‪ด้วยหลักการของเรา ‪เราเป็นธุรกิจที่ดำเนินโดยครอบครัว
‪ซึ่งทำให้ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เราขายรถ
‪ได้มากกว่าตัวแทนคนไหนในวัลเลย์
‪และด้วยโปรแกรมส่งเสริมการขายใหม่นี้
‪การเป็นหุ้นส่วนของลารุสโซ่ออโต้กับโดโยน่า
‪มีแต่จะแข็งแกร่งขึ้นครับ
‪น่าประทับใจมากครับ
‪แต่น่าเสียดายที่เราตัดสินใจไปแล้ว
‪มันไม่เกี่ยวกับยอดขายอย่างเดียว
‪เราพยายามเลี่ยงการประชาสัมพันธ์ ‪ที่ให้ผลเชิงลบด้วย
‪ผมขอโทษที่ต้องบอกว่าเราดำเนินการไปแล้ว
‪ขอบคุณที่มาถึงที่นี่ครับ
‪ไงคะ ประชุมเป็นไงบ้าง
‪ผมยังหาทางอยู่น่ะ
‪แต่ผมรู้ว่ามีทางแก้ไขแน่ๆ ผมจะหามันให้เจอ
‪- แดเนียลคะ ถ้ามันไม่ได้ผล… ‪- มันได้ผลแน่
‪- ผมจะเอาข้อตกลงกลับบ้าน อย่าห่วงเลย ‪- ฉันรู้คุณทำได้แน่
‪ไปร่ายเวทมนตร์ได้แล้วค่ะ
‪เราคิดถึงคุณนะ
‪ซาโยนาระ
‪บายค่ะ
‪ฉันจะทำยังไงดีล่ะ
‪ในรูปคุณดูมีความสุขนะครับ
‪ตอนนั้นมีความสุขกว่านี้
‪นั่นเพื่อนคุณเหรอครับ
‪เพื่อนที่ดีที่สุดที่เคยมีเลย
‪คุณจะไปเยี่ยมเขาระหว่างอยู่ที่นี่ไหม
‪ก็อยากครับ
‪แต่เกรงว่าเขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว
‪เป็นวิธีคิดแบบอเมริกันมาก
‪ในญี่ปุ่น
‪คุณไปเยี่ยมใครสักคนได้เสมอ
‪พวกเขาจะพูดกับเรา
‪แม้ว่าจะจากไปแล้ว
‪ธรรมชาติ
‪ประเพณี
‪มาใช้เวลาสี่ฤดูกาลที่โอกินาวะสิ
‪อย่าประเมินศัตรูของพวกนายต่ำเกินไป
‪แม้จะคิดว่าพวกเขาอ่อนแอกว่า ‪พวกนายก็ต้องนำหน้าก้าวหนึ่งเสมอ
‪นั่นเป็นทางเดียวที่จะรับประกันชัยชนะ
‪เข้าใจไหม
‪ครับ อาจารย์
‪ดี
‪ทีนี้มาดูกันว่าพวกนาย ‪เข้าใจบทเรียนจริงๆ หรือเปล่า
‪ฉันอยากให้พวกนายเตะต้นไม้ให้หล่นจากด้านบน
‪ไอ้หัวแดง เริ่มจากนาย
‪น่าสมเพช
‪ริกเคนเบอร์เกอร์
‪ทำให้เขาดูหน่อย
‪เลิกสะอึกสะอื้นได้แล้ว
‪- ผมทำได้ครับ อาจารย์ ‪- งั้นจะรออะไร
‪จะไม่วิ่งส่งตัวก่อนเหรอ
‪ไม่จำเป็นครับ
‪ไม่เลว
‪ไม่เลวเลย
‪แต่เขาโกงนะครับ
‪เปล่าเลย
‪ไม่เหมือนพวกนาย เขาทำตามที่ฉันสั่งให้ทำเป๊ะ
‪ถ้านายหัวไว
‪นายก็จะไว
‪นั่นแหละวิธีที่ดีที่สุดในการเอาชนะศัตรู
‪ไม่ใช่ใช้แค่แรงทื่อๆ
‪แต่พวกนายต้องสู้ให้ฉลาดด้วย
‪ทำแบบนั้น
‪แล้วนายจะได้เป็นที่หนึ่งเสมอ
‪(ศิษย์รายใหม่ของคอบร้า ไค)
‪ไหนขอดูซิ
‪ทุกอย่างดูดีเลย
‪โอเค
‪เฮ้ เป็นอะไรไป
‪ฉันเปิดทีวีหรือหยิบหมอนอีกใบให้ไหม
‪ถ้าการผ่าตัดไม่ได้ผลล่ะครับ
‪- ถ้าผมไม่มีวันเดินได้อีกล่ะ ‪- ที่รัก คิดแบบนั้นไม่ได้นะ
‪ฉันรู้ว่าอะไรจะทำให้เธอร่าเริงขึ้น ‪เค้กช็อกโกแลตชิ้นเบิ้ม
‪ฟังดูเป็นไง
‪- ได้ครับ ‪- เดี๋ยวฉันมาจ้ะ
‪ฉันรู้ ฉันขอโทษ บ็อบบี้ ฉันทำพังหมด
‪บอกร็อบบี้ด้วยว่าฉันจะทำให้มันถูกต้อง
‪โอเค ได้ ฉันจะบอกเขาเอง
‪ต้องไปแล้ว บ็อบ แค่นี้นะ
‪ขอโทษครับ
‪การผ่าตัดของมิเกล ดิแอซ ‪เป็นยังไงบ้าง เขาโอเคไหม
‪เขาฟื้นแล้วค่ะ มึนๆ นิดหน่อยแต่กำลังฟื้นตัว
‪ดีครับ แปลว่าเขาจะเดินได้อีกใช่ไหม
‪มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪เวลาจะบอกว่าการผ่าตัด ‪ประสบความสำเร็จแค่ไหน แต่…
‪ฉันพาคุณเข้าไปได้นะถ้าต้องการ ‪ฉันแน่ใจว่าเขาต้องอยากเจอคุณ
‪ไม่ล่ะ ให้เขาอยู่กับครอบครัวเถอะ
‪สวัสดีและขอต้อนรับสู่สนามบินนานาชาติโอกินาวะ
‪โทมิ วิลเลจครับ
‪คุณเห็นโทมิ วิลเลจครั้งสุดท้ายเมื่อไรครับ
‪พักใหญ่เลยครับ
‪- ที่นี่เหมือนเมืองที่ถูกกาลเวลาหลงลืมเลย ‪- ใช่แล้ว
‪- ทีนี้ก็ตาฉัน ‪- ถึงแล้วครับ
‪เยี่ยม ขอบคุณครับ
‪"โทมิ วิลเลจ กรีน" เหรอ
‪ห้างเนี่ยนะ
‪หวัดดี ร็อบบี้
‪- พ่อไม่ควรมาที่นี่ ‪- เป็นทางเดียวที่จะได้เจอลูก
‪ได้ยินว่าลูกทำงานบริการสังคม ‪เพื่อออกไปเร็วขึ้น นั่นดีมาก พ่อนับถือเลย
‪นั่นตาเขียวเหรอ
‪หลังจากเกิดเรื่องพวกนั้น ‪ลูกยังไปมีเรื่องข้างในอีกเหรอ
‪พ่อจะมาเทศน์ผมเรื่องหาเรื่องคนจริงๆ เหรอ
‪จริงด้วย ขอโทษที
‪พ่อแค่อยากบอกว่าพ่อทำพัง และพ่อรู้…
‪- กองไว้นั่นเลย ‪- พ่อแค่อยากบอก…
‪อะไร
‪ว่าพ่ออยู่ข้างผม คอยช่วยผมอยู่เหรอ
‪เพราะแบบนั้นคงตอแหลน่าดู
‪คุณลารุสโซ่ก็พูดแบบเดียวกัน ‪แล้วดูสิว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน
‪ลืมลารุสโซ่ไปได้แล้ว
‪นี่ เลิกถ่วงแถวสักที ‪อย่าให้ฉันต้องปารองเท้าใส่นะ
‪ดูสิว่าเรามีอะไรตรงนี้ ‪แอบตามฉันมาเหรอจ๊ะ พ่อรูปหล่อ
‪ไม่มีทางอยู่แล้ว
‪งั้นก็อย่ามากินซุปฉันแล้วกัน พ่อโกลดิล็อคส์
‪ฉันจองถั่วนั่นแล้วด้วย
‪พ่อจะไม่กลับจนกว่าเราจะได้คุยกัน
‪นั่นคงนานอยู่
‪ผมยุ่งนิดหน่อย
‪ดีเลย เพราะพ่อหิวพอดี
‪เฮ้ พร้อมพรีเซนต์วิชาวิทย์โลก…
‪ให้ปังปุริเย่กันหรือยัง
‪ฉันพร้อมกลับไปโลกที่เราไม่ต้องคุยกันมากกว่า
‪เฮ้ๆ ความนิยมในตัวฉันกำลังพุ่ง ‪ส่วนของเธอดิ่งลงเรื่อยๆ
‪แต่เราอาจพบกันครึ่งทางได้
‪เหมือนแผนภาพเวนน์ทางเพศไงจ๊ะ
‪- แล้วใต้ผ้าคลุมมีอะไร ‪- ดีใจนะที่เธอถาม
‪จงดู สิ่งที่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเป็นวัลเลย์
‪เมื่อครั้งที่ไดโนเสาร์ยังครองโลก
‪เอาสิ กดไข่ฮาโดรซอร์เลย
‪ไม่เลวนี่
‪พ่อแม่ฉันอาจไม่ต้องซื้อเกรดเอให้ฉันแล้ว
‪พวกเขาจะไม่มีวันต้องจ่ายเงินซื้อเกรดเออีกเลย
‪นี่ 22 ครั้งติดกัน สถิติใหม่เลย
‪เจ้านี่คือผลงานชิ้นเอกเลยนะ
‪แบบว่าทุกอย่างตรงเป๊ะถึงระดับสเกล
‪เป็นแบบจำลองที่ต่อขึ้นอย่างพิถีพิถัน ‪ด้วยเลโก้ 8,251 ตัว
‪เพื่อนำเสนอช่วงเวลา ‪ก่อนดาวเคราะห์น้อยจะพุ่งชน…
‪โทษที เพื่อน เหมือนบอลจะหลุดเท้าไปน่ะ
‪ฉันใช้เวลาต่อตั้งสามสัปดาห์นะ
‪บอลนี่ทำลายมันได้ในสามวินาที
‪มีอีกอันไหม
‪อีกสัปดาห์ อีกการชิงดีชิงเด่น
‪แต่ฉันไม่น่าแปลกใจหรอก ‪เพราะนายชอบถูกอัดมากเลยนี่นะ
‪นายเตะได้หนเดียว
‪ก็แค่โชคดี
‪ถอยไปดีกว่า ไม่งั้นนายไม่ได้โชคดีแน่
‪เหมือนเธอจะอยากหาเรื่องนะ เจ้าหญิง
‪ที่จริงทำไมเธอไม่ไปนอนกับคนใหม่ๆ ‪แล้วหักอกเขาล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นตรงนี้ คุณลารุสโซ่ ‪ก็รู้กฎใหม่เรื่องการแตะเนื้อต้องตัวของเราแล้วนี่
‪เธอได้ล่วงล้ำระยะห่างส่วนตัว ‪โดยไม่มีการยินยอมด้วยวาจาหรือเปล่า
‪ครับ เธอล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวผมจนน่าอึดอัด
‪พูดอะไรของนาย ‪เขาทำลายโครงงานวิทย์ของผมก่อน
‪เป็นอุบัติเหตุครับ
‪นายก็ไม่ควรเอาของเล่นมาโรงเรียนนี่นา
‪ครูไม่อยากฟังข้ออ้าง ‪ครูอยากให้พวกเธอให้เกียรติกัน
‪ครูพูดถูก เราควรเลิกก้าวร้าวใส่กันเสียที ‪ทั้งเจตนาและไม่ได้เจตนา
‪- โอ๊ย ขอทีเถอะ ‪- นี่
‪ถือว่าครั้งนี้เป็นการเตือนนะ คุณลารุสโซ่
‪และเก็บเลโก้ขึ้นจากพื้นด้วย ‪อาจมีใครบาดเจ็บได้นะ
‪สำหรับพวกไก่อ่อน ไม่มีที่ไหนปลอดภัยจ้ะ
‪โทมิ วิลเลจถูกขายเหรอ
‪ตอนพืชผลของชาวบ้านเริ่มแห้งตาย
‪หมู่บ้านก็เกือบตายไปด้วยค่ะ
‪คุณซาโต้เลยหันไปพึ่งเศรษฐกิจแนวใหม่ทั้งหมด
‪การค้าปลีก!
‪ตอนนี้โทมิ วิลเลจ กรีนคือปลายทางอันดับแรก
‪- ในการช้อปปิ้ง หาความบันเทิง… ‪- แล้วเกิดอะไรขึ้นกับชาวบ้านครับ
‪พวกเขาไม่โกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้น ‪กับบ้านตัวเองเหรอ
‪ไม่เลยค่ะ มันทำให้พวกเขามีงานทำ
‪บ้านสมัยใหม่ มันช่วยหมู่บ้านพวกเขาไว้
‪แต่นี่ไม่มีอะไรเหมือนที่ผมจำได้เลย
‪ค่ะ มันเปลี่ยนแปลงไปมาก
‪เราเคยมีร้านซับเวย์ ‪ตอนนี้เรามีเจอร์ซีย์ไมค์สแล้ว
‪- ฉันมีเมนูด้วยถ้าคุณอยากดู ‪- ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪ขอบคุณที่สละเวลาครับ
‪ขอให้ใช้เวลาในโทมิ วิลเลจ กรีนให้สนุกนะคะ
‪แดเนียลซัง
‪ไงจ๊ะ สุดหล่อ
‪นี่ เอาไปเลย ยัยแร้งทึ้ง
‪- ให้พ่อช่วยนะ ‪- ผมไม่ต้องการ
‪ลูกพูดถูก ลูกไม่ต้องการ ‪แต่ลูกเป็นลูก และพ่อเป็นพ่อ
‪เพราะงั้นให้พ่อช่วยน่า
‪พ่อรู้ว่าเรามีปัญหากัน
‪แต่ก่อนจะเกิดเรื่องที่โรงเรียน ‪เรากำลังไปกันถูกทางแล้ว
‪แค่วันดีๆ วันเดียว
‪ผ่านมาเดือนกว่าได้ ตั้งแต่นั้นมาพ่อไปอยู่ไหนล่ะ
‪ทำไมไม่โผล่หน้ามา
‪ฟังนะ ร็อบบี้ พ่อเสียใจจริงๆ
‪พ่อก็อยากมาหา แต่เกิดเรื่องขึ้นที่โรงพยาบาล…
‪- เข้าใจล่ะ ‪- ร็อบบี้ ไม่เอาน่า
‪ไม่เป็นไร ผมไม่ควรแปลกใจ ‪ที่พ่อเลือกมิเกลก่อนผมอีกแล้ว
‪พ่อไม่ได้เลือกมิเกลก่อนลูก ‪พ่อแค่พยายามทำให้อะไรๆ มันถูกต้อง
‪งั้นผมก็มั่นใจว่ามิเกลซาบซึ้งแน่
‪พ่อไม่ใช่คนทำให้เขาเข้าโรงพยาบาลนะ
‪- ร็อบบี้ ไม่เอาน่า… ‪- อย่ามาจับ!
‪ผมไม่ต้องการพ่ออีกแล้ว
‪- มาเถอะ ‪- เออ เข้าใจแล้ว
‪กางเกงพละขาสั้นนี่รั้งผิดที่ผิดทางไปหมด
‪เอาน่า มีสปิริตของโรงเรียนหน่อย
‪ใช่เลย ลุยเลยสิงโตภูเขา
‪อยากให้เราเอาคืนไอ้พวกงั่งนั่นได้จริงๆ
‪- เราทำได้นะ ‪- ยังไง
‪แค่หายใจใส่เจ้าพวกนั้น ‪ครูแนะแนวแบลตต์ก็คงกักบริเวณเราแล้ว
‪ฉันไม่เห็นครูนะ นายเห็นเหรอ
‪อีกอย่าง จะเป็นการแข่งฟุตบอลได้ยังไง ‪ถ้าไม่ให้โดนตัวกันเลย
‪พวกนั้นเห็นเราเป็นพรมเช็ดเท้า ‪มาพิสูจน์กันว่าคิดผิดแล้ว
‪เย่!
‪เพลาๆ เรื่องการโดนตัวกันหน่อย!
‪เธอเคยรักนายนะ นายรู้ไหม
‪- นายว่าไงนะ ‪- ใช่ เธอบอกฉันเอง
‪นายเคยมีเรื่องราวดีๆ ‪กับสาวที่ฮอตที่สุดในโรงเรียน
‪แล้วนายก็ทำพัง ด้วยการกลายเป็นไอ้ขี้แพ้
‪เฮ้!
‪เพราะงี้มั้งคนยุโรปถึงเรียกมันว่าฟุตบอล
‪- จัดการมันเลย ‪- ไม่ เดี๋ยว จำที่อาจารย์บอกสิ
‪สู้ให้ฉลาด
‪หยุดนะ!
‪รู้อะไรไหม พอเลย
‪ทุกคนไปที่ห้องครูใหญ่เดี๋ยวนี้!
‪หลังเรียนจบ ฉันก็เข้าร่วม ‪คณะเต้นรำของฮิจิคาตะ ทัตสึมิ
‪แล้วเราก็เดินทางไปรอบโลก
‪ทั้งซิดนีย์ ปารีส สิงคโปร์
‪งั้นคุณก็ได้ทำตามความฝัน ‪สุดยอดเลย แล้วมีเมืองที่ชอบไหมครับ
‪ลอนดอนค่ะ
‪อ้อ ขอเดานะ เพราะชาใช่ไหม
‪เปล่า
‪เพราะฉันได้ดูวงเดอะแครนเบอร์รีส์ ‪ร้องเปิดให้วงเรดิโอเฮด ปี 1995
‪พวกเขาเล่นเพลง "ซอมบี้" ‪"ลินเกอร์" แล้วก็ "ดรีม"
‪- แล้วมาเริ่มสอนตอนไหนครับ ‪- หลังจากย้ายกลับมาโอกินาวะ
‪ป้ายูกิเอะล้มป่วย
‪และที่นี่ก็เป็นบ้านของฉันเสมอมา
‪ผมเสียใจด้วยที่ท่านเสียแล้ว ‪ผมรู้ว่าท่านต้องภูมิใจในตัวคุณมากแน่
‪แม้ว่าลึกๆ ฉันก็รู้ว่าป้าอยากให้ฉันแต่งงานก็ตาม
‪ฉันอยู่เป็น…
‪คุณใช้คำว่าอะไรนะ
‪"สาวโสด" ใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า จะให้ผมเชื่อเหรอว่า ‪ไม่มีผู้ชายคนไหนได้สวมแหวนบนนิ้วนั้น
‪มีหลายคนพยายาม
‪แต่…
‪ไม่มีคนไหนสู้ตายเพื่อฉัน
‪ถือเป็นเกณฑ์ที่ทำตามได้ยากอยู่
‪ผมขอโทษ นี่มัน…
‪เหมือนฝันสุดๆ เลยครับ
‪ผมรู้สึกเหมือนไม่ได้เจอคุณแค่ห้านาที ‪ทั้งที่ผ่านมาแล้ว 30 ปี
‪สามสิบปี!
‪บางทีถ้าตอนนั้นเรามีเฟซบุ๊กหรือไอจี ‪เราคงไม่ขาดการติดต่อกันเลย
‪คุณกลับมาโอกินาวะทำไมคะ แดเนียลซัง
‪อย่างที่บอก ธุรกิจผมกำลังแย่…
‪ไม่ค่ะ
‪คุณกลับมาทำไมกันแน่
‪ผมก็มีความฝันรู้ไหม
‪ผมมีครอบครัวที่น่าทึ่ง
‪มีธุรกิจเป็นของตัวเอง
‪ผมควรดีใจแล้วที่ตัวเองโชคดี
‪แต่พักนี้หลายๆ อย่างมันออกมาผิดที่ผิดทางไปหมด
‪ทุกคนหวังพึ่งว่าผมจะมีทางออก
‪แต่ผมพลิกคว่ำคะมำหงายเสียเอง ‪จนไม่รู้ว่าด้านไหนด้านบนด้วยซ้ำ
‪ฉันเคยมีฝันร้ายที่…
‪ฉันต้องขึ้นเวที แต่กลับไม่รู้ท่าเต้น
‪ฉันรู้สึกเหมือนคุมอะไรไม่ได้เลย
‪แบบนั้นเป๊ะ
‪ผมเคยพึ่งคุณมิยากิให้ช่วย
‪แต่…
‪รู้ไหม
‪ตอนนี้ผมอายุพอๆ กับตอนที่คุณมิยากิเจอผมเลย
‪เขามีคำตอบให้กับทุกอย่าง
‪อยากให้เขายังอยู่จริงๆ
‪รู้ไหม ผมอยากให้เขาอยู่ที่นี่เพื่อช่วยนำทางผม
‪ฉันว่าฉันช่วยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้นะคะ
‪นี่
‪ทุกอย่างโอเคดีไหม บอส
‪ฉันไม่มีอารมณ์เจ๊าะแจ๊ะ
‪เอานี่
‪บ๋อย
‪ขอคัตตี้กับน้ำเปล่า
‪นึกแล้วว่าต้องเจอนายที่นี่
‪ถึงตอนนี้นายคงหายหงุดหงิดแล้ว ‪เราจะได้คุยกันแบบผู้ใหญ่สักที
‪เดฟ ขอแซนด์วิชไก่กลับบ้านนะ
‪ได้เลย ขอสามนาที
‪คุณมีเวลาสามนาที
‪นายกำลังเจอเรื่องแย่ๆ
‪ฉันอาจเป็นคนทำให้เป็นแบบนั้น
‪แต่นายต้องเชื่อว่านี่เพื่อตัวนายเองนะ
‪ฉันไม่เคยอยากทำร้ายนาย
‪ฉันแค่อยากช่วยตลอดนั่นแหละ
‪นายทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำเร็จ
‪นายทำให้คอบร้า ไคฟื้นคืนชีพ
‪ทำให้ฉันฟื้นคืนชีพ
‪แต่แล้วนายก็เริ่มนำเด็กๆ พวกนี้ไปผิดทาง
‪ฉันเลยต้องก้าวเข้าไปยุ่ง
‪ฉันพยายามเตือนนายแล้ว แต่นายไม่ฟังเลย
‪ฉันก็เลยต้องลงมือ
‪แต่ตอนนี้ได้เวลานายกลับบ้านแล้ว
‪นายอาจเกลียดฉันเข้าไส้
‪แต่ฉันจะเป็นอาจารย์ของนายเสมอ
‪ฉันรู้จักนายมากกว่าที่นายรู้จักตัวเองเสียอีก
‪มีหนทางเดียวที่จะพานายออกจากสภาพน่าหดหู่นี่
‪ด้วยวิถีแห่งกำปั้น
‪นายเก่งที่สุด จอห์นนี่
‪และนายสอนเรื่องนี้ให้เด็กๆ ได้
‪นายเคยทำมาก่อน
‪และเมื่อพ่อหนุ่มของเรากลับมา
‪เราจะช่วยให้เขาลุกขึ้นยืนบนขาตัวเอง
‪ขืนเข้าใกล้มิเกลหรือครอบครัวเขาละก็
‪ผมฆ่าคุณแน่
‪ได้แล้ว ชัค
‪- เท่าไร ‪- ห้าเหรียญ
‪ดูเหมือนเวลาของฉันจะหมดแล้ว
‪ไปก่อนล่ะ
‪เอาที่ฉันพูดไปคิดดูล่ะ
‪คอลด์เวลล์ จอห์นสัน ริกเคนเบอร์เกอร์ ‪เธอสามคนกับอีไลไปได้แล้ว
‪- เหลือเชื่อเลย ‪- ล้อเล่นใช่ไหม แล้วเราล่ะ
‪พวกเธอที่เหลือจะถูกกักบริเวณให้สำนึก ‪ไม่ถือเป็นการทำโทษนะ
‪กักบริเวณเหรอ เยี่ยมเลย ‪ตำหนิอีกอย่างในประวัติถาวรของผม
‪นี่มันเหลวไหลทั้งเพ!
‪คุณลารุสโซ่ นั่นไม่ใช่การแสดงออกที่ควรทำนะ
‪ฉันว่าเธอต้องถูกกักบริเวณให้สำนึก ‪สองสัปดาห์เลย
‪โรงเรียนนี้แย่เป็นบ้า!
‪ผมไม่ได้สนิทกับเธอขนาดนั้นหรอกฮะ
‪นี่คือบ้านของยูกิเอะสินะครับ
‪ป้าทิ้งไว้ให้ฉันหลังจากเสียแล้วน่ะ และ…
‪ฉันแค่ทำใจขายมันไม่ได้
‪ผมพอเข้าใจเลย
‪- แล้วเจอสิ่งที่คุณหาไหม ‪- เจอค่ะ
‪โอเค
‪มิยากิซังเขียนจดหมายถึงป้ายูกิเอะ
‪หลายปีที่ผ่านมา
‪มีมากมายหลายฉบับ
‪โรแมนติกมากเลย
‪คุณมิยากิเขียนจดหมายรักเหรอ
‪- แปลกใจสินะคะ ‪- อำกันเล่นใช่ไหม
‪นี่ค่ะ ฟังนะ
‪"แม้แต่ตอนที่เราเป็นเด็ก
‪ตอนเธอยิ้มให้ฉัน
‪อย่างเขินอาย…
‪ฉันก็ตกหลุมรักเธอ
‪เรื่องดีๆ เกิดขึ้นในยามที่เราห่างกัน
‪ฉันได้ตกหลุมรักเธอ
‪สองครั้ง
‪ในชั่วชีวิตเดียว"
‪คูมิโกะ
‪พวกนี้น่าทึ่งมากครับ
‪มีอะไรคะ
‪ฉบับนี้…
‪เขียนขึ้นสัปดาห์ที่คุณมิยากิเสีย
‪อยากให้ฉันอ่านให้ฟังไหม
‪ครับ
‪"ยูกิเอะสุดที่รัก
‪ฉันเสียใจ
‪เวลาผ่านมานานแล้ว ‪นับจากจดหมายฉบับสุดท้ายที่ฉันเขียนหา
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้ยินว่าคังฮิซากุระ…
‪แข็งแรงดี"
‪ใครเหรอครับ
‪คังฮิซากุระเป็นต้นซากุระของโอกินาวะน่ะค่ะ
‪"ฉันเสียใจที่ต้องบอกเธอว่า ‪ฉันกลับเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว
‪ได้โปรด ไม่ต้องห่วงนะ
‪ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำเลย
‪นอกจากดูทีวี
‪และคิด
‪คิดถึงครอบครัว
‪คิดถึงเรื่องของเรา
‪คิดว่าฉันมาอยู่ที่ไหน
‪และคิดว่าฉันกำลังจะไปที่ไหน
‪ในชีวิตนี้
‪ฉันคอยมองหาสัญญาณเสมอ
‪เพื่อให้นำฉันสู่เส้นทางที่ถูกต้อง
‪แต่ฉันก็หลงทาง
‪จนกระทั่งได้พบกับแดเนียลซัง
‪หัวใจอ่อนโยนของเขา
‪พลังชิที่แข็งแกร่ง
‪กับความภักดีและความรักที่มีให้กับผู้คนรอบตัว
‪เป็นแสงนำทางให้กับฉัน
‪ฉันภูมิใจจริงๆ
‪ในตัวตนที่เขาเติบโตมา
‪แม้ว่าเขาจะยังหัวแข็งเหมือนเดิม
‪ฉันไม่เคยคิดเลย
‪ว่าฉันจะได้มีครอบครัวอีกครั้ง
‪แดเนียลซังต้อนรับฉันสู่ครอบครัวของเขา
‪และเขาได้ส่งต่อ
‪สิ่งที่ฉันสอนเขา
‪ในมิยากิโด
‪ให้กับลูกสาวของเขาด้วย
‪ซาแมนธ่า
‪ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นทันเม
‪"ทันเม" คืออะไรครับ
‪คุณปู่ค่ะ
‪"ในชีวิตนี้
‪เรามักจะหลงทางเสมอ
‪แต่เป็นผู้คน
‪ไม่ใช่สัญญาณ
‪ที่นำทางเรากลับมา
‪สู่เส้นทางที่ถูกต้อง
‪ชอบหรือเปล่า ยูกิเอะ
‪ฉันได้ยินคำพูดนั้นในโฆษณาขายรถล่ะ
‪รัก จากนาริโยชิ มิยากิ"
‪ขอบคุณครับ คุณมิยากิ
‪ขอบคุณครับ
‪แดเนียลซัง
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪- อยากได้มือถือเหรอ ‪- ครับ
‪ไปหยิบเอาสิ
‪ผมเดินไม่ได้ ถึงจะผ่าตัดแล้วผมอาจไม่มีวันเดิน…
‪เงียบ!
‪"ไม่มีวัน" "ทำไม่ได้"
‪มันก็แค่คำพูดไร้ความหมาย
‪ถึงเวลานายลุกขึ้นจากเตียง ‪แล้วทำอะไรสักอย่างแล้ว
‪นายไม่ใช่เด็กอีกแล้ว โลกจะไม่ช่วยนายง่ายๆ
‪ถ้าอยากได้อะไร ก็คลานข้ามห้องไปเอามา
‪ใช้ฟันไปเลยถ้ามันต้องทำ
‪นายจะทำทุกอย่างที่จำเป็น
‪และฉันจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ นาย
‪เพราะฉันจะเป็นอาจารย์ของนายเสมอ
‪ทีนี้ไปเอามันมาซะ
‪ครับ อาจารย์
‪นายทำได้ แบบนั้นแหละ
‪เอาน่า
‪เอาหน่อยน่า!
‪โอเค
‪เวรล่ะ
‪ไม่เป็นไร ยังไงนายก็ร่วงเหมือนแชมป์
‪พยาบาล!
‪เฮ้ยๆ
‪"แต่ร็อบบี้ แกเป็นลูกฉันนะ"
‪"แต่ผมเกลียดพ่อ"
‪แฟนนายทิ้งนาย พ่อนายก็เกลียดนาย
‪นายตัวคนเดียวแล้ว
‪ตอนนี้นายไม่เหลืออะไรสักอย่าง
‪กลับไปที่เตียงนายซะ เพย์น พวกนายด้วย
‪คีน นายมีคนมาเยี่ยม
‪ใครครับ
‪สวัสดี เจ้าลูกชาย
‪ขอบคุณค่ะ
‪แด่คุณ คูมิโกะ
‪การได้ฟังจดหมายพวกนั้นเมื่อคืน ‪เหมือนได้กลับไปอยู่กับคุณมิยากิเลย
‪ขอบคุณนะครับ
‪ป้ายูกิเอะมักบอกฉันว่า…
‪"ให้สิ่งดีๆ แก่โลก…
‪แล้วสิ่งดีๆ จะกลับมาหาเรา"
‪ผมชอบนะ
‪อยากได้สิ่งดีๆ สักหน่อยพอดีเลย
‪ฉันรู้ว่าปัญหาธุรกิจของคุณยังคงคั่งค้างอยู่
‪แต่แดเนียลซังคะ
‪มันจะต้องเรียบร้อย
‪ฉันรู้ได้เลย
‪ผมก็หวังแบบนั้น
‪แดเนียลซัง!
‪เฮ้ย!
‪หมิ่นเกียรติผมอีกครั้ง…
‪ผมฆ่าคุณแน่
‪โชเซน
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์