แบบนั้นก็เยี่ยมเลย ‪- ดี
‪ส่วนเรื่องมิเกลกับการผ่าตัด
‪โบสถ์ทำการบริจาคให้ได้ ‪แต่เราเองยังต้องจ่ายค่าหลังคาใหม่อยู่
‪ฉันไม่ได้จะขอสักหน่อย
‪ทำไมไม่ไปขอพ่อเลี้ยงนายล่ะ ‪เขายังรวยอยู่ใช่ไหม
‪ไม่มีทาง ซิดเนี่ยนะ
‪ฉันคลานไปขอเงินเขาแบบนี้ ‪ฝันเขาจะได้เป็นจริงน่ะสิ
‪ฉันจะหาทางอื่นเอง
‪นายทำได้แน่
‪- ขอบใจ เพื่อน ‪- ดีใจที่ได้คุยกันนะ
‪พูดจริงเหรอ นายอยากซื้อ ‪ร้านตัวแทนขายรถของเรา
‪คริสต์มาสมาไวไง พ่อหนุ่มแดนนี่
‪ข้อเสนอแบบนี้เป็นเช้าวันคริสต์มาสยังไม่ได้เลย
‪- ไม่ใช่กระทั่งของขวัญให้เลขา ‪- พวกนั้นชอบคำว่าผู้ช่วยผู้บริหารมากกว่า
‪จริงเหรอ
‪ฟังนะ ฉันเชื่อในกรรม
‪อะไรที่ขึ้นสูง ข้ามระเบียง ก็ย่อมตกลงมา
‪วัลเลย์ได้ตัดสินใจแล้ว ‪ไม่มีใครอยากทำธุรกิจกับพวกขี้รังแก
‪- ฉันแค่พยายามช่วยเคลียร์หนี้ให้ ‪- โอเค หนึ่งเลยนะ
‪ฉันไม่ใช่พวกชอบรังแกใคร
‪และสอง มีคนมากมายเดินเข้าออกประตูนั้นทุกวัน
‪เราอยู่กันได้สบายบรื๋อ
‪นายเกือบทำหน้าเหมือนเชื่อตามนั้นแล้ว
‪เมื่อกี้น่าเชื่อมาก
‪แต่ถ้าทั้งหมดนี้หายวับไปพรุ่งนี้ ‪ซึ่งเป็นแน่ แล้วนายจะเหลืออะไร
‪ทำไมไม่พยายามคว้าอะไรไว้
‪ก่อนที่จะไม่เหลืออะไรเลยล่ะ
‪ไม่อยากเชื่อว่านายไปทำงานให้ไอ้เส็งเคร็งนั่น
‪เป็นคำพูดที่ฟังดูอิตาลีที่สุดที่นายเคยพูดมาเลย
‪นี่ เย็นไว้ นั่นไม่ใช่คำของนาย นั่นคำของเรา
‪จริงเหรอ
‪ไม่รู้สิ ยังไงฉันก็ยังไม่ชอบน้ำเสียง ‪ตอนนายพูดมันอยู่ดี
‪โอเค
‪- นายยังอยู่ที่ถนนแลงเคอร์ชิมไหม ‪- ไม่แล้ว
‪ฉันอัปเกรดไปอยู่บ้านเล็กๆ ‪สองห้องนอนบนถนนเอาต์โพสต์
‪- ดีใจด้วยนะ ‪- ขอบใจ
‪ฉันก็พยายามย้ายออกอยู่ ‪ยังเช่าห้องบนร้าน 99 เซนต์อยู่น่ะ
‪ที่นั่นโคตรแย่ นายต้องเห็น ‪พวกกุ๊ยเดินเข้าๆ ออกๆ ที่นั่น
‪แต่ฉันจะย้ายกลับที่เดิมแหละ ‪เพราะฉันได้งานมั่นคงแล้ว
‪อย่ามั่นใจนักเลย
‪นายพูดเรื่องอะไร
‪อานุช ฉันรู้ว่านายรู้บางอย่าง นายรู้อะไรมา
‪โอเค นายไม่ได้ยินเรื่องนี้จากฉันนะ
‪โคลเซ็นข้อตกลงพิเศษ ‪กับโดโยน่า อินเตอร์เนชั่นเนลในโตเกียว
‪พวกเขาแบ่งสันสิทธิ์จำหน่าย ‪ของบริษัทรถญี่ปุ่นใหญ่ๆ ทั้งหมด
‪- นายพูดเรื่องอะไร เราไงขายรถญี่ปุ่น ‪- แค่อีกไม่นานหรอก
‪โคลกล่อมให้โดโยน่าเชื่อว่า ‪ผู้ผลิตรถตัดสัมพันธ์กับลารุสโซ่แล้ว
‪- อีกไม่กี่สัปดาห์ สัญญาของแดเนียลจะถูกยกเลิก ‪- ออกไปซะ เราจะไม่มีวันขายให้นาย
‪โอเค นายพลาดแล้ว
‪ฟารุช กลับกันได้แล้ว
‪เชื่อหมอนั่นไหมล่ะ ‪อะไรทำให้เขาคิดว่าเราจะขายให้กัน
‪พวกเรา…
‪เราต้องคุยกันนะ
‪(ล้างรถ ระดมทุนให้มิเกล วันนี้)
‪เอาไปเลย
‪ระวังนะ!
‪เก่งมาก ทุกคน ทำต่อไปนะ ‪มีรถต่อคิวรออีกเพียบเลย
‪นี่ สตู วนซ้ายก่อน แล้วค่อยวนขวา
‪แบบนั้นแหละ ไง มูน
‪ไงจ๊ะ
‪ขอบใจมากที่พาสาวๆ เชียร์ลีดเดอร์มา
‪พวกนั้นช่วยดึงดูดลูกค้าได้เพียบเลย
‪- แต่ฉันนึกว่าเธอเป็นเฟมินิสต์นี่นา ‪- ฉันเป็นเฟมินิสต์ที่มองเซ็กซ์ในแง่ดีน่ะ
‪เราใช้ร่างกายในการแสดงออก
‪นี่ ขอต่อได้ไหมจ๊ะ
‪ได้เลย!
‪อยากได้แบบล้างแล้วลงแว็กซ์ ‪หรือล้างอย่างเดียวล่ะ
‪- เดี๋ยวนะ นายล้างให้เหรอ ‪-ใช่ จัดให้ทันทีเลย
‪- เอาให้ไม่เหลือรอยเลยนะ ‪- ค่าล้าง 20 เหรียญ ขอบใจ
‪ขอบใจ
‪พวกนั้นเอามิเกลมาโฆษณาหาเงินว่ะ
‪เขาไม่ใช่คนของมิยากิโด ‪พวกนั้นคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดตัวเหรอ
‪ก็ไม่รอดน่ะสิ
‪บอกตามตรงนะ งานนี้ทั้งหนักทั้งน่าเบื่อ
‪ต้องย้ายเฟอร์นิเจอร์ แขวนรูป
‪พวกผู้บริหารชอบจัดออฟฟิศใหม่ตลอดเวลา
‪ครับ ผมเคยทำงานซ่อมบำรุงมาก่อน ‪เลยรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪ในเรซูเมของคุณเขียนว่า ‪คุณมีประสบการณ์ด้านคอมพ์หลายด้าน
‪ครับ ผมมั่นใจว่าจำวิธีเข้าเน็ตได้
‪ฟังนะ ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ‪ผมจะมาตั้งแต่เช้า เลิกงานดึก
‪พอดีต้องการเงินเพิ่มน่ะ
‪ไม่ใช่เพื่อตัวเองหรอก ‪แต่เพื่อเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะผ่าตัดใหญ่
‪ครอบครัวเขาต้องการเงิน
‪คุณจิตใจดีมาก
‪และมีคุณสมบัติที่เราต้องการเพียบเลย
‪เยี่ยมครับ
‪ก็แค่… เรื่องสุดท้าย
‪คุณไม่ได้กรอกส่วนที่เป็นประวัติการจับกุม
‪ตรงนี้มีแค่เราสองคนคุยกัน
‪มันจะขนาดไหนกันเชียว ‪เมาแล้วขับ ลักเล็กขโมยน้อยเหรอ
‪นี่แค่ให้พอเป็นพิธี
‪ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก
‪ก็ได้
‪คือ…
‪เมื่อเร็วๆ นี้ผมถูกจับข้อหามึนเมาในที่สาธารณะ
‪ข่มขู่และทำร้ายร่างกาย
‪กับ…
‪"ทำลายทรัพย์สินโดยเจตนา" ‪คิดว่าพวกเขาใช้คำนี้นะ
‪ที่ว่ามาไม่ได้เรียงตามลำดับ
‪ส่วนปีก่อนก็ถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายผู้เยาว์
‪ผู้เยาว์เหรอ
‪ตามหลักแล้วเป็นผู้เยาว์หลายคน ‪เด็กพวกนั้นมันไอ้ทุเรศของจริงเลย
‪ที่จริงรู้สึกดีมากเลยที่ได้พูดเรื่องนี้
‪แล้วจะเริ่มงานกันเมื่อไรดี หัวหน้า แผนว่าไง
‪เอาแน่เอานอนไม่ได้ แกสิเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪เอาแน่เอานอนไม่ได้กับผีสิ
‪(โฆษณา งาน ต้องการให้ช่วย)
‪วันนี้เหล่านักเรียนจาก ‪โรงเรียนมัธยมเวสต์วัลเลย์มาทำจิตอาสา…
‪ล้างรถเพื่อระดมทุนในการทำความดี
‪เราระดมทุนได้ 1,000 เหรียญแล้วค่ะ ‪มิยากิโดสอนให้เราช่วยเหลือผู้คน
‪ลูกศิษย์ของมิยากิโดไม่ใช่เหรอ ‪ที่ทำให้มิเกล ดิแอซเข้าโรงพยาบาล
‪มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ
‪อย่างน้อยฉันก็หวังอย่างนั้น
‪ฉันรู้แค่ว่ามิเกลต้องการให้เราช่วย
‪เรารักนายนะ มิเกล
‪ขอบใจจ้ะ ซาแมนธ่า ‪การล้างรถนี้จะดำเนินต่อไป…
‪นั่นแฟนแกใช่ไหม
‪ฟังเหมือนเธอไม่ปลื้มรสชาติวานิลลาแล้วว่ะ
‪สงสัยจะชอบดื่มฮอร์คชาทาแซ่บๆ
‪ใครจะรู้ เผลอๆ เธออาจอยากซดกาแฟดำต่อ
‪- แกหุบปากไปเลยเป็นไง ‪- ไอ้น่าสมเพช
‪- ดูเหมือนไอ้หนุ่มคาราเต้อยากมีเรื่องว่ะ ‪- ใช่เลย
‪ใช่เลย เพื่อน
‪ก็เอาสิ
‪ฉันให้ชกฟรี ก่อนจะโละฟันแกออกมาทำลูกเต๋า
‪คาราเต้มีไว้ป้องกันตัว
‪งั้นมาดูกันว่ามันจะช่วยแกได้แค่ไหน
‪นี่แค่เบาะๆ เรายังไม่จบเรื่องกัน
‪ทุกคนกลับไปที่เตียง เราจะปิดพื้นที่
‪ไปกันเถอะ พวก ‪ไอ้เวรเอ๊ย นั่นน่าจะสั่งสอนมันได้
‪(โรงจำนำ)
‪เฮ้ ดูสิว่าใครมา
‪ให้ตายสิ
‪นี่นายจะเอากล่องขยะใบเดิม ‪มาขายให้ฉันจริงๆ เหรอ
‪ฉันไม่ได้จะมาขายให้นาย ‪ถึงได้ขับมาถึงวินเน็ตกานี่ไง
‪ฉันมีสามสาขาโว้ย
‪แล้วนายจะแปลกใจว่าขายแหวนแต่งงาน ‪คืนให้ไอ้ขี้ยาทำเงินได้มากแค่ไหน
‪คอมพ์นี่ให้ได้เท่าไร
‪ฉันจะอยากได้โน้ตบุ๊กมือสองไปทำไม
‪ตอนนายขายให้ฉันมันก็มือสองแล้ว
‪ใช่ งั้นตอนนี้มันก็มือสาม
‪มันยังดีอยู่ แค่ต้องเปลี่ยนแบตเตอรี่ ‪เครื่องนี้แบตหมดแล้ว
‪ของพวกนี้แบตไม่หมด
‪นายได้เสียบปลั๊กไหม
‪ไหนนายบอกว่าเป็นแบบไร้สาย
‪ก็เป็น แต่ไร้สายเรื่อง…
‪ช่างมันเถอะ
‪ในนั้นมีอะไรอีกไหม นอกจากขยะไร้ประโยชน์
‪ร้านนี้ก็เต็มไปด้วยขยะไร้ประโยชน์
‪- อะไรทำให้ขยะของนายดีกว่าของฉัน ‪- ตอบง่าย ขยะของฉันมีค่าไง
‪ถ้าอยากได้เงิน ก็เอาอะไรที่มีค่ามาให้ฉัน
‪ฉันมีรถดอดจ์ คาราวาน รุ่นปี 93
‪จริงเหรอ บอกว่าปี 93 ใช่ไหม
‪งั้นขอเช็กหนังสือราคารถหน่อย
‪ได้เลย มันมีเครื่องเล่นเทป ภายในบุผ้าสีเทา
‪บุผ้าข้างในเหรอ
‪ใช่
‪น่าสนใจนี่
‪- มันเขียนว่าไง ‪- "ไสหัวไปจากร้านฉันเลย"
‪- มันไม่มีราคา ‪- ไม่เอาน่า เพื่อน
‪จะให้ฉันทำยังไง ฉันไม่มีของมีค่าอะไรสักอย่าง
‪งั้นนายก็ควรไปหาใครสักคนที่มี
‪- ทุกคนไปไหนกันหมด ‪- นึกว่าเราจะปิดร้านกันเร็ว
‪เตรียมตัวรับสถานการณ์วิกฤต ‪จนกว่าจะหาทางออกเรื่องนี้ได้
‪มื้อเที่ยงกับอานุชเป็นยังไงบ้างคะ
‪ข่าวดีคือเขายอมพูดกับผมแล้ว
‪ข่าวร้ายคือที่เขาบอกลูอี้เป็นเรื่องจริง
‪โคลหวังพึ่งข่าวการทะเลาะกันในโรงเรียน
‪ต้นเดือนหน้าเขาจะเป็น ‪ผู้ผูกขาดโดโยน่าเพียงผู้เดียว
‪ถ้าเราเสียสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายนี้ไป ‪อะไรจะทำให้ผู้ผลิตรายอื่นไม่ถอนตัวตาม
‪นั่นแหละที่โคลกำลังพยายามทำ
‪ฉันว่าเราไปเยี่ยมโคล ‪โชว์ให้เขาเห็นว่านรกมีจริงสักหน่อย
‪คุณจะทำอะไร
‪นัดเพื่อนสิงห์นักขี่มารวมตัวกัน ‪จะได้ถูกอัดเละอีกเหรอ
‪- นึกว่าเราจะไม่พูดถึง… ‪- แดเนียลคะ
‪ฉันว่าเราไม่มีทางเลือก
‪ถ้าเราไม่อยากจบเรื่องนี้มือเปล่า ‪เราก็ต้องขายให้โคล
‪รู้ไหมตอนเป็นเด็ก ‪ผมอยากมีรถเป็นของตัวเองสุดๆ
‪แม่ผมมีรถยนต์ท้ายยาว ‪มันเป็นเศษกระป๋องดีๆ นี่เอง
‪เราต้องเข็นมันเพื่อให้สตาร์ทเครื่องติดด้วย
‪จากนั้นคุณมิยากิก็ให้รถฟอร์ด ‪รุ่นปี 47 กับผมและ…
‪มันเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย
‪ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตกหลุมรักรถ
‪คุณมิยากิถึงได้สนับสนุนให้ผมทำงานขาย ‪ไม่ใช่ความคิดผมหรอก
‪- ผมเคยคิดว่าการขายรถเป็นงานสกปรก ‪- เป็นการเหมารวมที่โคตรทุเรศเลย
‪แต่คุณมิยากิบอกผมว่า…
‪"แดเนียลซัง…
‪ต้องทำตามไฟในใจ
‪คนที่ทำงานเพื่อไฟในใจมักร่ำรวย
‪กว่าคนที่ทำงานเพื่อเงิน"
‪เขาพูดถูก
‪การเป็นตัวแทนจำหน่ายรถเบอร์หนึ่ง ‪ของวัลเลย์ไม่เคยเป็นเป้าหมายของเรา
‪ผมแค่อยากให้ลูกค้าพวกนั้น ‪ได้รับความตื่นเต้นแบบที่ผมเคยมี
‪ตอนได้รถคันแรก
‪นั่นแหละคือสิ่งที่ผมทำ ‪คือสิ่งที่ทำให้เราประสบความสำเร็จ
‪แต่แดเนียลคะ
‪ถ้าไม่มีโดโยน่า เราก็หมดทางสู้
‪ฉันรักสิ่งที่เราสร้างกันมานะ
‪รักสิ่งที่เราทำร่วมกัน
‪ฉันไม่อยากเสียมันไป ‪แต่อีกไม่นานมันจะพังทลายแล้ว
‪ถ้าเราไม่ขายให้โคล
‪เราอาจจบลงโดยไม่ได้อะไรเลย
‪ลูอี้ พวกเราไปทำ…
‪รายการสินค้าให้เสร็จดีไหม
‪หลับตาลง
‪เชื่อใจ
‪มีสมาธิ
‪คิดถึงแค่ต้นไม้
‪สร้างภาพที่สมบูรณ์แบบไปจนถึงเข็มสนใบสุดท้าย
‪ทำจิตใจให้โล่ง มีเพียงต้นไม้
‪ทั้งโลกไม่มีอะไรเหลืออยู่
‪มีเพียงต้นไม้
‪เข้าใจไหม
‪ลืมตาได้
‪ไม่มีทางน่า
‪นี่เตียงแกเหรอ
‪ไม่ยักรู้ ฉันแค่อยากได้หมอน
‪แกไม่ว่าใช่ไหม
‪ก็ว่างั้น
‪ไอ้อ่อนเอ๊ย
‪บอกแล้วไง
‪เอาละ ฟังให้ดี การเข้าเยี่ยมพรุ่งนี้
‪วาลาสเควส บินเดอร์ เอสปิโนซ่า คีน
‪ถ้าฉันเรียกชื่อใครให้เตรียมตัวไว้ตอนเช้า
‪มันบอกไหมว่าใครจะมาเยี่ยมผม
‪"ลอว์เรนซ์ จอห์น"
‪"ความต่างของค่าจ้างชายหญิง" ‪คิดงั้นเหรอ โธ่
‪อ้าว
‪แหมๆๆ
‪ดูซิว่าใครกลับมา
‪ผมก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินจำเป็นหรอก
‪คาราเต้อะไรนั่นเป็นไงบ้างล่ะ
‪คงไม่ได้เจ๊งไปแล้วใช่ไหม
‪- ตกใจตายเลยเนี่ย ‪- เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม
‪แต่เป็นเด็กคนนี้ มิเกล…
‪เออ ฉันได้ข่าวเรื่องนั้นแล้ว
‪ลูกชายกับลูกศิษย์ของแก ‪ก็ดูสิว่าได้ใครเป็นแบบอย่าง
‪เฮ้ เย็นไว้ก่อน เจ้าหนูหัวร้อน
‪ฟังเหมือนแกกำลังเกริ่นก่อนจะขอทานเลย
‪เป็นฉันคงไม่ทำอะไรที่เสี่ยงเสียฤกษ์…
‪วันจ่ายเงินอีกวันหรอก
‪แปลว่าคุณจะช่วยผมเหรอ
‪ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪คุณจะทำตัวชั่วกับผมยังไงก็ได้ ซิด ผมจะยอมทน
‪แต่มิเกลไม่สมควรโดนสิ่งที่เขาโดน ‪และผมต้องทำให้มันถูกต้อง
‪ใช่ ด้วยเงินของฉันไง
‪- ไอ้งั่งเอ๊ย ‪- ถ้าผมมี ผมก็คงให้ไปแล้ว
‪แต่แกไม่มีอะไรจะให้ เพราะแกมันเป็นไอ้ขี้แพ้
‪เหมือนพ่อของแก
‪ใช่ แกจะว่าฉันยังไงก็ได้ ‪แต่อย่างน้อยฉันก็ยังอยู่ต่อ
‪อยู่ต่อเพื่อรังแกคนก็ไม่ได้ดีกว่าการทิ้งไปหรอก ‪ผมพยายามทำตัวดีขึ้นอยู่นะ
‪- ผมจะไปเจอร็อบบี้ ‪- งั้นเหรอ
‪ผมกำลังพยายามรวบรวมเงินเท่าที่ทำได้ ‪เพื่อช่วยครอบครัวมิเกล
‪สันตะปาปาจอห์น ลอว์เรนซ์ที่หนึ่ง!
‪ใช่เลย ผู้เยียวยาเด็กๆ
‪- บราโว่! ‪- ตกลงคุณจะช่วยผมไหม
‪เพราะผมคงไม่ชอบแน่ถ้าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ‪ที่เกิดกับเลขาคุณถูกเปิดเผยออกมา
‪เริ่มจากแฮชบราวน์ "มีทู" อะไรนั่น
‪ฉันไม่ได้มาไกลขนาดนี้ ‪เพราะแคร์ชื่อเสียงของตัวเอง
‪ไสหัวไปจากที่นี่เลย
‪คุณมันเป็นไอ้แก่ใจร้าย
‪ก็อย่าลืมซะล่ะ ไอ้เฮงซวย
‪- วันนี้เก่งมากเลย เพื่อน ‪- แน่นอน
‪- นายเลือกข้างผิดแล้ว ‪- นี่ เอาคืนมานะ เฮ้ย!
‪ไม่มีอะไรสุขใจเท่าทำการกุศลมาทั้งวัน
‪เราจะทำให้แน่ใจว่ามิเกลรู้ว่า ‪เงินนี่มาจากคอบร้า ไค
‪- อย่าแม้แต่จะคิดเลย ‪- ไม่เอาน่า
‪เราแค่อยากช่วยจ่ายค่าผ่าตัดให้มิเกล
‪โอ้ นายได้จ่ายแน่
‪แดเนียล อะแมนด้า
‪ฉันรู้ว่าทำแบบนี้คงกล้ำกลืนสุดๆ
‪ไม่ว่านายจะล้างปากยังไง
‪ความล้มเหลวก็ไม่เคยรสชาติดีเลย
‪แต่ท้ายที่สุดมันก็เป็นแค่ธุรกิจล่ะนะ
‪เราดูข้อเสนอตรงหน้า ‪แล้วตระหนักว่ามันเป็นตัวเลือกเดียวที่มี
‪ฉันอยากให้รู้ไว้ว่า ‪ฉันจะทำกับที่นี่อย่างให้เกียรติสุดๆ
‪นายเอาพุ่มไม้เล็กๆ กลับไปก็ได้ ‪ไม่มีใครสนต้นไม้นั่นหรอก
‪ฟารุช นายกำลังมองเจ้าของคนใหม่ ‪ของลารุสโซ่แวนนายส์อยู่
‪อย่าเร็วไปนัก ทอม
‪เราทำการปรับเปลี่ยนบางอย่าง
‪ดูหน้าเก้าสิ
‪ฉันไม่เข้าใจ นี่นายจะขายร้านให้ฉันหรือเปล่า
‪รอให้นรกเป็นน้ำแข็งก่อนเถอะ
‪งั้นขอบอกข่าวร้ายให้เลยนะ
‪- ฉันเซ็นสัญญาผูกขาดกับ… ‪- โดโยน่า
‪ใช่
‪เรารู้เรื่องนั้นหมดแล้ว
‪ผมลืมบอกคุณไป แดเนียลเสนองานคืนให้ผม
‪และเพราะเขารู้จักชื่อผม ‪และไม่ได้เป็นไอ้ตัวตลกเฮงซวย
‪ผมเลยรับงานนั้น
‪ได้เลย ถ้านายอยากเล่นไวโอลินบนไททานิก
‪งั้นนี่ก็งานศพพวกนาย
‪เรายังไม่ตายหรอก ทอมมี่
‪เออ ใช่หรอก
‪เรายังมีทีเด็ดอยู่
‪หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
‪ขอให้แผนนี้ได้ผลเถอะ
‪มันต้องได้ผล
‪เดี๋ยว อะไรนะ นี่ไม่ได้มั่นใจกันเหรอ
‪- มีอะไรกันเหรอ ‪- พ่อเธออยู่ไหม
‪ไม่อยู่ พ่ออยู่ที่ทำงาน ทำไม
‪คอบร้า ไคชิงเงินไปและ…
‪พวกมันอัดฉันซะเละ
‪หวัดดี ผมไม่แน่ใจว่าต้องเอานี่ให้ใคร
‪เป็นค่ารักษาพยาบาลของเด็กชื่อดิแอซ
‪คุณใจดีมากค่ะ ‪ให้ฉันบอกครอบครัวไหมคะว่าจากใคร
‪ผมอยากให้ละชื่อไว้ดีกว่า
‪ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา
‪หวัดดี
‪ผมกำลังจะกลับแล้ว
‪คุณดิแอซคะ ศัลยแพทย์ของมิเกล ‪เพิ่งมาจากสนามบิน
‪เธออยากถามอะไรนิดหน่อย
‪ขอบคุณค่ะ จอห์นนี่
‪ผมกลับล่ะ
‪ผมต้องไปที่อื่น
‪มิเกล…
‪เขาต้องการคุณ
‪ขอร้อง
‪สวดมนต์กับเรา
‪ได้ครับ ผมจะอยู่
‪นี่ ให้เวลาเขาอีกหน่อย ตกลงไหม
‪พ่อไม่มาหรอก ผมนึกแล้ว
‪เธอแน่ใจนะ
‪คอบร้า ไคซ้อมกันไม่หยุด เราต้องตามให้ทัน
‪ถ้านั่นแปลว่าฉันต้องคุมเอง งั้นก็ตามนั้น
‪ฉันพร้อมเพิ่มท่าใหม่ๆ ให้กระบวนท่าของฉันแล้ว
‪เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าพ่อเธอรู้เข้าล่ะ
‪พ่อไม่รู้หรอก พ่อออกนอกเมือง
‪คุณลารุสโซ่คะ
‪พวกเขาพร้อมพบคุณแล้วค่ะ
‪(โดโยน่า อินเตอร์เนชั่นเนล)
‪(โตเกียว ญี่ปุ่น)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์