Przede wszystkim jesteśmy firmą rodzinną.
Przez dziesięć lat sprzedaliśmy więcej aut
niż inni dealerzy w dolinie.
Nasz nowy program motywujący
może tylko umocnić
współpracę z Doyoną.
To imponujące.
Niestety podjęliśmy już decyzję.
Nie chodzi tylko o sprzedaż.
Dbamy również o wizerunek.
Przykro mi, ale sprawa jest przesądzona.
Dziękuję za przybycie.
Jak poszło?
Pracuję nad tym.
Zawsze jest rozwiązanie. Znajdę je.
- Jeśli to niemożliwe… - Załatwię to.
- Nie martw się. - Dobrze.
Oczaruj ich. Tęsknimy.
Pa.
Co mam zrobić?
Był pan szczęśliwszy.
Lepsze czasy.
To pański przyjaciel?
Najlepszy, jakiego miałem.
Odwiedza go pan?
Chciałbym.
Niestety już go nie ma.
Bardzo amerykańskie myślenie.
W Japonii
zawsze można odwiedzić przyjaciół.
Mówią do nas.
Nawet po odejściu.
Natura.
Tradycja.
Spędź cztery pory roku na Okinawie.
Nie lekceważcie przeciwnika.
Nawet jeśli uważacie, że jest słabszy. Musicie wyprzedzać jego ruch.
To jedyna pewna metoda.
Zrozumiano?
Tak, sensei.
Dobrze.
Zobaczmy, czy zrozumieliście lekcję.
Macie strącić kopnięciem drzewko.
Red, zacznij.
Żałosne.
Rickenberger,
pokaż mu.
Nie biadol.
- Ja to zrobię. - Na co czekasz?
Może rozbieg?
Nie potrzebuję.
Nieźle.
Naprawdę nieźle.
Przecież oszukał.
Nie.
Zrobił to, o co prosiłem.
Jeśli macie elastyczny umysł,
to ciało też.
Tak pokonacie wroga.
Nie wystarczy tylko siła.
Musicie walczyć sprytnie.
Dzięki temu
zawsze będziecie górą.
NOWY UCZEŃ W COBRA KAI
Zobaczmy.
Wszystko wygląda dobrze.
Świetnie.
Co się stało?
Włączyć telewizor, przynieść poduszkę?
A jeśli operacja się nie udała?
- A jeśli nie będę mógł chodzić? - Nie myśl tak.
Wiem, co poprawi ci humor. Kawałek ciasta czekoladowego.
Co ty na to?
- Jasne. - Zaraz wrócę.
Przepraszam, Bobby. Nawaliłem.
Wynagrodzę to Robby’emu.
Dobra, sam mu powiem.
Muszę kończyć. Pa.
Przepraszam.
Jak operacja Miguela Diaza? Co z nim?
Wybudził się. Dochodzi do siebie.
Dobrze. Będzie chodził?
To tak nie działa.
Czas pokaże, czy operacja się powiodła.
Ale może pan wejść. Na pewno się ucieszy.
Powinien być z rodziną.
Witamy w porcie lotniczym na Okinawie.
Wioska Tomi.
Kiedy ostatnio był pan w wiosce Tomi?
Dawno temu.
- Jakby czas się tu zatrzymał. - Tak.
Dojechaliśmy.
Świetnie, dzięki.
„Tomi Village Green”?
Centrum handlowe?
Cześć, Robby.
- Nie powinno cię tu być. - Tylko tak mogę cię zobaczyć.
Słyszałem, że wykonujesz prace społeczne, żeby wyjść wcześniej. To dobrze.
Podbite oko?
Nadal walczysz? Po tym wszystkim?
Zamierzasz mnie pouczać?
Masz rację. Przepraszam.
- Wiem, że schrzaniłem… - Daruj sobie.
- Chcę tylko powiedzieć… - Co?
Że mnie wspierasz? Pomożesz?
To gówno prawda.
LaRusso też tak mówił i skończyłem tutaj.
Zapomnij o nim.
Blokujesz kolejkę!
Bo rzucę w ciebie butem!
Kogo ja widzę. Śledzisz mnie, skarbie?
Skądże.
Nie zjedz mojej zupy, blondasku.
Zaklepałam fasolę.
Zostanę, aż pogadamy.
To trochę potrwa.
Jestem zajęty.
Świetnie, bo jestem głodny.
Jesteś gotowa na naszą prezentację?
Wolałabym wrócić do czasów, gdy nie rozmawialiśmy.
Moja popularność rośnie, a twoja spada.
Możemy spotkać się pośrodku.
Jak w seksownym diagramie Venna.
- Co tam masz? - Miło, że pytasz.
Spójrzcie tylko. Oto nasza dolina z czasów,
gdy na Ziemi żyły dinozaury.
Wciśnij jajko hadrozaura.
Nieźle.
- Rodzice nie zapłacą za moje stopnie. - Nigdy więcej.
Odbiłem 22 razy. Nowy rekord.
To prawdziwe arcydzieło.
Jest każdy szczegół.
Składa się z 8251 elementów.
Misternie zbudowany model przedstawia chwilę przez uderzeniem asteroidy.
Wybacz. Piłka mi uciekła.
Składałem to trzy tygodnie.
Piłka zmiotła to w trzy sekundy.
Masz drugi?
Kolejny tydzień oblewania szczynami?
Nic dziwnego, skoro tak lubisz sikać.
Wyszedł ci jeden kopniak.
Miałeś fart.
Odpuść, bo pożałujesz.
To ty zaczęłaś, księżniczko.
Może prześpij się z kimś nowym i złam mu serce?
Co się dzieje? Znasz zasady dotyczące kontaktu fizycznego.
Czy naruszyła twoją przestrzeń osobistą bez zgody?
Tak. Poczułem się zagrożony.
Bzdura. Zniszczył mój projekt naukowy.
To był wypadek.
Nie powinieneś przynosić zabawek do szkoły.
Żadnych wymówek. Macie się szanować.
Powinniśmy powstrzymać agresję. Mikro i makro.
Pitolenie.
Uznaj to za ostrzeżenie.
Pozbierajcie klocki, ktoś może ucierpieć.
Wy zawsze będziecie czuć zagrożenie.
- Wioska została sprzedana? - Gdy nadszedł nieurodzaj,
wioska prawie umarła.
Więc pan Sato zajął się handlem.
Tomi Village Green jest teraz głównym ośrodkiem zakupów i rozrywki.
Co z mieszkańcami?
Nie przeszkadzało im to?
Nie. Otrzymali pracę.
I współczesne domy. To uratowało wioskę.
Jest zupełnie inna.
Zaszło wiele zmian.
Kiedyś mieliśmy Subwaya, a teraz Jersey Mike’a!
- Przynieść menu? - Nie trzeba.
Dziękuję.
Miłego pobytu w Tomi Village Green.
Hej, słodziaku.
Bierz, sępie.
- Pomogę ci. - Nie potrzebuję pomocy.
Masz rację. Ale jesteś moim synem, a ja twoim tatą.
Pomogę.
Wiem, że miewaliśmy spięcia.
Ale przed walką w szkole zmierzaliśmy w dobrym kierunku.
Jeden dobry dzień, miesiąc temu. Gdzie byłeś przez ten czas?
Czemu nie przyszedłeś?
Bardzo przepraszam.
Chciałem przyjść, ale coś się stało w szpitalu.
- Jasne. - Daj spokój.
Nic dziwnego, że wybrałeś Miguela.
Nie wybrałem. Próbuję wszystko naprawić.
- Miguel będzie wdzięczny. - Nie ja posłałem go do szpitala.
- Robby… - Nie dotykaj mnie!
Już cię nie potrzebuję.
- Wychodzisz. - Spokojnie.
Te spodenki uwierają w złych miejscach.
Trochę ducha sportu.
Jasne. Do boju, Pumy!
Chciałbym coś zrobić z tymi palantami.
- Możemy. - Jak?
Blatt nas zawiesi, gdy tylko się zbliżymy.
Nie widzę jej.
Poza tym w piłce nożnej kontakt jest nieunikniony.
Mają nas za popychadła.
Pokażmy im.
Tak!
Bez popychania.
Kochała cię, wiesz o tym?
- Co? - Mówiła mi.
Kręciłeś z najlepszą laską w szkole.
I to schrzaniłeś, frajerze.
Dlatego Europejczycy nazywają to piłką nożną.
- Brać go. - Pamiętaj, co mówił sensei.
Walcz sprytnie.
Przestańcie!
Dość tego!
Wszyscy do dyrektora.
Po studiach wstąpiłam do szkoły tańca Hijikaty Tatsumiego.
Podróżowaliśmy po całym świecie.
Sydney, Paryż, Singapur.
Spełniłaś marzenie. Wspaniale.
Ulubione miejsce?
Londyn.
Niech zgadnę. Herbata?
Nie.
Widziałam występ The Cranberries przed Radiohead w 1995.
Grali „Zombie”, „Linger” i „Dreams”.
Kiedy zaczęłaś uczyć?
Po powrocie na Okinawę. Ciocia Yukie zachorowała.
Tu zawsze był mój dom.
Przykro mi, że odeszła. Była z ciebie bardzo dumna.
Pragnęła, żebym wyszła za mąż.
Zostałam…
Jak to mówiłeś? „Wolnym strzelcem”.
Mam uwierzyć, że nikt nie chciał się z tobą ożenić?
Wielu próbowało.
Ale…
żaden nie walczył dla mnie na śmierć i życie.
Trudno to przebić.
Przepraszam, to wprost…
surrealistyczne.
Jakbyśmy nie widzieli się pięć minut, a minęło 30 lat.
Trzydzieści lat?
Może gdyby wtedy był Facebook i Instagram, nie stracilibyśmy kontaktu.
Dlaczego wróciłeś na Okinawę?
- Wspominałem o problemach biznesowych… - Nie.
Dlaczego naprawdę wróciłeś?
Ja też mam marzenie.
Mam cudowną rodzinę.
Własną firmę.
Powinienem być za to wdzięczny.
Ale ostatnio wszystko się psuje.
Każdy czegoś oczekuje, a ja miotam się jak opętany.
Miewałam pewien koszmar.
Śniło mi się, że wychodzę na scenę i nie znam choreografii.
Czułam, że nie mam kontroli.
Właśnie.
Kiedyś o pomoc prosiłem pana Miyagiego.
Ale…
Wiesz,
jestem w tym samym wieku co pan Miyagi, gdy się poznaliśmy.
Zawsze miał dobre rady.
Potrzebuję go.
Chciałbym, żeby mnie pokierował.
Mogę w tym pomóc.
- Wszystko w porządku? - Nie chce mi się gadać.
Proszę.
Barman.
Whisky z wodą.
Czułem, że tu będziesz.
Pomyślałem, że emocje opadły i pogadamy jak dorośli.
Dave. Wezmę kanapkę z kurczakiem.
Jasne. Daj mi trzy minuty.
Masz trzy minuty.
Jesteś w kiepskiej sytuacji.
Pewnie przeze mnie.
Uwierz, że to dla twojego dobra.
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Zawsze chciałem pomóc.
Dokonałeś niemożliwego.
Wskrzesiłeś Cobra Kai.
Przywróciłeś mnie do życia.
Ale poprowadziłeś dzieciaki w złym kierunku.
Musiałem wkroczyć.
Ostrzegałem, ale nie słuchałeś.
Musiałem działać.
Pora, byś wrócił do domu.
Pewnie mnie nienawidzisz.
Ale zawsze będę twoim nauczycielem.
Znam cię lepiej niż ty sam.
Jest sposób, by wyciągnąć cię z dołka.
Droga pięści.
Byłeś najlepszy, Johnny.
Możesz to przekazać dzieciakom.
Już to robiłeś.
A gdy nasz chłopak wróci,
pomożemy mu stanąć na nogi.
Jeśli zbliżysz się do Miguela albo jego rodziny,
zabiję cię.
Proszę, Chuck.
- Ile? - Pięć dolców.
Mój czas się skończył.
Muszę lecieć.
Przemyśl moje słowa.
Caldwell, Johnson, Rickenberger. Wy i Eli jesteście wolni.
- Nie do wiary. - To jakiś żart. A co z nami?
Czeka was sobotnia sesja resocjalizacyjna.
Mamy siedzieć w kozie? Kolejna skaza w papierach.
To jakaś posrana akcja!
Panno LaRusso. Nie tak się wyrażamy.
Dwa weekendy resocjalizacji.
Ta szkoła jest do dupy!
Słabo ją znam.
To dom Yukie?
Zostawiła mi go w spadku.
Nie mam serca go sprzedać.
Nie dziwię się.
- Znalazłaś to, czego szukałaś? - Tak.
No dobrze.
Miyagi pisał do cioci Yukie.
Wiele lat i wiele listów.
Romantycznych.
Pisał listy miłosne?
- Dziwisz się? - Poważnie?
Posłuchaj tego.
„Odkąd byliśmy mali
i uśmiechałaś się do mnie
tak nieśmiało…
kochałem cię.
Tylko jedno było dobre w naszym rozstaniu.
Mogłem zakochać się w tobie
dwukrotnie w jednym życiu”.
Kumiko…
To niesamowite.
Co to?
Napisał go…
w tym samym tygodniu, w którym zmarł.
Przeczytać ci?
Poproszę.
„Moja kochana Yukie,
przepraszam, że dawno nie pisałem.
Cieszę się, że Kanhizakura
ma się dobrze”.
Kto to?
Kanhizakura to kwiat wiśni z Okinawy.
„Niestety znów jestem w szpitalu.
Proszę, nie martw się.
Nic tu nie robię.
Tylko oglądam telewizję
i rozmyślam.
Myślę o rodzinie,
o nas.
O tym, gdzie byłem
i dokąd zmierzam.
W życiu zawsze szukałem znaków,
które wskazywałyby mi drogę.
Ale zbłądziłem.
Aż poznałem Daniela.
Jego dobre serce,
mocne chi
oraz lojalność i miłość do bliskich
są dla mnie drogowskazem.
Jestem dumny z tego, kim się stał.
Mimo że bywa krnąbrny.
Nie sądziłem, że znów będę miał rodzinę.
Daniel-san przyjął mnie do swojej.
I przekazuje to,
czego uczę go w Miyagi-Do,
swojej córce.
Samantha sprawia, że czuję się jak jej tanmee”.
Co to znaczy?
Dziadek.
„W życiu często błądzimy.
Lecz to ludzie, nie znaki,
naprowadzają nas na właściwą drogę.
Podoba ci się to, Yukie?
Usłyszałem to w reklamie aut.
Kochający, Nariyoshi Miyagi”.
Dziękuję, panie Miyagi.
Dziękuję.
Co pan tu robi?
- Chcesz telefon? - Tak.
Idź po niego.
Nie chodzę. Nawet po operacji mogę już nigdy…
Cisza!
„Nigdy”, „nie mogę”.
To puste słowa. Pora wstać i coś zrobić.
Nie jesteś dzieckiem. Świat jest okrutny.
Jeśli czegoś chcesz, musisz się czołgać.
Użyj zębów, jeśli musisz.
Daj z siebie wszystko,
a ja będę cię wspierać.
Zawsze będę twoim nauczycielem.
Idź po telefon.
Dobrze, sensei.
Dasz radę.
Dalej.
Dalej!
Dobrze.
Cholera.
Upadłeś jak mistrz.
Siostro!
„Robby, jesteś moim synem”.
„Nienawidzę cię, tato”.
Laska cię zostawiła, tata nienawidzi.
Nie masz nikogo.
I nic ci nie pozostało.
Jazda na pryczę, Payne. Wy też.
Keene, masz gościa.
Kto to?
Czołem, synu.
Dziękuję.
Twoje zdrowie, Kumiko.
Dzięki listom poczułem, jakby pan Miyagi był obok.
Dziękuję.
Ciocia Yukie mawiała:
„Okazuj ludziom dobro…
a ono do ciebie powróci”.
Ładne.
Przyda mi się trochę otuchy.
Wiem, że twoje biznesowe sprawy są niedokończone,
ale Daniel-san, wszystko się uda.
Jestem pewna.
Mam nadzieję.
Jeśli znów splamisz mój honor,
zabiję cię.
Chozen.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk